Alena Mornstajnova is schrijfster en vertaler. Hana is het derde boek van deze Tsjechische auteur. Deze historische roman is een internationaal succes!

1954, Tsjechië. Mira is negen jaar oud wanneer ze een grote fout maakt. Deze fout heeft zware gevolgen aangezien ze als wees achterblijft tijdens een epidemie. Ze is genoodzaakt om bij haar bijzondere tante Hana te gaan wonen. Hana is erg op zichzelf en wantrouwt iedereen en alles. Doordat ze altijd zwijgzaam is is het moeilijk voor Mira om een band op te bouwen. Het mysterieuze verleden van Hana speelt hier ook een rol in. Hana heeft namelijk zelf ook een grote fout begaan als verliefd tienermeisje. Stapje voor stapje begint Mira te begrijpen wat de tatoeage op Hana haar arm wilt zeggen..

Het verhaal is opgebouwd in drie delen. Dit geeft je inzicht in zowel Hana als Mira haar leven, als de dynamiek tussen hun beiden. De schrijfstijl is helder en makkelijk leesbaar. De manier waarop het verhaal is opgebouwd zorgt ervoor dat je nieuwsgierig blijft en het einde voor duidelijk zorgt wanneer alle puzzelstukjes op hun plaats vallen. Het interessante aan dit verhaal is dat we ook een beeld krijgen van het leven na de oorlog in plaats van het typische verhaal dat stopt na de bevrijding. Dit geeft een veel realistischer beeld.

De schrijfster weet met veel gevoel het verhaal tot stand te brengen. Als lezer ga je erg met de twee hoofdpersonages meevoelen waardoor de hartverscheurende gebeurtenissen erg binnenkomen. Ook geeft het inzicht in wat trauma met een mens doet; zowel oorlogstrauma’s als trauma’s in de vroege jeugd. Het vreet in op je persoonlijkheid en laat je beschadigd achter. Met alle gevolgen vandien.. Hoe moeilijk het later is om te vertrouwen en terug een band op te bouwen met anderen wordt in dit boek duidelijk omschreven.

Een intens en beklijvend oorlogsverhaal over trauma’s die je meedraagt van generatie op generatie en hoe moeilijk het is om hier verandering in te brengen. Familiebanden, herstel en rouw.

Het duurt even voor je in het boek komt. Atwood heeft een speciale schrijfstijl die veel aan de verbeelding overlaat. Het boek zet je aan het denken.

Fijn om nog eens te kunnen onderdompelen in de toverwereld. Het verhaal op zich vind ik niet slecht maar zeker niet te vergelijken met de vorige Harry potterboeken. Het is niet echt voorspelbaar maar er gebeurd niet zo veel in. In de vorige boeken was ik helemaal van de wereld als ik aan het lezen was en dit had ik nu niet. Misschien komt dit ook doordat het een toneelstuk is. Ik mis dan de levendige beschrijvingen van personages, plaatsen, ... . Zo is het moeilijk om je een nieuw personage voor te stellen.

Dit is het 3e boek dat ik gelezen heb van Marina Folkers. Ze is een Nederlandse schrijfster die voornamelijk feelgood-verhalen schrijft. Het hart van Weshley Castle is haar eerste historische verhaal.

Ten tijde dat Hendrik de Achtste op de troon zit, reist Aleyah met haar familie en volk rond door Engeland. Samen met haar vriend Manitas ontkomt ze aan een brute moordpartij waarbij wel hun hele familie wordt vermoord. Om te overleven gaat Aleyah dansen in een herberg om aan eten en een slaapplek te komen. Tijdens een van die avonden ontmoet ze de graaf van Weshley Castle. Een intrigerende man die haar niet onberoerd laat. Maar dan ontdekken ze dat hij de man is die achter de aanval zat. Ze willen hem kwijt raken maar dit lijkt niet zo simpel..

Zoals ik van Marina Folkers gewend heeft ze een aangename beeldende schrijfstijl. Het verhaal is duidelijk omschreven en gedetailleerd. Ook weet ze gevoelens knap op te bouwen en lukt het haar om deze over te brengen naar de lezer. Personages zijn menselijk en realistisch. Ook dit is een troef die ze goed weet uit te spelen. De diepgang maakt het verhaal geloofwaardig en intens.

