Leest vlot. Makkelijke schrijfstijl. Het einde was plots vluchtig omschreven. Bij sommige elementen in het verhaal stel ik mij wel vragen of dit wel mogelijk was..

Amy Giles schreef met ‘Alles is nu’ haar YA-debuut. Scherven valt ook onder deze categorie. Ze is copywriter van beroep en studeerde Engelse literatuur.

Jessica & Lucas maken beide iets verschrikkelijks mee. Beide hun broer is slachtoffer geworden bij een schietpartij. Deze gebeurtenis laat bij beide personen hun sporen na. Jess neemt de ouderrol van haar moeder over. Deze heeft een psychisch zwaar en struggelt met een depressie. Jess voelt de verantwoordelijkheid om vele taken over te nemen om het huishouden draaiende te houden. Er hebben zich schulden opgebouwd waarbij Jess een baantje neemt om voor geld te zorgen. Daar leert ze Lucas kennen. Lucas heeft het moeilijk met zijn eigenwaarde. Zijn broer was erg succesvol; een goede zoon voor zijn ouders, goed in sport, … Lucas krijgt het gevoel dat de verkeerde zoon overleden is. Hij voelt zich schuldig voor het overlijden van zijn broer. Hij probeert zijn leven betekenisvoller te maken door elke dag een goede daad te doen. Voor zijn paniekaanvallen gaat hij naar een psycholoog en tijdens het boksen kan hij zijn gevoel kwijt.

Beide zijn gebroken personages. Gebroken door het trauma wat ze hebben doormaakt. Beide met hun eigen littekens proberen ze hun leven terug op te pikken en dit doen ze ook bij elkaar. Langzaamaan durven beide personages zich open te stellen voor elkaar en voor geluk.

Dit boek is erg emotioneel. Er is veel ruimte voor gevoelens van de personages en deze worden ook mooi weergegeven. Giles heeft een vlotte pen waarmee je snel in het verhaal komt. Je voelt snel een emotionele betrokkenheid met de personages. Ik moet eerlijk toegeven dat ik af en toe een traantje heb weggepinkt en dat ik het verhaal even moest laten bezinken. Ik hou van boeken die mij aangrijpen! Beide verhaallijnen tonen een mooie persoonlijke ontwikkeling en worden geloofwaardig overgebracht.

Een ontroerend en beklijvend verhaal met een mooi lichtpunt naar het einde toe.

Drie uur gaat over een terreuraanslag/gijzeling die gehouden wordt op een school. Het verhaal heeft zeker een interessante inhoud. Het is niet meteen duidelijk wat er aan de hand is en wie een aandeel heeft. Langzaam aan wordt dit meer en meer duidelijk.

De schrijfstijl vind ik er matig aangezien het verhaal steeds afwisselt tussen de verschillende hoofdpersonages. Dit maakt het moeilijk om te lezen. Over wie gaat het nu? Wie was dit weer? Doordat elk personage relatief kort aan bod komt voel ik ook weinig bonding met de personages. Bij Rafi wordt wel zijn voorgeschiedenis weergegeven. Bij andere kort of niet. Ook stoorde het mij dat een bepaald personage steeds opnieuw wordt benoemd als een ‘narcistische psychopaat’. Het was bijna onnodig om dit personage een naam te geven aangezien hij toch steeds op deze manier benoemd werd. Ook de passages in het theater zijn minder boeiend om te lezen. Deze verhaallijn is geen toegevoegde waarde aan het boek.

Doordat er veel personages aan bod komen is het wel interessant om zo’n gebeurtenis te beleven vanuit verschillende perspectieven. Hoe beleeft een moeder dit? De recherche? Studenten?...

Op zich een boeiend en spannend verhaal. Jammer van de schrijfstijl die eerder chaotisch en verwarrend was.

Sinds enkele dagen is het nieuwste boek van de Australische Heather Morris verschenen. Na De tatoeëerder van Auschwitz en Het meisje dat twee kampen overleefde is dit het 3e boek over de 2e wereldoorlog waarbij er ook nog eens een link is naar Auschwitz.

