menu

Hier kun je zien welke berichten Boenga als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Adem - Sharmila Madhvani (2013)

3,5
De gedachten, gevoelens en emoties van het hoofdpersonage Padme, dat is waar Adem vooral om draait. De schrijfster doet dat bijzonder goed, want ondanks de heel uitgebreide beschrijvingen van wat er in het hoofd en hart van Padme gebeurt, gaat het verhaal nergens vervelen en wordt het geen moment langdradig. Zelfs als mannelijke lezer kan je je inleven in de toestand van Padme, zeker ook omdat al die gevoelens verweven worden in een verhaal met een degelijke plot, en zelfs een lichte politieke inslag.

Toch zijn er ook een paar minpuntjes die tot gevolg hebben dat Adem geen absolute topper is. Heel realistisch is het geheel niet. De ontmoetingen tussen wereldleiders en Jan Met De Pet komen en gebeuren net allemaal iets te snel en eenvoudig. Bovendien speelt het verhaal zich af in de toekomst en vliegt bijvoorbeeld iedereen rond met toestelletjes die 'floats' genoemd worden. Of kunnen sommige mensen gedachten lezen. Zal het ooit zover komen ? Misschien wel, maar misschien ook niet, en een dergelijke omlijsting van het verhaal maakt het inleven dan weer net iets moeilijker.

Hoe dan ook: een sterk debuut, en benieuwd naar wat Madhvani nog aan potentieel heeft voor een volgend boek.

Almond Tree, The - Michelle Cohen Corasanti (2012)

Alternatieve titel: De Amandelboom

4,0
Door de eenvoudige schrijfstijl en woordkeuzes had ik af en toe de indruk dat ik een jeugdboek aan het lezen was.
Uiteindelijk ervoer ik dit als een pluspunt. De Amandelboom is geen, of laat ik zeggen: veel meer dan, een jeugdboek, en de eenvoud maakt het verhaal voor een groot publiek toegankelijk. Dat is heel fijn, want Corasanti brengt, zonder moraliserend te gaan klinken, een heel mooie boodschap over.

In het harde levensverhaal van Ichmad Hamid verweeft ze een beschrijving van de situatie in Israël/Palestina. Ze laat ons met een neutrale kijk kennis maken met Joden en met Palestijnen, en toont goeie, minder goeie, en slechte visies in beide gemeenschappen.
Om dan toch haar boodschap mee te geven: alleen door respect te tonen voor elkaar, door open te staan voor wie anders is dan jezelf, door de positieve kanten uit twee kampen te laten samenvloeien, alleen zo kunnen we deze wereld leefbaar houden.

De gebeurtenissen in het leven van Ichmad zijn heel zwart-wit: de ene (familiale) tegenslag na de andere, terwijl hij anderzijds wel in de betere scholen terechtkomt, en uiteindelijk de Nobelprijs wint samen met de man die in het begin van het verhaal zijn vijand is.
Vaak een beetje té om helemaal realistisch over te komen. Ook daardoor geen absolute topper, maar desalniettemin: niet twijfelen, dit is een aanrader die je door de heel vlotte schrijfstijl én door het boeiende en meeslepende verhaal binnen de kortste keren hebt uitgelezen.

Animal Liberation: A New Ethics for Our Treatment of Animals - Peter Singer (1975)

Alternatieve titel: Dierenbevrijding

5,0
De theorie zit volledig in het eerste hoofdstuk; de rest van het boek is illustratie.
Noodzakelijke lectuur voor wie gelooft in de evolutietheorie van Darwin en voor wie zich wil bezinnen over (dieren)rechten. De bijbel van de dierenrechtenbeweging.

Back Roads - Tawni O'Dell (2000)

Alternatieve titel: Aan het Einde van de Wereld

3,0
Zowel de achtergrond als het verhaal maken hier een (familie)drama van, geen thriller. Van enige spanning is, in beperkte mate, alleen de laatste 50 bladzijden sprake.
Bovendien lees ik op het kaft 'literaire' thriller: dat is er al helemaal over, en dan heb ik het zowel over de schrijfstijl als over de plot als over de geloofwaardigheid.
Best wel vlot te lezen, geen saaie passages (al had het allemaal wel net iets korter, minder uitgesponnen mogen zijn), en daarom toch nog 3*. Maar verwacht vooral geen literaire thriller...