Op het einde van het boek vertelt Folkers nog welke elementen uit het verhaal gebaseerd zijn op waargebeurde feiten. Dit is voor mij steeds een pluspunt en het wijst erop dat het verhaal goed onderbouwd is.

Een romantisch verhaal met spannende elementen en het gekende rauwe randje waar Folkers om bekend staat.

Yess! Finally, het 2e deel van de Vervloekt-serie! Naar dit moment heb ik uitgekeken. Nadat ik zo genoten heb van het eerste deel, Een vloek zo eenzaam, moest ik gewoon verder in dit boek!

Rhen en Harper hebben elkaar gevonden in het 1e boek. De vloek is verbroken en de koning is dood. Dus.. De kroonprins Rhen zou zijn plaats moeten innemen. Maar er is sprake dat niet Rhen maar Grey recht heeft op de troon. Grey was de lijfwacht van prins Rhen. Hij is gevlucht nadat hij Sinteldaal heeft verlost van Lilith, de boosaardige tovenares die Sinteldaal eerder in haar macht hield. Grey neemt in dit boek de hoofdrol over! Hij ontmoet Lia Mara, de dochter van koningin Karis Luran. Hierdoor komt hij in de verleiding om toch een belangrijke rol op te nemen en de strijd aan te gaan met Rhen.

Wat ik zo leuk vind aan dit verhaal is dat het verhaal niet eeuwig uitgemolken wordt. Vaak is een liefdesverhaal wel al duidelijk na 1 boek waarna er in verdere delen maar vreemde verhaallijnen uit de kast gehaald moeten worden om het boek nog enige waarde te geven. In deze trilogie vind ik het ingenieus dat het verhaal wel verderloopt maar dat de focus nu ergens anders ligt. Een relatief nieuw verhaal, nieuw hoofdpersonage, nieuwe romance, …

Hierdoor is er terug ruimte om personages te leren kennen en meer inzicht te krijgen in personages die eerder een oppervlakkige rol hadden. Dit verhaal spreekt mij nog net iets meer aan als het eerste deel. Meer spanning, meer actie, meer onverwachte wendingen, meer avontuur, …

Brigid Kemmerer schrijft met dit verhaal haar 11e boek. Ze heeft een vlotte en relatief simpele schrijfstijl zodat het verhaal makkelijk leesbaar is. Erg toegankelijk. Daarnaast is de vormgeving van de cover en de binnenkant suuupermooi waardoor dit boek zo aantrekkelijk is dat je hem niet terug kan leggen. Ik ben nu al klaar voor het derde en laatste deel! Laat maar komen!

Ann Napolitano is een Amerikaanse schrijfster die eerder bekend werd met Lieve Edward, een roman die diepe emoties oproept en dat ik ook heel graag gelezen heb. Met Je bent prachtig duikt ze opnieuw in de complexiteit van menselijke relaties en familiebanden, waarbij ze haar talent voor het neerzetten van diepgaande personages volledig benut.

William Waters groeit op in een kille omgeving waar liefde ver te zoeken is. Wanneer hij Julia Padovano ontmoet, wordt hij opgenomen in haar warme, chaotische familie, bestaande uit vier zussen: de dromerige Sylvie, de artistieke Cecelia, de zorgzame Emeline en de vastberaden Julia. Maar de schaduwen uit Williams verleden dreigen hun toekomst te verstoren, wat leidt tot een breuk die generaties lang voelbaar blijft. Napolitano neemt je mee op een emotionele reis waarin liefde, verlies en familiebanden centraal staan.

Napolitano heeft een poëtische en meeslepende schrijfstijl, waarbij ze makkelijk schakelt tussen verschillende perspectieven. Dit zorgt ervoor dat je als lezer diep in de gedachten en gevoelens van de personages graaft. De vier zussen zijn stuk voor stuk uniek en levensecht, waardoor je je gemakkelijk met hen kunt identificeren. Toch voelt de tijdssprong binnen sommige hoofdstukken soms abrupt aan, waardoor bepaalde ontwikkelingen minder impact hebben dan ze zouden kunnen hebben.

