Geen idee wat Wolkers hiermee wilde, maar ineens is het verhaaltje ook uit. En als lezer blijf je achter met vragen: wat? Het gaat nergens leven, personages boeien niet en de gebeurtenissen kan ik niet plaatsen. Er zat ook bij de versie die ik las een nawoord, dat nawoord zelf is al langer dan dit werkje. In het nawoord wordt dit vergeleken met Edgar Allen Poe en die gelijkenis zie ik wel, maar sommige van die kortwerkjes van Poe vond ik om dezelfde redenen als deze Vakantiestrip ook helemaal niks. 1,0*.

Tweede autobiografische werk in korte tijd over misbruik door een (stief)vader, na Triste Tigre - Neige Sinno (2023) - BoekMeter.nl vorige maand - dat Franse boek is net wat sterker.

Wat goed is aan dit werk is dat je langzaamaan bij het moment van misbruik komt. Volgens mij is het niet per se een geheim dat het boek daarover gaat (al spoiler ik het wel) en tot halverwege heb je als onbevangen lezer ook geen idee waar dit boek precies heengaat. Wat ook goed is hoe ze langzaamaan de ui afpelt. Als lezer ga je mee in de gedachten van de schrijver die begint te pellen en te pellen om de confrontatie helemaal binnenin uiteindelijk aan te gaan. Op dat vlak werkt het boek heel goed.

En net als het Franse boek over dit onderwerp zoekt Uphoff ook in de literatuur maar in haar werk vind ik dit net wat minder overtuigend. Het voelt wat te gezocht, te veel is de schrijver bezig en minder de mens en het blijft een beetje bij benoemen zonder er echt iets mee te doen. Het laatste hoofdstuk is ook zo'n voorbeeld dat wisselend werkt. Enerzijds mooi om te tonen hoe een en ander doorwerkt (en ook een band schept tussen de zussen) maar de vorm met zo'n hekensabbat werkte weer minder. Te gezocht. 3,5*.

Ik zal dit werkje vast ooit hebben gelezen (er stonden al 3*) maar ik kon me daar eerlijk gezegd niets van herinneren. In ieder geval las ik dit niet voor Nederlands want ik koos voor Karel ende Elegast uit die vroege periode. Na Willem die Madoc Maakte toch ook dit werk dan (nogmaals?) gelezen. De score blijft staan. Een aardige parabel en het rijmen werkt leuk (wel in vertaling, in de mijne liep die niet altijd even soepel) maar echt heel bijzonder voor de lezer anno 2026 vind ik dit werk niet. 3,0*.

Ergens heb ik wel altijd een zekere lichte sympathie voor Baudet gehad en ik weet niet of hij nu gewoon een xenofobe racist is of af en toe heel domme uitspraken doet die (veelal linkse) media direct gebruiken om te framen. Ik denk ergens wel dat Baudet meer schaap dan wolf is, maar ook slim genoeg om niet zulke domme citaten te berde te brengen. Dus wat is hij nou?

Ook dit boek brengt me niet verder. Ergens halverwege komt hij wel met een hoofdstuk over Parijs als Hét monument van de Grote Eeuw van Europa (de 19e) voordat we werden overspoeld door personen uit den vreemden. Je zou dit die homeopathische verdunning kunnen noemen. Om even later de hoofdpersoon op de vingers te slaan wat hij wel niet denkt over een groot deel van die immigranten die zich proberen zo goed als mogelijk hier aan te passen en onderdeel te worden van de maatschappij. Waar staat Baudet nu? Al lijkt die verdunning minimaal wel op de Europese cultuur te slaan.

Wat Baudet sowieso voorheeft op veel van die zelfverklaarde hedendaagse Nederlandse auteurs is dat hij in ieder geval geen vaag ziekbeeld geeft aan zijn hoofdpersoon met allerlei -enkel voor het boek nodige- innerlijke demonen. En Baudet probeert de wereld van nu vorm te geven en met de roman zo een duiding aan onze tijd en plaats te geven. Niet dat dat altijd even goed lukt, maar dat maakt het boek al duizendmaal belangwekkender dan al die andere flutboekjes. Ook zijn liefde voor muziek die heel duidelijk naar voren komt maakt dat je hier heel wat bevlogenheid in tegenkomt wat ik wel kan waarderen.

