Hope Adams is geboren in Jeruzalem en leefde nadien in verschillende landen. Zwarte zwanen (of Dangerous Women in de oorspronkelijke versie) is de historische debuutroman van haar. Eerder schreef ze wel al kinderboeken.

Londen, 1841. 200 vrouwen die veroordeeld zijn voor lichte misdrijven worden aan boord gebracht van de Rajah.
Een driemaster die hun naar Van Diemensland (huidig Tasmanië) gaat brengen. Kezia Hayter, een dame met superieure vaardigheden, krijgt de vrije overtocht op voorwaarde dat ze zorgt voor de gevangenen en de omstandigheden wat probeert te verbeteren. Ze probeert hen zo moreel advies te geven maar leert hun bijvoorbeeld ook naaien. Zo werken verschillende vrouwen samen aan het later bekende Rajah-quilt. Midden op zee wordt plotselings een jonge moeder dodelijk verwond. Er ontstaat paniek. Wie heeft deze verwondingen aangebracht en gaan er nog slachtoffers volgen?

Deze roman is gebaseerd op waargebeurde feiten en leest als een thriller. Historisch steekt het verhaal goed ineen en het is merkbaar dat er goed onderzoek is gebeurd naar de historische achtergrond. Zo had de auteur zicht op de werkelijke op het logboek van de scheepsarts en de namen van al de veroordeelde vrouwen aan boord inclusief hun misdrijven. Dit vind ik altijd leuk om te lezen aan het einde van het boek. Zo kan je de vergelijking maken tussen fictie en non-fictie.

De schrijfstijl is vlot om te lezen. Het verhaal slokt je op en de spanning is met momenten niet te houden. Je moet gewoon nog even verder lezen! De personages zijn heerlijk uitgewerkt. Je kan je een beeld vormen van ieder van hen en sommige van hen voelen vriendschappelijk aan.

Een hoopvol historisch verhaal vol onmacht, vriendschap en vooroordelen..

Dinah Jefferies schreef haar eerste roman in 2014. Nadien volgden nog verschillende historische romans. Dochters van de Dordogne is haar nieuwste boek. Het is het eerste deel van een trilogie.

Frankrijk, 1944. 3 zussen wonen in een cosy stenen huisje in de Dordogne. Ze hopen op het einde van de oorlog maar dat is nog niet voor meteen. De 3 zussen zijn erg verschillend qua karakter waardoor ze allen op een andere manier met de oorlog omgaan. Hélène is de oudste. Ze zet zich in als verpleegster en probeert zo het gezin bij elkaar te houden. Elise is eerder rebels. Ze wil niet bij de pakken blijven neerzitten en besluit zich bij het verzet aan te sluiten. De jongste zus, Florence, is eerder dromerig. Ze kookt graag en denkt aan een toekomst waarbij er terug vrede is en waarbij iedereen terug vrij is. Wanneer er een familiegeheim naar de oppervlakte komt is het voor de zussen erg moeilijk om het hoofd boven water te houden.

Het verhaal speelt zich, ondanks de donkere tijd, af in een romantische setting. Het Franse dorpje is een interessante invalshoek om van hieruit te lezen over de oorlog. Maar ook de omgeving zelf, de huisjes en de natuur spreken tot de verbeelding. Het verhaal heeft een grote spanningsboog. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Hierdoor moet je wel geconcentreerd lezen maar anderzijds brengt dit ook heel wat spanning met zich mee. Ook het feit dat er vanuit 3 perspectieven wordt gewerkt maakt het verhaal wat ingewikkelder. Hoe zat dat weer met die andere zus? Wat was daar weer bij gebeurd? Even terugbladeren helpt dan wel.

De personages zijn uitgediept maar dit kan zeker nog wat meer wat mij betreft. Ik mis een beetje emotionele lading. Ik word graag overdonderd door veel gevoelens en dit gevoel had ik niet meteen bij dit boek. Het bleef nog wat oppervlakkig op emotioneel vlak naar mijn gevoel. Toch vond ik het een origineel verhaal waarbij de band tussen de zussen een mooie rol krijgt in het verhaal.