Bad Chemistry - Gary Krist (1997)

Alternatieve titel: Nachtblind

2,5
De eerste 200 - 250 bladzijden zijn best oké. 'Nachtblind' leest vlot, is boeiend, weinig of geen overbodige uitweidingen, en de spanning die zich meer en meer begint op te bouwen.
Helaas gaat het daarna de dieperik in. Een overdosis clichés in de stijl van de 'goeie' schieten raak, de slechteriken schieten naast, een veertienjarig kereltje gedraagt zich als een held, de goeie durven alles, en een zeer voorspelbaar happy end.
Of waar het verschil zit tussen middelmatige schrijvers en goeie schrijvers...

Burn Factor - Kyle Mills (2001)

Alternatieve titel: Brandhaard

2,0
Dat de schrijver over talent beschikt, daar twijfel ik niet aan. Maar...
Tot ongeveer halfweg is Brandhaard een degelijk en spannend verhaal, met een soms wat (te)complexe woordenschat uit het spionage- en wapenmilieu.
Daarna komt er een overdosis aan onwaarschijnlijke, overdreven, en bijzonder gewelddadige gebeurtenissen, die de geloofwaardigheid totaal om zeep helpen en me zelfs met tegenzin door de laatste 30 bladzijden deden spartelen.
Jammer, jammer, jammer, hier zat veel meer in.

Crime and Ravishment - Judith Summers (1996)

Alternatieve titel: Misdaad & Overspel

2,0
Vijftig bladzijden lang eenvoudig en toch heel boeiend.
Daarna gaat de schrijfster over-the-top, is de geloofwaardigheid helemaal om zeep, en was m'n ergernis groter dan m'n enthousiasme.
Mevrouw Summers had haar werk eerst eens moeten laten lezen door een buurman/-vrouw met een meer nuchtere kijk op het leven, en misschien had die haar kunnen overtuigen om haar fantasie een beetje binnen de perken te houden.
Jammer.

F*ck de Zijlijn - Kristof Calvo (2015)

4,5
Fijne lectuur, al slaat dat dan wel veel meer op de inhoud dan op de stijl.

Een aantal voorstellen en ideeën die op korte termijn realiseerbaar zijn, en die de samenleving - en bijgevolg elk individu - ten goede zouden komen.

Een simpel voorbeeld: alle tv-programma's op de Belgische staatszenders zouden moeten ondertiteld worden in de andere landstaal. Een manier om Nederlands of Frans beter te leren (kennen), en zo de taalgemeenschappen een stap dichter bij elkaar te zetten.

Een politieker met zinvolle, realistische idealen; eerder zeldzaam, zou ik denken.

Idea of Perfection, The - Kate Grenville (2002)

Alternatieve titel: Dromen van Volmaaktheid

2,0
Je hebt gewone thrillers, en je hebt literaire thrillers. Naar mijn bescheiden mening gat het in het tweede geval vaak om niet meer dan een portie overtollige blablabla erbij. Ter vergelijking: de thrillers van Ruth Rendell vind ik prima, de literaire thrillers onder haar schuilnaam Barbara Vine... ik heb er nog maar eentje van gelezen, maar het was een uitputtingswedstrijd om aan de laatste bladzijde te geraken.

Deze roman van Kate Grenville is niet zomaar een roman. Neen, het is lijkt me eerder een literaire roman. Uitweidingen over landschappen en huizen, eindeloos gedetailleerde beschrijvingen van mensen, uitgebreide verwijzingen naar het verleden die vaak niet ter zake doen..., het houdt niet op.
In de korte inhoud lees ik 'zodra Harley en Douglas elkaar ontmoeten, botsen ze op alle mogelijke manieren'. Voor alle duidelijkheid: we zijn al aan bladzijde 300 (!!) wanneer het eerste echte gesprek tussen de twee hoofdpersonages plaatsvindt.

Ongetwijfeld is er een publiek voor dit soort verhalen. Ik hoor daar niet bij.

Moment of Truth - Lisa Scottoline (2000)

Alternatieve titel: Niets dan de Waarheid

4,0
Een kleine 400 bladzijden lang dit (voor mij dan toch) de perfecte rechtbankthriller. De plot zit prima in elkaar, de spanning groeit gestaag, en Scottoline leest heel vlot - details waar nodig, maar zonder overbodige uitzaaiingen. Een boek waarbij je 't jammer vindt dat je het moet neerleggen omdat het toch écht wel tijd is om te gaan slapen.
De 5* leken op weg, maar helaas, naar het einde toe gaat het geheel dan toch over the top, met een aantal onwaarschijnlijkheden, en een teveel aan schietwerk en bloedvergieten. Het realisme, een belangrijke basis voor de meeste fictieverhalen, gaat daardoor de dieperik in.

Desalniettemin: meer dan degelijk werk, zeker een aanrader voor wie van dit genre houdt.

