Emma Stonex schrijft met De lichtwachters haar debuut. Ze baseerde dit verhaal op waargebeurde feiten van in Schotland in 1900 toen ook 3 vuurtorenwachters verdwenen zonder enig spoor. De cover van dit boek is adembenemend en weet meteen je aandacht te trekken.

Cornwall, 1972. Een boot is onderweg richting Maiden Rock, een afgelegen vuurtoren, om de vuurtorenwachters af te lossen. Wanneer ze er aankomen merken ze vreemde elementen op; de toegangsdeur is van binnenuit afgesloten, de tafel is gedekt voor twee personen en de klokken staan stil op 08u45. In het logboek wordt er gesproken over een storm terwijl het weer de afgelopen dagen eigenlijk helder is geweest. Maar het vreemdste van al is dat de 3 vuurtorenwachters verdwenen zijn. Wat is er met Arthur, Bill en Vince gebeurd?

Dan Sharp, een schrijver wil 20 jaar later achter dit geheim komen. Hij besluit de vrouwen van de wachters op te zoeken om zo meer info te vergaren over dit mysterie. Geheimen lijken naar de oppervlakte te komen en onderlinge dynamieken zorgen voor meer inzichten. Gaat het nu eindelijk duidelijk worden wat er precies is gebeurd en waar de vuurtorenwachters nu zijn?

Ze zeggen dat we nooit zullen weten wat er met die mannen gebeurd is. Ze zeggen dat de zee haar geheimen bewaart…

Dit verhaal heeft een spannende structuur. Het vertelperspectief wordt afgewisseld tussen de lichtwachters en de vrouwen van de lichtwachters 20 jaar later. Stonex weet diepgang aan de verschillende personages te geven.
Hun personaliteit krijgt mooi vorm en de wisselwerking onderling krijgt meer vorm. Het eenzijdige leven als lichtwachter, het lange wachten naar aflossing, het dromen van naar huis te gaan. Dit zorgt voor troebele verhoudingen tussen de wachters zelf. De afzondering is tevens geen goede zaak voor het psychisch welzijn van de mannen. Anderzijds komen we als lezer via de vrouwen ook heel wat te weten.

Doorheen het verhaal hangt er een duistere, donkere en mysterieuze sfeer. Nieuwsgierigheid wordt geprikkeld want je wil natuurlijk absoluut weten hoe de vork aan de steel zit. Het plot was voor mij dan ook verrassend en niet meteen hetgeen ik verwachtte bij dit boek.

Een zinnenprikkelend debuut vol met raadselachtige vragen en solide personages. Het gaat over geheimen, afzondering, nijverheid en een vleugje magie.

Laure Van Rensburg is een Franse schrijfster die momenteel in Essex woont. Ze begon met het schrijven van korte verhalen. Een lang weekend is haar debuut.

Ellie is studente aan de New York University. Steven is een docent op een elitaire school in Manhattan. Het prille koppel gaat een weekendje weg om elkaar beter te leren kennen en om van elkaar te kunnen genieten. Wanneer ze in hun afgelegen huisje vast komen te zitten door een sneeuwstorm begint er spanning te komen tussen het koppel. Beide hebben geheimen voor elkaar. Dit zorgt voor een dodelijk einde..

Super origineel vond ik het verhaal niet meteen. Bepaalde gebeurtenissen zijn wat voorspelbaar waardoor dit wel wat spanning afneemt. De standaard gebeurtenissen lijken allemaal terug te komen. De voorstelling die je maakt na het lezen van de flaptekst is ook hetgeen je kan verwachten in het verhaal. Ik hou er net van als het verhaal ineens een andere wending zou nemen of ineens iets heel verrassends heeft.

De personages mogen wat meer diepgang hebben naar mijn gevoel. Deze diepgang had ervoor kunnen zorgen dat de onderlinge spanning wat zou opgedreven worden. De schrijfstijl is wel vlot en duidelijk. Af en toe lijkt de schrijfster er wat literaire zinnen tegenaan te willen gooien en dit is ineens wat verschillend ten opzichte van de rest van de tekst.

Samengevat is het wel een thrillerverhaal dat zeker een interessant en herkenbaar verhaal brengt. Hierbij is er ook een link naar de metoo-beweging wat wel extra lading geeft.

En wat is precies een "psychiatrisch type"? Ieder mens kan een psychische ziekte doormaken. En stel dat je dit effectief zou meegemaakt hebben is het helemaal niet raar dat je een "psychiatrisch type" wordt.. Wat niet maakt dat ik het verhaal 100% geloof. Maar ik hou niet zo van termen als een "psychiatrisch type" ??

