Het middenstuk, en het beste deel. Dit werk blijft net als deel één vrij episodisch van opzet, maar dat is nu juist net het punt. We volgen de jonge (tijdens het lezen vergeet je weleens met een knul van rond de 13 jaar vandoen te hebben) Pesjkov met zijn eerste stappen in zijn arbeidsleven. Dan weer werk als bootsjongen, dan weer in een fabriek, dan weer in een winkel, et cetera. Zo blijft het allemaal vrij oppervlakkig, maar krijg je wel een idee van het hele leven van de ik-persoon, dat volt zit met werken, nieuwe mensen ontmoeten en zo echt als opvoeding kan worden gezien. Het boek houdt ook een enorme vaart hierdoor. Op zijn beste momenten deed het wel denken aan Orwell's debuut, al is die laatste net wat beter en dieper uitgewerkt. Maar voor Onder de Mensen zeker 4,0*.

Een leuk gegeven door dertien gebouwen en vooral de architect te bespreken. Dat zorgt er ook voor dat Van den Broeck ook van alles erin kwijt kan. Soms is het meer een reisverslag, dan weer een brief. Dan weer meer op sfeer en omgeving, dan weer meer op pysche. Lang niet elk deel is even boeiend maar het eerste stuk over het lokale zwembad is wel erg leuk en de de delen verder weg (De V.S. en Napels) zijn het boeiendst. Dat zal soms een stukje smaak ook zijn, of interesse van mij. En af en toe een mooi overpeinzing "Zelfdoding op je achtenzeventigste, is dat een afwijzing van het leven of van de dood?". Het taalgebruik is wel soms wat gemaakt wollig. 3,5*.

Idee is leuk, uitwerking minder. Het is vrij rommelig en chaotisch beschreven, alsof Steinz echt wild door een museum (Het Dolhuis in dit geval) rondloopt zonder richting of handleiding en af en toe er wat uitpikt. Daarnaast is het boekje - inherent aan de korte lengte- eigenlijk ineens afgelopen. Af en toe noemt Steinz wel wat interessant werk en ik heb ook wel tips opgedaan, maar echt goed is dit niet te noemen. 2,0*.

Ach ja, poëzie. Af en toe probeer ik het. Soms word ik geraakt, soms vind ik het oprecht mooi, maar even vaak kan ik er niets mee. Dus ik blijf af en toe wel een bundel pakken (deze stond al een tijdje op mijn leeslijst vanwege vrij lovende kritieken) en elke keer een verrassing wat het gaat worden. Helaas valt deze bundel niet in mijn smaak.

De stijl is vrij rechttoe rechtaan met redelijk rauw taalgebruik maar echt heel speciaal of bijzonder vind ik het niet. Sommige gedichten hebben een zekere zeggingskracht (dat eerste gedicht al, over het offeren van een zoon) maar heel veel andere gedichten vind ik simpelweg een oninteressante woordenbrij. De bundel als geheel is ook wisselend is allerlei vormen van gedichten en dat voelt ook niet echt als een bundel maar ook als een verzameling. Thematisch wel één, maar meer ook niet. Een enkel gedicht pringt eruit door het ritme zoals:
Eerst de rite
dan de mythe.

Eerst het antwoord
dan de vraag.

Eerst het kind
dan de vader.

Eerst het bloed
dan de staat.

Maar dat is wel een uitzondering. 2,0*.

Ik dacht tijdens het lezen: heb ik dit niet al eerder gelezen? En besefte toen dat de auteur die knul is die tegenwoordig niet meer is weg te slaan van allerlei talkshowtafels. Hij weet in ieder geval economie met veel concrete voorbeelden maar ook vergelijkingen inzichtelijk te maken. De delen in het begin rond micro-economie zijn het boeiendst daarmee. De latere hoofdstukken rond macro-economie passen ook niet helemaal bij het stuk ervoor.

