Eerder mocht ik al Bittere bloemen recenseren van Uitgeverij Marmer. Deze keer is het de beurt aan Gevallen engelen.

Gunnar Staalesen is een Noorse bestsellerauteur. Hij schreef eerder al vele thrillers, maar ook toneelstukken, kinderboeken en romans. Zijn grootste succes zijn de thrillers rond privédetective Varg Veum. Een serie waarvan er in totaal al 15 boeken zijn verschenen (waarvan er 5 naar het Nederlands zijn vertaald). Verschillende boeken van de serie zijn tevens ook al verfilmd.

De privédetective Varg Veum komt een nieuwe misdaad op het spoor wanneer hij naar een begrafenis gaat van een vroegere klasgenoot. Hij komt er zijn oude vriend van school tegen, Jakob. Deze is momenteel getrouwd met Rebecca die eerder Veums eerste grote liefde was. Jakob speelde voorheen als gitarist bij de rockband The Harpers. Op een gegeven moment wordt de leadzanger op een gruwelijke wijze vermoord. Ook blijkt dat de andere bandleden eerder ook onder verdachte omstandigheden zijn gestorven. Het onderzoek begint echt wanneer Veum een kaart ontdekt van een gevallen engel. Deze lijken een link te hebben met de moorden..

De gelijkenissen met het vorige Varg Veum-boek zijn merkbaar. Een vlot verhaal waarin de spanning geleidelijk wordt opgebouwd. Staalesen schrijft beeldend en met veel details zodat de setting makkelijk voorstelbaar is. Je krijgt een beetje het gevoel alsof je naar een thriller-film kijkt. Steeds meer vragen komen naar boven waarop je uiteindelijk ook een antwoord krijgt na het spannende plot.

Veum is een rebel en werkt zichzelf steeds weer in de nesten. Zijn opportunistische houding en humoristische kant weten sympathie op te wekken.

Een detective verhaal zoals hij hoort te zijn. Vol actie, onbeantwoorde vragen en puzzelstukjes die zijn plek weten te vinden. Zet hier nog een eigenzinnige privédetective bij en het plaatje in compleet.

Christiaan Alberdingk Thijm is een Amsterdamse schrijver, advocaat en universitair docent. Hij is gespecialiseerd in auteursrecht en wordt dé advocaat van de creatieve sector genoemd. Hij schreef eerder wetenschappelijke boeken maar ging met het boek Het proces van de eeuw een andere piste is. De familie Wachtman is zijn eerste roman.

Philip Wachtman is een bezige bij. Hij is wetenschapper en universitair docent aan de rechtenfaculteit. Hiernaast is hij ook anonieme zaaddonor bij de spermabank. Hij hoopt promotie te maken nadat hij onderzoek heeft gedaan naar de rechten van spermadonoren maar dit onderzoek lijkt zijn doorbraak te missen. Philip heeft een relatie met Freya. Ze werkt als stemactrice maar hoopt momenteel moeder te kunnen worden. Ze is 39 jaar en nog steeds kinderloos. Philip weet dat hij niet de oorzaak kan zijn van de kinderloosheid aangezien hij ongeveer 411 nakomelingen heeft verwekt als zaaddonor. Philip wil dit graag anoniem houden maar dit lijkt mogelijks een probleem te worden. De rechter doet een uitspraak waarbij zijn geheim mogelijks niet meer geheim zal blijven.

Amai, wat is dit een sterk boek. Ik las online dat Thijm zo’n 9 jaar gewerkt heeft aan deze roman en ik moet zeggen dat dit wel resulteert in het boek. Het is merkbaar dat elke zinsconstructie, dialoog, verhaalpiste gewikt en gewogen is en het allemaal erg goed doordacht is. Het verhaal is inhoudelijk sterk en weet te boeien! De verschillende hoofdstukken verwijzen naar het verloop van een zwangerschap. Thijm weet via zijn schrijfstijl de focus te leggen op de ontplooiing van de personages. De karakterontwikkeling is subliem uitgewerkt. Als lezer wordt je opgeslorpt in de gevoelens van de hoofdpersonages. Emoties gaan alle kanten op. Dit vind ik persoonlijk de kracht van dit boek. Het verhaal resulteert in een spannende ontknoping die weet te verrassen. Zalig als een boek niet voorspelbaar wordt!