Tegen het einde van het boek was het wel merkbaar dat je als lezer meer bonding begint te krijgen met de personages. Ik begon met hen mee te voelen en ben zeker ook nieuwsgierig geworden naar het 2e deel van deze serie.

Nic Stone is een Amerikaanse auteur die voornamelijk gekend is van Young Adult fictie-boeken. Er is een vervolg geschreven op ‘Wat zou Martin doen?’. Dit boek is ‘Wat zou Justyce doen?’ genaamd.

Wat zou Martin doen? De titel is niet ver gezocht. Justyce schrijft brieven naar Martine Luther King. Hij vraagt zich af hoe hij tegen een bepaalde situatie zou aankijken. Justyce is 17 jaar en een goede student. Hij heeft een beurs voor zijn studie en is aanvoerder van het debatteerteam. Eigenlijk een voorbeeldige jongen dus. Wanneer hij samen met zijn vriend door de buurt rijdt met de muziek in de auto wat luid wordt hij tegengehouden door de politie en uiteindelijk ook in de boeien geslagen. Justyce stelt zich nadien vragen m.b.t. zijn achtergrond/kleur.

Stone heeft een vlotte schrijfstijl die aansluit bij de leeftijd van tieners. Als volwassene leest het dus wat simpel maar hé, je kiest er zelf voor om een jeugdboek te lezen dus ik heb niets te klagen. Het is een verhaal dat makkelijk leest en afwisselt tussen het hier en nu en de brieven die Justyce schrijft. Hij nodigt via dit boek jongeren uit om na te denken over actuele maatschappelijke thema’s zoals racisme, discriminatie en bijvoorbeeld de Black Lives Matters-beweging. Vandaar dat dit boek erg interessant zou zijn om in een klasomgeving te lezen en te bespreken!

De personages zijn eerder oppervlakkig. Het verhaal lijkt eerder volledig de focus te leggen op de boodschap die de schrijver wilt meedelen.

Een boek dat zorgt voor dialoog. Ideaal op niveau van jongeren!

Beatriz Serrano is een Spaanse journaliste en schrijfster met een scherpe pen en een nog scherpere blik op de absurditeiten van het moderne leven. Ze werkte jarenlang in de mediawereld en dat voel je: haar debuutroman ademt frustratie, ironie en een vleugje zelfspot.

In Ontevreden volgen we Marisa, 32 jaar, single, en vastgeroest in een reclamebureau in Madrid waar ze haar dagen vult met YouTube, lorazepam en het vermijden van werk. Ze noemt haar job “kantoortje spelen” en leeft van klantlunch tot klantlunch, liefst zonder echt iets te doen. Haar leven is een aaneenschakeling van cynische gedachten, sociale façade en innerlijke leegte. Het verhaal kabbelt mee op haar uitzichtloze routine, tot een verplichte teambuildingtrip alles nét iets meer uit de hand laat lopen. Maar verwacht geen grote catharsis - het einde komt snel en laat je eerder met opgetrokken wenkbrauwen dan met antwoorden achter.

Serrano schrijft met een bijtende, droge humor die je óf geweldig vindt, óf totaal niet. De stijl is vlot, met korte zinnen en veel innerlijke monoloog. Marisa is geen heldin, geen antiheldin - ze is gewoon... moe. En eerlijk gezegd: dat is verfrissend. Maar ook vermoeiend. Haar negativiteit is herkenbaar, maar op den duur ook wat eentonig. De bijpersonages blijven wat vlak; ze zijn vooral decor voor Marisa’s sarcasme.

Hoewel het boek rake observaties bevat over werk, burn-out en millennial-moeheid, blijft het soms hangen in herhaling. De spanningsboog is flinterdun en het einde voelt afgeraffeld. Er wordt veel opgebouwd, maar weinig afgeleverd.

Ontevreden is een zwartkomische spiegel voor iedereen die ooit op maandagochtend hoopte dat de tram te laat kwam. Scherp, herkenbaar, maar niet altijd even bevredigend.

Maria Peters is filmproducent, filmregisseur en scenarioschrijver. Vanuit deze functie heeft Peters het verhaal van Antonia Brico ontdekt waarbij de film De dirigent tot stand kwam. Later verscheen dan ook nog de roman over ditzelfde verhaal.