Maar goed, Baudet is wel een matig schrijver die ergens wel goede smaak en ideeën heeft en in zijn hoofd ongetwijfeld een meesterlijke roman aflevert, maar eens hij het op papier toevertrouwt zit het vol clichés, komen de lange (barokke, naar eigen zeggen) zinnen wat pretentieus over en echt de psyche van de personen induiken lukt hem ook niet. Vaak ook zie je Baudet proberen een bepaalde sfeer te creëren, maar de woorden raken je niet. Om vervolgens weer met interessante stukken over de Europese cultuur te komen en de muziek. Laat hem het dus vooral lekker bij non-fictie houden, dat lukt Baudet stukken beter. 2,5*.

Heel matig dit. Ik las allerlei hele positieve recensies (5* zelfs in NRC) maar zijn die mensen niets gewend? Qua geweld is het allemaal niet heel bijzonder. Zo'n oor afsnijden kennen we al van een zekere Tarantino-film, maar ook een Jeroen Brouwers is al eens veel indringender geweest in het beschrijven van gruwelheden in zijn Bezonken Rood. Ik denk dat het taalgebruik van Van Straten daarvoor niet mooi genoeg is (te gewoontjes) en het geweld eigenlijk vrij absurd en over the top is, waardoor het eerder lachwekkend wordt dan erg.

Ik weet ook niet wat hij hiermee wil zeggen. Het lijkt erop dat hij de boze blanke burger een soort van stem wil geven, maar doet dit op een enorm eendimensionale manier waardoor hij hgeen recht doet aan die mensen, maar ik krijg er vooral een vieze smaak van in de mond doordat deze persoon symbool staat voor een groep mensen en 1 op 1 gekoppeld wordt aan extreem geweld. Het symbool voor die groep gebruikt immers geweld in dit boek, dus wat wil Van Straten hiermee? Terwijl er in Nederland geen voorbeelden van bekend zijn vanuit die hoek (hoogstens wat rellen, maar dit?), dus dit lijkt eerder een soort van verkeerde afrekening en ik vind het eigenlijk gewoonweg smakeloos. Het leest nog wel vlot weg, dus 1,0*.

Blijkbaar gekocht met de Boekenweek 2019 (ik had nog het bonnetje uit maart waar ook het essay van Murat Isik op stond. Maar ik wilde dit werk lezen met Misdaad en Straf zelf. Jaren terug al eens gelezen in een vertaling van ik meen S. van Praag en die versie heette nog Schuld en Boete (wat an sich ook geen verkeerde titel is gezien de inhoud maar geeft wel een andere nadruk dan de schrijver heeft gebruikt uiteindelijk als titel).

Enfin, nu was het toch tijd. Ik heb nu de versie van Lourens Reedijk want geen haar op mijn hoofd die eraan denkt vrijwillig iets in vertaling van Boland te lezen als er andere opties zijn. Niettemin, dit boekje dat Boland bij zijn vertaling schreef wilde ik wel nog lezen. En dit is wel een van de betere.

Boland volgt de structuur van Misdaad en Straf, dus de zes delen (de epiloog wordt gebruikt voor een afsluitend gedicht) en hun eigen hoofdstukken. Bij elk hoofdstuk schrijft hij iets over de inhoud en iets over vertaalperikelen. Prima om te lezen na elk hoofdstuk of elk deel, ik denk minder geschikt om helemaal los te lezen achteraf (of überhaupt los eens te lezen).

Boland geeft soms boeiende analyses over het gebruik van religie in dit boek of over de structuur die hij vaak roemt en hoe Dostojevski sommige personages heel belangrijk weet te maken met weinig pagina's tekst waarop ze voorkomen. Leuk om te lezen. Ook wat algemene opmerkingen over vertalen en de verschillen tussen Russisch en Nederlands zijn best vaak boeiend.