Een boek over identiteit, twijfels, rechten en moeder-/vaderschap. Graag meer van Christiaan Alberdingk Thijm!

Philippe Claudel is een gekende en gevierde Franse auteur. Je zult hem misschien kennen van Het kleine meisje van meneer Linh.

In een Duitse fantasie zijn verschillende verhalen samengebonden tot een boek. De verhalen lijken op het eerste zicht niets met elkaar te maken te hebben. Dit is dan in het begin ook wat vreemd om te lezen aangezien ik mij hier niet aan verwacht had. Het eerste verhaal gaat over een Duitse soldaat die kortlings na de 2e wereldoorlog op zoek is naar warmte. Het verhaal dat hierop volgt is dan weer een verhaal van een oude man die terugdenkt aan een sensuele herinnering uit het verleden. Zo zijn het allemaal verhalen die min of meer een link hebben met de oorlog en met de naam ‘Viktor’. Het is niet meteen duidelijk waarom deze naam een wederkerend item is.

Zo brengt dit boek je in verwarring en anderzijds ben je steeds aan het nadenken. Waarom spreken we terug over Viktor? Is dit dezelfde persoon of niet? Wie is dader? Wie is slachtoffer? En wat is schuld? Allemaal niet zo simpel te beantwoorden na het lezen van dit boek.

Ik vind het fijn als een boek mij stof tot nadenken geeft. Doordat het allemaal korte en verschillende verhalen waren heb ik niet het gevoel dat dit boek mij in zijn geheel zal bijblijven. Toch is dit weer eens een leuke afwisseling en het is ook tof om eens een origineel concept te kunnen ontdekken.

Een film met Sophia is mijn eerste roman van Herman Koch dat ik lees. Als ik de reacties lees was dit boek misschien niet het beste boek om mee te beginnen maar ik moet toegeven dat de schrijfstijl van Koch mij best wel heeft kunnen bekoren. Herman Koch is een Nederlandse schrijver die onder andere gekend is voor zijn romans Het diner en Zomerhuis met zwembad.

Stanley Forbes is een filmregisseur op leeftijd. Hij heeft successen gekend maar de laatste tijd lijkt dit wat te zijn stilgevallen. Wanneer Stanley op bezoek is bij Karl Hermans, een gevierd schrijver, ziet hij Karl’s 16-jarige dochter. Een prachtige verschijning die meteen zijn aandacht weet vast te houden. Stanley is gefascineerd door haar en cast haar voor een film die hij niet eens bedacht had. Op oudejaarsavond krijgt Stanley een sms van Karl met de vraag of hij weet waar zijn dochter is?

Doorheen het verhaal wordt er veel mysterie opgewekt. Waar is Sophia? Wat is er met haar gebeurd? Wie speelt er allemaal een rol? Ik moet zeggen dat Koch deze mysterie meesterlijk uitwerkt. Hij weet je aandacht vast te houden!

Koch heeft een speciale, unieke schrijfstijl. Hij is erg beschrijvend en kan je laten nadenken over thema’s waarbij je eerder nog niet stilstond. Vb. subsidies voor filmen, toerisme, mensen bespelen, … Deze bijzondere kijk op dingen wist mij te boeien en te intrigeren. Anderzijds merkte ik wel dat dit ervoor zorgde dat je erg van de oorspronkelijke verhaallijn werd afgeleid. Ik merkte wel dat ik graag verder wou met het originele verhaal en dat ik graag wou weten hoe het nu zit met Sophia.

