Kim Moelands is een gekende Nederlandse auteur. Ze schreef boeken in verschillende genres; zowel thrillers als romans kan ze aan. Met Schaduwleven maakt ze een beetje een combinatie van deze 2 genres, een roman boordevol spanning.

Elena leert de zelfzekere en vlotte Daniël kennen. Een droom lijkt uit te komen. Wie had ooit gedacht dat hij interesse in haar zou tonen. Hij draagt haar op handen en al zijn aandacht is voor haar bestemd. Natuurlijk twijfelt Elena niet als zij door Daniël ten huwelijk wordt gevraagd. Toch lijkt deze droom eerder een nachtmerrie te worden. Daniël is niet meer de lieve Daniël van weleer. Hij neemt beetje bij beetje Elena’s leven over. Hij domineert, manipuleert, isoleert, … Elena komt verder en verder van zichzelf te staan en raakt verstrikt in Daniëls web. Ze wil haar kinderen beschermen maar vindt de kracht niet om tegen Daniël op te boksen. Zeker als niemand haar gelooft en ze er alleen voor lijkt te staan..

Pfoee, wat een heftig verhaal. Eentje die op psychisch vlak echt wel binnenkomt. Ik was benieuwd naar hoe de relatie evolueerde, hoe de narcistische persoonlijkheid vanuit de oppervlakte naar boven zou komen. Hoe deze subtiele tekens mis kunnen worden opgevat tot je uiteindelijk verstrikt geraakt. De geschiedenis die Elena met zich meedraagt en stilaan ook duidelijk wordt in het verhaal, is typerend. Een bepaald profiel van persoon dat een ander profiel aantrekt en waarbij ze elkaar voeden. De personages zijn voelen levensecht aan. Mensen met zwakheden en beperkingen, foute denkpatronen en met momenten onvoldoende wilskracht. Maar ook mensen met veerkracht, moederliefde, doorzetting, …

De schrijfstijl neemt je meteen mee in het verhaal. Het is een intens boek waarbij de gruwelijke gebeurtenissen levendig binnenkomen. Huiselijk geweld, psychische en emotionele terreur en intimidatie worden allemaal benoemd.

Een sterk verhaal dat meer inzicht geeft in het samenleven met iemand met narcisme. Hartverscheurend en aangrijpend tegelijk. Een psychologische roman die zeker de moeite waard is om te lezen.

Sarah Lark is over de hele wereld gekend met haar (historische) romans die zich veelal situeren in Nieuw-Zeeland. Voor mij persoonlijk is Alle sterren aan de hemel mijn eerste boek dat ik van haar heb gelezen. Maar dit boek smaakt zeker naar meer! Het verhaal en de schrijfstijl deed mij wat denken aan Agneta’s erfenis van Corina Bomann.

In dit boek hebben paarden een zeer grote rol. De liefde voor paarden straalt er vanaf en elk beest is een uniek personage met zijn of haar specifieke kenmerken/eigenschappen. Daarnaast spelen Julius, Mia en Willy in de hoofdrol. Het verhaal begint in 1910 met Julius die in zijn legeropleiding in Duitsland zit en hierna Mia leert kennen. Ze besluiten voor een toekomst te gaan in Nieuw-Zeeland aangezien er oorlog dreigt te komen en ze hopen dat ze in Nieuw-Zeeland buiten schot gaan blijven. Ze richten de paardenfokkerij Epona-station op en lijken succes te boeken. Toch blijkt de oorlog hen in te halen. Julius wordt verdacht van spionage voor de Duitsers waardoor zowel Julius als Mia worden opgepakt en naar een andere plaats worden gebracht. Willy probeert in tussentijd het bedrijf draaiende te houden. Elk personage dient zich alleen te redden en dit heeft uiteindelijk ook gevolgen voor na de oorlog.

Wauw, wat een boek! Ik zat er meteen helemaal in en werd meegesleept in de verhalen van de hoofdpersonages. Elk individu wist mijn interesse te wekken en toch vallen ze ook weer heel mooi samen. Lark kan realistische en menselijke personen neerzetten. Personen die niet enkel goed of slecht zijn maar die gezien hun achtergrond keuzes maken om te overleven of om een beter leven te hebben. Dit zorgt ervoor dat de keuzes die volgen heel begrijpbaar zijn ondanks de vaak zware gevolgen. Hierdoor komt dit boek bij mij erg binnen en heeft dit verhaal mijn hart geraakt. Er zijn voldoende plotwisselingen die voor verrassingen zorgen zodat het verhaal toch niet voorspelbaar wordt.

Ik ben instant fan geworden van Sarah Lark en ga zeker nog meer van haar lezen! Dit boek is een van mijn favorieten van 2021.

Ingrid De Vries is naast auteur ook redacteur en journalist. Ze werkte mee aan verschillende televisieprogramma’s. In Schijnvrucht schrijft ze over het leven van haar moeder.

