Cathy Bonidan is een Franse schrijfster. Ons zwijgen en ons spreken is haar debuutroman. Later schreef ze nog twee romans. De oorspronkelijke titel van deze roman is ‘Le parfum de l’hellébore’. Ik moet zeggen dat ik zowel de oorspronkelijke titel als de titel van de Nederlandstalige versie niet echt passend vind. Ik zie niet meteen de link met het verhaal. ‘Ons zwijgen en ons spreken’ vind ik precies ook zo ‘nietszeggend’. Misschien dat anderen hier anders over denken.

Parijs, 1959. Anne moet, na problemen thuis, in de psychiatrische inrichting van haar oom gaan werken. Tijdens haar periode daar leert ze de patiënten van de inrichting kennen. Ze wordt bevriend met Béatrice, een anorexiapatiënt van 13 jaar. Samen observeren ze de anderen; de idioot en ook de tuinman. Anne schrijft haar ervaringen neer in brieven naar haar hartsvriendin Lizzie.

Sophie doet, als psychologiestudent, onderzoek naar de oude psychiatrische inrichting. Ze wil vooral te weten komen hoe het leven eraan toe ging. Ging simpele klus aangezien de archieven vernietigd zijn geraakt in een brand. Dan ontdekt ze het dagboek van Beatrice waardoor ze haar aandacht niet van haar verhaal kan afhouden.

Het verhaal is opgedeeld in 2 delen. Deel 1 speelt zich af in 1959. We leren de personages kennen aan de hand van de brieven die Anne schrijft en de dagboeknotities van Beatrice. Deze schrijfstijl lag mij niet echt. Het verhaal verveelde snel en ik kreeg precies weinig connectie met de personages. Ik heb moeten doorzetten om toch verder te lezen. Deel 2 speelt zich af in het heden en maakt dan weer veel goed. Via Sophie is er een duidelijkere verhaallijn en worden er verbanden gelegd in het verhaal. De onderlinge linken beginnen te vallen en het verhaal is meer begrijpbaar geworden. Tegen het einde zijn er dan nog onverwachte verwikkelingen die het verhaal dan toch nog een mooi slot geven.

Echt veel word je niet echt wijzer naar mijn gevoel over de psychiatrie van tientallen jaren geleden. Het verhaal is eerder gebaseerd op individuele fictieve verhalen. Een roman met potentieel dat vooral in het 2e deel wordt waargemaakt.

Sophie Kinsella is het pseudoniem van de Britse schrijfster Madeleine Wickham. Ze is wereldwijd gekend door haar Shopaholic-reeks waarvan Confessions of a Shopaholic verfilmd werd. Daarnaast is ze jarenlang een vaste waarde binnen het feelgood-genre. De partycrasher is haar nieuwste boek.

Wanneer Effies ouders op latere leeftijd ineens gaan scheiden raakt Effie wat vervreemd van haar vader. Daarnaast heeft Effies vader een nieuwe relatie met de veel jongere Krista. Een dame waar Effie erg veel moeite mee heeft. En dan is er nog Greenoaks. Het landhuis waar Effie zich thuisvoelde wordt verkocht. Krista houdt hiervoor een ‘housecooling’ maar Effie vertikt het om te gaan. Alhoewel.. Er is nog iets, een geliefde schat, uit Effies kindertijd waar ze nog geen afscheid van kan nemen. Ze besluit tijdens het feestje in te breken om zo haar schat terug te krijgen..

Ik heb al eerder boeken van Kinsella gelezen en ik moet zeggen dat haar schrijfstijl erg herkenbaar blijft. Een formule tot succes moet je immers niet veranderen. Het verhaal leest erg gemakkelijk. Je hebt niet door dat je aan het lezen bent. Voor dat je het weet ben je 50 pagina’s verder. Ook weet ze steeds een glimlach op mijn gezicht te toveren. Er zijn veel humoristische passages met al even duffe personages. Personages die op het eerste zicht weinig inhoud lijken te hebben maar waarbij er veel meer diepgang blijkt te zijn. Effie is er eentje om in je hart te sluiten. Ze lijkt zich steeds in ongemakkelijke situaties te begeven. Deze gebeurtenissen weten je aandacht bij het boek te houden.

