Nee, dit werkte niet voor mij. Het boek begint nog wel aardig met een redelijk portret van een persoon en het werk is zo gestructureerd dat je langzaamaan meer te weten komt zonder dat het uitleggerig is. Goed gedaan. Echter gaat het boek in het tweede deel voor mij de mist in met weinig-interessante ontmoetingen (die Mia) of met heel raar gedrag richting dat nichtje. Dat is niet eens bevreemdend maar gewoon raar en ik geloofde dit eigenlijk ook niet. Aan het eind zijn we niets verder eigenlijk en is er weinig gebeurd en dat is best verfrissend maar wat er beschreven werd vond ik simpelweg vaak niet leuk. 1,5*.

Aardig meestal (al moest ik er even in komen) en zakt tegen het einde behoorlijk in. Soms wel leuke sfeerschetsen, van het weer en de stad, en af en toe ook leuke stukjes met die vrouw, maar even vaak ook weinig boeiend en na een bladzij of 100 geloofde ik het ook wel. Het stuk daarna vond ik maar een herhaling van zetten. Dit is bij uitstek nu een verhaal dat beter als film werkt dan als boek. 2,5*.

Het was af en toe even doorbijten, en al te snel lezen lukt ook niet, zeker door de keuze dit in het Engels te doen. Want door de vele verschillende woorden en soms onbegrijpelijk gepraat (zelfs als je het vertaalt), moet je absoluut je hoofd erbij houden. Maar de keuze in het Engels was wel een gelukkige keuze, want o wat was de taalvirtuoosheid prachtig. Poëtisch, bevreemdend soms, wonderschoon gewoon. Lolita van Nabokov staat er om bekend, maar deze Ulysses doet er niet voor onder. Af en toe bekruipt het gevoel dat Joyce het erom doet, maar zovele malen meer is het niet meer dan logisch dat het zo beschreven staat. En niet enkel puur op de woorden, rijmend met alliteraties en mooie vondsten, maar ook de vele stijlen. Zo is er het hoofdstuk met Gerty, in mooi proza, eenvoudig, maar ook zeer ontroerend. En weer andere hoofdstukken veel kouder, kaler, killer, als de situatie dat vraagt. Ook de drie verschillende 'narrative'-stijlen, en het hoofdstuk Oxen of the Sun, die de hele Engelse taalgeschiedenis doorklieft zijn om te smullen.
Ook inhoudelijk is het werk sterk genoeg voor 700 interessante pagina's. Natuurlijk zijn er de later naar buitengebrachte en opgemaakte schema's, dat elk hoofdstuk haar eigen kunst heeft (die zijn er meestal al wel in te vinden, al zou ik sommige een andere kunstvorm geven), of haar eigen kleur (vast wel, maar dat haal ik er echt niet), maar zelfs als het skelet helemaal goed is: 700 pagina's zijn veel. En eigenlijk gebeurt er bijzonder weinig, maar Joyce zorgt gewoon dat het niet saai of vervelend wordt. Natuurlijk door de vele stijlen, door het prachtige woordgebruik, door constant veranderende locaties en gebeurtenissen maar ook door de vele inhoudelijke vondsten. Wat er eigenlijk wel niet gebeurt, en gezegd wordt, zoals in Circe. Je moet of geniaal zijn en een grote fantasie hebben, of je moet bepaalde middeltjes hebben gebruikt, maar nooit wilde ik het boek wegleggen uit verveling. Naast genoemd Circe was ook Wandering Rocks zo mooi afwisselend. Als een camera die iemand volgt en bij een toevallige passant weggaat en deze passant volgt. Met zo nu en dan vreemde personages ineens vanuit het niets die ten tonele verschijnen. Dit deed me werkelijk denken aan enkele scènes uit Fellini's Otto e Mezzo. Ook filosofie, kennis, wetenswaardigheden (over astronomie), theorieën (over Shakespeare) en zo door, constant komt Joyce met iets om de aandacht er bij te houden. En mocht je soms verdwaald zijn, door een mêlee aan gedachten en onzinpraat, geen idee hebbende waar het over gaat, dan is er altijd die taalschoonheid. Maar nog belangrijker, ook zijn er hoofdpersonen waar je mee kan meeleven. Zeker Poldy Bloom, een haast tragisch figuur, een zwerver in zijn eigen stad. Het lijkt of hij echt geleefd wordt, zijn lot aanvaard te hebben, zonder toekomst. Hem gun je het beste, en hij blijft het boek levendig houden.
Vijf absoluut verdiende sterren, zeker. Maar ook het beste boek ooit? Wat ik gelezen heb? Objectief waarschijnlijk wel. Subjectief? Geen idee, Karamazov las net iets gemakkelijker, die begreep je constant, en is ook heel erg goed, inhoudelijk en stilistisch. Maar anderzijds. Dit boek verveelde nooit, het is zeker intrigerend, en spannend, en elke emotie die bestaat komt er wel in voor. En daarnaast zitten er prachtig ontroerende stukken in, en gelukkig ook het laatste hoofdstuk. Uiterst eenvoudig te lezen -je raakt gewoon gewend aan het ontbreken van interpunctie-, maar daarnaast raakt het je diep. Prachtig hoe Joyce je meeneemt door de gedachten van een zeer genuanceerde vrouw, en vooral het laatste gedeelte geeft je echt een goed en gelukkig makend gevoel mee.

