Ha, ik zou zeggen: je komt met een basiskennis van het Latijn wel iets verder bij deze...
Nee, alle gekheid op een stokje (al wordt er vaak in het Latijn gepreveld, vond ik wat overdreven, maar soit): het is een boek dat in 3 fasen de nasleep van een nucleaire oorlog beschrijft: een nieuwe Middeleeuwen, een volgende Renaissance en nieuwe 'apotheose'. In heel die periode van ca. 1300 jaar (dacht ik) staat de abdij van Sint-Leibowitz centraal, een heiligdom vernoemd naar een heilig verklaarde overlever van de nucleaire holocaust, maar waar we eigenlijk verder niets over te weten komen. Hij wordt in feite een steeds mystiekere figuur naarmate de eeuwen verstrijken.
Ik vind het boek nogal een lange aanloop nemen en wat te hard vastklampen aan de typisch katholieke devotie: die verandert blijkbaar in de loop van de eeuwen zo goed als niet. Dat lijkt me nogal vreemd.
De strekking van het boek is eigenlijk vooral filosofisch, maar er passeren wel enkele kleurrijke figuren de revue, tot de allegorische Wandelende Jood toe! Daarmee heeft de auteur duidelijk beslist om geen zuivere SF of toekomstroman te hebben willen schrijven, maar eerder een filosofische allegorie op de menselijke beschaving en de op en neer beweging van opkomst en verval, in dit geval zelfvernietiging.
De laatste episode is het meest aangrijpend en kent wat meer dramatische spanning. Dat maakt veel goed.
Voor de rest: wel goed geschreven. Mijn vertaling leek mij behoorlijk. Geen storende fouten of opvallende stroefheid gemerkt, dus de moeite waard om te lezen, ook in vertaling.

Hele goeie roman van de broers. Ook verhelderend nawoord van Boris in mijn uitgave, meer bepaald over de oorspronkelijke aanzet van het verhaal en hoe dat onder invloed van de omstandigheden in Rusland destijds een heel ander boek werd.
Nog net niet van het niveau van 'Picknick langs de weg', maar toch heel sterk.