Hoewel het verhaal emotioneel en meeslepend is, zijn er momenten waarop de symboliek en dramatiek iets te nadrukkelijk aanwezig zijn naar mijn gevoel. Sommige passages voelen daardoor wat geforceerd aan. Daarnaast had de dynamiek tussen de zussen nog verder uitgediept kunnen worden, vooral in de latere hoofdstukken waarin hun onderlinge relaties veranderen.

Een ontroerende en sfeervolle roman die de kracht van familiebanden en de impact van het verleden op de toekomst verkent.

Chris De Stoop is auteur en werkt daarnaast ook als journalist bij het weekblad Knack. Eerder mocht ik al Het boek Daniël van hem lezen. Een boek dat mij heeft kunnen bekoren waardoor ik al snel interesse had in zijn nieuwste roman ‘Hemelrijk’.

Guido is al jaren mantelzorger voor zijn moeder in het woonzorgcentra Hemelrijk. Hij vertelt over zijn levensloop en de band met zijn moeder. Hoe hij als ergotherapeut momenteel toch werkt als verzekeringsmakelaar en zijn liefde voor het acteren (in een toneelgezelschap). Maar ook wat Sinterklaas in zijn gemeenschap en voor de ouderen betekent. Guido is erg zorgend van aard en is erg toegewijd naar zijn moeder toe. Hij vertelt hoe hij zijn moeder ziet achteruit gaan door de dementie en hoe hij het reilen en zeilen binnen het woonzorgcentrum heeft ervaren.

Tijdens de tweede coronagolf wordt er aan hem gevraagd of hij nog een Sint wilt spelen voor de bewoners volgens de huidige maatregelen. Guido die hier geen graten in ziet wil graag de bewoners nog eens zien genieten na zo een intense periode. Later blijken er veel bewoners besmet te zijn. De bal is aan het rollen gegaan en ook veel bewoners overlijden aan de gevolgen van hun Covid-19-besmetting. De pers springt op dit nieuwtje en verspreid al snel gevoelige privé-informatie. Het verhaal wordt erg sensationeel en wordt in de toekomst nog vele malen opgerakeld. Niemand houdt rekening met Guido zijn privacy en (schuld-)gevoelens. Dit boek geeft een diepere inkijk in Guido zijn verhaal en drijfveren.

Iedereen heeft het verhaal gehoord en/of gezien over de Sint die een ‘superverspreider’ bleek. Vele mensen hadden een mening (virologen, burgemeester, bewoners, familie, …) maar niemand weet het echte verhaal (tot nu). Het is namelijk helemaal niet bewezen dat Guido het virus zou hebben binnengebracht en dan nog. Hij deed dit dan met de beste bedoelingen en rekening houdend met de toenmalige maatregelen. Ik vond het erg verrassend om te lezen hoe de media met dit verhaal omging en bijvoorbeeld medische gegevens verspreide zonder dat zelfs de persoon er vanaf wist. In zijn verhaal toont hij veel respect voor alle medewerkers in het woonzorgcentra.

Eindelijk horen we eens zijn verhaal!

Alka Joshi is van Indiase afkomst. Vanaf 9-jarige leeftijd is ze verder opgegroeid in de Verenigde Staten. Hier heeft ze gestudeerd en een leven opgebouwd in Californië. De hennakunstenares is haar debuutroman.

India, 1955. De 17-jarige Lakshmi vlucht weg van het ouderlijk gezin om te ontsnappen aan een gedwongen huwelijk. Zo komt ze terecht in Jaipur, een stad in Rajasthan. Om aan een inkomen te geraken gaat ze aan de slag als hennakunsternares. Zo pleziert ze welgestelde dames met haar kunsten. Op een dag staat er een jong meisje voor haar. Dit blijkt haar 13-jarige zusje Radha te zijn die ze nooit heeft gekend. Plots wordt het voor Lakshmi veel moeilijker om te overleven en om ervoor te zorgen dat ze de vrijheid die ze heeft opgebouwd niet verliest.