Ritual - William Heffernan (1989)

Alternatieve titel: De Vrouw zonder Hoofd

2,0
Er bestaat zoiets als 'pulpromans' (in België: 'stationsromans').
Een hele poos lang had ik het gevoel dat ik een 'pulpdetective' aan het lezen was, met een overdosis aan overdrijvingen, onzin, en vooral clichés in de stijl van 'Kate was slank maar welgevormd, Jezus, wat was dit een aantrekkelijke dame'. Behoorlijk ergerlijk dus. Naast de lidwoorden en voegwoorden is 'Jezus' trouwens een van de meest gebruikte woorden in dit boek.

Eens over halfweg (blij dat ik het zo lang volgehouden heb) wordt er dan toch stilaan een behoorlijke portie spanning opgebouwd, en waar ik over de eerste 180 bladzijden bijna drie weken heb gedaan; las ik de laatste 100 op één dag, wat nog eens beloond werd met een onvoorspelbaar (maar ook wel heel onwaarschijnlijk/onrealistisch) slot. Jezus, wie had dat gedacht ?

Desalniettemin, in z'n geheel toch net geen voldoende, er liggen in elke boekenwinkel (en op elke rommelmarkt) véél betere dingen in dit genre.

Suspect, The - Michael Robotham (2003)

Alternatieve titel: De Verdenking

4,5
150 bladzijden lang is er de opbouw, de introductie, waarin je kennismaakt met een aantal personages en (gebeurtenissen uit) hun verleden. Van spanning is er dan nog geen sprake - wat helemààl geen equivalent is van 'saai'; daarvoor is de stijl van Robotham te vlot.
Daarna wordt duidelijk waar de plot om draait, en worden de volgende 270 bladzijden een snel stijgende curve van spanning en suspens; bijna angstaanjagend omdat je je heel makkelijk kan inleven in het hoofdpersonage --> géén inspecteur of detective, maar een heel gewone kerel die werkt en getrouwd is en z'n huiseijke- en gezondheidsproblemen kent (en die bovendien mijn geslacht en huidige leeftijd heeft). Het feit dat de schrijver hier de ik-vorm gebruikt, maakt dat inleven des te makkelijker.
Veel verrassingen en plotwendingen zorgen ervoor dat je voor dit boek lang wil opblijven, en dat je 's anderendaags uitkijkt naar wat er nog moet komen.

Een fantastisch debuut, goed voor 4,5*...!

Tenth Justice, The - Brad Meltzer (1997)

Alternatieve titel: De 10de Rechter

4,0
De terminologie in de eerste tien bladzijden deed me even vrezen dat deze fictieliteratuur alleen geschikt was voor mensen die hun weg kennen in gerecht en justitie - met als gevolg dat het boek twee weken onaangeroerd op de tafel bleef liggen.

Een tweede poging en dertig bladzijden later bleek dat een heel foute inschatting te zijn. De 10de Rechter is luchtige en ontspannende (maar wel spannende) literatuur, een heerlijke combinatie van thriller, roman, én met af en toe een portie fijne humor.

Op enkele dagen tijd met veel plezier uitgelezen, alleen: de laatste dag was er teveel aan.
Zoals in heel wat boeken in dit genre laat ook hier de schrijver het verhaal en de gebeurtenissen in de laatste 50 bladzijden helemaal over the top gaan. Telkens opnieuw vraag ik me af waarom ze dat toch doen. Het is niet zo dat een dergelijk boek van begin tot einde geloofwaardig is en hoeft te zijn. Maar toch kan je er makkelijk in opgaan, van de sfeer genieten, en je een beeld vormen van elk van de personages.
En dan komen daar plots geheel overbodig gijzelingen en wapens en bloed en gewonden en doden aan te pas, en zit je van het ene moment op het andere midden in een goedkope actiefilm.

Jammer, jammer, jammer. Ik trek er een halve * voor af, en dan vind ik mezelf best wel heel mild.

Under the Duvet - Marian Keyes (2001)

Alternatieve titel: Onder Mijn Dekbed

1,5
Drie boeken gekocht van Marian Keyes, en deze er als eerste uitgepikt. Helaas doet 'Onder mijn dekbed' me niet direct uitkijken naar meer...

Een heleboel situaties uit het dagelijkse leven, die allicht grappig zijn voor wie er bij was, maar waar ik zelden een glimlach van op m'n lippen kreeg. Een dame die veel schoenen koopt, krijgt de bijnaam 'Imelda'. Dat is humoristisch bedoeld, maar ga je om zo'n cliché lachen ?

Ook het woord 'boeiend' kan ik hier niet op kleven; veel dagdagelijkse gebeurtenissen zoals iedereen die meemaakt, waar Facebook vol van staat, en die voor mij een doorslaggevende reden zijn om niet op FB te zitten...