Anna is 13 is de zomer van 1940. Ze leert dan een kennis van haar vader kennen, Idzard. Hij is beelden kunstenaar en weet met zijn blik meteen Anna haar aandacht te vangen. Maar Idzard is 33 jaar en getrouwd. Toch worden beiden naar elkaar toe getrokken tegen de zin van Anna’s vader. Deze probeert de geheime relatie tegen te werken maar Anna laat dit niet gebeuren. Ze sluipt stiekem het huis uit om hem te kunnen zien en dan staat de oorlog ook nog voor de deur.

Schijnvrucht vertelt het verhaal van Anna vanuit 2 perspectieven; de oude Anna die terugblikt op haar leven én de jonge Anna die van 13 jarig meisje groeit tot een volwassen vrouw. Als tiener is Anna naïef. Ze laat zich leiden door haar gevoelens en wilt haar dromen najagen. De bejaarde Anna staat veel nuchterder in het leven. Ze blijft stilstaan bij momenten in haar leven. Is alles effectief zo verlopen zoals zij het destijds beleeft heeft of speelde er toch meer? Als lezer volg je deze denkwijze met haar. Je ontdekt haar twijfels en stelt je ook vragen bij de werkelijkheid. Wat wilden die specifieke signalen zeggen? Zijn Anna en Idzard een koppel dat gemaakt is om bij elkaar te zijn of komt er toch meer bij kijken?

De Vries heeft een aangename schrijfstijl met af en toe mooie beschrijvingen. Ze is erg goed in het uitwerken van de gevoelens en twijfels van het hoofdpersonage. Het boek weet je zo aan het denken te zetten en blijft wel hangen in je hoofd. Het plot is dan ook erg verrassend. Dit zag ik niet meteen aankomen (wat natuurlijk erg leuk is).

Een intiem, integer en ontroerend verhaal over een liefde (die niet mag zijn) en die niet tegen te houden is..

Sally Thorne is een Australische schrijfster. Eerder las ik al 99 procent van mij en Ik niet op jou. Dit laatste boek is verfilmd onder de titel The hating game. Beide boeken vond ik erg amusant waardoor ik haar derde en meest recente boek natuurlijk ook absoluut wou lezen.

Ruthie is de tijdelijke manager van de Providence Luxury Retirement Villa. Een luxe resort voor bejaarden. Wanneer er een nieuwe eigenaar is besluit Ruthie haar beste beentje voor te zetten. Maar dan ontmoet ze Teddy Prescott. Hij is de zoon van de eigenaar. Ruthie vindt hem al snel een onverantwoordelijk rijkeluiszoontje maar daarnaast is hij best wel knap. Hij mag op het terrein verblijven als hij meewerkt op het resort. Ruthie heeft nog een vacature in gedachte als assistent van de verwaande zussen Parloni. Ze heeft het idee dat hij dit niet lang zal uithouden..

Het verhaal komt best traag op gang. Je krijgt de tijd om de setting en de personages te leren kennen. Voor mij persoonlijk geen probleem. Ik hou meer van de hofmakerij in plaats van de zeemzoete relaties die vaak nadien volgen. Maar je moet er natuurlijk van houden.

Ruthie is een warm personage waar niets slechts in lijkt te schuilen. De vooroordelen die bij Teddy komen kijken zijn van heel andere aard; zijn stoer uiterlijk, motor en het feit dat hij dakloos is doen daaraan geen goed. En jawel, ook Ruthie heeft hierover al een mening klaar. Maar never judge a book by it’s cover!

De onderlinge dynamieken kan ik wel smaken. Het teasen, elkaar testen, uitdagen, verrassen en af en toe wat plagen. Het bezorgt mij een glimlach tijdens het lezen. Samengevat dus weer een charmant verhaal van Sally Thorne. Ik moet toegeven dat hij niet kan tippen aan de vorige twee verhalen maar alsnog is dit wel een leuk en luchtig verhaal. Een typische rom-com.

Alka Joshi is tot haar negende jaar in India opgegroeid. Nadien is ze geëmigreerd naar de Verenigde Staten, waar ze nu ook woont en werkt. Haar debuutroman De hennakunstenares werd een echte bestseller. De geheimen van Jaipur is hier een vervolg op waarbij er meer specifiek wordt ingezoomd op de personages Lakshmi en Malik, die ieders sympathie opwekte in het eerste boek.

1969. Lakshmi en haar man Jay Kumar wonen in het bergdorpje Shimla waar ze samen werken in het ziekenhuis. Malik, de jongen die Lakshmi onder haar hoede nam, is niet langer een straatjongen. Nu hij zijn studies achter de rug heeft mag hij stage doen in het paleis van Jaipur. Hij mag er helpen aan de opstart van een moderne bioscoop. Maar in de Roze Stad lijkt niet veel veranderd te zijn. De rijke klasse heeft het nog steeds voor het zeggen en zijn niet vies van leugens en intriges. Dit wordt duidelijk wanneer tijdens de feestelijke opening van de bioscoop er een ernstig ongeval gebeurd. De schuld wordt in de schoenen van Malik geschoven maar deze is niet van plan het hierbij te laten.

