menu

Hier kun je zien welke berichten Sheplays als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

24 Hour Party People - Tony Wilson (2002)

Alternatieve titel: What the Sleeve Notes Never Tell You

4,0
Op 4 juni 1976 treden the Sex Pistols voor de allereerste keer op in Manchester voor 42 toeschouwers. In het publiek bevinden zich Tony Wilson, Howard Devoto en Pete Shelley van The Buzzcocks, Bernard Sumner en Peter Hook van het latere New Order, Mick Hucknall, Morissey, Jon de postbode en Martin Hannett.

Zoals Wilson schrijft aan het begin van zijn boek; Hannett zou hem later willen gaan vermoorden.

Wat er vooraf en na dat feit is gebeurd doet Tony Wilson op een vlotte manier uit de doeken in wat eigenlijk een script van de film genoemd moet worden. Een script dat hij ná het succes van de film 24 Hour Party People op uitnodiging schreef.

Tony Wilson had Engels gestudeerd aan Cambridge waarna hij in 1973 als presentator voor Granada televisie ging werken. Na het optreden van the Sex Pistols werd hij één van de oprichters van Factory Records en niet ver daarna van de nachtclub The Hacienda in Manchester. Factory Records contracteerde Joy Division (later New Order) en the Happy Mondays. Het contract had Tony echter op een zeer eigenzinnige manier in elkaar gezet!

Het humoristisch geschreven boek staat vol met de taal van de Madchester scene en is gelardeerd met prachtige metaforen en een flinke dosis van het ‘f’ woord. Het is een leuk document voor de liefhebbers van Joy Division/New Order en new wave in het algemeen maar ook voor de fans van de nu-wave van Interpol en the Editors.

Tony Wilson werd op 56 jarige leeftijd ernstig ziek (nierkanker). Het engelse ziekenfonds, de NHS, weigerde vergoeding te geven voor medicatie die hem meer dan 3.000 pond per maand kostte. Hij was er verbitterd over; via het ziekenfonds werd cosmetische chirurgie wel vergoed maar hij kreeg geen geld voor de pillen om hem in leven te houden. Uiteindelijk heeft de ziekte hem niet genekt maar stierf hij in de zomer van 2007 aan een hartaanval.

R.I.P. Tony Wilson (20/2/1950 – 10/8/2007)

Afrodita - Isabel Allende (1998)

Alternatieve titel: Afrodite: Liefdesverhalen en Andere Zinneprikkels

3,5
Een, in meerdere betekenissen van het woord, heerlijk boekje, met leuke verhalen van deze goede en guitige schrijfster. Pikant, pittig maar vooral een ode aan de liefde, het leven en alle andere lekkernijen voor body en mind.

O ja, en mét de recepten voor de gerechten !

Anna Boom - Judith Koelemeijer (2008)

4,0
Anna Boom is een boeiend boek over het avontuurlijke leven van een tamelijk gewone nederlandse vrouw.

De moeder van Anna Boom neemt haar dochter voortdurend mee op reis door Europa. Ze logeren in pensions, Anna gaat niet naar school en heeft zodoende geen andere kinderen om mee te spelen. Later vindt ze het spijtig dat ze, buiten de talen om, weinig dingen heeft geleerd op cultureel gebied. Gauw blijkt echter dat het zwervende bestaan zonder vaste basis ook voordelen heeft. Ze kan zich namelijk als een kameleon aanpassen aan bijna elke situatie waarin ze terechtkomt en ze heeft een zesde zintuig ontwikkeld om met andere mensen om te gaan. Uiterst handige eigenschappen als de oorlog uitbreekt in Hongarije en ze er middenin verzeild raakt.

Dit boek vertelt de lezer over een leven dat voor de meesten van ons zowel een sprookje als een verschrikking zal lijken; reizen, romances, een huwelijk in een ver land, soirées, hotels maar ook de hel van de oorlog met bombardementen, gewonden, verkrachtingen en moordpartijen in een overhoop gegooide stad waar de dingen niet alleen zwart en wit maar vaker grijs gekleurd zijn.

Bepaald geen chicklit, dit boek gaat over een echte vrouw, een aanrader!

