Ik had van tevoren hoge verwachtingen van dit boek, maar uiteindelijk werd het een enorme teleurstelling. Prophet Song speelt zich af in dystopisch, autoritair Ierland. Hoe zijn we hier terecht gekomen? Wie zijn de leiders van de autoritaire regeringspartij? Waarom hebben mensen hier überhaupt op gestemd? Al deze vragen en meer worden nooit beantwoord in dit boek.

De wereld voelt daarom leeg en onecht. Vooral het constante refereren naar "het regime", "de regering" etc. stoorde me al snel. Ik hoef echt geen uitgebreide worldbuilding, maar een beetje invulling van hoe deze autoritaire staat eruit ziet en tot stand is gekomen had het boek realistischer gemaakt. Autoritaire bewegingen zijn haast zonder uitzondering gecentreerd rond een leiderfiguur, dus als je zo'n beweging wilt opvoeren in je boek verzin je er maar wat namen en achtergrond bij. Idem dito voor de rebellen die later worden opgevoerd, en waarvan we alleen maar weten dat ze blijkbaar tegen "het regime" zijn.

De schrijftstijl van Lynch werkte me ook op de zenuwen. Ik zie het op veel plaatsen geroemd worden, maar mij irriteerde het alleen maar: een onophoudelijke wall of text, geen gebruik van aanhalingstekens wanneer iemand aan het woord is en af en toe pogingen om eloquent uit de hoek te komen, maar die mij niets deden (vooral vanwege het overmatig gebruik van metaforen over "duisternis"). Het zorgde bij mij voor een ergerlijke leeservaring. Duurde ook eeuwen voor ik het boek eindelijk uit had.

De personages zijn oppervlakkig en ondanks alle ellende die ze meemaken, kwamen ze voor mij nooit echt tot leven. De hoofdrolspeelster is blijkbaar wetenschapper, maar dit wordt ons alleen maar verteld en voelt nergens geloofwaardig aan: op geen enkel punt doet ze hier iets mee, en het voelt ook onrealistisch gezien hoe naïef ze verder is (de overheid kan volgens haar hun autoritaire agenda niet uitrollen, "want dat gaat in tegen de wet.") Haar man wordt vrij vroeg in het verhaal gearresteerd en leren we dus nooit echt kennen, verder heeft ze nog vier kinderen waarvan ik telkens door elkaar haalde wie nou wie was.

Ja, de gebeurtenissen die hier beschreven worden zijn vreselijk. Ze zijn uit het leven gegegrepen en ik besef me heel goed dat ze mij ("ons") net zo goed zouden kunnen overkomen. En in de handen van een betere schrijver zouden ze me ook vast ontzettend hebben aangegrepen. Maar nu viel dit ten prooi aan de doodssteek voor elke roman: het boeit me niet wat er met deze personages gebeurt.