Een feelgood zoals hij zou moeten zijn. Het bezorgt een goed gevoel, weet toch te verrassen en anderzijds kan hij mij raken en ook een beetje ontroeren. Doe hier dan nog eens de grappige conversaties bij en het plaatje is compleet! Kinsella maakt het alweer waar!

Jennifer Donnelly is een bekende Amerikaanse auteur. Ze is gekend van haar Rozen-trilogie. Deze boeken zijn verslonden in Nederland en België. In 2020 schreef ze Stiefzus. De YA-hervertelling van het sprooke Assepoester. Nu is een volgend sprookje aan de beurt.

Vergif is een hervertelling van het sprookje Sneeuwwitje. Sophie, knap zoals geweten, zou de troon gaan overnemen. Tot haar boze stiefmoeder zich hiermee gaat moeien. Zij vindt Sophie niet geschikt voor de rol als koningin. Ze geeft de jager de opdracht om Sophie’s hart naar haar toe te brengen. Maar Sophie is vastberaden om dit niet te laten gebeuren. Onderweg krijgt ze hulp bij haar strijd.

De basis van het sprookje is hetzelfde gebleven; de mooie prinses met een huid zo wit als sneeuw waarbij de jager haar hart naar de koningin moet brengen. De 7 dwergen zijn vervangen door 7 bijzondere vreemdelingen. Je lijkt op het eerste zicht het verhaal te kennen maar toch blijkt dit niet zo te zijn. Het verhaal wijkt voldoende af van het gekende sprookje waardoor er toch een origineel en uniek verhaal is uitgewerkt.
De proloog zet meteen een bepaalde toon. De spanning is te snijden en nieuwsgierigheid wordt geprikkeld. Het verhaal nadien neemt eerder een trage start. De context krijgt vorm en personages krijgen meer diepgang. Het boek bevat een wat duistere sfeer.

De schrijfstijl vraagt wat focus. De taal is vloeiend maar eerder de structuur valt soms wat weg doordat er veel verschillende vertelperspectieven zijn. Dit maakt het lezen eerst wat lastig maar vanaf het moment dat je hier doorheen bent valt alles wel op z’n plaats en wordt het verhaal duidelijker. Het sprookje blijft staande achter dit boek maar krijgt een leuke twist bij de gekende elementen.

De personages zijn intrigerend en bijzonder. Zowel Sophie als de bijkomende personages krijgen een mooie rol in het verhaal. Ze zijn divers en uniek waardoor het verhaal erg veelzijdig aanvoelt.

Een avontuurlijk YA-verhaal met een grauwe sfeer en een originele kijk op het gekende sprookje.

Meg Waite Clayton is een Amerikaanse schrijfster. Ze brak internationaal door met haar roman De laatste trein naar vrijheid. Hiervoor schreef ze nog zes romans die erg geapprecieerd werden door The New York Times. Haar boeken hebben twee dingen gemeen, namelijk; sterke vrouwen en dat ze gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal. Dit geldt eveneens voor De postbezorgster van Parijs. Meg Waite Clayton vond haar inspiratie voor dit verhaal in het leven van Mary Jane Gold.

Parijs, 1938. Nanée Gold is een Amerikaanse pilote. Ze is welgesteld en heeft grootse dromen. Samen met haar hondje woont ze in Parijs. Ze ontmoet op een tentoonstelling Edouard Moss, een Joodse weduwnaar die Duitsland ontvlucht is. Hij vertrekt richting het zuiden met zijn dochter Luki. Wanneer Duitsland Parijs bezet sluit Nanée zich aan bij het verzet. Zo wordt ze bekend als de Postbezorgster die in het geheim berichten rondbrengt. Edouard is gevangengenomen en getransporteerd naar een concentratiekamp terwijl zijn dochter verborgen wordt gehouden bij vrienden.