Af en toe kraamt Van Loenen wel onzin uit of gaat hij kort door de bocht. Zo gaat het over lopende buffetten en dat de toetjes aan het begin staan omdat men dan niet te veel eet, 'want de toetjes moeten nog' en door ze pontificaal in beeld te zetten zorg je dat gasten zich ervan bewust blijven. Vast, maar dat verklaart niet alle all you can eat tegenwoordig waar de toetjes in een hoek zijn weggedrukt, achterin de kaart staan of zelfs extra kosten en niet bij de prijs in zitten. Van Loenen is daarmee iets te veel van het theoretische.

Nog een storend punt. Het gaat aan het eind over de vondst van de gasbel in Slochteren en Van Loenen schrijft dat Nederland daarmee figuurlijk en letterlijk op een enorm berg geld zat. Nou nee dus, alleen figuurlijk. Dat gas veel waard is maakt niet dat er een berg bankbiljetten ligt daar waar Nederland op zit. 3,0*.

Van Rossem benadert het populisme vanuit een historisch kader. Dat geeft een aardig beeld en Van Rossem zelf is behoorlijk genuanceerd en relativerend. Hij zet populisme uiteen en verklaart enkele ideeën van Fortuyn en Wilders, waarom die in hun programma's zitten. Ook enkele waanbeelden van hun (125 mio moslims over 12 jaar in Europa) en oplossingen zet hij neer als idioot. Niet omdat hij er tegen is, maar omdat er in het geheel geen logica achter zit. Vaak genoeg toont hij zelf wel aan dat het ook idiotie is, door zowel voorbeelden als feiten. Vaker nog noemt hij echter een gebrek aan oplossingen of argumentatie bij de populisten als groot probleem en opvallende zaak. In het kader van reageerders hierboven: daar heb je toch geen links hart voor nodig (tenzij je links ook aan enige intelligentie koppelt).

Wel aardig is zijn blik richting de verkiezingen van 2011 (die hij in dat jaar verwachtte), waarin hij de PVV groot acht te kunnen worden en hen ziet als gedoogpartner van een kabinet CDA-VVD (met die eerste nog wel steeds als grootste, wat er al kan veranderen). Zou Wilders dit stiekem gelezen hebben?

De titel is wat jammer gekozen, aangezien dat lijkt te duiden op een meer psychologische of sociologische analyse van de kiezer. Die komt eigenlijk niet aan bod.

Kuijer heeft met dit werkje met een ietwat verraderlijke titel een sterk pamflet geschreven. Het gaat niet zozeer over kinderen en opvoeden, maar wel over de moraal uit het geloof, dat kinderen meekrijgen. Dat is dan ook het enige dat Kuijer meldt over kinderen, het overige gedeelte is een aanklacht tegen het geloof, haar moraal en de tegenstrijdigheden daarin. Zeer goed leesbaar, helder beschreven en sterk opgebouwd als betoog. Soms ook heel aardig als pamflet, maar toch had Kuijer wat meer groteske vormen, stijlfiguren en pathos mogen toevoegen. Het is vooral een hele rake schets, geen vurig betoog dat sommige andere pamfletten (futuristisch manifest) wel hebben en wat ik ook verwacht. Maar eigenlijk zou elke opvoeder dit eens moeten lezen, net als de dominee en de pastoor. Inhoudelijk een aanrader, stillistisch net iets te vlakjes.

Off topic: de titel is volledig in kleine letters (op de W na), een keuze van Kuijer en/of zijn uitgever. Waarom is dit op boekmeter in hoofdletters geplaatst. Ik ken de regels m.b.t. boeken toevoegen, maar als zo duidelijk een titel in onderkast is geschreven, zou dat niet moeten worden overgenomen?

Dit essay begint vrij boeiend. Een stukje filosofiegeschiedenis zonder er heel diep op in te gaan (fijn, wat boeit het iemand wat een bepaalde filosoof voor mening had, er is er immers zo één te vinden met een andere mening; als nu één studie niet wetenschappelijk is...) en boeiende stukken over het creëren van waarde, maar ook over de geschiedenis van het Liberalisme. Soms worden de problemen wat versimpeld weergegeven, bijvoorbeeld het verschil tussen hetgeen gebeurde bij een bepaalde staking in een bepaald gebied van vuilnismannen en een bepaalde staking in een bepaald gebied van bankiers. Maar over het algemeen prikkelt het wel.