Dit boek zit boordevol cultuur en is dan ook ideaal leesvoer voor tijdens de zomermaanden. Je krijgt een beeld van India met zowel de pracht en praal als het klassensysteem en de corruptie. Het lijkt alsof je op reis bent, samen met alle geuren en kleuren van het land. Dit heeft zeker te maken met de beeldende schrijfstijl van Joshi. Ze creëert levendige personage die erg invoelbaar zijn en dit maakt ook zeker het succes van dit verhaal. Ook de tijdsgeest weet ze prachtig weer te geven. India, eind jaren 60, is ene plaats en tijd waar ik graag eens naar zou willen transporteren.

Ik las dat dit boek verfilmd wordt en dat er nog een derde boek zal volgen om de trilogie te vervolledigen. Ik kijk dus erg uit naar dit laatste deel en naar welk personage dan in de verf gezet zal worden.

Santa Montefiore heeft zich door de jaren heen ontpopt tot een meester in het verweven van historische en romantische elementen in haar verhalen. Haar boeken nemen de lezer mee naar sfeervolle locaties en laten hen kennismaken met intrigerende personages. Haar werk wordt gekenmerkt door een subtiele balans tussen mysterie, emotie en meeslepende vertellingen.
In Geheimen van de zee volgen we Pixie Tate, een personage dat zich niet alleen door de straten van New York beweegt, maar ook door de tijd. Haar gave om in het verleden te reizen en in de huid van anderen te kruipen, brengt haar naar het Aldershoff Hotel, waar een onrustige geest voor chaos zorgt. Terwijl Pixie haar missie probeert te volbrengen, wordt ze geconfronteerd met onverwachte gevoelens en een oude liefde die haar reis nog complexer maakt. Dit boek wist mij te boeien door de originele insteek en de manier waarop het paranormale verweven wordt met historische gebeurtenissen.
Montefiore heeft een beeldende en vloeiende schrijfstijl die mij moeiteloos meeneemt naar een andere tijd en plaats. Haar beschrijvingen zijn gedetailleerd zonder overdadig te worden, waardoor de sfeer en emoties goed tot hun recht komen. Pixie Tate is een fascinerend hoofdpersonage: haar unieke talent en vastberadenheid maken haar zowel mysterieus als toegankelijk. De bijfiguren, zoals Cavell en Constance Fleet, voegen extra lagen toe aan het verhaal en zorgen voor dynamiek in de interacties.
Een meeslepende en originele roman waarin mysterie, geschiedenis en het bovennatuurlijke op een verfrissende manier samenkomen. Ik heb dit boek erg graag gelezen. Al Montefiores boeken konden mij wel bekoren; de ene meer als de andere. Maar dit verhaal vond ik zeker wel één van haar betere.

Taylor Jenkins Reid woont in Los Angeles. Ze schreef eerder de bestseller Daisy Jones & The Six. Met De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo schrijft ze opnieuw een pareltje van een roman! Ik kan zeggen dat dit absoluut mijn favoriete boek van 2020 is!

Toen ik het boek voor het eerst zag verschijnen dacht ik dat het een biografie was. Alleen.. Ken ik helemaal geen Evelyn Hugo. Zal wel aan mij liggen dacht ik. Tot het besef kwam dat dit een fictief personage is en hupla mijn interesse was helemaal gewekt.

Evelyn Hugo is een Hollywoodfilm-icoon. Ze is 79 jaar als ze beslist om meer prijs te geven over haar leven én zeven echtgenotes. Ze benadert Monique Grant, een onbekende reporter, om aan haar haar verhaal te vertellen. Enkel zij mag haar verhaal aanhoren en verwerken in een biografie. Evelyns carrière start in de jaren 50. In de jaren 80 besluit ze plots uit de spotlights te treden. Wat is er gedurende al die jaren gebeurd? Schandalen, romances, een leven vol glitter & glamour.

Het leuke aan dit boek is dat er veel afwisseling is in de schrijfwijze van het verhaal; het ene moment lees je het verhaal vanuit Evelyns of Moniques perspectief, dan leuke dialogen, een artikel of briefwisseling,… Een fijne schrijfstijl die een drive geeft om steeds maar weer verder te lezen. Het boek bestaat uit grote hoofdstukken per echtgenote én bijnaam. Uiteindelijk vormt dit tezamen een beklijvend levensverhaal van Evelyn Hugo. Het boek barst van de boeiende en opvallende karakters.