De cover roept een specifieke sfeer op. De kleur van India doet je meteen dromen. De beschrijvende schrijfstijl van Joshi zorgt er eveneens voor dat India niet ver weg lijkt. Je ruikt en proeft de kruiden, je ziet de kleurrijke omgeving en personen, je hoort het rumoer, … Het lijkt alsof al je zintuigen prikkelen. Het verhaal bevat niet echt extreme verrassingen maar toch gebeurt er voldoende om nieuwsgierig te blijven.

De personages tonen diepgang en komen reëel over. Ze wekken emoties op van angst en verdriet maar ook van blijdschap, verbondenheid en hoop. Een boek met een lach en een traan. Het voelt fijn om via een boek de Indiase geschiedenis en cultuur te kunnen opsnuiven. Het laat niet enkel de pracht en praal van India zien maar ook zeker de keerzijde; de achterbuurten, de armoede, de beklemmende regels en het onrecht van het kastesysteem.

Een wondermooie historische roman met een betoverend einde. Dit boek wordt trouwens verfilmd en er komen nog vervolgdelen waarbij het verhaal van Radha en Malik aan bod komt!

Ik vond het een meerwaarde dat het boek traag opgebouwd werd. Zo kwam je in het verhaal, kreeg je steeds meer achtergrond ivm de situatie waarin Eva verkeerde en is opgegroeid. Hierdoor kon ik meer meevoelen met de informatie die later in het boek aan het licht kwam. De ruwe schrijfwijze vind ik ook ideaal in dit boek. Dit toont nogmaals de omgeving van Eva aan, samen met de eerlijkheid in het hoofd van een tiener. Ik heb het boek redelijk snel en vlot kunnen doorlezen.

Ingrid von Oelhafen schrijft met ‘Niemandskind’ haar debuut. In dit boek verwerkt ze haar eigen zoektocht naar zichzelf. Hiermee vertelt ze ook het verhaal van de Lebensbornkinderen. Een stukje geschiedenis van de 2e wereldoorlog wat nog erg onbekend is maar wat zeker meer aandacht zou moeten krijgen.

Ingrid begint het boek met de na-oorlogse periode waarbij ze het moeilijk heeft met zich te kunnen hechten aan mensen. Ze beschrijft het gezin waarin ze opgroeit waarbij er toch een algemeen gemis van warmte is. Ingrid is erg op zoek naar liefde maar lijkt deze niet te kunnen vinden bij haar ouders. Ingrid komt erachter dat haar ouders niet haar biologische ouders zijn. Ze komt hierbij ook haar echte naam tegen; ‘Erika Matko’. Dit is de start van de vele vraagtekens die worden opgeroepen m.b.t. Ingrid/Erika haar afkomst. Ze vindt dagboeken die afkomstig zijn van haar moeder en beslist echt op zoek te gaan naar haar roots. Haar zoektocht gaat gepaard met vele moeilijkheden en twijfels maar Ingrid zet voort. Zo leert ze andere slachtoffers / Lebensbornkinderen kennen. Ieder heeft zijn verhaal en geschiedenis.

Het Lebensbornproject is een project dat is opgericht door Himmler met als doel niet-Duitse kinderen te germaniseren. Wanneer ze “Arische”-kenmerken hebben vormen deze kinderen de perfecte kandidaat om als pleegkind in het geheim bij een Duits gezin te leven.

Naast het autobiografische verhaal van Ingrid / Erika komt er in dit boek ook heel wat geschiedenis aan bod. Zo lezen we uitspraken van Himmler himself om de mindset van die tijd beter te kunnen plaatsen. Ingrid is erg gedetailleerd te werk gegaan met haar informatie. Het is duidelijk dat er goed bronnenonderzoek vooraf is gegaan aan het schrijven van dit boek. Ze weet exact de historische achtergrond weer te geven. Dit boek het boek informatief erg sterk! Anderzijds heeft dit dan de weerslag dat het emotionele stukje achterwege blijft. Door de moeilijke woorden en de droge materie is het soms moeilijk om verbinding te maken met het verhaal/boek. Dit zorgt er ook voor dat het boek niet vlot leest en met momenten wel wat doorzettingsvermogen vraagt.

Een straf verhaal met een verschrikkelijke geschiedenis waar je meer over dient te weten.