Alleen na de helft gaat het boek meer richting ideeën over een eerlijke (wat eerlijk dan ook zijn moge) verdeling, en daar weten de beide heren niets nieuws te brengen. Piketty wordt eigenlijk gewoon nagepraat, zelfs 1 voorbeeld uit de Franse literatuur dat Piketty ook gebruikte komt er letterlijk in terug. Jammer, want tot die tijd was dit prima leesvoer. Daarna gewoon herkauwde informatie. 3,0*.

Echt zo'n boekje dat een intro is van een veel dikker boek en daardoor nogal wat mist. Het begint met het signaleren van problemen waarna er enkele voorbeelden komen van burgerraden et cetera, onder meer die door loting worden samengesteld (echtgenoot Van Reybrouck heeft daar ook wel wat over geschreven, zoals Rovers zelfs ook zegt trouwens). En dat is het dan. Dan denk ik: en waarom en hoe past dit in Nederland (of België)? Waar moeten we rekening mee houden. Maar het boek is dan al klaar. Kortom, hetgeen Rovers schrijft is best interessant maar veel te weinig en niet afgerond. 2,5*.

Marbe moet tijdens Corona ineens denken aan haar jeugd in communistisch Roemenië. Ze wil zeker beide tijden niet vergelijken, maar dat er ineens lege schappen waren in de supermarkt, iets nieuws voor haar dochter, was voor haar vroeger heel normaal. Niet hetzelfde dus, maar het is verder wel de aanzet dus tot gedachten over vroeger. Al met al is dit een prima boek, soms met veel sfeer en levendig (vooral de goede tijd uit het begin met alle etenswaren) geschreven. Dit boek voegt zo weer zijn eigen nuances toe aan een verder op zich bekend thema. Richting het einde gaat het meer over haar reis richting Nederland en wat er daar gebeurt, dat voegt al met al minder toe. 3,5*

Wolkers is een zeer grote naam, bekend onder critici en vooral scholieren. Ook ik las een Wolkers, en vele met mij (al lazen de meeste Turks Fruit). De Walgvogel was echter een boek dat niet op de leeslijst stond, noch enige bekendheid genoot. Mijn vader noemde dit werk wel eens, en ook het gemiddelde op de site deed mij besluiten dit er bij te pakken. Er is maar één conclusie mogelijk: volledig onterecht dat dit werk zo weinig aandacht geniet.

We volgen de hoofdpersoon Griffioen door twee donkere perioden heen, de Tweede Wereldoorlog en de strijd in Indonesië. Door deze beide tijden te pakken komt Wolkers eigenlijk al met commentaar via de vergelijking. Daar is geen woord extra voor nodig (wat er soms wel is, maar soit). Wat Duitsland deed in Nederland doet datzelfde Nederland nog geen 5 jaar later in ‘haar’ Kolonie. En Wolkers dit alles zonder boorbehoud. Het neuken van jonge Indische meisjes, domme doden, geweld, de insecten. Wat dat betreft heeft het wel iets weg van de film Platoon, dat ook een rauw en vrij eerlijk beeld gaf. Ook steeds die verwijzing naar de Duitse slagzinnen uit de oorlog: Wer ein Volk retten will…, et cetera. Ook de hoofdstuktitels waren alleraardigst, en soms zelf misleidend. Denk aan een titel als ‘in actieve dienst’ wat wees op de opdruk op de envelop die Griffioen gebruikte

Maar het absoluut beste aspect van dit boek is de schrijfstijl van Wolkers. Rauw en ruig, vol alle harde klanken van het Nederlands, waarin woorden als lul en kut niet vulgair klinken. Weinig werken die zo mooi Nederlands tonen. Dat alles doorspekt met veel (soms inktzwarte) humor, vunzigheden van vuil en rottende lichamen, stank en daartussen altijd die gedachte aan Lien. Niet zo mooi beschreven als de liefde voor pakweg Olga, maar goed genoeg en meer dan geloofwaardig als hoofdleidraad door het boek heen. Dat laatste is sowieso het enige punt van kritiek. Wolkers wil soms niet te diep ingaan op misère, maar noemt het iets te zijdelings. De Hongerwinter wordt genoemd, en dat het erg is, maar nergens laat hij het voelen. Dan doet een Dostojevski dat in Misdaad en Stra net wat beter. Wel is dit boek met gemak het beste van Wolkers wat ik heb gelezen, en het nodigt zeker uit tot meer. Zeker als alles zo mooi beschreven is.