Het verhaal heeft iets mysterieus en spannends. Waarom wordt precies Monique voor deze job gekozen? Anderzijds zijn er feministische elementen aanwezig. Het onrecht dat Evelyn heeft moeten meemaken als vrouw-zijnde grijpt je bij de keel. Evelyn omschrijft als personage een beeld van hoe een mens omgaat met macht en roem. Hoe veerkrachtig je in zo’n wereld dient te zijn en met welke dilemma’s je geconfronteerd wordt als vrouw. Een voordeel én een nadeel tegelijk. Evelyn gebruikt haar lichaam maar wordt anderzijds ook gebruikt. Zware gevolgen die ze dient te dragen in een harde wereld.

Dit boek is zo veelomvattend dat het moeilijk te beschrijven valt. Het zit boordevol noemenswaardige thema’s die stuk voor stuk krachtig zijn uitgewerkt in dit verhaal. Niets is te veel of onrealistisch gebracht.

Jill Mansel is alom gekend voor haar feelgood-boeken. Deze boeken zijn immens populair in België en Nederland. Ook De zomer van je leven past in het rijtje van romantische boeken.

Amber en Lachlan zijn als tieners in hetzelfde pleeggezin terecht gekomen van Teddy en May. De twee konden het steeds goed met elkaar vinden en zijn al jarenlang goede vrienden. Zoveel jaren later zeult Amber nog steeds een geheim met zich mee. Ze is al heel erg lang verliefd op Lachlan. Een liefde die nooit kan werken. Lachlan is tevens een echte rokkenjager. Samen ontfermen ze zich over Teddy die ondertussen weduwnaar is. Zijn nieuwe vriendin lijkt niet te zijn wie ze zich voordoet..

Het verhaal wordt vertelt vanuit verschillende perspectieven. Dit zorgt ervoor dat het in het begin even zoeken is over wie het nu gaat en welke rol dit personage in het verhaal heeft. Eenmaal wanneer deze puzzel op zijn plaats valt is het verhaal wel erg helder en leuk. Het inzicht dat je krijgt in de diverse personages vind ik wel fijn om te lezen. Zo leer je ieders beweegredenen en achterliggende motivaties kennen. De schrijfstijl is prettig leesbaar met relatief korte hoofdstukken.

De personages zijn soms wel karikaturen en wat uitvergroot in hun typeringen (vb. Olga). Dit maakt het verhaal wel grappig maar af en toe moet je iets met een korreltje zout nemen dus.

Over het algemeen is het verhaal wat voorspelbaar. Hetgeen wat wel vaker voorkomt in dit genre. Zoals de naam ‘feelgood’ al zegt komt alles altijd weer op zijn pootjes terecht. Dus de voorspelbaarheid ligt wel in de verwachting bij de start van dit boek. Verder is het luchtige en erg ontspannende leesvoer.

Douglas Stuart schrijft met Shuggie Bain zijn debuut. Hij schreef er maar liefst 10 jaar aan. Na vele afwijzingen was er uiteindelijk toch een uitgever die de mogelijkheden van dit boek zag.

Shuggie Bain is de winnaar van The Booker Prize 2020. Persoonlijk vind ik dit helemaal terecht! Wat een magistraal boek!

Jaren 80, Glasgow. Hugh ‘Shuggie’ Bain woont in een sociale woning met zijn moeder Agnes. Agnes worstelt met een alcoholverslaving met daarbij de gekende patronen; periodes van clean zijn, herval, destructie naar zichzelf en naar anderen, … Shuggie en zijn moeder houden van elkaar maar de alcohol zorgt ervoor dat hun relatie op de proef gesteld wordt. Shuggie kan niet een zorgeloos kind en gaat met momenten de zorg voor zijn moeder op zich nemen. Hiernaast worstelt Shuggie ook met zichzelf en zijn geaardheid..

Shuggie is een schatje! Hij heeft een goed hart en zijn loyaliteit naar zijn moeder is hartverwarmend. Het verhaal is autobiografisch waardoor het nog onwaarschijnlijker lijkt en het verhaal nog meer binnenkomt. Niet te geloven dat een kind zo’n jeugd moet doormaken. Straf van de schrijver dat hij dit naar buiten wil brengen! Shuggies moeder neemt een grote rol in doorheen het verhaal. Dit is ook nodig om te kunnen plaatsen hoe Shuggie tot een bepaald punt komt. De verslaving die zij doormaakt heeft een grote uitwerking op haar zoon.

Het verhaal wordt rauw en ruw gebracht. Geen koetjes en kalfjes maar de verschrikkelijke gebeurtenissen zoals ze zijn met daarbij de bijhorende taal die gebruikt werd onderling tijdens deze periode. Het boek leest aangenaam en weet te boeien. De omstandigheden zijn beelden beschreven waardoor je het verhaal als een film in je hoofd weet af te spelen.

Een beklijvend hartverscheurend verhaal met thema’s zoals verslaving en armoede, loyaliteit, liefde en destructie..