Maar vaak mis je ook diepgang. Zo schrijft hij dat hij veel Engels gebruikt (Dostojevski haatte die taal dus dat is hoe dan ook al een gekke keuze), maar het hoe en waarom ervan? Daar mag de lezer naar gissen. Ja, Boland vertaalt alsof een Nederlandse schrijver anno nu dit werk heeft geschreven maar dan nog, zou je dan ook zoveel Engels verwachten?

En zo zitten er tussen de interessante stukjes ook veelal flarden van gedachten van Boland alsof hij zijn aantekeningen onverkort heeft overgenomen maar eigenlijk niet zoveel te zeggen heeft. Dan gaat die structuur tegen hem werken omdat hij vermoedelijk niets te zeggen heeft maar omwille van die structuur toch maar wat schrijft. En analyses houdt hij ook kort, allicht om redelijk evenwicht te houden tussen alle hoofdstukken.

Niettemin overheersen de boeiende stukken dus naar boven afgerond nog 3,5*.

Aardig wel. Milikowski werkt redelijk thematisch met in elk hoofdstuk een andere sector of invalshoek, hoewel er zeker rond vastgoed vaak wel wat overlap in zit en dat onderwerp in meerdere hoofdstukken terugkomt. Niettemin weet elk hoofdstuk wel iets nieuws toe te voegen en blijft dit interessant. Echter blijft het allemaal wel wat aan de oppervlakte hangen. het is vooral beschrijven, af en toe verklaren, maar echt boeiende analyses en verklaringen hoe een en ander zo ontstaan is en een blik op de toekomst, dat soort zaken ontbreken hier en die hadden dit werk veel beter kunnen maken. En van wie de stad is? Op dat soort algemene punten komt niet echt een antwoord. Dit is echt een verzameling hoofdstukken maar mist iets verbindends. 3,0*.

Het ontbreken van een spanningscurve (zoals hierboven ook al terecht genoemd) is ook wel hetgeen mij weerhoudt van een hogere score, vooral zo na de helft begon de interesse een beetje weg te lekken en kabbelde het boek ogenschijnlijk nergens meer heen.

Jammer, want qua sfeer echt prima. De beschrijven van weer en natuur zijn sterk gedaan en je waant je zelf ook daar in de warmte van zuidelijke Afrika. Inhoudelijk op momentjes wel aardig en er worden wat interessante dingen gezegd of verleden en waarheid. Jammer alleen dat de koek voor mij halverwege wel een beetje op was. 3,0*.

Leuk boek. Wagendorp is niet per se een goed auteur - hoewel zijn teksten wel prettig leesbaar zijn hoef je dit werk niet te lezen voor mooie zinnen of fijne metaforen (in tegendeel zelfs dat laatste). Wel is de inhoud vrij sterk.

We volgen een groep vrienden die na 30 jaar de Ventoux weer willen beklimmen. Die groep vrienden wordt erg mooi weergegeven. Hoe zij met elkaar omgaan, hoe zij grappen maken, het voelt echt aan (Wagendorp heeft ongetwijfeld zijn eigen jeugd beschreven) en ook zoals men in het echte leven met elkaar omgaat. De pijn, het wegvlieden van het tijd (Proust wordt niet voor niets genoemd) en het ouder worden: dat alles is bijzonder fijn neergezet.

Ook als wiellerliefhebber kom je aan je trekken. De bekende cols worden genoemd, namen uit de geschiedenis, het dopingtijdperk, et cetera. Zeker de rondjes rond Zutphen ken ik zelf ook goed, of bij het pannenkoekenhuis rechtsaf de Posbank op. Wielrennen verbindt elkaar wel, zo allemaal op de fiets samen waar iedereen gelijk is, in die strakke pakjes en broeken. Je krijgt spontaan zin zelf een reisje naar de Ventoux te boeken (maar eerst maar eens weer trainen).

Jammer dat het eind wat tegenvalt - de hele intrige waar het boek om draait valt uiteindelijk wat tegen. Verder zeer vermaakt, dus 4,0*.

p.s. Tijdens het lezen dacht ik nog: verfilmen dit boek. Blijkt Wagendorp dit als scenario te hebben geschreven voor een film. Prima gelukt dus. Jammer dat die onvermijdelijke Wilfried de Jong er weer tussen zit als beoogd acteur. Neem een ander s.v.p. (En Gaite Jansen als jonge Laura natuurlijk.)