Carla de Jong heeft zich ontpopt als een veelzijdige schrijver die moeiteloos historische en psychologische elementen verweeft in haar romans. Dit boek is een bijzonder project, aangezien het oorspronkelijk een idee was van de overleden Walter Lucius, die het verhaal niet kon voltooien. Carla de Jong nam de uitdaging aan en werkte het uit tot een meeslepende roman.

In ‘Hoe klein de wereld is’ volgen we Luna Lansman, een jonge vrouw die opgroeit op Texel in de jaren dertig en veertig. Haar leven verandert drastisch wanneer de Joodse Rifka bij haar familie onderduikt en haar jeugdvriend Thiemen zich aansluit bij de NSB. De spanningen binnen haar gezin lopen op, vooral door haar strenge vader. Ondertussen wordt de Indiase legerarts Chandar Kapoor in 1943 op Texel gestationeerd. Zijn ontmoeting met Luna heeft een diepgaande impact op hen beiden. De oorlog en de keuzes die de personages maken, verweven hun levens op een manier die niemand had kunnen voorspellen.

De Jong heeft een beeldende en meeslepende schrijfstijl, waardoor je als lezer moeiteloos wordt meegenomen naar het Texel van de Tweede Wereldoorlog. De historische details zijn zorgvuldig uitgewerkt en bieden een interessante inkijk in een stukje geschiedenis dat voor velen (waaronder ikzelf) onbekend zal zijn. Luna is een krachtig en eigenzinnig personage, dat ondanks haar moeilijke jeugd haar eigen pad probeert te vinden. Chandar Kapoor is intrigerend, vooral door zijn complexe achtergrond en de morele dilemma’s waarmee hij worstelt.

Hoewel het verhaal boeiend is, zijn er momenten waarop de wisselingen tussen tijdsperiodes en locaties wat verwarrend kunnen zijn. Vooral bij Luna’s verhaallijn moet je soms terugbladeren om te beseffen in welke periode je je bevindt. Daarnaast had de setting in Duitsland en Afrika wat meer uitwerking kunnen krijgen; deze delen voelen minder levendig dan Texel en India. Toch is dit maar muggenziften en vond ik dit boek een echte topper!

Een meeslepende historische roman die niet alleen een ontroerend verhaal vertelt, maar ook een verrassende blik werpt op een minder bekende kant van de oorlog.

Meg Rosoff is een Amerikaanse schrijfster die in Londen woont. Hoe ik nu leef won de Guardian Prize, Printz Award, en Branford Boase Award. Hoe ik nu leef is verfilmd in 2013 als ‘How I live now’.

Elisabeth/Daisy is 15 jaar en woont bij haar vader in New York. Hij sticht een nieuw gezin en besluit Daisy naar familie in Engeland te sturen. Tante Penn en haar kinderen vangen haar op maar als snel moet tante Penn naar het buitenland voor haar werk. Edmond, Piper, Osbert, Isaac en Daisy blijven alleen achter. Allen tieners. Ze proberen zich te redden tot plotselings de oorlog uitbreekt. Piper en Daisy worden gescheiden van de jongens en komen in een gastgezin terecht. Hier wordt het meer en meer duidelijk wat deze oorlog allemaal betekent.

Daisy is een bijzonder personage. Ze heeft humor en doet zich groot voor. Bij het begin van het boek is ze een stoer meisje met een ongewassen mening. Later begint ze zich meer te ontfermen over Piper en laat ze toch meer haar gevoelig hartje zien.

Een verhaal loopt vluchtig. Een duidelijke tijdlijn is niet merkbaar. De ene gebeurtenis volgt gewoon de andere op. De schrijfstijl van Rosoff is erg speciaal. Ze maakt ellenlange zinnen, gebruikt amper leestekens en hoofdletters worden te pas en te onpas gebruikt (bij dialogen). Hier moest ik even aan wennen. Zinnen moest ik vaak herlezen om de juiste interpretatie te bevatten. Toch blijft het inhoudelijk verhaal wel erg mooi. Dit compenseert de schrijfstijl waar ik niet zo’n fan van ben.

Een mooi en emotioneel verhaal met een bijzondere schrijfstijl.