menu

Hier kun je zien welke berichten Pieter als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Season for the Dead, A - David Hewson (2003)

Alternatieve titel: De Vaticaanse Moorden

2,5
Het zit misschien allemaal wat intelligenter in mekaar dan De Da Vinci Code maar dit blijft zeker maar een doorsnee politie-romannetje, met wat meer diepgang. Maar zoals hierboven al wordt vermeld: de motieven van de personages blijven bijzonder vaag en waarom nu juist Caravaggio's schilderijen als inspiratie worden gebruikt, weet niemand. Nog iets anders: Waarom liep Rinaldi nu de bibliotheek binnen met zo'n raadselachtig zinnetje? (het bloed van de martelaren...) Dit kan allemaal wel tellen als opening, maar alstublieft Hewson, geef dan ook eens een verklaring.

Second Machine Age: Work, Progress, and Prosperity in a Time of Brilliant Technologies, The - Andrew McAfee en Erik Brynjolfsson (2014)

3,5
We kennen allemaal de Hollywoodtoestanden à la Terminator, I Robot of zelfs The Jetsons, maar hoezeer klopt dit toekomstbeeld wel? Zullen de robots onze levens overnemen? Zal dit de meest ingrijpende verandering worden in de wereldgeschiedenis sinds de eerste Industriele revolutie?

Het antwoord is "Ja!" volgens dit boek van MIT-professoren Brynjolffson en McAfee. Hoewel ik niet zo veel op heb met technologie (fysica, chemie, etc waren nooit m'n dada in de middelbare school) is dit toch wel een van de meest prangende onderwerpen van de 21ste eeuw. Dingen die 10 jaar geleden nog science-fiction leken (zelfrijdende auto's) lijken elke dag steeds meer en meer realiteit te worden. Dit boek, dat een bestseller werd in de VS, geeft een helder overzicht van de mogelijke gevolgen van deze robot(r)evolutie. 3,5*

Check vooral eens de beelden van de Watson-computer die met het grootste gemak de 2 Jeopardy!-kampioenen versloeg.

Shakespeare: The Biography - Peter Ackroyd (2005)

Alternatieve titel: Shakespeare: De Biografie

3,5
Een wel zeer gedetailleerd (500 pagina's!) verslag over het leven van 's werelds beroemdste schrijver. Qua volledigheid kan dit wel tellen. Ackroyd onderzoekt niet alleen William zelf, maar ook de levensloop van zijn vader, moeder, ja, zelfs zijn schoonfamilie. Ook gaat hij dieper in op de toneelstukken zelf en wat zijn inspiratiebronnen zouden kunnen zijn. Degelijk geschreven, maar Ackroyd bezit niet die aangename stijl die Bill Bryson hanteerde in zijn Shakespeare biografie.

Sixtinische Verschwörung, Die - Philipp Vandenberg (1988)

Alternatieve titel: Het Sixtijnse Geheim

3,5
Alleszins een vreemde cover en vast en zeker bedoeld om de gelijkenissen tussen dit boek en de Da Vinci Code te onderstrepen, want hier wordt echt nergens ook maar iets gezegd over Leonardo Da Vinci of de Mona Lisa. Ik vond dit wel een zeer aangenaam boek. Het las zo lekker weg. Zeker een aanrader voor diegenen die wat meer over het Vaticaan willen te weten komen.

Slaap! - Annelies Verbeke (2003)

3,0
Een beetje te vreemd op sommige momenten. Het wisselende vertelstandpunt is inderdaad een beetje wennen. Verder lijkt Verbeke zich wel te verliezen in al die nietszeggende details die het verhaal maar niet op gang brengen, als hier al een verhaal inzat. Wel een hoop bizarre personages in dit boek, die met verschillende kernachtige pointes toch op m'n lachspieren werkte. 3*

Slaughterhouse-Five - Kurt Vonnegut (1969)

Alternatieve titel: Slachthuis Vijf

3,5
Dat het allemaal geniaal in elkaar zit is duidelijk. Elke zin vormt op z'n manier weer een echo van een passage van tien pagina's terug. Het lezen vormt dan ook een hoogst bevreemdende ervaring waarin het hoofdpersonage "unstuck" in zijn eigen tijdsdimensie geraakt. Toch denk ik dat ik ietsje teveel tussenpauzes heb genomen bij het lezen van dit boek. Zoals gezegd, bij elke leesbeurt duurde het weer even voor je "erin" kwam. Voorlopig een 3,5*, so it goes.

Zou het leven niet een hoop mooier zijn als we in een glazen bol zouden liggen samen met onze eigen Montana Wildhack kijkend naar de melkweg?

Stille Kracht, De - Louis Couperus (1900)

3,5
Een zeer aangename kennismaking met Couperus. Als een schrijver van een eeuw geleden je nog zo kan boeien, dan heb je terecht met iets wonderlijks te maken. De Stille Kracht neemt een zeer trage start, kent een enorm sterk middenstuk dat zeer filmisch aandoet, en eindigt met een aardige epiloog. Ik ben toch benieuwd hoe Verhoeven dit werk om zal zetten naar het witte doek.