Het einde vond ik best verrassend en teleurstellend. Ik had iets spectaculair verwacht en dit kwam helaas niet. Toch vond ik dit boek best wel amusant om te lezen en merk ik dat mijn nieuwsgierigheid wel gewekt is naar de andere boeken van Herman Koch.

Een mysterieuze roman over aantrekking, frustraties, fascinatie en de filmwereld.

Ilaria Tuti schreef eerder de thrillers De slapende nimf en Kind 39. Ze woont en werk in Nood-Italië. Het verhaal over de Draagsters zat al even in haar hoofd. Uiteindelijk is het een bestseller geworden die in vele landen is vertaald.

Italië, eerste wereldoorlog. In de Alpen vechten vele mannen een loopgravenoorlog uit. Het Italiaanse leger tegen Oostenrijk-Hongarije. Het is een erg zware strijd in de bergen en in de sneeuw. Er wordt gevraagd aan de bevolking om te helpen waardoor vele vrouwen hun steentje willen bijdragen. Ze brengen manden met voedsel en munitie naar het front en bij terugkomst nemen ze lichamen van de overleden mannen terug de berg af. Deze job geeft hun de naam Le Portatrici, oftewel De Draagsters.

Tuti vertelt het verhaal van vijf vrouwen; Agata, Caterina, Viola, Lucia en Maria. Toch lezen we het verhaal voornamelijk vanuit Agata’s perspectief. Naast het feit dat ze draagster is, zorgt ze ook nog voor haar doodzieke vader. Ook is er een jongen die haar achtervolgt en maar niet kan loslaten.

De schrijfstijl is duidelijk en begrijpbaar, gevoelsmatig en intens. Anderzijds lukt het Tuti om prachtige zinnen/stukjes tekst neer te pennen. Dus naast dat het verhaal inhoudelijk prachtig is, is het lezen van de tekst an sich al erg mooi.

Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten. Tuti heeft deze feiten in een mooi fictief verhaal weten te gieten. Een roman die weet te raken en een boeiend stukje geschiedenis weet te brengen. Het geeft je een rauw beeld weer van de eerste wereldoorlog en hetgeen de mensen moeten hebben doorstaan.

Indrukwekkend verhaal dat te weinig aandacht krijgt in de boekenwereld!

Davide Morosinotto is een Italiaanse auteur die voornamelijk kinderromans schrijft. Hij schreef eerder al de populaire boeken ‘Het mysterieuze horloge van Walker & Dawn’ en ‘Twee fonkelrode sterren in de blinkend witte sneeuw’. Naast het schrijven werkt Morosinotto ook als vertaler en copywriter. De verloren bloem van de sjamaan is vertaalt naar het Nederlands door Pieter van der Drift en Manon Smits.

1986, Peru. Laila is afkomstig van Finland. Ze is de dochter van een diplomaat. Anderhalf jaar geleden zijn Laila met haar ouders naar Peru verhuisd. Laila moet worden opgenomen in het ziekenhuis in Peru. Dokter De La Torre is één van de allerbeste neurologen van heel Peru. In het ziekenhuis leert Laila ‘El Rato’ kennen. Een jongen boordevol avonturen. Maar dan krijgt Laila een diagnose te horen; de ziekte van Batten. Een zeldzame stofwisselingsziekte met een slechte prognose. Maar hier willen Laila en El Rato het niet bij laten. Ze ontdekken in de bib een dagboek van dokter Clarke. Samen besluiten ze dit spoor achterna te gaan. Dit resulteert in een ongelooflijke reis van de Andes naar het Amazonegebied.