Deze serie vind ik best geinig en dit boekje steekt er echt wel bovenuit. Er wordt heel veel verteld en overpeinsd maar door de licht cynische humor en frisse toon blijft het boeiend en voelt dit alles niet als overdaad. Vooral hoe Robben de mensen uit de wandelgroep typeert en omschrijft zijn enorm geestig en treffend (je ziet de beelden voor je). Verder nog wat stukjes over klimaat en trauma's uit het verleden maar zeer kundig in een kort werkje verwerkt. 4,0*.

Nietzeggend. Net als in de twee romans praat Rijneveld veel maar zegt weinig. Dit halve werkje bestaat uit citaten en samenvattingen van Dahls Matilde waarmee Rijneveld de connectie wil zoeken met de eigen juffen en meesters, maar verder dan dat er een lieve juf in dat boek zit en Rijneveld zelf ook zo'n lieve juf had komt die vergelijking niet. Kortom: het is allemaal wel heel mager. Ook dit ligt in de lijn van de romans waar allerlei referenties langskomen, maar eigenlijk gewoon als los zand erin verwerkt zijn. Die stukken over Matilde waren wel weer leuk om te lezen maar dat is niet echt Rijnevelds verdienste. 2,0*.

Nou, dit was me er één. Bij uitstek ook zo'n werk waar het boeiender is om over te lezen dan om het werk zelf te lezen. Al is het maar dat ik het knapper vind uit deze wirwar iets van betekenis te halen dan om die wirwar te bedenken en neer te pennen. Tijdens het lezen zelf zitten er wel enkele aardige momenten in maar het is al met al zo'n brij van flarden tekst die niet direct te begrijpen zijn (en zonder echt onderzoek of stevige kennis ook nooit te begrijpen zullen zijn) waardoor het leesplezier behoorlijk daalde. Dan moet ik het puur van de klank van de woorden hebben, van beelden die in die flarden worden opgeroepen en van sfeer om er nog van te kunnen genieten. Al die punten zijn dan onvoldoende aanwezig.

Ik heb het gedicht tweemaal gelezen. Eerst in het Nederlands om in ieder geval geen taalbarrière te hebben in het begrijpen van de tekst, daarna in het Engels en al luisterend naar de schrijver zelf die voorleest. Dat was wel een meerwaarde om in zijn tempo en intonatie mee te gaan. Dan klinkt het allemaal ook best mooi hoewel ook dan ergens halverwege mijn interesse wel vervloog. 2,5*.

Aardig, alleen belooft de titel meer dan dat het boek geeft. De Jong praat over veel: de huidige maatschappij, over boeken, de plek in de maatschappij en hoe hij ze beleeft. Dat is nog best leuk om te lezen, en interessant, mede doordat De Jong best prettig schrijft en geen onzin loopt te verkondigen; dat is overigens precies waarom ik een roman lees in beginsel, maar het is niet wat de titel aangeeft. Als hij al twee volle bladzijden hierop antwoord heeft gegeven, dan is het veel te noemen. Jammer, want met die titel wek je andere verwachtingen. En juist datgene dat hij pretendeert, dat zou een meerwaarde kunnen geven. Oké, hij geeft al in het voorwoord aan dat hij daarover weinig zal schrijven, maar geef je essay dan een andere titel mee. Nu is het niet meer dan wat fijn tijdverdrijf. 3,0*.