De drie zussen van Auschwitz is het verhaal van de Joodse zusjes Cibi, Magda en Livi. Na het overlijden van hun vader hebben ze aan elkaar en aan hem beloofd dat ze steeds bij elkaar blijven, wat er ook gebeurt. Een moeilijke belofte aangezien Livi op vijftienjarige leeftijd op transport wordt gezet richting Auschwitz. Cibi volgt haar naar het concentratiekamp terwijl Magda ziek in het ziekenhuis wordt gehouden. Na 2 jaar belandt ook zij in Auschwitz en zijn de 3 zussen herenigd. Nu beloven ze aan elkaar dat ze in leven blijven. Ze slepen elkaar door deze verschrikkelijke tijd heen.

Dat Heather Morris kan schrijven is geen geheim. Ze beheerst deze kunst als geen ander. Je bent als lezer snel mee met het verhaal zodat je gewoon verder wilt lezen. Het leuke in Morris haar boeken is dat de hoofdpersonages blijven terugkomen. Als je meerdere boeken van haar hebt gelezen herken je hen en dit geeft een wat bijzonder gevoel.

Het einde van het boek wordt geoptimaliseerd met nawoorden van verschillende personen alsook de schrijfster zelf. Ook zijn er oude foto’s zichtbaar van de hoofdpersonages en oude documenten vanuit Birkenau zelf. Deze gegevens vind ik erg fijn in het boek. Het geeft weer dat het gaat over een verhaal dat gebaseerd is op waargebeurde feiten en dat het gaat over mensen die echt hebben bestaan!

Je zou denken dat Morris haar vorige boeken niet zou kunnen overtreffen maar toch is dit boek weer een pareltje van formaat. Een magisch verhaal waarbij je weer niet kan geloven dat deze praktijken gebeurden. De gruwelijkheden van de oorlog wordt nog maar eens duidelijk maar ook de waarde van familie.

Charaipotra en Clayton zijn Amerikaanse schrijfsters. Samen hebben ze deze Young Adult geschreven. Hun schrijfstijlen zijn mooi op elkaar afgestemd waardoor het verhaal vlot leest. Je wordt meegesleurd in de balletwereld. Zonder hierbij voorkennis te hebben, krijg je gedurende het verhaal toch een goed beeld wat het reilen en zeilen is op zo’n school.

Het boek gaat over 3 meisjes die naar een gerenommeerde balletschool gaan. Ze leven in een topsportregime waarbij ze veel moeten trainen en zich aan diëten moeten houden als ze de top willen bereiken. Tussen de vele studenten heerst en veel jaloezie en concurrentie. Allen hebben ze dezelfde droom; die felbegeerde hoofdrol mogen dansen.
June heeft een Koreaanse achtergrond. Haar moeder stelt hoge verwachtingen voor haar die June maar niet kan inlossen; zeker wat haar gewicht betreft. June’s moeder dreigt er ook mee dat ze van school moet veranderen indien ze de hoofdrol niet kan bemachtigen.
Bette is het typische populaire meisje. Ze ziet er prachtig uit en doet er alles aan om haar doel te bereiken. Haar zus had het al vroeg ver geschopt en Bette wil dit graag overtreffen. De methodes die ze hanteert doen er niet toe.
Gigi is nieuw in het wereldje. Ze is de nieuweling op school en is nog niet bekend met de onderlinge concurrentie. Ze valt op door haar danskwaliteiten meteen op school maar hierdoor wordt ze ook het mikpunt van pesters. Daarnaast probeert ze haar hartafwijking voor iedereen te verbergen.
Elk hoofdstuk wordt vanuit een ander perspectief (de 3 meisjes) gestart. Dit zorgt er voor dat je een band kan opbouwen met de personages en hun achterliggende gevoelens beter kan plaatsen. Iedereen heeft zo zijn bagage die zij meesleurt. Zo zijn personages die “slechte dingen” doen niet meteen slechte personen. Je merkt dat iedereen slachtoffer is van zijn situatie en hierdoor op een bepaalde manier gaat handelen. Personages zijn het gevolg van hun nature & nurture.