Wauw! In één woord weergegeven wat ik dacht zodra ik het boek in mijn hadden had én zodra ik het boek had uitgelezen. Ik wou dat ik zo’n boek had kunnen lezen in mijn jeugd. Nu kan ik er nog steeds van genieten (als volwassene) maar ik denk dat dit boek een magisch gevoel zou achtergelaten hebben moest ik jonger geweest zijn. Morosinotto heeft een prachtige schrijfstijl. Hij kan goed weergegeven hoe een meisje van 12 jaar haar gedachten opbouwt. Erg knap. Ondanks dat het een lijvig boek is met maar liefst 528 pagina’s, heb je hem toch in een mum van tijd uit! Het verhaal slokt je helemaal op!

Het boek is erg dynamisch weergegeven. Elke pagina staat er weer een nieuwe verrassing voor je ogen. Dan een plannetje, dan zwarte pagina’s met tekst en afbeeldingen in het wit weergegeven, dan is het lettertype speciaal gemaakt en daarbovenop ook nog eens prachtige tekeningen. Dit nodigt echt uit om het boek te willen (verder) lezen! Erg aantrekkelijk voor kinderen (en volwassenen).

Een bijzonder boek met een mooi historisch verhaal (dat soms gebaseerd is op waargebeurde feiten) dat prachtig is vormgegeven voor lezers ca. +/- 12 jaar.

Rebecca Ley schrijft met ‘Voor als ik er niet meer ben’ haar debuutroman. Ze is journaliste en werd bekend met haar columns over haar dementerende vader in The Guardian.

Ik voelde al een bepaalde spanning in mijn inborst bij de start van dit boek. Ik kan niet duiden vanwaar dit gevoel kwam maar na het lezen van het eerste hoofdstuk werd dit gevoel bevestigd. Enkele verwoordingen in dit hoofdstuk waren meteen zo raak dat ze een krop in mijn keel bezorgde. Dit zette meteen de toon voor het verdere verloop van het boek..

Sylvia is een zelfstandige eigenwijze jonge vrouw. Ze leert de dierenarts Paul kennen en ze worden verliefd op elkaar ondanks dat beide zo verschild zijn. Sylvia is uitbundig en komt zelfzeker over. Paul is eerder rationeel en down to earth. Beide zijn gelukkig samen en starten een gezin. Ook hun kinderen zijn erg verschillend; Megan is intelligent en bedachtzaam terwijl Jude eerder roekeloos en hyperactief is. En dan is er nog Rosa.. Sylvia krijgt op 38-jarige leeftijd te horen dat ze kanker heeft. Borstkanker. En ze is terminaal. Ze besluit een handleiding te schrijven voor Paul met handvaten hoe hij de kinderen dient aan te pakken wanneer zij er niet meer is.



Het verhaal bestaat uit verschillende hoofdstukken; nu, toen, handleiding/brief. We volgen Sylvia en Paul tijdens de periode (toen) dat ze elkaar leerden kennen, verliefd worden, kinderen krijgen, … Nu is het moment dat Sylvia overleden is. De emoties die Paul ervaart naar aanleiding van de begrafenis en de manier waarop het gezin zich bijeen raapt. In de handleiding omschrijft Sylvia haar gezin. Ze benoemt zo mooi de karaktereigenschappen van elk kind en de manier waarop er met hen best moet worden omgegaan. Hierin krijgt de liefde van een moeder voor haar kinderen een grote rol. Je weet niet goed hoe dat je jezelf moet voelen. Dankbaar voor hetgeen zij heeft mogen meemaken en anderzijds verscheurd dat ze haar kinderen niet zal zien opgroeien en verder kan begeleiden in hun leven.



De personages zijn prachtig vormgegeven. Het verhaal is fictie maar toch krijg je het gevoel dat dit boek autobiografisch is. Elk personage heeft zijn specifieke karakter met daarbij zowel prachtige als eerder moeilijke eigenschappen. Sylvia probeert een liefdevolle moeder te zijn maar struggelt anderzijds met zichzelf. Ze is eigenlijk heel onzeker, heeft bang voor afwijzing en is zelfdestructief. Dit geeft het verhaal een realistisch karakter.