Het boek zelf vind ik nogal simplistisch, kort door de bocht en voorspelbaar. Ik vind er niets vernieuwend aan. De verhaallijn vind ik onsamenhangend en storend; sprongen met jaren. Het thema boeit me wel vandaar dus toch nog deze score.

Liften naar de hemel van Lex Paleaux is een aangrijpend verhaal dat je raakt en je laat voelen, met een hoofdpersonage dat je in bescherming wilt nemen. Alleen de titel klinkt al erg poëtisch en spreekt enorm aan. Net zoals de prachtige en toch niets verhullende cover die meteen de aandacht trekt waardoor dit boek naar mij schreeuwt om opgenomen te worden.
Lex Paleaux is een opkomende auteur die bekend staat om zijn emotionele en aangrijpende verhalen. Met een achtergrond in de psychologie en een passie voor het verkennen van menselijke relaties, weet hij zijn lezers te raken met authentieke personages en diepgaande thema's. Zijn werk wordt gekenmerkt door een combinatie van realisme en poëtische beschrijvingen, waardoor zijn verhalen zowel herkenbaar als ontroerend zijn.

Het verhaal volgt het leven van de 16-jarige Quintin, een jongeman die worstelt met zijn verleden en de uitdagingen van het volwassen leven. Terwijl hij probeert zijn weg te vinden in een wereld vol onzekerheid en pijn, ontmoet hij verschillende mensen die hem helpen en hinderen in zijn zoektocht naar geluk en zelfacceptatie. Quintin wordt door zijn familie naar Canada gestuurd om daar heropgevoed te worden in een streng religieus gezin.
Het verhaal verkent thema's van verlies, hoop en de kracht van verbinding, zonder in clichés te vervallen.

Paleaux's schrijfstijl is bijzonder fijn leesbaar en toegankelijk, met een vloeiende proza die de lezer moeiteloos meeneemt in de gedachten en gevoelens van Quintin. Zijn beschrijvingen zijn levendig en emotioneel geladen, waardoor je als lezer diep in het verhaal wordt getrokken. De empathie die hij voor zijn personages toont, maakt het gemakkelijk om je met hen te identificeren en hun reis te volgen. Voor mij persoonlijk was dit het beste boek dat ik al las in 2025. Ik ben hier zoooo enthousiast over!

Maggie Stiefvater groeide op in Virginia en schreef op haar zestiende al haar eerste manuscripten. Haar boeken zijn vaak een mix van mystiek, emotie en karaktergedreven verhalen.

In De luisteraars volgen we June Hudson, de manager van het Avallon Hotel & Spa in West-Virginia, tijdens de turbulente jaren van WOII. Wanneer het hotel wordt omgevormd tot een opvangplek voor diplomaten van vijandige mogendheden, verandert haar zorgvuldig geoliede wereld in een broeikas van spanning. FBI-agent Tucker Minnick komt erbij, met zijn eigen missie en geheimen. Terwijl June probeert de controle te behouden, sluimert er onder het hoteloppervlak een mysterie dat veel duisterder is dan de oorlogsgasten. Het verhaal speelt zich grotendeels af binnen het hotel, wat zorgt voor een beklemmende sfeer waarin elke blik en fluistering telt.

Stiefvater schrijft beeldend en gelaagd, maar soms ook wat omslachtig. Haar zinnen zijn rijk, maar niet altijd even toegankelijk. June is een intrigerend hoofdpersonage: scherp, loyaal en complex. Tucker is een beetje een vreemde eend, maar zijn interacties met June zorgen voor interessante frictie. Het hotel zelf voelt als een personage op zich: een plek vol geheimen, codes en onderhuidse spanningen.

Hoewel het concept sterk is, mist het verhaal soms vaart. Vooral in het middenstuk voelt het alsof je wacht op iets dat maar niet komt. Het duurde even voordat ik écht in het verhaal zat. Het is geen boek dat je in één ruk uitleest, eerder eentje dat je langzaam moet laten bezinken.

De luisteraars is een sfeervolle, trage roman over controle, geheimen en de prijs van perfectie—met een vleugje magie die nét niet genoeg betovert.

Alexandra Bracken was mij eerder nog niet bekend. Ze is een Amerikaanse schrijfster die gekend is voor de verfilmde ‘The Darkest Minds’-trilogie.