Een glimp van jou is de debuutroman van Holly Miller. Miller is een Britse auteur. Ze heeft de rechten van haar roman kunnen verkopen zodat dit prachtige boek binnenkort verfilmd zal worden. Mieke Trouw heeft de vertaling naar het Nederlands gedaan.

Na het overlijden van Callie’s beste vriendin neemt zij de koffiezaak van haar over. Ze heeft dit overlijden nog niet verwerkt en probeert haar leven weer op te pakken. Dan leert Callie Joel kennen. Beide zijn als magneten voor elkaar en vormen al snel een paar. Alles lijkt voorspoedig te gaan totdat Joel zijn geheim met Callie deelt. Dit brengt de hele relatie aan het wankelen. Kunnen ze samen geluk vinden of moeten ze elkaar loslaten?

Er wordt regelmatig de vergelijking gemaakt met dit boek en schrijvers/schrijfsters zoals Nicholas Sparks en Jojo Moyes. Ik kan deze vergelijking wel zien. Hetgeen allen met elkaar verbindt zijn romantische verhalen met een vleugje drama. Voor mij is dit dus ook een boek dat op mijn lijf is geschreven. Het boek speelt met je emoties. Van verliefdheid en geluk naar verdriet en andersom. Ik heb meermaals een traantje moeten wegpinken.

Miller heeft een schrijfstijl die je meteen weet te pakken. Het verhaal is makkelijk volgbaar en je hebt meteen het gevoel alsof je in het verhaal zit. Dit zorgt er dan ook voor dat de emoties in dit boek zo intens zijn. Miller creëert een aangename sfeer in het verhaal waarbij je een idyllisch gevoel krijgt. Het verhaal wordt belicht vanuit verschillende perspectieven zodat je voeling krijgt met de verschillende personages en het verhaal mooi opgebouwd wordt. Het plot is wat voorspelbaar maar aangezien je iets voelt aankomen heb je de drang om toch steeds te willen verder lezen om te zien of jouw gevoel klopt of niet.

De cover waarbij het profiel van een kussend koppel te zien is met daarbij de achtergrond van London spreekt ook erg aan. Je voelt de romantiek en toch ook wat de mysterie hierin.

Een ontroerend boek vol innemende personages.

Tayari Jones is professor Creative Writing aan Emory University. Je kent haar mogelijks al van haar roman Een ongewoon huwelijk. Dit boek werd wereldwijd jubelend ontvangen en werd een echte bestseller.

James Witherspoon is een bigamist. Hij heeft zijn wettige gezin met een vrouw, Laverne, en dochter Chaurisse. Daarnaast heeft hij nog zijn geheime gezin met xx en dochter Dana. Dana weet van James zijn andere gezin maar andersom is dit niet het geval. Maar het lot gaat zich bemoeien. De 2 halfzussen ontmoeten elkaar en worden vriendinnen.

Het verhaal wordt gebracht langs beide kanten. Zowel het ene als het andere gezin worden belicht door de ogen van de dochters. Beide zijn echter compleet verschillend. Terwijl Charisse het beeld heeft van het ideale gezinnetje is het voor Dana net extra confronterend om te weten dat er ook nog een ander gezin is. Beide raken op elkaar gesteld tot het geheim naar de oppervlakte komt.

Ik vond het erg interessant om eens het beeld te krijgen van “het andere gezin”. Een gezin dat zich wegcijfert, opofferingen maakt en anderzijds eveneens de liefde van James willen ervaren. De angst die er heerst om uit de biecht te klappen en zo hun geliefde eventueel te verliezen is beklemmend. Op dit vlak vond ik het best een intens boek om te lezen. Tayari Jones is erg goed in het op papier zetten van ingewikkelde en complexe gevoelens. Desondanks doet hij dit op een manier die makkelijk wegleest en toch voldoende beschrijvend. Emoties worden afgewisseld met daarnaast ook heel wat humor. Even luchtigheid in een verhaal is altijd welkom!

Naast vriendschap heerst er toch ook wel wat jaloezie. Daarnaast krijg je in dit boek ook een beeld van het leven als afro-Amerikaan. Een thema dat Tayari al wist aan te snijden in haar vorige roman Een ongewoon huwelijk. Een krachtig verhaal over familiebanden, verdraagzaamheid, jaloezie en het verlangen naar liefde.

Greg Buchanan was eerder nog ongekend. Sinds zijn debuutthriller ‘Zestien paarden’ is verschenen zijn de rechten in meer dan 20 landen verspreid. Eveneens gaat er een verfilming van dit boek komen.

In het rustige kustplaatsje Illmarch doen een boer en zijn dochter een macabere ontdekking. Zestien paardenhoofden die in een cirkel zijn begraven. Eén oog is zichtbaar en naar de hemel gericht. Alec Nichols krijgt de zaak toegewezen en schakelt hierbij de hulp in van forensisch dierenarts Cooper Allen. Wat is hier gebeurd en wie is de dader? In hun zoektocht doen Alen en Cooper enkele ontdekkingen; misdaden die ongemeld zijn die in de gemeenschap gepleegd zijn. Afpersingen, mishandelingen, vermissingen, … Welke link hebben deze misdaden?