Naar het einde toe wist ik niet meer goed welke richting het verhaal uitging. Er was een inkijk gekomen m.b.t. vroeger, nu en de handleiding maar wat verder? Hierdoor nam heel op het einde mijn interesse wat af. Toch is er een mooi en hoopvol einde waarbij het gevoel optreedt dat het verhaal effectief afgerond kan worden.

Een verhaal dat je gevoelens alle kanten doet opgaan; puur geluk, machteloosheid, liefde, hoop, …

De Engelse auteur Stacey Halls woont in Londen. Ze heeft journalistiek gestudeerd en werkte onder andere voor The Guardian en The Sun. De vondeling is haar 2e roman. Eerder schreef ze The Familiars. De vondeling is vertaalt naar het Nederlands door Els Franci-Ekeler.

1754. Bess is kortlings bevallen van een dochtertje Clara. Ze voelt meteen een moederband met haar maar toch gaat ze naar het Foundling Hospital in Londen om haar af te staan. Er is geen vader in het spel en Bess haar vader ziet het niet zitten om het kind te onderhouden. Clara mag blijven in het kindertehuis. Aan Bess wordt vertelt dat ze haar dochter kan komen ophalen wanneer ze de onkosten heeft betaald en het kind kan opvoeden. 6 jaar lang spaart Bess alle beetjes bijeen tot ze genoeg geld heeft gespaard. Ze besluit haar dochter nu mee naar huis te nemen maar wanneer ze in het kindertehuis hiernaar vraagt blijkt het dat haar dochter al is opgehaald.. Namelijk door zichzelf!

Stacey Halls weet je mee te nemen in een verhaal. De start van het boek is meteen erg schrijnend; de methode waarop de baby’s wel of niet gekozen worden om te blijven in het kindertehuis (met gekleurde balletjes) en een radeloze moeder die er niets beter op weet dan haar kind zomaar achter te laten en zelfmoord te plegen. De toon is meteen gezet. Moeders die vanuit hun moederliefde verschrikkelijke beslissingen dienen te nemen aangezien hun erbarmelijke leefomstandigheden hun kinderen geen toekomst kunnen bieden! Als moeder zijnde kan je je dit niet voorstellen! Mijn hart werd meteen gebroken.

Er zijn verschillende verhaallijnen uitgewerkt in het boek; Bess haar leven, Alexandra en uiteindelijk een samenvoeging van de beide personages. Halls beschrijft uitgebreid de setting, de omgeving, de maatschappelijke context. Als lezer kan je je een grondig beeld hiervan vormen. Gedurende het verhaal wordt er een bepaalde mysterie opgebouwd waardoor het verhaal meer vaart krijgt. Het is een rauw boek waarbij je niet goed weet hoe je te voelen. Het plot is wat voorspelbaar maar persoonlijk stoort mij dit niet. Het werd eerder een soort bevestiging van de veerhaallijnen. De historische onderbouwing is goed uitgewerkt waarbij de context wel realistisch aanvoelt.

Een knap verhaal voor liefhebbers van historische romans met een vleugje mysterie erin!

Pfoew, ik dacht wel even bezig te zullen zijn in deze joekel van een boek. Met zijn +/- 550 pagina’s mag hij er toch wel wezen. Toch las hij verrassend vlotter als verwacht. Dit verhaal slorpt je helemaal op waardoor je voor je het goed doorhebt al het einde hebt gepasseerd. Maar wauw, wat een boek! Zo heftig dat ik hem soms wel eens moest toeslaan.

Ruta Sepetys is een Litouwse-Amerikaanse schrijfster van historische romans. Ze is eerder al gekend met romans zoals Zout van de zee en Schaduwliefde. Met Stilte heeft een eigen stem kaart ze het Franco-regime (in 1957) in Spanje aan.