Het verhaal wordt verteld door verschillende perspectieven. Het biedt zo meer inzicht in het verhaal alsook krijgt het verhaal op zich ook meer omvang. Het begin is nogal traag maar dit stoort naar mijn gevoel niet echt. Het lijkt de bedoeling om een goede basis te leggen voor het verdere verhaal. Eens deze op gang komt ligt het tempo zeker hoger en wordt de spanning opgebouwd. De schrijfstijl is beschrijvend en past bij het personage dat op dat moment “aan het woord is”. Ook zijn de hoofdstukken voornamelijk kort.

De gevoelens die de personages ervaren worden mooi overgebracht aan de lezer. Hierdoor is het een intens en emotioneel boek. Een boek dat in je kleren kruipt. Het is duidelijk dat de schrijfster veel opzoekingswerk gedaan heeft met betrekking tot het onderwerp. Het verhaal steekt goed ineen en is erg gedetailleerd.

Een indrukwekkend verhaal met waargebeurde feiten die op sterke wijze in een fictief verhaal zijn gegoten.

Heel melig boek. Weinig verhaal buiten het feit dat deze twee personen onmenselijk veel van elkaar houden... zeker de laatste 100 pagina's heb ik mij door moeten sleuren! Jammer want het onderwerp leek veelbelovend.

De verwisseling gaat over Izabela. Ze is een boerenmeisje uit Tsjechoslowakije van 19 jaar. Het is 1944. Izabela’s vader en broer hebben zich aangesloten bij de partizanen waardoor Izabela, haar moeder en broertje alleen achterblijven op de boerderij. Zo goed als ze kunnen proberen ze zich te redden. De nazi’s die het gebied bezetten zorgen ervoor dat Britse krijgsgevangen op de boerderij moeten kome helpen. Izabela ontmoet Bill en beide zijn meteen tot elkaar aangetrokken. Ze doet alsof ze Engels wilt leren voor de universiteit om zo meer in contact met hem te komen. Beide worden verliefd en besluiten stiekem met elkaar te trouwen en dan te vluchten. De tortelduifjes slaan op de vlucht maar worden al snel gezocht. Op een gegeven moment worden ze gevonden in een dorpje. Izabela heeft zich verkleed als man uit angst om misbruikt te worden door het Russische leger. Samen worden ze naar een krijgsgevangenkamp gebracht waar Izabela zich voordoet als Cousins. Bill en andere gevangenen doen er alles aan om haar identiteit verborgen te houden en haar te beschermen.

Wauw, wat een verhaal! Maggie Brookes hoor de het verhaal voor het eerst via Sidney Reed, een man die bij haar moeder in het verzorgingstehuis verblijft. Eerst had ze twijfels aan zijn verhaal maar na brononderzoek begon het verhaal een geheel te vormen. Ze besloot dit in een roman te gieten. Maggie heeft een vlotte en boeiende schrijfstijl. Ze weet je mee te nemen op avontuur en houdt je steeds geprikkeld om het verdere verloop te willen lezen. Een verhaal dat je diep raakt vanbinnen en je tranen doet opwellen. Maggie neemt de tijd om de personages ruimte te geven en het verhaal intens te komen. Zo beschrijft ze het verloop van de dodenmarsen uitgebreid waarbij je zelf mee hunkert naar het einde hiervan. Je voelt de vermoeidheid, de honger, de uitzichtloosheid, de angst, … Je voelt zoveel emoties tijdens het lezen! Enigste puntje van kritiek is het einde. Graag had ik nog een epiloog gelezen waarbij ik wist hoe het met de personages is afgelopen (Izzy&Bill, Max, Kur). Deze personages vormen toch een groot en belangrijk aandeel in het verhaal. Plots vallen ze hieruit weg en blijf je als lezer op je honger zitten naar het verdere verloop.
De personages tonen veel evolutie gedurende het verhaal. Izzy is een naïef, impulsief en egoïstisch meisje die uitgroeit tot Cousins. Een Britse krijgsgevangene die strijdt om te overleven. Offers moet brengen, leeft in angst en zich toch niet wil overgeven.

Een intens verhaal dat binnenkomt! Een origineel romantisch oorlogsverhaal vanuit het perspectief van krijgsgevangenen.