Het verhaal wordt opgebouwd in korte hoofdstukken. Persoonlijk vind ik dit aangenamer lezen aangezien je sneller het boek terug oppakt om toch nog een beetje te lezen. Nog één hoofdstukje.. Toch zorgt dit gegeven er ook voor dat het bij het begin van het verhaal wel wat moeilijk is om erin te komen. Er wordt wat veel van de hak op de tak gesprongen en de rode draad vinden is even zoeken. De vele personages wisselen veelvuldig. Dit gegeven compliceert het verhaal ook erg. Dus een heel vlotte leeservaring vond ik het niet meteen.

Anderzijds ben ik wel verrast door de originaliteit van het verhaal. De onverwachte plotontwikkelingen en een einde dat ik niet verwachtte. Niet heel erg voorspelbaar aangezien het best ongeloofwaardig is naar mijn gevoel. Toch kon ik mij het verhaal wel helemaal inbeelden als een film. De donkere en geheimzinnige sfeer voelen griezelig aan en het boek raakte ook wel een gevoelige snaar bij mij aangezien het toch ook wel over dierenleed gaat.

Een duistere thriller waarbij ik zowel boeiende elementen opmerk als enkele mankementen.

Paula Hawkins werkte als journalist voordat ze zich aan het schrijven ging toewijden. Ze is gekend van haar bejubelde thriller ‘Het meisje in de trein’ dat een bestseller werd. Dit boek is eveneens verfilmd. Een langzaam smeulend vuur is haar nieuwste thriller.

Een ernstig toegetakeld lijk wordt het gevonden. Het blijkt een twintigjarige man te zijn die werd ontdekt door de buurvrouw. De politie start het onderzoek en krijgt al snel enkele vrouwen in het vizier; het slachtoffer zijn tante, de vrouw met wie hij het laatst gezien is en de buurvrouw zelf. Doorheen het boek wordt duidelijk welke linken deze vrouwen delen en welke geheimen ze met zich meedragen. Maar betekenen deze geheimen ook dat ze de man iets hebben aangedaan?

Het verhaal wordt vertelt vanuit verschillende perspectieven en in relatief korte hoofdstukken. Dit zorgt ervoor dat het boek fijn wegleest en de aandacht weet vast te houden. Er zijn veel verschillende belangrijke personages die je doorheen het verhaal leert kennen. Dit kost even tijd waardoor je tijd krijgt om puzzelstukjes ineen te laten passen. Toch betekent dit ook dat je, zeker in het begin, je hoofd er wel wat moet bijhouden. De motieven die aan bod komen vind ik persoonlijk erg inspirerend en geven dit boek ook wat psychische lading.

Hawkins heeft het talent om spanning het hele boek lang op te bouwen waarbij dit op het einde tot een waar climax resulteert. Je denkt te weten hoe de vork aan de steel zit maar toch weet Hawkins je steeds op een ander spoor te brengen. Dit zorgt ervoor dat dit boek zalig aanvoelt om te lezen. Het is niet voorspelbaar en weet constant te vermaken. Het is moeilijk om dit boek weg te leggen aangezien je gewoon moet weten hoe dit verhaal eindigt. Ik kan dan ook uiteindelijk vaststellen dat dit boek zeker niet teleurstelt.

Een traag opbouwende thriller dat tegen het einde weet te exploderen en te verrassen.

John Pel is kon zich opwerken bij de politie tot leidinggevende bij het Landelijk Team Forensische Opsporing. Als oud-forensisch rechercheur heeft hij doorheen de jaren vele liquidaties en moordzaken onderzocht waaronder bijvoorbeeld ook de moord op Theo van Gogh. Doorheen zijn carrière is de focus verschoven van tactisch rechercheren naar forensische opsporing. In het boek komen belangrijke innovaties aan bod die het beroep erg veranderd hebben. Pel heeft PTSS overgehouden aan de gebeurtenissen tijdens zijn beroep. Rond dit thema is hij ook taboedoorbrekend aangezien dit thema nog erg onbesproken is in de politiewereld.

Als behandeling voor de PTSS besliste Pel om zijn ervaringen neer te schrijven. Met hulp van ghost-auteur Bert Muns werd de tekst wat herschreven zodat het boek ok aangenaam leesbaar is. Het resultaat van deze samenwerking is ‘Sporen liegen niet’.
Ondanks dat het boek rauwe en donkere info bevat leest het toch best vlot en niet al te zwaar.