Gedichtenbundel die ik voor jaren terug voor het vak nederlands kreeg voorgeschoteld. Toendertijd vond ik het eerder lachwekkend, dan dat ik er enige waardering voor kon geven. Die waardering is wel iets meer gekomen.
Eijkelboom heeft een aantal aadige gedichten gemaakt, Het is duidelijk meer dan een sinterklaasrijmpje, maar er zit wel nog wel normaal rijm in, en enige inhoudelijke betekenis die je eruit kan halen. Niet zulke poëzie als de vijftigers (man, wat was dat verschrikkelijk).
Toch zal poëzie nooit mijn favoriet worden. 3*

Belangrijk boek, toch wel, maar geen goed boek. Hassouni is daarvoor een te matige auteur. Hoewel het boek makkelijk weg leest zit dit boek vol oninteressante delen over haar leven en ze weet dat ook niet interessant te maken. Verder worden emoties steeds heel letterlijk opgeschreven, waarin ze precies zegt hoe ze zich voelt. Dat is niet mijn smaak maar vind ik ook zwak in een boek.

Maar de stukken buiten haar privéleven, over haar ervaringen in de (Nederlandse, vooral) televisie- en filmwereld waar dit boek uiteindelijk over gaat, zijn boeiender. Soms zelfs onvoorstelbaar dat zulke dingen plaatsvinden maar precies in de lijn van wat we overal al zien in het progressieve tv-wereldje. Iedereen houdt zijn bek. Sommigen m.i. terecht omdat ze anders op straat staan (denk aan armere zzp'ers, hen zou ik nooit de schuld geven), maar ook producenten die de bekende acteur (Henk genoemd, als je even zoekt kom je al snel erop uit dat dit Cees Geel moet zijn, ik kijk nu toch anders naar zo'n man ineens) willen houden en niets doen. En de vele regisseurs die gewoon Hassouni tussen de lakens willen. Wees dan een kerel en zeg het gewoon.

Ik begon ook wel te denken. Soms vind ik Hassouni zelf ook een moeilijke, zij wil veel niet (geen naakt et cetera). En uiteindelijk dacht ik: is zij nou zo moeilijk, of laat de rest dat maar over zich heen komen en heeft ze alle gelijk? Want als zij naakt wil omdat de regisseur haar tieten wil zien dan is dat fout natuurlijk. Maar als dat beter is voor de film en dat is m.i. best vaak, dan zie ik het probleem niet zo om wel naakt te gaan. Ze heeft nog steeds alle recht er nee tegen te zeggen natuurlijk, maar heeft ze dan reden voor klagen? Ik ben er niet uit en als iemand mij kan overtuigen waarom wel of niet, dan graag. Ze heeft wat dat betreft veel betere punten als het gaat om de personages die ze speelt die altijd clichématige Marokkanen zijn. In uiteraard het progressieve filmwereldje komt men niet verder dan dat. Wat zegt dat?

De laatste 40 bladzijden zijn een brief aan de onderzoeker rond het gedoe met Cees Geel tijdens de serie Flikken Rotterdam (ze noemt geen namen maar het is vrij duidelijk dat ze deze serie en persoon bedoelt) waarin ze heel puntsgewijs gehakt maakt van het onderzoeksrapport. Feitelijk, goed opgebouwd, helder, boeiend, intelligent; dit zijn veruit de beste pagina's van het boek. Maar goed, al met al zo'n 150 bladzijden boeiend van de 340 die mijn versie telt, dus dat kan geen voldoende zijn. 2,5*.

NB: Inzake die titel: deze komt enkele malen terug als uitroep terug in het boek gedaan door Hassouni zelf. Dus ik denk ook wel dat zij die uitroep zelf doet. Ze is van dezelfde generatie als ik en WTF is vrij normaal taalgebruik.

Tot ergens het einde een prima boekje. Informatief (je merkt dat Durlacher zelf in zo'n kamp is geweest), sfeervol, en vermakelijk. Je krijgt als lezer in ieder geval een goed beeld van hulpverleners daar. Maar daarna verandert dit in een soort magisch-realisme waar ik helemaal niets mee kon. Ongetwijfeld bedoeld als metafoor, maar op moment van lezen geniet ik er volstrekt niet van. 3,0*.

Van Rossem probeert te beschrijven wat geluk is. Een deel in algemene bewoordingen met statistieken en hij probeert verklaringen te zoeken. Dat zijn de beste momenten. Verder beschrijft hij waar hij zelf gelukkig van wordt, dat is een stuk minder interessant omdat Van Rossem niet zo'n soort schrijver is en niet echt het gevoel weet over te brengen. Hij komt wel met nogal wat name dropping van allerlei films en boeken. Het levert, als altijd, enkele tips op maar het is ook wat simpel om zo weer een boekje vol te krijgen. Wel als tussendoortje makkelijk op te pakken. 2,5*.