Er heerst een constante spanning in het verhaal door de pesterijen die er gebeuren. Het ene moment denk je dat de ene persoon de dader is, het andere moment weer iemand anders. Dit zorgt er voor dat je nieuwsgierig blijft naar het verloop van het verhaal en je iedereen wantrouwt. De gedrevenheid van de meisjes zorgen ervoor dat ze gevaarlijke acties uithalen naar elkaar.

Het verhaal bevat heel wat drama. Iets wat zeker aantrekkelijk is bij Young Adult-lezers (waaronder ikzelf). Een verhaal vol mysterie en intriges.

Deze serie is verfilmd en binnenkort zichtbaar op Netflix. Het vervolg van dit boek ‘Shiny Broken Pieces’ verschijnt in Oktober 2020.

Emiko Jean woont in Washington en is naast schrijfster ook een fervente lezer. Tokyo Ever After is haar young adult-debuut.

Izumi (Izzy) woont met haar moeder in Californië. Met haar Japanse afkomst is ze wat een buitenbeentje in Amerika. Ze hoort er niet echt bij aangezien ze niet “Amerikaans” genoeg lijkt te zijn. Dan komt ze te weten dat haar vader eigenlijk de kroonprins van Japan is. Ze besluit naar Japan te reizen maar ontdekt dat ze ook in Japan een buitenstaander lijkt. Het ene moment té Amerikaans en het andere té Japans. Izzy worstelt hierdoor wat met haar identiteit. Het feit dat ze zich nu begeeft aan het Japanse hof maakt het er niet makkelijker op; achterbakse neven en nichten en de media/pers storten zich op haar. Maar ook de Japanse tradities die ze dient aan te leren wegen op haar. Gelukkig is er nog wat verlichting dankzij de knappe bodyguard.

Hoe zalig leest dit boek toch! Een vlotte schrijfstijl, korte hoofdstukken en boordevol humor en hilarische dialogen. Echt moeilijk om dit boek weg te leggen. Ook de personages zijn krachtig uitgewerkt. Sterke karakters met een zalig sarcasme maar ook een gevoelige kant. De tweestrijd waarin het hoofdpersonage zich in bevindt wordt mooi weergegeven in het verhaal en weet Emiko Jean ook over te brengen aan de lezer.
Het plot is wat voorspelbaar maar deze verwachting had ik ook wel bij de start van het boek. Niet meteen verrassend dus maar ook zeker niet storend. Soms is het ook eens fijn als je gevoel bevestigd wordt.

Een romantisch Young adult-verhaal met een zalige schrijfstijl die je meeneemt naar de Japanse cultuur. De vergelijking die gemaakt wordt met Royals, Princess Diaries en de Selectie-serie vind ik zeker treffend. Dit boek kan een evenwaardig gevoel overbrengen.

Sarah Morgenthaler is geoloog van achtergrond. Ze woont met haar man en asielhond in Alaska. Droomvakantie is het eerste deel van de Moose Springs-serie.

Graham Barnett heeft een eetcafé in Moose Springs, Alaska. Hij heeft het eetcafé de Tourist Trap genoemd maar hij heeft het nu eigenlijk wel gehad met alle toeristen die hij op hun wenken moet bedienen. Graham is ze eerlijk gezegd liever kwijt als rijk. Zoey is één van die toeristen. Voor haar is Alaska haar droomreis. Toch lijkt deze wat anders uit te vallen als dat ze verwacht had..

Morgenthaler heeft een vlotte schrijfstijl die lekker makkelijk leest. De spanning tussen de personages is naar mijn gevoel matig aanwezig. Ik voelde niet erg hard de drive om te moeten verderlezen. Hierdoor kan het verhaal wat saai gaan aanvoelen. Zeker als je het boek even links laat liggen moet je jezelf wel even aansporen om terug te hervatten. Er zijn enkele humoristische stukken die je zeker wel aan het lachen brengen. Ongecompliceerd lezen zonder te veel nadenken maar vooral veel voelen (liefde, humor).