Via dit boek krijg je inzage in de loopbaan van de forensische rechercheur maar ook specifiek in de onderzoekstechnieken die erg geëvolueerd zijn doorheen de jaren. Via specifieke en bekende delicten krijgen wij als lezer hier meer inzicht in. Zaken zoals de Bijlmerramp, de aanslag op het Koninklijk Huis, de schietpartij in het winkelcentrum De Ridderhof of de ramp met de MH17. Sommige zaken waren mij bekend als Belg, andere zeiden mij niets. Dit vond ik interessant om te lezen waardoor ik toch wat verder op zoek ging naar die specifieke gebeurtenis. Als je interesse hebt in de politiewereld en misdaden in het algemeen is dit true crime-boek zeker je ding. Zeker gezien het oogpunt van waaruit het boek vertrekt. Iemand met ervaring die weet waarover hij spreekt en daarnaast toch ook wel eens kritische uitspraken durft te doen. Fijn om zo een realistische kijk te krijgen en niet enkel de rozengeur en maneschijn of de sensatie. Zeker de stukjes met betrekking tot de mentale weerbaarheid vind ik een even belangrijke toevoeging aan het boek!

Louise Penny is een Canadese auteur die al vele prijzen heeft gewonnen. Ze werkt op de nieuwsredactie bij de Canadian Broadcasting Corporation. Hillary Clinton, voormalige First Lady in Amerika, werkte samen met Penny voor dit boek. Ze geeft zo een inkijk in het Witte Huis en de zaken die er allemaal spelen. Tevens zijn Penny en Hillary goede vriendinnen.

Ellen Adams is de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken. De United States heeft een nieuwe president maar kampt nog met de gevolgen van het beleid van de vorige president, Dunn. Hij heeft een gevaarlijke terrorist uit het Oosten vrijgelaten tijdens zijn ambt. Deze terrorist plant nu een reeks aanslagen. De eerste aanslagen gebeuren in Europa maar deze aanslagen zijn nog maar de voorbode voor hetgeen dat nog moet komen. Ellen Adams krijgt de taak om ervoor te zorgen dat aanslagen verhinderd worden. Ze krijgt hierbij hulp van anderen.

Staat van terreur is thriller vol met spannende verhaallijnen. Er gebeurt veel in het verhaal. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en wanneer de focus op het ene ligt, gebeurt het andere. Hierdoor ervaar je veel spanning en energie doorheen het verhaal. De politieke link geeft het verhaal meer intellectuele bagage. Geheimzinnigheid, intriges, corruptie.

Ik moet zeggen dat ik doorheen het verhaal wel wat gelijkenissen zie met de werkelijkheid. Zo zie ik met momenten Trump helemaal voor mij, maar ook Poetin lijkt een onderliggende rol te hebben. Ik weet niet of dit de bedoeling is maar naar mijn gevoel doet dit wat afbreuk aan het verhaal. Ofwel schrijf je een fictief verhaal met unieke personages, ofwel schrijf je non-fictie. Ik krijg hierbij een ‘steek-onder-de-gordel’-gevoel en dit stoort mij. Voor mij is een boek lezen ontspanning en hierbij wil ik geen onderliggende politieke boodschappen krijgen.

Dat gezegd zijnde vind ik het verhaal an sich oké. Het opzet is interessant maar er had ook meer in kunnen zitten. Meer plottwists, meer onvoorspelbaarheden, meer verrassingen.

De laatste nieuwe van Corina Bomann mag natuurlijk weer niet ontbreken aan mijn leeslijstje. Gloriedagen is het eerste deel van de Waldfriede-serie dat gebaseerd is op het dagboek van verpleegster Hanna die 30jaar in het ziekenhuis heeft gewerkt. Deze ware gebeurtenissen zijn de bron voor dit verhaal.

Berlijn, 1919. Hanna heeft haar verloofde verloren tijdens de Eerste wereldoorlog. Deze gebeurtenis heeft ervoor gezorgd dat ze paniekaanvallen heeft terwijl ze gewonde soldaten moet verzorgen. Wanneer ze het aanbod krijgt om in het Waldfriede-ziekenhuis te gaan werken neemt ze deze mogelijkheid met beide handen aan. Louis Conradi is de oprichter van het ziekenhuis. Hij heeft twee jaar de tijd om het ziekenhuis van de grond te krijgen. Louis en Hanna krijgen een intense band door hun samenwerking. Maar beide hebben geen toekomst samen.

De schrijfstijl van Bomann is zoals gekend duidelijk, helder en vlot. Ze weet gevoelens op te bouwen en weer te geven naar haar lezers. En daarnaast zijn er steeds weer verrassingen die het verhaal boeiend en spannend houden. Het is een ideale mix tussen een stukje geschiedenis en anderzijds toch ook een emotioneel gen gevoelig verhaal. Een mooie balans.

Anderzijds merk je ook hoe het dagdagelijkse leven verloopt met daarbij de vooroordelen van de gemeenschap, de Spaanse griep en het toenemende nationalisme. De personages hebben diepgang. Er wordt al een basis gelegd waarop verder gebouwd zal worden in de komende boeken.

Erg benieuwd hoe dit verhaal verder zal evolueren. Zeker wetende welk tijdsperk er nog voor de boeg staat.