Nadat 9 goden Zeus hebben verraden, geeft hij hen een straf. Elke 7 jaar is er de Agon; een week waarbij deze Goden als stervelingen op aarde moeten leven. Wanneer afstammelingen van de Goden een andere God kunnen doden nemen zij hun goddelijke macht over. Hierdoor is de Agon een bloederige en meedogenloze strijd. Bij de laatste Agon is Lore Perseous haar familie uitgemoord waardoor ze niets meer met deze wrede jacht te maken wil hebben. Tot bij de nieuwste Agon Lores oude jeugdvriend Castor opeens opduikt en ook de zwaargewonde Athene vraagt om Lores hulp. Hierdoor kan Lore misschien wraak nemen op hun gezamenlijke vijand.

De Griekse mythologie was mij nog vreemd. Deze basis is niet echt nodig om dit boek te kunnen begrijpen maar ik denk wel dat dit het lezen wat zou vergemakkelijken. Ik had veel moeite om in het boek te komen. Namen bleven moeilijk hangen en vaak moest ik stukken herlezen om te begrijpen wat er precies stond. Pas halverwege het verhaal begon ik er wat in te geraken en ging het lezen wat vlotter. Doordat ik moeilijk in het verhaal kwam vond ik ook weinig binding met de personages ondanks dat het originele exemplaren zijn. Krachtige, ongenaakbare maar getraumatiseerde Lore, luchtige en grappige Miles en mysterieuze Castor.

Het verhaal wordt spannend opgebouwd en bevat vele addertjes onder het gras. Hierdoor zijn er veel verrassingen en plotwendingen. De onderliggende Griekse mythen konden mij zeker bekoren. Hetgeen mij enkel wat tegenstak was het ingewikkelde begin waarbij het lang duurde eer er verklaringen kwamen over wat nu wat is.

Wat wel gezegd moet worden is dat dit exemplaar fenomenaal is vormgegeven door Blossom Books! De gouden/zilveren kaft met stofomslag en intrigerende illustratie op de schutbladen.

De verborgen apotheek gaat over Nella en Caroline. Nella heeft een apotheek in Londen eind 18e eeuw. Nella verkoopt stiekem vergif aan vrouwen die van een man af willen. Op een gegeven moment komt een 12-jarig meisje om hulp vragen.

Caroline leeft in het heden. Zij is historicus en probeert het bedrog van haar man een plaats te geven. In London probeert ze zichzelf terug te vinden. Aan de Theems vindt ze op een gegeven moment een fiool, een oud apothekersflesje. Caroline gaat zoeken wat hierachter schuilt en legt een link met apothekersmoorden van 2 eeuwen eerder.

Beide perspectieven wisselen elkaar af in de hoofdstukken. Samen vormt dit een mooi geheel aan het einde van het verhaal. Er is een mooie samenloop. Deze schrijfstijl spreekt mij wel aan omdat je toch altijd weer een hoofdstuk verder moet lezen en de spanning zich zo opbouwt.
Penner heeft een schrijfstijl die je zonder moeite meeneemt naar een specifiek tijdsperk en plaats. Je waant je zo in de straten van Londen. Zowel in de 18e eeuw als in het heden. De personages komen tot ontplooiing tijdens het verhaal waardoor je als lezer wel een connectie voelt. Sterke vrouwen doen het altijd goed in boeken!

Het verhaal eindigt met een open einde. Ik weet niet goed of ik dat net leuk vind of net niet. Ik hou ervan om zelf te speculeren over wat het verdere verloop zou zijn maar ik vind het ook fijn als er een duidelijk einde is en mijn gedachten niet op hol slaan. Toch vind ik het open einde in dit boek wel gepast. Het was niet storend.

Een mysterieus, sfeervol en spannend boek met een origineel verhaal in een historisch kader. Zeker de moeite om hem te lezen!

Hond vermist gaat over Kate en haar hond Wolfy. Kate struggelt met zichzelf. Samen met haar partner adopteert ze Wolfy. De liefde tussen beide is groot en Wolfy lijkt een positieve invloed op Kate te hebben. De aandacht die Kate aan Wolfy moet geven vervangt de slechte activiteiten van weleer. Maar dan gebeurt er iets verschrikkelijks! Wolfy loopt weg bij de oppas wanneer Kate naar een trouwfeest is. Kate zet alle middelen in om Wolfy toch maar terug te vinden waarbij een hele gemeenschap in rep en roer is. Iedereen slaat de handen in elkaar om hem terug te vinden.

Het boek leest aangenaam vlot. Een verhaal dat je in één ruk kunt uitlezen. Geen onnodige moeilijke woorden of poëtische zinnen.