De sterkte van dit boek is de setting die wordt beschreven. Idyllisch Alaska klinkt zo zalig! Graham en Zoey doen uitstapjes die echt jaloersmakend zijn!

Het verhaal op zich is wat voorspelbaar (natuurlijk) en zit vol met de typische romantische conversaties. Dus lezers die houden van een simpel verhaal dat jou de feelgood-vibes bezorgt zijn met dit boek aan het juiste adres.

Lisa Ridzén, geboren in 1988 in Zweden, is socioloog en schrijver. Haar debuutroman, De kraanvogels vliegen naar het zuiden, ontstond uit haar promotieonderzoek naar mannelijkheidsnormen en de aantekeningen die het thuiszorgteam van haar grootvader had achtergelaten. Het boek werd in Zweden direct een bestseller en werd door boekhandelaren verkozen tot Boek van het Jaar. Het is vertaald door Geri de Boer.

In deze ontroerende roman volgen we Bo, een 89-jarige man die zijn laatste zomer beleeft. Ooit was hij een sterke, zelfstandige man, maar nu wordt hij steeds afhankelijker van anderen. Zijn dementerende vrouw verblijft in een zorginstelling, en zijn trouwe hond Sixten is zijn laatste houvast. Wanneer zijn zoon Hans besluit dat Bo niet langer voor Sixten kan zorgen en hem wil weghalen, ontstaat een innerlijke strijd. Bo blikt terug op zijn leven, zijn rol als vader en echtgenoot, en worstelt met het vinden van de juiste woorden om zijn liefde voor Hans uit te drukken. De roman raakt diep en zet de lezer aan het denken over ouderdom, afhankelijkheid en de fragiele band tussen ouders en kinderen.

Ridzén heeft een indringende schrijfstijl. Ze neemt mij mee in Bo’s gedachtenwereld. Het verhaal wordt verteld vanuit zijn perspectief, waardoor de tijdsprongen en herinneringen soms abrupt aanvoelen. Dit draagt echter bij aan de authenticiteit van zijn beleving. De personages voelen heel oprecht en levensecht aan, vooral Bo, wiens wijsheid en kwetsbaarheid de kern van het verhaal vormen. Zijn strijd om Sixten te behouden symboliseert zijn laatste poging om controle over zijn leven te houden.

Samenvattend is De kraanvogels vliegen naar het zuiden een diep ontroerende roman die je confronteert met de realiteit van ouder worden. Het is een boek dat raakt, ontroert en nog lang blijft nazinderen. Een indrukwekkend debuut dat de kracht van herinneringen en de zoektocht naar verbinding prachtig weet over te brengen. Dit boek behoort tot mijn ‘voorlopige’ top 3 van 2025.

Yaa Gyasi is een Ghanees-Amerikaans schrijfster. Ze groeide op in Alabama maar woont nu in Californië. Weg naar huis is haar debuutroman. Verheven koninkrijk is haar 2e roman. Het wetenschappelijk onderzoek en proefschrift dat aan bod komt in het boek is gebaseerd op het werk van Gyasi’s vriendin Tina.

Gifty wordt geboren in Amerika. Het land vol grote dromen. Voor haar geboorte woonde Gifty’s moeder, vader en broer in Ghana. Op zoek naar een beter leven emigreren ze naar Amerika en dan komt Gifty. Het leven in Amerika blijkt echter niet hetgeen in huis te hebben als dat de verwachtingen waren. Gifty’s vader beslist om terug te keren naar Ghana om zijn broer te zoeken. Hij blijkt nooit meer terug te keren. Gifty’s moeder blijft alleen achter met de kinderen en heeft het ook moeilijk om zich aan te passen. Het gezin kan zich maar geen weg vinden in hun nieuwe land met alle gevolgen vandoen. Gifty en haar broer Nana hebben een hechte band. Wanneer Nana verslaafd geraakt aan pijnstillers na een zware blessure komen er toch breuken in deze band. Nana overlijdt uiteindelijk aan een overdosis. Een klap die Gify’s moeder niet verwerkt krijgt waarbij zij in een depressie sukkelt. Gifty kan dit moeilijk aanzien en besluit haar moeder in huis te nemen. Ze studeert ondertussen neurowetenschappen aan de universiteit. Binnen deze studie zoekt ze naar antwoorden. Ze richt zich op de onderwerpen depressie en verslaving. Een manier voor Gifty om te rouwen.