Flauw beestje.

Weet Wie Je Eet - Stijn Bruers (2015)

4,5
Een bloed(!)ernstig onderwerp, in het vaarwater van Peter Singers 'Animal Liberation'; maar op een luchtige manier weergegeven, en daardoor leesbaar voor een heel groot publiek.

Startend vanuit discriminatie op basis van ras, sekse of i.q, wordt duidelijk gemaakt dat discriminatie op basis van soort - speciësisme - even ongefundeerd en fout is.
Persoonlijk vind ik dit zoiets als 'verplichte literatuur' voor alle mensen, Bruers zet iedereen aan het denken omtrent deze ethische kwestie.

Een half puntje gaat verloren aan de manier waarop Bruers zich soms als brave leraar naar de lezer/leerling richt. Maar misschien is dat wel een nuttige manier om er voor te zorgen dat die lezer zich echt wel aangesproken voelt...

Wishing Game, The - Patrick Redmond (2003)

Alternatieve titel: Het Wensspel

3,5
Heel sterk geschreven, bijzonder meeslepend, bijzonder spannend. Stilistisch één van de betere boeken die ik sinds lang in het genre thriller las.

Maar...

Wat me al snel gaat ergeren, is het Ouijabord met z'n bovennatuurlijke krachten. Weg realisme. Zo wordt een heel andere sfeer gecreëerd, en ging ik denken aan verhalen als The Da Vinci Code - helemààl m'n ding niet.

En wanneer er op het einde van het verhaal op korte tijd 5 of 6 doden vallen, helemaal over the top, dan kijk ik met een heel boze blik naar een foto van de auteur, en denk: 'maar vent toch, zo'n schrijverskwaliteiten, en daar zo laks mee omgaan... §#**=°§&$$µç!&....' (-> gecensureerd...)

Zingarini - Dirk Van de Walle (2001)

1,5
Tegenvaller, op verschillende vlakken. De basis van het verhaal en het thema mogen er best wel wezen, maar...

Om te beginnen zijn er al te vaak uitweidingen over onderwerpen of gebeurtenissen die nauwelijks of niet ter zake doen. Saai en storend, passages die je bijna automatisch gaat overslaan.

Verder maakt de schrijver een paar schoonheidsfouten. Bijvoorbeeld in de nacht van 'dag 6' op 'dag 7':
eerst valt de regen met bakken uit de lucht;
een poos later hoeft het hoofdpersonage binnen geen licht aan te steken want er is volle maan;
een uur of wat daarop is er buiten bijna niks te zien, het is mistig;
nog wat later is diezelfde mist bijna volledig opgetrokken;
en nog een paar minuten later teisteren hagelstenen het gelaat.
Sjongejonge...

Het staat symbool voor de evolutie in het verhaal en voor een aantal gebeurtenissen die plaatsvinden: te vergezocht, te onwaarschijnlijk, te veel doden, onwaarschijnlijk wrede moorden, teveel slechte mensen, politici zijn slechteriken , politie is slecht,... Het is te..., te..., te... Van De Walle gaat helemaal over the top.

Tot slot:
- de manier waarop mensen en diensten negatief afgeschilderd worden (zie vorige alinea);
- de korte inhoud op de achterflap 'Corrupte politici, seks en bedrog, geldgesjoemel en een stinkend vergunningsbeleid blijken niet alleen op het hoogste echelon in België een rol te spelen, maar hebben zich ook onomkeerbaar genesteld in het schijnbaar rustige wereldje dat Morpho achtergelaten heeft';
- het hoofdpersonage die, totààl niet ter zake in het verhaal, een speech houdt tegen de monarchie...

Ik hou daar een zeer donkerbruin vermoeden aan over dat de auteur via dit verhaal zijn eigen anti-Belgische frustraties kwijt wil. Nu ben ik zelf geen nationalist of belgicist, maar ik erger me dood aan de verzuring die vooral in Vlaanderen al decennia geleden z'n intrede heeft gedaan, veel geklaag en veel gezaag over alles en nog wat. Het is geeft me een zeer onaangenaam gevoel om in een van de meest welvarende regio's in de wereld te leven, met gezondheidszorg en dienstverlening die in grote delen van de wereld niet bestaan, en toch zo'n ongenoegen te moeten vaststellen.
Corruptie, egoïsme, bedrog: geen enkel land waar dat niet bestaat. Wil je 't beter ? Doe er iets aan, zorg voor eigen inbreng, maar stop met zagen, en kijk ook naar al wat goed is.

't Is maar een vermoeden, maar toch..., het roept op z'n minst twijfels op.