Mooi en fijn boek waar, zoals vaker bij Zola, het begin sterker is en richting het einde dat het boek nogal wat focus verliest. Zo ook dit werk, waar het boek begint als sfeerschets rond die Les Halles met alle beschrijvingen van mensen en producten en stalletjes en gangen. Erg sfeervol en sterk gedaan. Ook de personages boeien. Maar het gekke is: daarna gaat de focus meer op die personages en worden ze vanzelf minder boeiend, alsof ze enkel van belang zijn als onderdeel van de sfeer en niet op zichzelf. Dat kan best, dat personages boeien mits ze niet te veel nadruk krijgen. Krijgen ze wel alle aandacht dan blijkt er daarover te weinig over te vertellen te zijn, Misschien speelt ook wel omdat Zola dan ineens te veel plot kwijt wil terwijl men juist zo boeiend was als normale mensen. De goede delen overheersen wel, mede door het leerzame aspect ervan. 3,5*

Aardig overzichtsboek. Helder en prettig beschreven - je merkt dat Van der Putten wel kennis van China van binnenuit heeft- met eerst een stuk in veelal chronologische volgorde en vervolgens een deel met enkele aspecten van de hedendaagse Chinese samenleving en politiek. Dat maakt dat er vaart in blijft en weinig herhaling. Verder is het vooral een groot overzicht en samenvatting, dus heel diepgravend is het niet en heel wereldschokkend is dit boek ook niet, maar als leesvoer uiteindelijk wel oké. 3,0*.

Wat ik wel goed vind aan dit boek is dat het vrij genuanceerd is. Beugelsdijk weet goed de bezwaren van alle kanten te benoemen zonder dat hij er een oordeel over geeft. Het enige oordeel is: de bezwaren van die groepen zijn begrijpelijk, om die en die reden. En dat is prima gedaan. Beugelsdijk doet dat via enkele thema's (zoals globalisme, individualiteit vs samen) om te begrijpen en uit te leggen wat er gebeurt. Daarmee wordt dit boek ook kraakhelder uitgelegd, en dat is erg fijn. Verder weet hij goed uit te leggen wat de behoeften zijn van beide groepen. De één geeft meer om symbolen en tradities, de ander om bepaalde vrijheden. En die twee zaken wringen vaak. Niet alles dat hij schrijft is allemaal even wereldvernieuwend, maar als geheel is dit toch een goede samenvatting van wat er zoal speelt en verhelderend daarmee. En hij komt ook met enkele oplossingen.

Alleen op het punt van immigratie lijkt Beugelsdijk zijn eigen mening als enige juiste te zien. De tegenstanders van immigranten worden een beetje weggezet als mensen die zeuren en die zich baseren op de verkeerde cijfers. Hij bagataliseert ook vijfers over de omvang - tweedegeneratiemigranten ziet hij niet meer als migrant, terwijl een kind van Turkse ouders dat Turks wordt opgevoed toch door de tegenstanders van migratie voor hun gevoel wel als migrant geldt. Even los ervan wat je daarvan vindt, daar had Beugelsdijk meer mogen doen. Zaken als afhankelijkheid van sociale voorzieningen en criminaliteit, beide hoger dan bij niet-migranten worden in het geheel niet benoemd. Dat is jammer, want in de rest van het boek is hij wel vrij compleet.

De oplossingen die er zijn, zijn soms iets te simpel. Meer naar elkaar luisteren. Ja, no shit Sherlock. Maar hoe? Daarop komt niet echt een antwoord. Als laatste tip geeft Beugelsdijk nog mee om niet de Amerikaanse polarisatiediscussie hierheen te halen, aangezien Nederland en de VS daar te verschillend voor zijn. Dat kan ik alleen maar ondersteunen. 3,5*.

Tegenvaller. Ik vond dat stadje en al die personages allemaal niet zo heel vermakelijk en leuk terwijl het boekje daar toch wel om draait. Wel goed geschreven in een heldere stijl (maar niet zo helder als een Vosuil bijvoorbeeld) waardoor dit werkje wel wegleest, maar dat is het dan ook. 2,0*.