Verheven koninkrijk is echt een straf boek. Het verhaal wordt ingetogen gebracht maar in deze ingetogenheid schuilt zoveel meer. Dit verhaal bevat vele lagen die op een zachte manier worden aangebracht. Geen over the top dramatische gebeurtenissen maar even stilstaan bij jezelf en het leven. Gifty is een krachtig personage dat knap wordt neergezet. Ze blijft niet bij de pakken neerzitten maar wil iets bereiken. Een vechter tegen de moeilijkheden die ze meesleept.

Als lezer krijg je een beeld van hoe het is om als emigrant op te groeien in een vreemd land. Hoe moeilijk het is om acceptatie te vinden en jezelf te kunnen ontplooien. Verschillende thema’s komen aan bod. Zo zoekt Gifty uit wat het geloof haar kan bieden na de dood van haar broer. Anderzijds neemt ze je mee in de wetenschap van klinische experimenten. Twee uitersten.

Gyasi heeft een hartverwarmende schrijfstijl waarbij je voeling met het hoofdpersonage groeit. Het verhaal is makkelijk volgbaar en wordt voornamelijk vanuit Gifty’s perspectief gebracht.

Een uniek en groots verhaal in een klein jasje gestoken. Het verhaal is gecompliceerd maar is toch luchtig om te lezen. Erg prachtig hoe Gyasi dit voor elkaar heeft gekregen.

Petra Rautiainen is in Oost-Finland geboren. Ze studeerde Geschiedenis en Culturele Studies. Een achtergrond die ze gebruikt heeft voor haar allereerste roman Land van Sneeuw. Haar debuutroman won de Savonia Prijs en stond onder andere ook op de shortlist van Boek van het Jaar.

Fins Lapland, 1944. Een jonge Finse soldaat moet als tolk in een nazi-gevangenenkamp in Inari werken als tolk. Toch krijgt hij al snel ook andere taken toebedeeld zoals het bewaken van de gevangenen. Hij wordt omringd door wreedheden maar ondergaat gewoon zijn situatie aangezien hij afgeleid wordt door zijn gevoelens voor een verpleegster in het kamp. 3 jaar later krijgt de journalist Inkeri de opdracht om een artikel te schrijven over de wederopbouw van Lapland. Maar Inkeri heeft nog een andere motivatie. Haar man is verdwenen tijdens de oorlog en ze is vastbesloten om het laatste spoor te onderzoeken. Zo komt ze meer te weten over een geschiedenis die de Finnen liever niet onder ogen willen komen.

Het verhaal vergt een beetje doorzettingsvermogen. Aan het begin is het best ingewikkeld om uit te pluizen wie wie is en wat nu juist deze zijn standpunt is. Toch vallen de puzzelstukken wel ineen en voelt het wel erg bevredigend om dit originele verhaal gelezen te hebben. Een uniek stukje geschiedenis dat tot nu toe nog behoorlijk onbekend was. Het voelt dus een beetje als een privilege om dit te mogen lezen.

De schrijfstijl vraagt soms net iets meer inspanning. Door de moeilijke benamingen van de personages of de plaatsen merk ik dat ik wel goed moet opletten. Toch is het wel een vlot en duidelijk verhaal met thema’s zoals (rassen-)discriminatie.

In Land van sneeuw en as komen de onderdrukte positie van de Sami, de Laplandoorlog en de lang verzwegen Finse betrokkenheid bij Duitse oorlogsmisdaden voor het eerst samen in een Finse roman.