Bokhandleren i Kabul - Åsne Seierstad (2002)

Alternatieve titel: De Boekhandelaar van Kaboel

4,0
Door de ogen van de schrijfster maakt de lezer een periode mee uit het leven van dit middenstandsgezin en aanverwanten uit Kaboel. Een boeiend maar vaak ronduit stuitend boek. Zelfs na het bewind van de Taliban blijkt de samenleving verstard in vreemde, al dan niet aan zichzelf opgelegde, tradities en lijkt het of niemand meer empathie kan opbrengen voor een ander.

Een eyeopener was voor mij het fragment waarin de vrouwen in boerka naar de markt gaan en hoe moeilijk het voor ze is om bij elkaar te blijven. Al die blauwe tenten lijken uiteindelijk op elkaar dus wie is wie...

Van mij 4*

Dear Fatty - Dawn French (2008)

Alternatieve titel: Dear Fatty: My Autobiography of Me

4,0
Ik bewonder deze dame mateloos - de series French&Saunders en the Vicar of Dibley heb ik van voor naar achter en in diverse herhalingen gezien en iedere keer weer mijn pants ge-wet en mijn tits eraf gelachen .

Dawn French en Jennifer Saunders begonnen hun carrière begin jaren tachtig in the Comic Strip en daarna op TV met Ruby Wax, Tracy Ulman en (o.a.) Hugh Laurie in de serie "Girls on Top". Na French&Saunders ging Dawn French verder met The Vicar en maakte Saunders het fantastische AbFab.

In deze biografie haalt Dawn herinneringen op door middel van brieven aan geliefden, familie en vrienden en, denk Jamaicaans accent, aan de niet zo geliefde Madonna (Thé Madonna, not the one from the Da Vinci Code). Uiteraard was het niet allemaal hilarisch en heeft ze ook veel verdrietige dingen meegemaakt. Ze blijft op alle punten echter waardig, gooit naar niemand ook maar één spatje modder en exploiteert de drama's uit haar leven niet door te gaan zwelgen in zelfmedelijden of divagedrag.

Een leuk boek van een mooi mens!

Grafherrie - Remco Daalder (2008)

3,5
Leuk geïllustreerd en vermakelijk boekje dat voornamelijk gaat over de schrijver's jaren in de moshpit van de Amsterdamse punkscene en zijn bevindingen met de diverse afgeleide vormen van de cult die vijfentwintig jaar na dato nog springlevend blijkt te zijn.

Hawaii - James A. Michener (1959)

4,0
Een mooi boek over hoe een zandkorrel een eiland wordt en hoe het eiland ontdekt wordt door mensen uit de Zuidzee die zich daar vestigen en wiens levens worden beschreven, niet alleen van diegenen die leefden in 1820 maar van de generaties door de eeuwen heen.

James Michener heeft meerdere boeken geschreven die een betrouwbaar beeld geven over het ontstaan en de geschiedenis van bepaalde gedeelten van de aarde, zoals bijvoorbeeld Centennial, Chesapeake Bay (Noord-Amerika) en Caravans (Afghanistan).

In de Ochtend van het Leven - Theo Thijssen (1941)

Alternatieve titel: Privé-Domein Nr. 197

4,0
Met plezier heb ik dit boek gelezen. Thijssen schrijft op een leuke manier, die geen moment ouderwets aandoet, hoe het er in de Jordaan en op school aan toe ging aan het eind van de 19e eeuw. Vooral dat er toen zoveel aan tekenen werd gedaan, zelfs na schooltijd, heeft me erg verrast! Grappig is bijvoorbeeld de beschrijving van Thijssen's verbazing over het plotselinge verschijnen en weer verdwijnen van "de knikkertijd", iets wat we in mijn jeugd ook nog hadden. Maar ook de andere belevenissen uit de tijd dat de straat nog van de kinderen was, die zichzelf naar moesten zien te vermaken, maken dit eigenlijk een heel waardevol boekje. Want hoewel de Jordaan zelf nog bestaat, is al het andere bijna verdwenen.

İstanbul: Hatıralar ve Şehir - Orhan Pamuk (2003)

Alternatieve titel: Istanbul: Herinneringen en de Stad

3,0
Een prachtig plot bij dit boek hetgeen in mijn ogen de lading niet geheel dekt.

Pamuk groeit op in een rijk gezin en speelt als kind voornamelijk binnenshuis met zijn oudere broer. Als hij ouder is gaat hij Istanbul verkennen en raakt hij gecharmeerd van de oude wijken die armoedig zijn en in verval. Ook de villa's, die dateren uit het tijdperk toen de Osmanen nog aan de macht waren, zijn voor hem kenmerken van de stad.