New York, 1926. Wanneer Willy Wolters als kind samen met haar ouders naar Amerika verhuisd wil ze maar één ding; ooit dirigent worden van een groot orkest. Om deze droom waar te maken stort ze zich op het studeren op haar piano en zoekt ze naar een dirigent die haar les wil geven. Haar strijd is moeilijk aangezien er in deze tijd nog wordt verwacht dat vrouwen een simpel bestaan leiden als huisvrouw met verschillende kinderen. Maar dit is niets voor Willy. Op een dag is er een concert van Willy’s idool Willem Mengelberg. Ondanks al het oponthoud zorgt ze ervoor dat ze in de zaal zit met een klapstoel. Ze wordt uit de zaal verwijderd door Frank Thomsen, iemand met goede connecties in de muziekwereld. Wat volgt zijn veel tegenslagen waarbij ze later verder als Antonia Brico haar droom verder probeert na te jagen.

Een interessant boek om te lezen. Door zijn vlotte schrijfstijl leest hij erg aangenaam. Het feit dat het over een waargebeurd verhaal gaat maakt het altijd des te boeiender om je in dit verhaal in te leven. Het verhaal zit boordevol muziek maar daarnaast vertelt het ook over een krachtige vrouw die zich niet laat stoppen. Het “mannenwereldje” wekt frustraties op en geeft het hoofdpersonage nog meer doorzettingsvermogen en vechtlust. Daarnaast is er de romance die open bloeit. Dit is een mooie surplus qua verhaallijn in dit boek. Het boek is verrassend waarbij het plot dan uiteindelijk een waardige afsluiter is van dit mooie verhaal.

Een verhaal dat doet dromen, dat kracht inboezemt en een belangrijke boodschap brengt met betrekking tot vrouwen die zeker niet onder hoeven te doen!

Sam en zijn zoontje Teddy verhuizen naar Christmas Street. Daar ontmoeten ze Jack. Hij is de straathond. Jack heeft niet één baasje maar de hele straat. Op het moment dat Sam en Teddy verhuizen is de hele straat nogal op zichzelf. De liefde voor Jack zorgt ervoor dat er meer verbinding komt tussen hen allen.

In het boek komen verschillende diverse personages aan bod. Hoofdpersonages Sam en Teddy proberen een nieuwe start te maken in Engeland nadat Teddy’s moeder is overleden. Samen proberen ze nieuwe vrienden te maken. Bill is een oude man die geen familie meer rond zich heeft. Hij is wat een grompot. Een ruwe bolster met een blanke pit. I love him! Max en Arthur zijn een homoseksueel koppel die graag een kindje willen adopteren. Daarnaast zijn er nog multiculturele gezinnen en de blogster Pen aan bod. Elke buur heeft zo zijn eigen kopzorgen en problemen. Elk zijn ze zo verschillend. Hetgeen hen samenbrengt is Jack. En dan is daar de roodharige wortelvrouw..

Het boek is een echt feelgood-verhaal met de kerstsfeer als achtergrond (einde). Door de hoeveelheid aan personages zijn deze echter eerder oppervlakkig beschreven. De romance die er speelt laat even op zich wachten en loopt vlot en eerder vluchtig. Hier wordt in het boek niet erg veel aandacht aan besteed waardoor ik hierin wel de specifieke gevoelens wat mis. Ik moet ook wel zeggen dat Teddy wel erg intelligente uitspraken doet voor een jongen van 8 jaar (bedenking).

Pembroke heeft een vlotte pen waarmee ze leuke conversaties vormt die lekker bijdehand zijn met momenten en je doen glimlachen. Ze weet alle doelgroepen te benaderen met dit boek. Het plot van dit boek was niet spectaculair maar daarom ook wel onverwachts. Bij dit soort verhalen verwacht je meteen een dramatisch einde. Ook leuk dat het allerlaatste stukje van Jack zelf komt.

Jack de straathond is een origineel en humoristisch verhaal voor dierenliefhebbers. Erg leuk om te lezen hoe met kleine gebeurtenissen vreemde buren toch een familiale band opbouwen. Dit boek is het ideale scenario voor een romantische komedie.