In zijn essays en columns staat de laatste jaren eigenlijk nog louter onzin waarvan ik denk: geloof je dit zelf echt roep je dit voor de bühne, maar als romancier kon ik Huff altijd nog wel hebben. Niet briljant, maar wel oké. Bovendien is dit onderwerp waar ik vorig jaar vrij veel over heb meegekregen. Niet zozeer over huiselijk geweld, wel over het effect van opvoeding en wat dat doet in een later leven. Enorm boeiend en daar kan je vuistdikke romans aan wijden. Die diepte gaat Huff niet in. Hij benoemt dingen wel, stipt ze aan, maar daar blijft het bij. Dat 'show, don't tell' dat Sylvia Witteman schreef over dit boek klopt wel heel goed. Het blijft allemaal zo wat oppervlakkig, zeker richting het einde als de hoofdpersoon inmiddels jong-volwassen is. Ook is het boek vaak afstandelijjk. Huff kiest ook voor de jij-vorm, mogelijk om afstand te nemen, mogelijk om als volwassen zelf naar zijn eigen kindzijn te schrijven, ook als therapie (dit is een vaker gebruikte vorm van therapie, naar jezelf als kind kijken en dat kind de weg wijzen) mar het effect is wel dat het voor mij als lezer ook enorm afstandelijk wordt. Ik voelde mij in ieder geval geen een moment aangesproken als 'je'.

Niettemin zitten er wel goede dingen in, zeker de angst om geslagen te worden weet Huff goed over te brengen. Maar dat is eigenlijk vooral in het begin. Vervolgens vergeet Huff daarmee een goed boek te schrijven. De ideeën heeft hij, maar neemt er te weinig tijd voor en dan blijft dit over: net niet. 2,5*.

Aardig. Enorm kort dit boekje (klein formaat, grote letters, veel lege pagina's) maar Bregman weet toch nog iemands leven kort aan te stippen, een beetje in zijn karakter te duiken en enkele vragen te beantwoorden over 'wat iemands tot verzetsheld' maakt. Wat dat betreft knap, maar te kort om echt indruk te maken en echt te boeien. Leest wel makkelijk weg. 3,0*.

Hoppa, stemmen maar dan. Heb ze sowieso allemaal gelezen dan, en welke ook zijn gekozen: het niveau wordt steeds minder. Youp begint steeds meer zijn onderbuik te laten spreken en lijkt wat gemakkelijk te worden. het is alleen maar 'misstanden' benoemen zonder hier nu een goede grap uit te halen of echt zinnige dingen te zeggen. Ik begin me steeds meer te irriteren daaraan. Op een aantal stukjes na niet best dus. 1,5*.

Heel matig ja. Ik ben ook wel bekend met het onderwerp, dus daar weet Bervoets weinig nieuws te brengen. Wat ze wel leuk doet zijn enkele scènes met beroepsdeformatie. Als ze bijvoorbeeld iemand op de rand van het dak zien staan die lijkt te springen, en de medewerker nadenkt of dit op het online platform zou mogen blijven staan ja of nee, heel technisch het afvinklijstje afgaand. Gitzwarte humor, maar humor niettemin. Daar gaat ze ook wel op door, de schade die dit soort medewerkers oplopen en wat dat doet in hun leven, maar het blijft wel wat te veel op de achtergrond hangen nog. En het komt ook niet goed over omdat het verhaal dat Bervoets vertelt rond de liefde voor een collega totaal niet boeit. Stillistisch ook simpel, al past dat wel bij de manier van vertellen, als een monoloog tegen een advocaat waarin je niet in mooie volzinnen praat. Maar eigenlijk voegt die manier zelf ook niets toe. 2,0*.

Aardig boekje, maar ook soms op een afstand. Eigenlijk vond ik deze samenvatting hierboven mooier klinken dan het eigenlijk werkje. Niettemin wel een goed beeld van de sfeer in Japan na de oorlog, enkele fraaie momenten, maar te vaak ook wist het boek me niet voldoende te trekken. Deels zal dat ook eraan liggen dat gewisseld wordt tussen personages waardoor je er in dit geval nooit helemaal in komt. Daarnaast is het verhaal van het meisje minder interessant. 3,0*.