Dit was een erg oppervlakkig boekje, dun en met ook veel witte pagina's en her en der kaartjes en plaatjes waardoor de eigenlijke tekst nog minder is, waar ik normaal nog wel iets van 2,0* aan kwijt kan maar uit principe geef ik lager. De titel en plot doen namelijk iets heel anders vermoeden, namelijk een geschiedenis bezien vanuit de verschillende inheemse stammen. Dat was de reden dat ik dit werk las. Maar niets van dit alles. Het boekje is een vlugge schets van de geschiedenis van de V.S. vanaf de landing van Columbus via veroveringen van eerst Spanjaarden en later Amerikanen met heel af en toe een hint van de Native-Americans (en op het eind nog even een korte paragraaf dat die mensen het tegenwoordig slecht hebben). Niks nieuws en zeker niet door de ogen van de inheemse volken. 1,0*.

Redelijk boekje. Toebes richt zich vooral op de persoonlijke verhalen, maar hij is niet zo'n goede schrijver en is mede daardoor niet altijd even boeinend. Wel leuk hoe hij soms tot inzichten komt nu hij als bewoner in zo'n verpleeghuis zit en waar het in de zorg mis gaat. Soms wat oppervlakkig en vol open deuren, maar niettemin benoemt Toebes genoeg boeiende en interessante punten over hoe men wil leven. Ik waardeer het sympathieke gebaar ervan dus wel voldoende. 3,0*.

Een gegeven paard kijkt men niet in de bek, maar of dat de reden is dat de kwaliteit van de Boekenweekgeschenken nooit voldoende scoort weet ik niet.

Kees van Kooten dus, vast iets voor de oudere garde. Wat ik van hem zie op tv vind ik niet bijzonder of grappig - enkel de vieze man mag ik wel- en als schrijver kende ik hem in het geheel niet. En je zag de hele grachtengordel enthousiast dat hij nu eens dit geschenk schrijven wilde, maar als je het uit hebt vraag je je vooral af waarom.

Het geheel is rommelig. Van Kooten bladert door een fotoalbum en springt zo ook in het verhaal van de hak op de tak. De afzonderlijke stukjes zijn soms best aardig om te lezen, maar als geheel valt het tegen. Maar ook veel witregels, veel schuingedrukte delen en met die literagenda bovenin is het helemaal lelijk. Nu beoordeel ik normaal op de tekst, maar dit is zo een specifieke uitgave (en Van Kooten lijkt er ook wat krabbels tussen te hebben geplaatst) dat ik het wel meeneem in mijn oordeel.

Het gaat verder ook over ouder worden en veelal benoemt hij de moderne media - ik schijn bij elke nieuwe roman wel iets daarover te moeten zeggen maar Van Kooten behandelt het in elk geval in plaats van enkel te benoemen. Hij bekijkt Facebook en de e-reader en zegt daar zinnige dingen over. Dan kan ik het allerbest hebben. Niet zozeer als voetnoot maar eerder als onderdeel van ons bestaan nu. Prima dat. Helaas zijn dat net 5 pagina's in het ganse werk.

Al met al een onvoldoende, met een betere lay-out wellicht net iets hoger. Voor nu 2,0*.

Heel matig deze Mulisch. De meeste verhaaltjes zitten richting het absurde, maar vliegen soms ook alle kanten uit waar ik niks mee kon, ondanks Mulisch' prima heldere stijl. Vel verhaaltjes beginnen wel prima maar worden al snel niet meer interessant, waar een keur aan personages bij komt die niet gaan leven en met en plot die uiteindelijk nergens echt heen gaat. Zo'n langer verhaal in Mexico is nog wel aardig, maar verandert meer richting magie wat me volstrekt niet boeide. Dat verhaal over de onderzeeër (het titelverhaal) is nog het beste, al vond ik ook dat die als een nachtkaars uit ging. Typerend is dat deze bundel afsluit met een of ander vreemd verhaal vol visioenen of dromen of wat het ook was, er was weinig lijn in te vinden. 1,5*.