Hij weet, letterlijk, de stad Istanbul in zwart en wit te tekenen. Het ontbreekt hem er echter aan om de stad in te kleuren. Hij weet niets te vertellen van de mensen die in de oude huizen woonden. Geen enkele anekdote over een figuur of een volksoverlevering kan hij beschrijven. Voor iemand die ook uit een stad komt is het heel vreemd om een boek te lezen dat over Istanbul gaat maar eigenlijk de Bosporus als hoofdpersoon heeft.

Voor mij persoonlijk zou het betekenen dat het varen van de pont over het IJ interessanter zou zijn als het leven in de Jordaan tijdens de jonge jaren van mijn grootvader.

Niet dus. Dit boek is in mijn ogen zeker geen schitterend weefsel van geschiedenis en observaties over mensen. Dit boek is een observatie van Orhan Pamuk over zijn familie, zijn fascinatie met de Bosporus en hoe hij een tamelijk leeg rijkeluis leventje heeft geleid.

Kinesen - Henning Mankell (2008)

Alternatieve titel: De Chinees

3,5
Een aardige thriller die niet in het zweedse gehucht blijft hangen maar de lezer meeneemt naar het Amerika ten tijde van de aanleg van de grote spoorbanen en het China dat bezig is met de voorbereidingen voor de Olympische Spelen.

In dit boek van Mankell is de speurneus een vrouw, een rechter die een beetje sukkelt met haar gezondheid maar wel stoere dingen doet zoals opdrukoefeningen bij het opstaan. Het lijkt mij waarschijnlijk dat Mankell tijdens het schrijven soms uit het oog verloor dat zijn personage een vrouw was. Ik kan me niet voorstellen dat er vrouwen zijn die zo de dag beginnen. Ik niet in ieder geval!

Methode Coué, De - Teuntje Klinkenberg (2008)

3,5
Teuntje Klinkenberg heeft de pech gehad meerdere keren met kanker geconfronteerd te worden, zowel bij haar zelf als bij haar naaste familieleden. In dit boek doet ze hier en over andere gebeurtenissen, zoals het ontmoeten van haar partner, Huub van der Lubbe, openhartig verslag van.

Misschien was het niet het beoogde resultaat van de auteur maar het lijkt er toch op dat de Methode Coué werkt, hoe hard en gevoelloos deze ook geacht wordt te zijn. Aanhangster Mémé bereikt uiteindelijk zonder fysieke mankementen een zeer hoge leeftijd en sluit, ook dankzij de dementie, zonder wroeging de ogen.

Ik vond de stijl van schrijven niet al te best maar dat is in een boek van deze strekking uiteindelijk toch minder van belang.

Naked Civil Servant, The - Quentin Crisp (1968)

4,0
Dit boek las ik een aantal jaren nadat ik de film met John Hurt als Crisp had gezien. Op het eind van deze film zit een prachtige scene met een cameo van Crisp waarin hij in het Londense Carnaby Street goedkeurend de paradijsvogels van die tijd in hun glitterkleren bekijkt. Het boek en de film laten zien met hoeveel moeite hij zich in de voorgaande jaren op straat kon vertonen zonder beschimpt te worden, als hij zich op soortgelijke wijze had aangekleed.

Crisp beschrijft het op een geestige en relativerende manier. Vooral de frequentie waarmee hij in zijn jonge jaren door zogenaamde stoere kerels in elkaar werd geslagen, waarna hij toch gewoon doorging met zijn extraverte zelf te zijn, heeft op mij diepe indruk achtergelaten. Plus natuurlijk het wetenswaardige feit dat een stoflaag in huis na vier jaar niet dikker schijnt te worden..

An autobiography is an obituary in serial form with the last installment missing.
Quentin Crisp

meer Crisp quotes

No Logo - Naomi Klein (2000)

4,5
Het is de vooravond van de Amerikaanse verkiezingen als ik dit boek, dat mij een paar weken in zijn greep heeft gehouden, sluit en weer op de kast zet. Na deze verkiezingen krijgt de wereld minstens vier jaar te maken met Barack "change" Obama of John "fight" McCain. Vanaf de eerste tot de laatste bladzijde vouwt Naomi Klein uiteen hoe het Amerikaanse systeem werkelijk functioneert; het zullen de komende vier jaar niet Obama of McCain of hun achterban zijn zijn die de beslissingen maken maar de grote corporates. De grote bedrijven die achter de vertrouwde logo's schuilgaan - de swoosh, de shell, de golden arches - of namen zoals Disney.

Naomi Klein geeft een helder verslag hoe deze corporates opereren; van het sluiten van de fabrieken in de VS, het aanstellen van contractors en sub-contractors, die sweatshops runnen in de export free zones van de derde wereld, tot het uiteindelijke product dat via miljoenenverslindende reclamecampagnes en bonussen voor CEO's in de winkels beland. Van de kinderen uit de achterstandswijken, die dagelijks op TV zenders (hip-hop) helden voorgeschoteld krijgen en hun zelfvertrouwen moeten ontlenen aan het aantal merken dat ze aan hun lichaam hebben hangen, tot de grote scholen die deals sluiten met softwarebedrijven of sneakergiganten, vaak onder het mom van wiens brood men eet wiens woord men spreekt.

De schrijfster belicht ook de mensen en organisaties die, vaak op ludieke wijze, in protest komen tegen de vervuiling en het in beslag nemen van de publieke ruimte door 'de merken'. Maar ze onthult ook de wantoestanden die plaatsvinden alvorens het vloeibare goud in onze auto's kan stromen of de schattige Disney sweater of Barbie onder de kerstboom kan worden gelegd. De keerzijde van het protesteren wordt echter ook uiteengezet; een succesvolle rechtzaak tegen een olieproducent leidde bijvoorbeeld tot een order voor een andere, maar minder geprononceerd aanwezige, op de ranglijst, die echter evenveel op zijn kerfstok bleek te hebben.

In mijn (engelse) versie van No Logo staat een extra hoofdstuk omdat, na het verschijnen van de eerste druk, het ineenstorten van de WTC torens op 9/11/2001 plaatvond. Een gebeurtenis die onder andere verlaging van belastingtarieven en vereenvoudiging van de wetten voor de grote corporates tot gevolg had.

Ik heb zelf weinig met grote witte gympies of muizen op truien. Wel gooi ik benzine in mijn auto, waarvan ik niet weet waar en onder werkelijke omstandigheden de basis, de crude, opgepompt is, en ervaar ik de gevolgen van de vrije marktwerking; halflege bussen die bij sommige haltes niet mogen stoppen, het verdwijnen van de groentenwinkel op de hoek van de straat, de telefoontjes 's-avonds op etenstijd om me te laten overstappen van het een op het ander, homogenisering van het straatbeeld, narrowcasting en de ontelbare berichten in de krant over de zogenaamde noodzaak van economische groei.

Gelukkig zijn er mensen die hierover helder, vlot en kritisch kunnen schrijven. Naomi Klein is daar één van, No Logo is een aanrader.
4,5*

Paris au XXe Siècle - Jules Verne (1994)

Alternatieve titel: Paris in the 20th Century

3,5
Ik heb het boekje in één adem uitgelezen. Dat was niet zo heel moeilijk met slechts 183 pagina's waarvan een substantieel deel uit het voorwoord bestaat.

Ondanks dat het een mager plot is en dat het boek als een nachtkaars uitgaat, heeft het me gefascineerd. Behalve de genoemde uitvindingen bevat dit boek nog meer voorspellingen, zoals bijvoorbeeld globalisering en privatisering, zaken die in onze tijd realiteit zijn geworden.

Maar gelukkig is het nog niet geheel gegaan zoals Verne heeft beschreven....

Suezkade - Jan Siebelink (2008)

2,5
Mijn eerste Siebelink - een roman met prachtig proza waarvan ik toch zeker de eerste 100 pagina's met enige moeite heb doorgeworsteld. Vooral het eerste deel staat vol van vormelijk taalgebruik met franse uitdrukkingen (het boek speelt zich in de 21e eeuw af en niemand zegt ook maar iets in het engels)en statische handelingen. Het geheel speelt zich voornamelijk af binnen de 'slangenkuil' van het docentencorps op een haags gymnasium. Kleinzielige docenten (iemand schrijft iets naars in het docentenboek dus nu geven we hem geen hand meer), die soms ook 'een geheim' hebben, (fraude, gokken, vreemdgaan) of aardige collega's met problemen - de meesten willen het wel delen met de protagonist (Marc, rijk, dandy). Marc's eigen geheimen komen slechts incidenteel aan de oppervlakte. Het tweede en derde deel van het boek liepen wat vlotter maar de vragen, die bij mij tijdens het lezen over Marc zijn opgekomen, werden helaas niet beantwoord. Net als de ogen van de perzische kat, je kunt er in staren maar ze geven niets prijs.

Suikerspin - Erik Vlaminck (2008)

4,0
Suikerspin is een boeiende roman die ons een kijkje biedt in de ruwe wereld achter de vrolijke lichten en muziek van de façade van de kermis. De draad van dit verhaal is, net als de suiker uit de titel, tot een kluwen rondgesponnen. De lezer consumeert in plukjes de suikerspin ofwel de geschiedenis van deze kermisfamilie. Ieder hoofdstuk vertelt afwisselend een gebeurtenis uit de levens van de grootvader, de kleinzoon en de zoon. Het verhaal wordt daardoor niet 'langdradig' maar gaat eigenlijk ook niet diep in op een bepaald onderwerp.

De schrijver gebruikt naast franse woorden ook vaak een typisch vlaamse uitdrukking, waarvan de betekenis mij niet altijd meteen duidelijk werd omdat ik het te letterlijk nam. Bijvoorbeeld als de forain (de baas van de kermisattractie en de kleinzoon in het verhaal) het heeft over 'de vrouwen die met hun kleine mannen naar de kermis komen'. Waarom hadden al die vrouwen kleine mannen? Of bedoelt hij onze (de nederlandse) 'Jannen met de pet' ? Gaandeweg werd me echter duidelijk dat het om kleine kinderen (jongetjes) gaat en dat de kermisbaas een draaimolen runt.

De grootvader, Jean-Baptiste, gaat met zijn 'fenomenen' de kermissen langs. Het is natuurlijk een gruwelijk idee op zich dat mensen zo tentoongesteld worden, vaak onverzorgd, mishandeld en uitgejouwd. Maar aan de andere kant hadden sommigen op deze manier toch een soort plek in het sociale leven, ze reisden door het land en, zoals bij de tweeling uit dit verhaal, kwamen ook in contact met mensen die het goed met ze voor hadden. Zullen ze beter af zijn geweest als ze in een inrichting waren opgenomen om daar hoogstwaarschijnlijk weg te teren? Daarnaast legt men misschien gauw de blaam bij de kermisbazen, terwijl het publiek toch minstens net zo, of wellicht nog meer, de schuld aan de misère heeft.

Ik vraag me wel af of we een oordeel kunnen of mogen vellen over het 'vertier' van deze mensen. Wij, die alleen een knop in hoeven drukken om de grootste freakshow ter wereld in onze huiskamers binnen te laten waarbij steeds meer grenzen moeten worden verlegd om ons te kunnen boeien? Het enige dat misschien voor onze verdediging pleit is dat de fenomenen van onze tijd zich meestal uit vrije wil en voor eigen gewin tentoonstellen.

Voor de Vrouw Maar voor Haar Niet Alleen - Gioia Smid e.a. (2006)

Alternatieve titel: Voor de Vrouw Maar voor Haar Niet Alleen: Fiep Westendorp in de Krant

4,5
Een prachtig boek met leuke verhalen van collega's van Fiep Westendorp en enkele van de bekendste figuren uit de vrouwen (en mannen) emancipatie over hun voorgangers en tijdgenoten uit de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw.

Veel van de tekeningen van Fiep Westendorp staan los in dit boek of ze zijn afgedrukt met de krantenpagina waarop ze oorspronkelijk zijn verschenen. Nostalgie! De stukjes behandelden alledaagse dingen; een kolommetje mode, een kolommetje kind, een stukje over koken, en daartussen een vrolijke en vooral relativerende tekening van Fiep.

Het Parool levert nu dagelijks een bijlage met elke dag een eigen thema; sport, kunst, kind, mode of wonen. En elke bijlage lijkt op die van de voorgaande week. Het zou wel wat creatiever kunnen. Wat meer à la "Voor de vrouw"......

Tja, en als je dan dat jurkje van het omslag ziet, die hangt inmiddels ook weer in de winkels .