Ik las dit boekje en dacht: vreselijk. En zal je zien, dan mis ik weer van alles blijkbaar dat de recensenten wel zien en die zullen dit wel weer geweldig vinden. Maar zowaar, zoals in dit bericht hiervoor al gezegd was die van NRC zeer negatief en ook redelijk op dezelfde punten als ik. Vooral de woorden die niet pasten bij een jong kind maakten dit boek nogal ongeloofwaardig, bij uitstek zo'n boek waarin een auteur een idee heeft en daaraan vasthoudt ook al blijkt dat toch niet te passen. Verder een hoop drama, zo'n typische opbouw dat je weet dat er nog een grote twist komt, brakke zinnen en steeds het symbool van die zwaan dat niet een keer maar wel vier of vijf keer te vaak langskomt. Neemt niet weg dat er af en toe interessante dngen worden gezegd maar in dit boek werkt dat allemaal niet. 1,5*.

Nou eindelijk deze pil eens gelezen die met ruim 1.000 volbeschreven pagina's dikker is dan deze site doet vermoeden met de hier genoemde 447.

Smith is een liberaal en dit werk wordt wel als een grondbeginsel gezien van de vrijemarkteconomie. Soms boeiend maar vaak heel taai. Niet dat het werk moeilijk te lezen is maar wel heel erg gericht op de periode toen en droog opgeschreven vol getallen en bedragen die specifiek voor toen waren maar de lezer anno 2026 niets meer zegt. Sommige delen zijn inmiddels ook wel verouderd en inmiddels niet meer vernieuwend omdat we 250 jaar later dit als gewoon en bekend ervaren.

Het punt is vooral dat dit werk vooral een beschrijving geeft en daarna een mening maar niet echt een onderbouwing althans het is voornamelijk filosofisch onderbouwd. Op momentjes werkt dat wel, direct in het begin over de arbeidswaarde of later over een omzetbelasting over luxe goederen of noodzakelijke goederen bijvoorbeeld. Daar legt Smith het verschil goed uit en hij legt ook mooi uit wat een noodzakelijk goed is en hoe dat kan veranderen per land en cultuur. Maar des te vaker ontbreekt dat. Wel leuk is om te zien hoe Smith hier al een mening vormt over invoertarieven, sinds kort weer hot in de wereld.

Ik geef nog wel een voldoende vanwege de historische waarde en je het boek in zijn tijd moet zien maar het leesplezier lag duidelijk lager. 3,0*.

Interessante discussie wel naar aanleiding van het stukje van Jamal Ouariachi. Zijn voorbeelden vind ik vrij ongeukkig gekozen en zoeken naar spijkers op laag water, dutch2.0 verwoordt dat goed. De term 'ambtenarenproza' vind ik dan wel weer zeer treffend gekozen. Want stilistisch is dit allemaal weinig bijzonder wat Isik ons geeft. Vooral wordt dit boek zwak als hij in de psyche duikt, soms sterk en invoelbaar maar vaak wordt elke emotie nog drie zinnen lang op vier manieren uitgelegd. Als kijker hoef je niks te doen, dat maakt dit boek op dat vlak enorm ergerlijk en vooral vol gemiste kansen.

Het maakt het geheel makkelijk leesbaar en ondanks dat het boek lang niet altijd even boeiend is krijg je ook weinig kans op verveling, ondanks die 750 pagina's (600 in mijn versie trouwens). Daar speelt ook mee dat Isik kiest voor veel korte hoofdstukjes die steeds een anekdote geven. Heb je af en toe een minder hoofdstukje, dan is het ook zo weer klaar. Omgekeerd weet Isik je ook nooit helemaal mee te nemen. Soms wel, in langere hoofdstukken zoals het enorm vermakelijke hoofdstuk rond Koninginnedag. Maar een stuk rond de Bijlmerramp wordt haast terloops, bijna in een voetnoot, gebracht en maakt nauwelijks indruk.