De dood is iets natuurlijks, de dood van je kind niet. Dat levert pareltjes in de film op als In the Bedroom of in de literatuur (De Kleine Blonde Dood) of dit matig werkje van Polak. Het zijn flarden tekst van gedachten die op het papier staan, die zomaar midden in de zin
En dat is vervelend lezen. Daarnaast roept ze maar weinig beelden en weinig emotie op, dus slechts 1,5*.

Opvallend soepel leesbaar deze Mann, maar niet echt in mijn straatje. Dat hele verhaal, sprookje of niet, daar kon ik op basisniveau niet in meegaan met die verwisselde hoofden. Het idee is wel aardig, maar de uitwerking is niet mijn smaak. Ook het gefilosofeer is soms net iets te veel geneuzel in de kantlijn en interessantdoenerij. Ik heb me niet verveeld, maar ik was ook nergens geboeid. 2,5*.

Eens met Pecore hierboven, dit boek is nauwelijks door te komen. Ook al is het kraakhelder geschreven. Elke zin los is goed te begrijpen, maar als geheel een elkaar, dat is niet te doen. Dan mag Mulisch graag de lezer uitdagen en dit expres hebben gedaan, het vergalt een heel groot deel van het leesplezier. Zolang op basisniveau er niet ook maar iets te vermaken is, dan houdt het op, ook al zou dit boek nog zo knap in elkaar zitten. Mulisch trekt ook aardig wat registers open, werkt met allerlei vormen, heeft stukken als parodie geschreven (dat begon pas te dagen bij het stukje rond 007) en is ongetwijfeld een boeiend studieobject, maar niet voor mij. 1,5*.

Niet helemaal geweldig. Het sfeertje in de jaren 80 van Emmen wordt wel leuk neergezet, de periode dat Nederland langzaam uit de spruitjeslucht van de decennia daarvoor stapt. "Wij eten maar één keer per week buitenlands, wij vinden dat niet zo lekker", na een stukje over een vies uitziende macaronischotel. Wat me, geheel off topic, deed denken: eet iemand überhaupt macaroni? Vroeger wel, maar tegenwoordig eet ik heel veel pasta, maar dat echt werkelijk nooit.
Enfin, verder zijn de personages niet interessant genoeg. Het is gebaseerd op Middendorps eigen jeugd maar echt boeiend maken lukt het hem niet. De hoofdpersoon is vrij apathisch en aan het eind komt ineens nog een hoofdstukje voor waar hij opzoek gaat naar de historie van zijn in het kanaal verdronken opa. Zomaar, zonder aanleiding, en ook heel kort. Die opa werd wel vaak genoemd in het boek, maar vooral zijdelings. Dat doet denken dat Middendorp meer kwijt wilde maar in het verwerken gewoon faalde. 2,0*.

Prachtig naargeestig, droevig, interessant en ontroerend verhaal van Kafka.
Mijn eerst Kafka, en het leek me handig met een dun werk van hem te beginnen (aangezien ik het wel in het Duits lezen wilde),en ook met een hoog gemiddelde. Brief an den Vater is nergens te vinden, dus dan deze maar.
Vanaf zin één zit je in een absurd en geweldig verhaal. Die eerste zin is overigens prachtig, met vele 2e naamvallen, dus zeer goed gebruik van de mogelijkheden van de Duitse taal. Verder vond ik, op een enkele zin na, het Duits niet heel bijzonder.
Maar Kafka moet het hier dan ook vooral van de inhoud hebben. Wat me vooral opviel was dat alle personen zo passief en lijdzaam zijn. Gregor verandert in een insect, en in plaats dat iedereen bang wordt, of wat dan ook, accepteert iedereen het maar en proberen het er maar mee te doen
Ook op emotioneel vlak scoort Kafka hier. Vooral als Gregor als insect wordt geslagen door zijn vader, of als er over hem wordt gepraat, of als hij op sterven ligt.
Een zeer droevig en naar verhaal, en het einde was dan ook redelijk verrassend. Uiteindelijk is iedereen beter af met Gregors heengaan, en zijn ze alle ook gelukkig, en de toekomst (zusje) is hoopvol.