Murakami kan goed sfeer neerzetten, kan heel goed korte verhalen vertellen, kan indringend zijn en leest soepel weg. Maar van al die positieve eigenschappen zit er weinig in dit boek. Het leest wel soepel weg ja, en enkele korte momenten komt de verteller Murakami naar boven en stijgt het boek boven zichzelf uit (zoals in de geschiedenis van mevrouw Saeki) maar als geheel wist dit ding me maar matig te boeien. En soms gewoonweg niet. Dit boek is vooral plot, zonder sfeerschepping, zonder diepgang. En volgens mij veel symbolisme, maar op het basisniveau is dit gewoon een raar boek met rare gebeurtenissen waar ik echt helemaal niks mee kon. Dusdanig niet-realistisch dat het ook nooit boeiend, spannend, ontroerend werd. Ook zo'n Nakata irriteerde vooral. Ik ben dan nog wel benieuwd wat het boek precies betekent allemaal, maar tijdens het lezen zelf had ik daar weinig aan en dat geeft de doorslag. 2,0*.

Best leuk, maar stelt niet helemaal tevreden. Ik vind Tromp beter in het duiden en beschrijven van personen en hun onhebbelijkheden, of in de soms wat ranzige maar humoristische scènes, dan in het vertellen van een verhaal. Vooral het tweede deel is meer verhalend en daardoor minder sterk maar vooral ook minder interessant. Hele scènes van hondenshows die gewoon saai zijn of hun reizen door Australië waar Tromp ook niet helemaal in slaagt. Ze noemt nog wel wat bekende stadjes waar ik geweest ben of de TimTam's (koekjes) die iedereen daar weleens gegeten heeft, maar een goede schrijver neemt je echt mee. Bij Tromp blijft het wat afstandelijk. Dat neemt niet weg dat het eerste deel wel sterk is, vooral hoe broer en zus worden neergezet. Van Rein merk je al snel dat hij wel iets autistisch is en dat komt ook vrij geloofwaardig over. Daarnaast os het sowieso geinig om te beginnen met een vol hoofdstuk over World of Warcraft (ook al heb ik dat zelf nooit gespeeld). 3,0*.

In de Nederlandse taal? Zou zweren deze in het Engels te hebben gelezen. Is weer eens wat anders, vertaling uit je eigen taal.

Dan maar mijn mening erover. Het is altijd leuk over je eigen gebruiken en gewoonten te lezen. Dat kan ook heel goed op de reiswiki of de Lonely Planet. Vaak informatief, soms verrassend. In dit werk is dat er ook, maar te vaak veels te veel aangedikt om maar humoristisch te worden. Humor in dit soort boeken moet zitten in de situaties die op zichzelf al grappig zijn (zoals 'I fuck dogs' of "I always get my sin too' , en dan af en toe wat aangedikt. Niet zoals dit prulwerk. Soms zelfs tegen het discrimenrende aan wordt de Nederlander afgemaakt (niet in de maling genomen zoals het zou horen), waardoor je je eerder door de bladzijden heen worstelt dan dat je je vermaakt. Zeker niet als Nederlander, waarbij ik me al te vaak afvraag: ow, is dat normaal bij ons? Ik twijfel overigens niet over de goede bedoelingen van beide schrijvers, dat ze ons belachelijk willen maken. Ze kunnen het simpelweg niet verwoorden en dikken alles te veel aan. En dat maakt dit boekje tot een stuk vod. Helaas.

Misschien voor de buitenlander leuker, voor mijn mede landgenoot raad ik toch die Lonely Planet aan.

Ik schreef bij deel 1 al dat ik de opzet van de trilogie vond lijken op die van Tolstoj en Gorki. Dit tweede deel heeft dan ook weer veel weg van specifiek het tweede deel van Gorki's cyclus waarin de hoofdpersoon vooral van baantje naar baantje gaat. Daarom ook wat vermakelijker dan het eerste deel omdat er meer gebeut. Wel mis ik echte diepgang. Ditlevsen schrijft korte hoofdstukjes en in korte zinnen en hoewel het niet per se leest als een samenvatting leest dit ook niet echt als roman. Het boekje is beschrijvend vooral, ook over emoties, niet echt inlevend. