Ik vond het boek: Een goede dag voor de ezel, een spannend en ook een leuk boek. Het was goed chronologisch geschreven om steeds na ieder hoofdstuk met een ander personage verder te gaan. De schrijver werkte hierdoor langzaam naar het eind. De schrijver werkte ook in precisie uit hoe de locaties eruit zagen. Ook legde hij verschillende scènes heel goed vast. Bijvoorbeeld de verkrachtingsscène van Esther Fechter die door haar vriend en meerdere andere jongens gedwongen werd tot seks.

Tim Krabbé vind ik een schrijver die heel goed de gevoelens van de verschillende personages tot leven wekt.

Het boek heeft me nergens tot aan denken gezet. Dit doet namelijk geen enkel boek bij mij. Omdat ik nu eenmaal een mens ben die van films kijken houdt. Wel denk je nu wel een beetje anders over de gevolgen die verkrachtingsslachtoffers met zich meedragen.

IK vond de beschreven personages goed tot me over gekomen op uitzondering van Misha Koreman na. Ik weet niet helemaal zeker wat hij nu wil. Wil hij nu wel Lydie vermoorden, en waarom? Dit is in het boek bijna niet te volgen. Wel vond ik de personages van de familie Fechter goed beschreven. Je kon duidelijk het verdriet voelen dat die familie met zich meedroeg.

Zoals al eerder gezegd vond ik de opbouw van het verhaal briljant. Tim Krabbé schrijft zo, zodat beiden families uiteindelijk naar elkaar toe worden geduwd. Langzaam kom je van iedereen iets te weten.

Maar dan nu, het taalgebruik. Ik vond dat Tim Krabbé een moeilijke taal heeft gebruikt om zichzelf te uiten. Sommige stukken waren goed te volgens en te begrijpen. Beschrijvingen van bewegingen of gevoelens waren voor mij soms onduidelijk. Dit is voor mij persoonlijk een groot minpunt.

Al met al een welverdiende 9-

Ik vond het boek de grot een beetje wazig. Dit is volgens mij ook een beetje de werkwijze van Tim Krabbé. Hij begint direct met de lezer in het verhaal te bregen. Als dat eenmaal is gebeurt begint hij met de informatie erom heen en het verleden van iemand. Ditzelfde zie je namelijk ook gebeuren in het boek: het gouden ei.

Ik vind het geweldig gedaan van Tim Krabbé hoe hij verschillende en simpele elementen kan kiezen en daar een enorme achtergrond en verdieping aan kan geven. Bijvoorbeeld. De zoutvaatjes, het Roraima-schild in Peru, de steen in de beek
Of bij andere boeken: het getal 8, een droom, een karakter.
Aan zulke simpele items neem nu de zoutvaatjes. hij creëert hier enorm veel denkwerk in.

Het is goed gedaan hoe Tim de karakters van de mannen heeft laten passen aan het verhaal. Want door Egon’s onzekerheid durft hij niets tegen Axel te zeggen of te doen. Terwijl Axel alle lakens uitdeelt. Als Egon Axel nooit had ontmoet dan was er geen verhaal. Ook word er soms in het boek van het ik personage verandert. Soms is het ik personage Egon en soms Marjoke.

In het boek stonden er naar mijn mening geen moeilijke woorden in maar was het af en toe moeilijk omdat het niet chronologisch word vertelt. Dit is voor sommige mensen vervelend (voor mij ook). Ik vind het gemakkelijker om bij het begin te beginnen. Maar ja, dan haal je heel veel spanning eruit. Vanwege diezelfde reden vond ik ook het gouden ei minder.

Ook zie je in het boek veel meer uitleg over de personages dan in de film en krijg je een redelijk goed idee van hoe iemand zich gedraagt, eruitziet.

Ik zou het boek een 7- geven.

Nu vond ik dit een beetje overdreven als je denkt dat dit allemaal echt is gebeurt. Nu denk ik persoonlijk dat dit boek gewoon het script van Tom is omdat dit vele overeenkomsten toont. Ik vind het wel leuk bedacht hoe drie oudere mannen een paar gangsters overmeesteren en vervolgens er met hun geld ervandoor gaan. ik vond het wel erg leuk om een paar film termen te lezen aan het begin van het boek. Ik had wel wat meer drama verwacht tussen Benson en zijn dochter, hier had de schrijver meer uit kunnen halen. Deze film kun je vergelijken met de film: Dickie Roberts: former child star. Hierin speelt David Spade een man die vroeger een erkend kind acteur was. Tegenwoordig is hij uit de picture en lijkt zijn loopbaan als acteur over te zijn. Ook kun je het boek vergelijken met de film: Ocean's eleven. Hierin steelt een groep mensen ook veel geld, (nu is het in de film wel in Las Vegas en zij zijn met een paar man meer). Er stonden geen al te moeilijke woorden in, dus het lezen was goed te doen. Ook de tijdswijze was in het begin een beetje lastig maar uiteindelijk viel dit wel mee. Wat ik zeer matig vond was het einde. Hier zat helemaal niets in en het was een beetje algemeen. Ze leefden nog lang en gelukkig. Ook was het einde open. Er was geen echt einde.

Ik vond het boek: De moeder van David S. een tragisch maar ook een leerzaam boek. De indeling van de hoofdstukken was minder als bij andere boeken die ik heb gelezen. Mede omdat dit gewone hoofdstuk na hoofdstuk verder gaat. Het begint bij de geboorte en eindigt bij de leeftijd 20 van David. Als je bijvoorbeeld het boek: Het gouden ei of Een goede dag voor de ezel pakt. Hier is de indeling van de opbouw van het verhaal veel spannender en interessanter. Hier kom je langzaam hoofdstuk per hoofdstuk erachter wat er aan de hand is. Zij springen van de ene karakter naar het andere. Dit is bij het boek: De moeder van David S. niet zo.

Ik vond het boek een tragisch boek. Dit omdat je merkte wat David maar ook Len meemaakten in de periode van de verslaving. David’s verslaving en lust om drugs maakt het bijzonder, van wat hij allemaal meemaakt. Hij wil en zal per se een pil of shot krijgen. Dit heeft bij mij veel indruk gemaakt. Je merkt goed de gevoelens en de consequenties van de verslaving die vervolgens erbij volgen.

Dit is mijn eerste boek van Yvonne Keuls dat ik heb gelezen. Ik moet zeggen dat zij veel aandacht besteed aan wat erin de wereld om David heen gebeurt. Voornamelijk de moeder van David. Wat zij tijdens zijn verslaving meemaakt.

Het boek heeft me wel aan het denken gezet. Zoals ik al eerder zei: het is een leerzaam boek, vooral voor de jeugdige lezers die denken stoer te willen doen en aan drugs willen doen. Zij leren nu wat er allemaal kan gebeuren.

De beschreven personages komen goed bij mij over. Je merkte wat beiden personages zowel David als Len meemaken.

Het taalgebruik van het verhaal was goed te begrijpen. Soms staan er wel wat moeilijke woorden in, maar dit maakte het lezen erop niet erg moeilijk.

al met al een een goede 7

Ik vond het plot erg goed bedacht. Het is een leuk een ''voor die tijd'' origineel idee. Een vader die op zoek is naar de waarheid. Zeker omdat ik ook van het genre drama hou vind ik dit een briljant idee. Ik vond het indrukwekkend om te zien hoe dus Armin op zoek gaat naar zijn ''zoon's'' biologische vader. En dan de schok om uit te vinden dat zijn eigen vader de biologische vader is. De karakters vind ik leuk bedacht. Ook goed dat er niet teveel belangrijke hoofdpersonages zijn. Anders wil een verhaal wel eens onduidelijk zijn, maar dit was hier niet het geval. Het ging om Armin en de rest draaide daar om heen. Dit maakt het voor de een misschien een beetje vervelend en jammer omdat je dan veel meer personages leest en van iedereen evenveel achtergrond informatie krijgt. Hij had bijvoorbeeld iets meer kunnen vertellen over Monika en over het leven van Bo als jongen die de puberteit in gaat. Maar hij houdt het bij Armin.
De schrijfstijl vond ik goed. Het is goed te lezen. Behalve dan als hij die wetenschappelijke termen begint te benoemen.

Je kunt dit boek met heel een aantal films en boeken vergelijken, aangezien het thema's bevat die meerdere malen worden gebruikt. De passievrucht kun je linken aan de film met de zelfde naam: De passievrucht, dit is een verfilming van het boek. Ook kun je het een beetje linken aan de film: Kill Bill, hier gaat ''the bride'' ook een lijstje af. Alleen zij vermoordt deze personen i.p.v. Hen te ondervragen.

Ik vond het een leuke moderne remake van Daniel Defoe's Robinson Crusoe. Dit vind ik altijd al een prachtig. Dit was ook de belangrijkste reden waarom ik dit boek heb uitgekozen. Ik vond het schokkend om uit te vinden dat zijn moeder en oom met “elkaar naar bed zijn gegaan”. Ik vond het grappig hoe een moderne man, zonder enige overlevings-skills moet zien te overleven op een onbewoond eiland. Jammer vond ik het dat Rob aan het einde van het verhaal veel moet lijden en uiteindelijk sterft. Ik vond dit ook passage die me het meest aansprak. Zijn laatste dagen op het eiland. Zijn langzame dood.

Deze film kun je inderdaad met andere film vergelijken. En de eerste die bij me opkomt, hoe kan het ook anders: Robinson Crusoe. Dit gaat over een man die ook aanspoelt op een onbewoond eiland, althans dit lijkt in eerste instantie. Maar er blijkt een stam te wonen. Robinson maakt contact en vriendschap met en verstotene van de stam. Hij noemt hem Friday, (vertaling vrijdag). Verwijzing naar de keeshond in dit boek. En Rob het hoofdpersonage in dit boek is een afkorting van de naam Robinson. Ook nog een leuke trivia. Maar de film die het allerbeste voor dit verhaal kwalificeert is toch wel: Cast Away. Hier speelt Tom Hanks een moderne man van deze tijd zonder overlevings-skills en hij moet ook overleven. En hij begint ook tegen iemand te praten die (uitgezonderd de papegaai) niet kan spreken.

Ik vind het thema wel intressant verwerkt. Hij heeft het thema alleen zijn ook door verwerkt en gebruikt in Rob's leven voordat hij op de cruise meeging. En verder is het gewoon veelal Daniel Defoe, in een modern jasje gestoken. Ook het overleven was leuk en ook humoristisch bedacht. En een ontroerende plotwending. Want in Daniel Defoe's verhaal Robinson Crusoe overleeft het personage de reis. Hier sterft Rob. Dat had ik niet zien aankomen.

Ik kan het boek echt aanraden aan anderen. Het laat zien hoeveel men nu vertrouwt op heden daagse gadgets en apparaten. En men is vooral de eerste basis / overlevings kennis vergeten. In dit boek lees je wat de meeste van ons zouden doen in zo'n situatie.

Al met al een goed verdiende 7,5