Anna Woltz werd in Londen geboren waarna ze samen met haar ouders als peuter zijnde verhuisde naar Den Haag. Als kind en tiener hield ze zich al bezig met het schrijven van verhalen/boeken. Nadien zijn er alleen nog maar meer boeken bijgekomen. Momenteel heeft ze 25 boeken op haar palmares staan met daarbij ook veel bekroningen en prijzen.

Deze eerste zinnen zetten meteen de toon voor dit boek!

Londen, 1940. Ella, 14-jaar en heeft net polio overleefd. Maar nu is het oorlog. Elke nachten vallen er veel bommen die Londen verwoesten. Ella, Robbie, Jay & Quinn proberen te overleven door te schuilen in de tunnel van de Ondergrondse. 4 jongeren die veel gemeen hebben maar toch allen een eigen persoonlijk verhaal met zich meenemen. Ella worstelt nog met de gevolgen van haar ziekte ondanks dat ze genezen is verklaard. Quinn wil haar steentje bijdragen door als verpleegster te kunnen werken. Jay is een zelfredzame kerel die van niets bang lijkt te zijn. Hij is stoer én knap! En dan is er Robbie, die niet altijd even slimme keuzes maakt waardoor het 4-tal in de problemen komt.

De hamvraag blijft; wie zal het niet overleven?

Ondanks dat het boek niet extreem dik is in kwantiteit (231 pagina’s) is dit het wel in kwaliteit. Er komen naast de hoofdthema’s nog zoveel onderliggende aspecten (minderwaardigheid, laaggeletterdheid,…) aan bod. Een jeugdboek waarin veel jongeren zich kunnen identificeren. Met veel relevante onderwerpen die de moeite waard zijn om verder te exploreren in een klascontext!

De schrijfstijl is helder, duidelijk en enorm spannend! Woltz kan net genoeg info achterhouden om ervoor te zorgen dat je verder MOET lezen. De personages zijn levendig en goed voorstelbaar volgens de beschrijvingen. Gevoelens worden realistisch op papier gezet.

Een onvoorstelbaar verhaal vol verdriet, vriendschap, liefde, vernietiging en hoop.

Yannick Dangre was mij eerder onbekend. Deze jonge schrijver en dichter is nochtans niet aan zijn proefstuk toe. Hij schreef eerder de romans De idioot en de tederheid en Vulkaansvrucht, en daarnaast nog veel poëzie. Voor mij was dit het eerste wat ik van hem las.

Charles, een gerenommeerde cardioloog, is op weg naar Napels. Drie decennia geleden is zijn vrouw Sylviane vertrokken met de noorderzon. Charles heeft haar sindsdien niet meer gehoord of gezien. Ze liet hem en hun 2-jarige dochter achter met enkel een brief waarin stond dat ze elkaar dertig jaar later op die plek zouden ontmoeten.

Het verhaal speelt zich onderweg naar dat moment af. In de tussentijd volgen we Charles' herinneringen aan het moment dat ze elkaar ontmoetten, de mooie momenten en ook de momenten waarop het mis begon te gaan in de relatie, tot het moment van haar vertrek. De spanning wordt sterk opgebouwd naar dat moment suprême. Er heersen veel vragen, waarbij het onduidelijk is of hij de kans zal krijgen om deze ooit te kunnen stellen.

Dangre gebruikt veel mooie poëtische zinnen die mij vooral aan het begin van het boek opvallen. De schrijfstijl is echter niet complex en het verhaal leest erg vlot. Naarmate ik verder lees, word ik steeds ongeduldiger. Ik WIL weten hoe dit verhaal afloopt. Ik moet dan ook bekennen, zonder te willen spoilen, dat ik uiteindelijk op mijn honger zat met betrekking tot het einde. Ik had graag nog meer gelezen. Dit neemt niet weg dat ik dit boek graag heb gelezen. Ik waande mij in Napels en voelde de hitte effectief op mijn huid branden. Ik voelde mee met Charles en kon mij goed in zijn hoofd en gevoelens verplaatsen.

Een prachtig literair werk waarbij ik zeker nog meer van deze veelbelovende schrijver wil lezen.