Poe, dit was geen makkelijk boek; dat werd wel al duidelijk uit de berichten hierboven. Een van de meest complete, grootse boeken die ik gelezen heb. Citaat op de achterkant: "De Slinger van Foucault is een filosofisch bouwwerk, een boek over boeken, over taal en geschiedenis, het is een zeer fijnzinnige psychologische roman met soms verbazingwekkend frivole erotische passages, daarbij vaak ook nog heel humoristisch en heel spannend"

Ik dacht dat ik een redelijke woordenschat had, maar wat je in dit boek toch tegenkomt. De vertaler zal het lastig gehad hebben. Ogief, allusief, archont, emanatie, prioraat, patina, tailleur, cubiculum, sefira, nimbus, serafijns, sefirotisch, spirocheten; zomaar een greep uit 10 bladzijden. De ene na de andere ongeoorloofd lange, uitweidende zin onderverdeeld in tientallen bepalingen van gesteldheid, uitgebreide beschrijvingen en wat dies meer zij.
Inderdaad een boek voor taalliefhebbers, geschiedenisliefhebbers en romantici. Zoals reeds besproken zijn sommige verhalen veel te lang, irrelevant en oninteressant. Dat moet je op de koop toenemen. Het werkt, want hoe oninteressant ook, het is prachtig.
Iedereen vindt wel iets wat hem aanspreekt of waarvan hij iets afweet. Zo ben ikzelf natuurkundestudent, en alle stukken hierover – inclusief de Slinger – spraken me aan en klopten. Dit zorgt ervoor dat andere onderwerpen “ook wel waar zullen zijn”. Hoeveel heeft Eco niet ingelezen, hoeveel kennis heeft die man?
Verder zijn er simpelweg prachtige, surrealistische scenes, waar je geheel in gezogen wordt (zoals de occulte avond met Ampara, met bezwerende dans, zang en geuren).

Al met al heb ik met nét iets te vaak verveeld, en was er soms een iets te groot contrast tussen de mooie en minder mooie stukken, om een erg hoge score te geven. Ik moet het nog een keer herlezen, maar je zult begrijpen dat ik het eerst maar eens een hele tijd moet laten bezinken

Matig boek. Bij Het Satijnen Hart had ik hetzelfde gevoel als bij Liefde in Parijs: het lijkt alsof Campert op de automatische piloot even een romannetje afwerkt dat weliswaar lekker wegleest, maar waarvan hij er zo nog tien kan schrijven.
Dat gevoel kwam op tijdens de eerste pagina en is nooit verdwenen.
3*

Ik vind de vele monologen zo prachtig. Iedere burger, of hij nu dodelijk ziek is, een arme boer, onderwijzer of kind van 7, is in staat een ellenlang retorisch betoog te houden met minstens vijftien argumenten per stelling en lijkt (zoals W.F. Hermans in het nawoord schreef - en Freud hierboven ) een meerjarige universitaire studie rechtsgeleerdheid te hebben gevolgd. Hoezeer ze ook bezondigen tegen de regels der logica en werkelijk alles wat krom is recht weten te praten, ze blijven boeien.

Mjin favoriete passage is degene waarin K. om vier uur 's nachts de verkeerde deur opent en terechtkomt in een ambtenarenkamer (met alleen een tweepersoonsbed, want de keus was óf een eenpersoonsbed plus bekleding/meubilering óf louter een tweepersoonsbed) en daar een merkwaardige ambetnaar treft. Deze is direct klaarwakker en weet dat hij - eenmaal gewekt - niet meer in slaap zal kunnen vallen, en begint een lang betoog over - ja waarover eigenlijk? Een van de vele betogen over het curieuze ambtenarenapparaat. K. is to-taal geradbraakt en heeft maar één wens: slaap! Deze wens komt ontzettend krachtig over op de lezer. K.'s gevoel werd mijn gevoel en ik hoopte evenzeer als hij dat de ambtenaar zou stoppen met praten, maar luisterde (las) toch door.

Fantastisch boek.
4*

Ik heb dit boek in twee rukken uitgelezen...dus in tegenstelling tot JJ_D vind ik het wel degelijk vrij vlot geschreven. De door Wat_Jij_Wil geciteerde Nederlandse vertaling komt echter wat archaisch op me over; ik las de Engelse vertaling hetgeen blijkbaar een verschil maakt. Jammer dat mijn Duits niet toereikend is.

Naar aanleiding van het lezen van Narziss und Goldmund besloot ik tot aanschaf van Siddharta. In dit tijdsloze verhaal slaagt Hesse in het scheppen van sfeer en komt hji met enkele interessante spirituele 'inzichten'.

Over het algemeen gaat het verhaal me helaas iets te veel van de hak op de tak. Sprongen in de tijd van enkele jaren gaan onopgemerkt voorbij (al moet ik dit wellicht zien in het licht van 'meditatie' en het verlies van tijdsbesef ). Aan zijn persoonlijke relaties (met Govinda, Kamala,... ) worden erg weinig woorden besteed, terwijl wordt gesuggereerd dat ze erg diepgaand/intens zijn.

Al met al aardig...maar na N&G een kleine teleurstelling.