menu

Hier kun je zien welke berichten GeGo als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Afuta Daku - Haruki Murakami (2004)

Alternatieve titel: After Dark

3,5
DvonGeem schreef:
Ik kan moeilijk zeggen waarom ik dit boek zo goed is. Niet het verhaal of de personages. Die zijn niet bijzonder. Het is de sfeer in het boek. En zelfs na herlezing blijf ik die mooi vinden.


Ik had net hetzelfde gevoel bij dit boek, DvonGeem! Meer dan wie ook heb ik namelijk een hekel aan het werk van Herman Brusselmans. De romans van zijn hand gaan immers slechts over drie zaken: niets, niets en nog eens niets. Bij Murakami is dat weliswaar ook het geval, maar deze man heeft tenminste kaas gegeten van sfeerschepping. Het leven in After Dark leek bijvoorbeeld ontzettend veel op mijn kotleven in het Leuvense.

Als geen ander weet Murakami het kille nachtelijke gebeuren in een grootstad tot leven te wekken. Vooral Mari en Takahashi vond ik twee hoogst interessante personages. De scènes met Eri Asai vond ik dan weer erg bevreemdend en minder geslaagd. Tot slot is de verhaallijn niet echt geweldig, maar dat is ook geen vereiste voor een roman als deze die veeleer als stijloefening bedoeld is...

Ik begin er trouwens serieus over na te denken om de Opwindvogelkronieken in huis te halen .

Bad Men - John Connolly (2003)

Alternatieve titel: Kwade Geesten

3,5
Ik heb het boek ongeveer een week geleden uitgelezen, tijd dus voor een korte overpeinzing...

Persoonlijk vind ik het werk van Connolly nog steeds ontzettend boeiend. Hij is een meester in het scheppen van sfeer en brengt ieder personage tot leven. Vooral Melancholy Joe en Moloch zijn in deze roman twee figuren die je tot in het diepst van hun ziel laten kijken.

Ook het eiland Sanctuary speelt een belangrijke rol in het boek. Spijtig genoeg is het allemaal niet erg vernieuwend en krijg je het gevoel dat het eiland weggelopen lijkt uit een goedkope B-film. De clichés druipen vaak van de bladzijden, maar dat maakt het dan ook weer zeer herkenbaar voor de lezer.

Het verhaal zit erg goed in elkaar en Connolly weet de spanning echt op de spits te drijven. De laatste 50 bladzijden gaat hij naar mijn mening echter compleet de mist in door te veel belang te besteden aan het bovennatuurlijke. Geesten in een thriller hebben op mij namelijk net dezelfde uitwerking als een ganzenveer onder mijn voetzolen... De zoektocht van Moloch naar zijn vrouw was zeker even spannend geweest zonder het aanwenden van hogere krachten.

Globaal gezien is Kwade Geesten echter een aangename roman voor op een stormachtige winteravond bij het haardvuur... Wie een meesterwerk verwacht, kan dit boek daarentegen beter links laten liggen.

Dancing with Eva - Alan Judd (2007)

Alternatieve titel: Dansen met Eva

2,5
'Judds meeslepende roman is tegelijkertijd een thriller, een uitdagend essay over schuld en herinnering en een fascinerend portret van het leven rondom de Führer.' - Mail on Sunday

'Het spreekt voor Judd dat hij zo'n bekend thema op zo'n vernieuwende manier kan benaderen. Zijn stijl is precies, afgewogen; elk woord is met zorg gekozen... Het verhaal bouwt op naar een overdonderende climax.' - Sunday Telegraph


Twee dagen geleden heb ik Dansen met Eva volledig uitgelezen. Bovenstaande achterflap had bij mij zeer hoge verwachtingen geschapen, maar kon daar slechts zeer weinig van inlossen.

Om te beginnen zijn de karakters van de hoofdpersonages, Edith Mecklenburg en Hans Beck, niet erg diepgaand of interessant. Op een druilerige winteravond babbelen zij over hun gemeenschappelijke verleden in Hitlers bunker. Dit zou zeer boeiende gespreksstof kunnen en moeten zijn, maar toch komt hun conversatie nooit echt volledig van de grond. Pas in de laatste 50 bladzijden laten de personages daadwerkelijk de achterkant van hun tong zien.

Ook de verhaallijn heeft bitter weinig om het lijf. Het is veeleer een saaie biografie over twee onbestaande personages, die in werkelijkheid nooit in de bunker van Hitler geleefd hebben. Ook de ontknoping op het einde kan niet echt verrassen waardoor de lezer helaas met een chronisch hongergevoel achterblijft...

Als historicus kan ik tot slot ook een positieve noot bij de roman plaatsen: Alan Judd heeft weldegelijk grondig geschiedkundig onderzoek verricht en vermeld zijn bronnen in het nawoord. Ook zijn schrijfstijl is zeer vlot en aangenaam om te lezen.

En el Nombre del Cerdo - Pablo Tusset (2006)

Alternatieve titel: In de Naam Van het Varken

4,0
In de Naam van het Varken is een whodunit voor mensen die whodunits doorgaans niet kunnen uitstaan. De verhaallijn over de moord op een vrouw in een slachthuis is namelijk slechts een e-x-c-u-u-s om een aantal uitstekende personages neer te zetten. Zowel de commissaris als T. zijn meerlagige figuren, die veel meer in hun mars hebben dan je aanvankelijk zou verwachten. Naast zijn cynische kant, heeft de commissaris tevens een peperkoeken hart. T. is daarentegen niet de ideale schoonzoon, die hij pretendeert te zijn.

Vooral het fragment waarin T. voor het eerst door het lint gaat en een man vermoord voor diens trui is erg schokkend. Tot op dat moment heb je als lezer immers geen flauw idee dat T. een krankzinnige psychopaat is.