Eva Nagelkerke is een pseudoniem voor Alexandra en Victoria Nagelkerke. De Nederlandse zussen schrijven samen thrillers. Stille wateren is hun derde thriller.

De 29-jarige Sophie woont bij haar ouders. 10 jaar geleden is er iets verschrikkelijks gebeurd. Sophie heeft ondertussen in de gevangenis en in een psychiatrisch ziekenhuis gezeten en mag nu van de rechter bij haar ouders inwonen met hun toezicht. Thuis is de spanning voelbaar. Sophie voelt zich eenzaam en opgesloten. Haar ouders zijn dwangmatig bezig met structuur en bezorgen Sophie een schuldgevoel aangezien zij hun toekomstplannen hebben moeten laten varen. Sophie mag in de bloemenwinkel gaan werken van een kennis. Hierdoor komt ze meer mensen uit het verleden tegen en begint ze hier ook meer over na te denken. Is alles wel gebeurd zoals beschreven staat in de kranten?

Het verhaal bouwt zich traag op. Het wordt duidelijk dat Sophie al van kinds af aan vreemd is en eigenlijk een angststoornis heeft. Dit blijft echter onder de radar tot ze op kot gaat om te studeren. Sophie begint stilaan meer en meer af te glijden. Hier komt het psychologische stukje kijken. De hoofdstukken wisselen af tussen periodes uit het verleden (10 jaar geleden) en het heden. Hoofdzakelijk wordt er vanuit Sophie haar perspectief gekeken en af en toe ook via Annette, Sophie’s huisgenote. Sophie voelt zich in een hokje gedreven en probeert te streven naar meer zelfstandigheid. Hierdoor verliest ze soms haar zelfbeheersing tot ongenoegen van haar ouders. Sophie begint meer twijfels te krijgen over wat er nu 10 jaar geleden gebeurd is en probeert dit te achterhalen. En dan is daar Willem.. Hij zoekt Sophie steeds op om meer te weten te komen over het verleden. Wat volgt is een spannend verhaal waarbij het lijkt of je steeds op een ander spoor terecht komt.
Persoonlijk vond ik Sophie een vervelend personage. Ze is extreem onzeker en angstig. Hierdoor vond ik dit boek minder aangenaam om te lezen. Het werkte wat op mijn zenuwen. Het verrassende plot maakte dan wel weer wat goed in het verhaal.
Nagelkerke heeft een vlotte schrijfstijl. De verschillende twisten in het verhaal vond ik wel wat voorspelbaar. Een thriller die vooral naar het plot toe spannend wordt. De start van het verhaal liet wat op zich wachten.

Martha Hall Kelly schreef haar eerste roman Seringenmeisjes in 1999. In dit boek beschrijft Kelly het turbulente leven van Caroline Ferriday, over wie ze een artikel las. Dit boek werd al snel een bestseller. Later schreef ze Russische rozen en nu vormt Zonnebloemzussen het laatste boek van de Woolsey-Ferriday Trilogie. De 3 boeken zijn allen afzonderlijk te lezen.

Amerika, burgeroorlog, 1861 – 1865. Georgeanna Woolsey, een jongedame met een goede achtergrond droomt ervan om een verpleegsterschool op te richten. Haar familie, die aanhangers zijn van het abolitionisme, zijn natuurlijk niet blij met deze keuze. Georgy jaagt haar droom na en wordt effectief verpleegster. Ze gaat aan de slag aan het front in de Amerikaanse Burgeroorlog. Zo wordt ze geconfronteerd met de gruwelen die een oorlog met zich meebrengt.

Jemma en haar zus zijn slavinnen. Beide werken op een andere plantage. Jemma werkt op de plantage van Peeler waar Anne-May de eigenares van is. Jemma ziet een moment om te ontsnappen maar hierdoor dient ze ook wat opofferingen te doen. Anne-May is wreed en egocentrisch. Zij beslist om spion te worden nadat haar man en broer allebei moeten vechten in de oorlog.

Zonnebloemzussen is een lijvig boek. Toch voelt dit niet zo aan aangezien er veel verhaallijnen zijn om te volgen. Elke verhaallijn belicht een vrouw langs een heel andere zijde. Zo lees je veel verhalen die eigenlijk heel mooi samensmelten. Bij de start van het boek is het dan ook even erin komen om de verhaallijnen en personages in je hoofd vorm te kunnen geven. Maar het verhaal krijgt snel vorm waardoor je dan ook weer snel terug mee bent. De schrijfstijl is beeldend en soepel. Personages worden waarheidsgetrouw gebracht. Sterke karakters die persoonlijke groei tonen.

Een heftige historische roman, deels fictie deels non-fictie met feiten die op de waarheid gebaseerd zijn, met thema’s die naar de keel grijpen. Over sterke vrouwen met een eigen wil! Een boek dat nog blijft nazinderen.