En zo is dit hele boek, hit and miss, in mooi Nederlands gezegd. Als geheel krijg je wel een beeld van de Bijlmer en opgroeien daar, maar voor m'n gevoel had dat veel meer gekund in zulke hoeveelheid bladzijden. Pas tegen het eind komt er wat melancholie, maar dat is dan al wel na 500 pagina's dat je bezig bent als lezer. Ook als Isik, bij monde van een buurman, vertelt wat er mis is aan de Bijlmer en waarom deze wijk gedoemd was te mislukken wordt het ineens enorm boeiend. Maar dat is een zeldzaam hogtepuntje, want al snel is dat deel weer afgelopen. Je krijgt na 600 pagina's een beeld van die buurt en leven daar doordat je inmiddels er 600 pagina's in zit, niet omdat Isik dat nu zo geweldig vertelt. Ook veel personages helpen daaraan mee. Die buurman is goed getroffen, enkele klasgenoten zijn veel overdreven neergezet als ofwel Satan ofwel de Messias.

Even nog terugkomen op die beginzin: "In de tijd dat de eerste springers te pletter vielen van onze flat, begon mijn vader aan zijn nachtelijke pleziertochten door Amsterdam." Ik vind dat Ouariachi hier wat moeilijk over doet. Het vervelende is alleen dat er met de zin uiteindelijk weinig gebeurt. Misschien omdat Isik heel veel uit zijn eigen jeugd wil vertellen, maar daardoor focus mist. Dit is een boek over opgroeien in de Bijlmer, maar ook niet helemaal. Een boek over problemen in de Bijlmer, maar ook niet helemaal. Een boek over de relatie met de vader, maar ook niet helemaal. Die pleziertochten? Die boeien eigenlijk nauwelijks in de rest van het boek.

3,0*.

Na enkele novelles dan ook de (eerste) dikkere roman van Schnitzler gepakt. Erg fijn leesvoer hoewel het zeker geen perfect boek is. Eigenlijk bestaat de roman uit drie delen die lang niet altijd met elkaar samenhangen en wat losjes verwerkt zijn. Het stukje ideeënliteratuur over Jood-zijn en Jodendom is vaak boeiend maar past op geen enkele manier op de liefdesaffaire of bij de beschrijving van het Weense leven van de high society begin 20e eeuw. Zeker richting het einde gaat de roman als geheel wel wat slepen.

Niettemin, die losse delen werken alle stuk voor stuk wel. Het boek is sfeervol, boeiend en de hoofdpersonen en hun relaties zijn overtuigend neergezet. Vooral de liefde van de hoofdpersoon voor Anna is echt duidelijk neergezet, je gelooft zijn oprechte liefde ook al is hij een zakkenwasser en wil niet trouwen met diegene die hij bezwangerd heeft (en denkt er zelfs niet over na). Op dat vlak excelleert Schnitzler echt: de gedachtes en gevoelens van mensen realistisch, geloofwaardig en invoelend beschrijven. 4,0*.

Mooi kortverhaal van Rilke. Vooral het eerste gedeelte, gewoon tijdens het marcheren, kort enkele zaken aangestipt, maar wel is het volstrekt duidelijk wat er gebeurt en hoe men met elkaar leeft zo. Heel knap. De verbeelding doet dan ook wel de rest. Soms pittig, maar altijd in mooi Duits geschreven, De zinnen lopen vloeiend, vaak voel je de rijm erin zitten. Prettige kennismaking met Rilke dus. 4*

Erg licht boekje over een transgender (ik vermoed goeddeels gebaseerd op Van der Meers eigen leven) maar het leest wel makkelijk weg en op momentjes is het wel aardig. Soms ligt het wat er dik bovenop en worden mensen die dit niks vinden wat simplistisch neergezet, en de laatste hoofdstukken passen minder bij de rest van het boek (het gaat dan over acceptatie van jezelf en dat past nog wel prima, maar de plotonderdelen zijn nieuw, onnodig en minder boeiend) maar als geheel heb ik me niet verveeld en worden sommige gevoelens en twijfels best mooi verwoord. Maar verder een boek zonder conflict of enig drama en daarmee heel vlak. 3,0*.