In de Naam van het Varken is echter niet alleen zwartgallig, maar tevens met vlagen diep ontroerend. Het was lang geleden dat ik nog zo aangedaan was, als bij de scène waarin de commissaris onverwacht komt te overlijden na een aanrijding. Ook de onbeantwoorde liefde die T. voelt voor Suzanne heeft me tot tranen toe bewogen.

De enige tekortkoming van In de Naam van het Varken is het slot. In de laatste hoofdstukken is T. namelijk volledig van de wereld, doordat hij vergiftigd werd met doornappel. Hierdoor zijn deze pagina's zeer wazig en moeilijk om te lezen. Ook de ontknoping van de moord op de vrouw, lijkt hals over kop toegevoegd om de roman te kunnen beëindigen.

Killer Dreams - Iris Johansen (2006)

Alternatieve titel: De Narcose

3,0
Een roman die behoort tot de New York Times Bestsellerlijst moet gewoon goed zijn, toch? Dat was althans de redenering die ik volgde toen ik dit boek meenam uit de bibliotheek. En eerlijkheidshalve, het viel mij een beetje tegen...

De eerste vijf bladzijden zijn weliswaar bloedstollend. Zelden zo een verrassende inleiding gelezen als die van Narcose. Vervolgens is het verhaal echter flinterdun en ook de plot heeft zeer weinig om het lijf. Nergens wordt diep ingegaan op de drijfveren van de personages en figuren als Sanborne en Boch worden veel te zwart-wit voorgesteld. Op die manier wordt het al vlug een cliché-matige strijd van the good guys tegen the bad guys. Enkel het open einde geeft de lezer toch een beetje stof tot nadenken, waardoor Narcose net iets beter lijkt dan het in werkelijkheid is.

Bovendien zijn de personages in mijn ogen nog te veel uit bordkarton opgetrokken. Daardoor lijkt het je haast niet te kunnen schelen wat er met de hoofdpersonages gebeurd. Enkel Matt Royd wist mijn interesse op te wekken. Zijn karakter is ontzettend complex en hij is het prototype van de ruwe bolster met de blanke pit. Ook de (seksuele) spanning tussen hem en Sophie Dunstun wordt mooi weergegeven.

Naar mijn mening heeft Narcose net te weinig diepgang om echt verrassend uit de hoek te komen. Misschien koesterde ik voor aanvang iets te hoge verwachtingen. Die zijn alvast slechts gedeeltelijk ingelost...

Nejimakidori Kuronikuru - Haruki Murakami (1994)

Alternatieve titel: De Opwindvogelkronieken

3,0
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het boek een lichte teleurstelling voor mij was. Na het lezen van After Dark koesterde ik namelijk zeer hoge verwachtingen ten aanzien van dit veelgeprezen werk van Haruki Murakami.

De opwindvogelkronieken is echter niet aan mij besteed. Je moet voortdurend opzoek gaan naar dubbele bodems en achterliggende betekenissen, die misschien niet eens aanwezig zijn. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat de auteur zich in allerlei bochten moest wringen om het verhaal een zinvolle wending te geven, die het in wezen nooit krijgt.

Een boek van 864 bladzijden waarin amper iets gebeurt, moet voor een adrenaline-junk als mij welhaast tot een fiasco leiden. De zoektocht van het hoofdpersonage naar zijn verdwenen geliefde kan mij zelden of nooit boeien. Hoofdzakelijk omdat het lijkt alsof hun relatie bij voorbaat gedoemd was om te mislukken en ze beter af zijn zonder elkaar.

Waarom mijn quotering al bij al toch nog meevalt? De schrijfstijl van Haruki Murakami is erg verslavend. Zijn woordkeuze en zinsbouw is zeer verzorgd waardoor dit boek, ondanks alles, moeilijk weg te leggen valt.

Uit het nawoord van de vertaler:

Wie De opwindvogelkronieken van begin tot eind heeft doorgewerkt mag zich misschien op het hoofd krabben en zich afvragen waar het nu allemaal precies om ging, maar hij zal het erover eens zijn dat dit boek een bijzonder serieuze poging is om iets zinnigs te zeggen over de problematiek van het menselijke bestaan. En omdat dit een problematiek is die even vormloos is als chaotisch, ligt het eigenlijk voor de hand dat een boek als dit net zo wanordelijk lijkt als het leven zelf.

--> Deels veklaart dit mijn beperkte afkeer voor De opwindvogelkronieken.

Safe House, The - Nicci Gerrard en Sean French (1998)

Alternatieve titel: Het Veilige Huis

4,0
Net zoals Verborgen Glimlach is Het Veilige Huis van Nicci French een prachtige roman om duimen en vingers bij af te likken. Ik heb er daadwerkelijk van de eerste tot de allerlaatste letter van genoten.

Om te beginnen zijn Sam Laschen en haar dochter Elsie twee zeer leuke personages, die tot in het diepste van hun ziel laten kijken. Vooral Elsie is zeer aandoenlijk en ik betrapte mijzelf er meermaals op dat ik hardop met haar zat te lachen. Hopelijk krijg ik later zelf ooit zo'n schattige dochter die allerlei dolkomische capriolen uithaalt.

Voor de rest is het boek echter bittere ernst. Het verhaal komt weliswaar een beetje traag op gang, maar Nicci French neemt simpelweg haar tijd om voldoende sfeer te scheppen. Het plaatje klopt dan ook helemaal en de acties die de personages ondernemen lijken stuk voor stuk logische handelingen.

Tot slot zorgen de verschillende plotwendingen ervoor dat Het Veilige Huis zelden of nooit gaat vervelen. Net als je denkt dat je weet hoe de vork aan de steel zit, neemt het verhaal weer een compleet andere wending...

Een dikke aanrader!