Professor Pim, althans toen dit boekje uitkwam. Ik kijk nog weleens interviews en debatten terug uit die tijd en lees over hem en denk: waar maakte men zich zo druk over. Fortuyn zou qua integratiestandpunten ergens in de rechtervleugel van de PvdA passen (en dat bedoel ik zonder overdrijving, Fortuyn was bijvoorbeeld voor een generaal pardon). En de beste man riep in ieder geval nog dingen op basis van intellect en sociologie, niet op basis van de onderbuik. Zo ook dit boek waar weinig onderbuik in zit maar dat inhoudelijk qua onderbouwing ook wel vaak rammelt.

Fortuyn komt met een interessante stelling dat de Vader en Moeder (letterlijk bedoeld, maar ook als metafoor, de Vader mag ook vrouw zijn en vice versa, al twijfel ik in hoeverre hij dat echt meent) uit de samenleving zijn verdwenen en komt met een cultuur-historische uiteenzetting waarom dat zo is gebeurd. Maar daar neemt hij soms wel erg grote stappen. Op meer vlakken trouwens, zo stelt hij dat de Kerk (en daarmee onze Joods-Christelijke cultuur) nooit zorgt voor multiracialiteit en multiculturaliteit. Een gewaagde uitspraak die nergens verder onderbouwd wordt.

Buiten dat maakt hij nooit echt helemaal duidelijk waarom die Vader en Moeder nodig zijn. En de normen en waarden waar hij het steeds over heeft, welke zijn dat dan precies? Gevoelsmatig volg ik hem wel, maar ik had graag wat meer wetenschappelijke onderbouwing gezien. Dit is meer filosofisch van aard (verwijzingen naar onderzoeken of andere boeken dan die van hemzelf zitten er ook nauwelijks in) dan wetenschappelijk. Ook haalt hij er allerlei dingen bij die niet echt worden uitgewerkt, onder meer de migrantenstromen.

Soms komt hij wel met prikkelende punten die ook qua gedachten goed zijn uitgewerkt. Dat de verzorgingsstaat bijvoorbeeld leidt tot armoede en afstand. Want je moet belasting betalen, en die drukt per definitie zwaar op de armste schouders. En daarnaast heb je een bureaucratisch geheel nodig dat afstand schept naar de hulpbehoeftigen. Ook is volgens hem de fiets belangrijk geweest voor de ontwikkeling. Hierdoor konden jongens en meisjes gaan dansen in naburige dorpen en steden en zo kennis maken met de cultuur buiten hun eigen kleine gemeente. Ook hier mist een echte wetenschappelijke onderbouwing, maar in dit geval prikkelt het genoeg.

Verder is dit ding erg droog opgeschreven. Wel goed leesbaar, maar iets meer schwung erin had wel gemogen. 2,5*

Meer een roman voor het verstand dan voor het hart. Musil toont vrij goed hoe machtsverhoudingen kunnen liggen, hoe men daarin mee kan gaan, hoe omstanders ermee om kunnen gaan en eindigt met een vrij cynisch wereldbeeld. Op dat vlak, dat de filosoof hierboven wat uitgebreider heeft uitgewerkt, werkt de roman erg goed.

Hoewel boeiend, greep het boek me niet bepaald. Mogelijk door de mooie zinnen die het lezen waard zijn (en je ook in een zeker rustig ritme drukken) maar die ook iets te veel nadruk leggen op zichzelf en mij als lezer op een afstand houden, mij nooit helemaal het verhaal in laten glijden. Niettemin slaat het oordeel ruim positief uit al met al. 3,5*.

Aardige bundel met soms mooie gedichten. Niet alles was even goed, maar de meeste stukjes wisten me wel lichtjes te raken. Precies wat ik van poëzie verwacht. 3,5*

Nou, ik heb de hele bundel gelezen ook in de juiste volgorde. Wel prettig dat al het verzameld werk ook daadwerkelijk hierin staat. En op de site omdat er enkele gedichten nog niet eerder waren uitgegeven, maar om dan dit boek echt op deze site te mogen zetten?

Al met al is Elsschot een goede schrijver in stijl. Licht ironisch en helder. Al lees ik nog liever Voskuil van wie ik de stijl nog helderder vind. Twee thema's komen vooral naar voren: het gezinsleven en het werkzame leven. De verhalen zijn alle stuk voor stuk meestal wel oké maar nergens echt uitzonderlijk. Enkel Tsjip ontving een hoge score met 4,0*, veruit het meeste zat op 3,0* of 3,5* en twee verhalen scoorden net iets lager. Elsschot hanteert meestal een brede kwast en zoomt wel in op de details maar lang niet altijd zijn die even boeiend en vaak komt de drama dan niet goed naar voren.

Het niet uitgegeven gedicht De Zee vind ik nog wel één van de betere van hem waarin heel sterk het gevoel en de kracht van de zee wordt verwoord. 3,5*.

Schalansky komt uit Oost-Duitsland, een land waarvan je kunt stellen dat dat verdwenen is. Dus dit boek, rond verdwenen zaken en dingen past wel bij haar. Alleen vind ik de uitwerking heel matig.
Elk hoofdstuk begint met ongeveer en pagina een beschrijving van zo'n verloren ding en hoe het verloren is gegaan. Daarna volgt en verhaal dat ermee te maken heeft of dat als inspiratie is. Dat kan zijn van de geschiedenis van Lesbos tot de beschrijving van wandelingen of een weekje in een hutje op de alpen, maar ook autobiografische kortverhalen. Vaak echter vond ik die losse verhalen niet heel boeiend of heel meeslepend. Schalansky schrijft mooi, maar dat is ook wollig te noemen, waardoor de inhoud er een beetje verstopt achter raakt en ze nooit de sfeer weet op te roepen die ze wel zoekt. 2,0*.

Wat ik zo kan vinden zijn niet alle gedichten van Elsschot in deze bundel zijn opgenomen. Slechts 10 stuks, uit de periode 1907-1910: De Baggerman, Bij het Doodsbed van een kind, Moeder (2 stuks), Tot den Arme (2 stuks), De Bedelaar, De Klacht van den Oude, De Bult Spreekt en het Huwelijk. Overige gedichten zijn pas later gepubliceerd of pas opgenomen in de bundel Verzameld Werk (de vroegste verzen van voor 1907 zijn hierin pas opgenomen).

Het Huwelijk is het bekendste werk en is ook wel sterk waarin krachtige beelden worden opgeroepen en veel gevoel naar voren komt over een slecht huwelijk. De andere verzen halen dat niveau niet. Soms wat te veel woorden die me niet raken vooral, al ligt dat ook wel aan mijn interesse voor poëzie. Wel alle met een prettig ritme om te lezen. 3,0*.

Mooi. Vooral de manier hoe Toergenjev zijn personages beschrijft en ze echt laat leven, vol nuance en redelijkheid. Ze voelen echt aan, de dialogen zijn naturel en de gevoelens van Sanin zijn goed invoelbaar en begrijpelijk. Verder een fijne sfeerschets van Frankfurt halverwege 19e eeuw, een aantal scènes die eruit steken (rond het duel) en vooral het laatste deel wist Toergenjev mij echt te raken met een gevoel van melancholie en nostalgie. 4,0*.

Vooral heel erg vermakelijk. Op momenten denk je eerder met Toergenjev te maken te hebben, tot de typische hysterische personages van Dostojevski hun intreden doen. En het blijft net op het randje van acceptabel waardoor dit niet ergerlijk is maar vooral een fijne aanvulling (anders dan bij film waar ik liever naturel acteerwerk zie, op schrift werkt dat net wat beter). Mooi uitgewerkte personages ook en een hoofdpersoon waar je helemaal in mee kan gaan. Jammer wel van de beschrijving op de achterflap (dus niet de tekst hierboven) die al een deel verraadt waar het boek heen gaat, maar de hele opbouw is gewoon heel mooi en werkt prima toe naar een climax. Verder afwisselend met stuk voor stuk leuke scènes, fijn sfeertje en vooral lekker als tussendoortje dat toch volwaardig aanvoelt. 4,0*.