Hond vermist is een leuk en hartverwarmend verhaal. Niet meer maar ook zeker niet minder. Als hondenliefhebber voel je de speciale connectie die je kan hebben met een dier. Het valt moeilijk te omschrijven maar de connectie is veel voelbaar. Kate Spicer heeft dit gevoel mooi kunnen weergeven. Ze beschrijft met haar verhaal wat deze liefde kan voortbrengen. Ondanks dat een hond niets materialistisch kan bieden, biedt hij op een andere manier toch veel meer. Steun, troost, vriendschap, … Het gemis als je beestje weg is is dan ook ondenkbaar.

Het mooie aan dit verhaal is het feit dat dit boek een waargebeurd verhaal brengt. Dit geeft dit boek een extra warm gevoel. Vaak lees je feelgood-verhalen met soortgelijke geromantiseerde verhalen maar dit verhaal is écht! Hierdoor dringt het toch net een beetje meer binnen.

Voor dierenliefhebbers (en anderen) die graag de onzichtbare connectie met een dier nog eens willen doorleven met een boek.

Amanda Block heeft een master in creatief schrijver. Ze laat zich inspireren door mythen en sprookjes. Vanuit deze inzagen weet ze nieuwe en originele verhalen te creëren. Ook bij De verloren verteller is dit de basis aangezien er maar liefst 7 sprookjes in verwerkt zijn. Dit boek is haar debuut.

Rebecca heeft haar vader Leo Sampson niet meer gezien sinds ze 6 jaar is. Ze kan zich hem zelfs nog amper herinneren. Hij was eerder een kindertelevisiester die door iedereen geliefde was. Dan is er een journalist die Rebecca benadert om info in te winnen. Ze begint rond te snuffelen in hun geschiedenis en probeert de verblijfplaats van Leo te vinden. Opvallend is dat de omgeving en de familie hem liever doodzwijgt. Waarom is dit? Rebecca wordt nieuwsgierig en wilt ook antwoorden op vragen krijgen. Ze krijgt een boek in handen met zeven sprookjes die geschreven zijn door Leo. Via deze verhalen krijgt ze meer inzicht in hem en via het verleden kan ze ook stilaan het heden invullen.

Het verhaal begint traag en neemt zijn tijd. Eenmaal wanneer de sprookjes in het verhaal komen is er meer mysterie en wist het verhaal mij te pakken. Ik werd zo nieuwsgierig naar wie Leo nu precies is waardoor ik dit boek snel uit wou hebben. De sprookjes voelen herkenbaar aan maar zijn toch origineel. Ik vind het erg knap hoe Block de sprookjes heeft kunnen verweven in het oorspronkelijke verhaal. Dit wijst op een knap staaltje schrijverschap en het goed uitdenken van haar verhaal.

Een magisch verhaal dat je doet dromen en dat hoop brengt. Anderzijds is het ook met momenten een deprimerend verhaal met mentale problemen. Een zoektocht naar de waarheid en vergeten herinneringen. Block weet prachtig de vader-dochter-relatie weer te geven waarbij Rebecca het gevoel van verlatenheid later kan ombuigen naar enig begrip.

Logan Thibault is een ex-manier. Tijdens een missie in Irak vindt hij een foto met een vrouw erop. Logan wordt er meer en meer van overtuigd dat deze foto hem geluk brengt. Hij heeft het gevoel de vrouw op de foto iets verschuldigd te zijn aangezien zij zijn leven heeft gered. Logan besluit om haar te zoeken al weet hij niet goed waar te beginnen.. Als hij Elizabeth ontmoet is hij al snel aangetrokken tot haar. Hij ziet een bordje staan met "hulp gezocht" en besluit in dienst te gaan bij Nana, de grootmoeder van Elizabeth (bijgenaamd Beth). Beth is echter wel niet op de hoogte van de reden van Logan zijn komst..

Sparks heeft een vlotte vertelstijl waardoor je in het verhaal gezogen wordt. Hoofdstukken eindigen met cliffhangers zodat de hangende spanning je vraagt om verder te lezen. Vanuit verschillende personages wordt het verhaal duidelijker en komen de personages elkaar tegemoet. De onderlinge link wordt meer en meer duidelijk. Sparks weet de juiste elementen op het juiste moment te verhullen in het verhaal zodat je vaak verrast achterblijft. De personages hebben een uitgesproken karakter met hun geschiedenis die ze meedragen en die nu hun handelen mee beïnvloeden. En wat is Nana een prachtig personage! Lekker bijdehand, kritisch en grappig! Love it!
Sparks doet je verliefd worden en huilen op bepaalde momenten. Hij weet je emoties vast te nemen. Ik ben benieuwd naar meer!