Ik vond het 1e boek van de Courtney trilogie (Het goud van Natal) echt een geweldig boek.

Dit 2e boek van de trilogie is duidelijk en heel stuk minder.
Na het 1e boek verwacht je dus echt overspoeld te worden door allerlei avonturen en familiale intriges.
En ja, dat vind je in dit boek ook wel terug, maar de oorlog primeert zo overduidelijk, dat je de indruk krijgt dat andere dingen naar de achtergrond worden verdrongen.
Je bent eigenlijk meer een oorlogsboek aan het lezen. En dat is dacht ik toch niet helemaal de bedoeling. Zo komt het - althans bij mij - bij het lezen van de plotomschrijving niet over.

Naar het einde toe worden de verwachtingen dan weer wel ingelost.
Net zoals in het Het goud van Natal is het einde van het boek een geweldige climax en krijg je toch nog een voldaan gevoel na het lezen.

Het is ook dankzij het laatste deel van het boek (1/3) dat ik de score 3,5 heb gegeven, anders had het een sobere 2,5 geweest.

Net als het 1e boek 'When the lion feeds' is dit 3e deel van de Courtney trilogie echt de moeite waard.
Ik ben echt blij dat ik ondanks het eerder tegenvallende 2e deel 'Sound of Thunder' toch aan dit laatste deel ben begonnen.

Ook dit boek is een meeslepend, spannend verhaal dat je vanaf het begin tot het einde kan boeien en je meesleept door allerhande avonturen om weeral te eindigen met een geweldige apotheose.

Een echte aanrader dus waar ik met volle teugen van heb genoten, en waarbij ik, na het dichtslaan van het boek nog een tijdje heerlijk heb zitten nagenieten en mijmeren.

"When the lion feeds" is het eerste boek dat ik van Wilbur Smith las, en ik moet zeggen dat het me zodanig heeft kunnen bekoren dat ik straks een ander boek van deze schrijver ga lezen.

Het is een mooi en vlot geschreven boek over een leven dat kan boeien, goudkoorts, olifantenjachten, liefde en avontuur.

Het boek leest heel erg vlot en je hebt echt de neiging om te willen doorlezen om het verdere verloop van het verhaal te kennen.
Het einde van een boek is een mooie climax, waarna je met een zucht van voldoening het boek dichtslaat en alles even laat bezinken.

Genieten dus.

Zondagskracht maakt dat de boeken over Jasmijn Vink dan toch een echte trilogie zijn geworden.

Een herkenbare trilogie want ook mijn man (sociofoob) leeft in zijn bubbel. De herkenning dat alles wat zo zorgvuldig opgebouwd is, door een kleine gebeurtenis een echte tsunami kan veroorzaken, is dan ook groot.
Bij Jasmijn was het de directeur die voor even van het toneel verdween, maar ook de pandemie.

Dat Judith Visser met deze, op autobiografische ervaringen gestoelde roman, weer een sterk boek heeft neergezet is voor mij heel duidelijk.
Zij verstaat de kunst om je, op een rustige manier en in simpele, duidelijke bewoordingen mee te voeren naar het leven als autist, mee in het hoofd van het hoofdpersonage. Verdriet, Liefde, Emoties, het is er allemaal, innig en diep.
Je leest haar boeken dan ook met een lach en een traan.

Ik als hondenliefhebber, die het leven deel met 2 boxers waarvan ook de jongste tekenen van autisme vertoont, kan me dan ook helemaal inleven in de Liefde die Jasmijn en ook Judith Visser zelf, voor de honden voelt. Dat ik dan ook begrijp hoe groot de steun en de kracht is die de honden je geven zal geen verrassing zijn. Daardoor zal Zondagskracht voor mij vast nog herkenbaarder en emotioneler zijn.

Maar ook voor de niet hondenvrienden én voor niet-autisten, voor mensen zonder enige psychische handicap zal dit boek een mooie inkijk geven in het leven van.... en vast ook een stapje op weg naar meer begrip voor het 'anders' zijn.
Het begrip dat 'anders' voor vele mensen 'normaal' is.

Zondagskracht is een krachtig, eerlijk verhaal waarin Judith Visser eigenlijk een inkijk geeft in haar eigen leven, waardoor ze zich ook kwetsbaar opstelt en dat maakt het allemaal extra emotioneel en aangrijpend voor de lezer.

Naar mijn gevoel een méér dan waardige afsluiter van de zondags-trilogie.