1957. Daniel is 18 jaar wanneer hij samen met zijn ouders naar Spanje gaat. Zijn moeder is hier geboren maar het gezin woont nu in Amerika. Tijdens hun verblijf logeren ze in Hotel Castellana Hilton in Madrid. Franco ziet bij de Amerikanen een mogelijkheid om de Spaanse economie te boosten en wilt met Daniel’s vader een deal sluiten.
Daniel leert Ana kennen die in het hotel werkt. Via Ana leert hij het echte Spanje kennen. Beide verschillen erg van elkaar; Ana leeft in armoede terwijl Daniel alles heeft van zijn hartje begeert.
Daniel ziet de wereld liever door de lens van zijn fototoestel. Via deze weg leert hij de samenleving van Spanje kennen en ziet verschrikkelijke gebeurtenissen.

Sepetys heeft een vlotte schrijfstijl. Ze werkt met korte hoofdstukken waardoor het verhaal aangenaam leest. Er worden regelmatig Spaande woorden weergegeven in het verhaal waardoor je de eigenheid van Spanje tijdens de burgeroorlog inwendig voelt. Sepetys schrijft met luchtige zinnen toch een heftig verhaal dat je bij de keel grijpt.

De personages zijn waarheidsgetrouw en realistisch vormgegeven. Sepetys zet de personages zo neer dat je snel een verbondenheid met hen voelt. Hierdoor wordt het toch ook wat een emotioneel verhaal.
Regelmatig zijn er aan de start van een hoofdstuk fragmenten van interviews, boeken, magazines, … te lezen. Deze geven naar mijn gevoel extra historische onderbouwing aan het verhaal. Het lijkt nog eens te benadrukken dat het hier gaat over waargebeurde feiten ten tijden van het Franco-regime. Achteraan in het boek is een verklarende woordenlijst en enkele foto’s van onder andere Francisco Franco en een kraamafdeling in Madrid.

Dit beklijvende verhaal blijft even nazinderen maar is prachtig omschreven met goede historische onderbouwing! Laat je zeker niet afschrikken door de dikte van dit boek want hij is echt het lezen waard!

Sue Smethurst is journaliste van beroep. Via haar man leerde ze het waargebeurde verhaal van haar schoonfamilie kennen. Haar man Ralph is namelijk de kleinzoon van Mindla en Michael, het koppel waar dit boek over gaat. Ze had het gevoel dat dit verhaal vertelt moest worden.

Mindla en Michael ‘Kubush’ Horowitz leren elkaar kennen. Kubush is op dat moment clown bij het rondtrekkende circus Staniewski. Het Joodse koppel trouwt en ze krijgen een zoontje, Gad, terwijl de sfeer in Polen begint te veranderen. De nazi’s zijn binnengevallen en nemen het roer over. Het gezin raakt van elkaar gescheiden door het front. Mindla besluit Warschau te verlaten om naar Kubush te gaan. Door het circus weet het gezin valse papieren te bemachtigen die ervoor zorgen dat ze van de nazi’s weten te ontsnappen. Maar hun strijd is nog niet gestreden..

Dit verhaal is knap opgebouwd. Het verhaal wordt chronologisch verteld voor, tijdens en na de oorlog. In korte hoofdstukken en vlotte taal krijgen we meer zicht op dit gezin en hun geschiedenis. Hun angst, verdriet en hun hoop zijn voelbaar. Ondanks dat dit verhaal waarheidsgetrouw is leest dit boek toch als een roman. Veel gebeurtenissen volgen elkaar op.

De unieke setting, het circus, maakt dit boek toch net wat anders als de vele andere oorlogsverhalen. De toegevoegde foto’s op de schutbladen zijn erg ontroerend. In dit boek wordt je meegenomen van Polen naar Rusland, Afghanistan, Kenia, … tot uiteindelijk Australië.

Een benauwend verhaal over verlies, trauma, onvoorwaardelijke liefde en de strijd naar vrijheid.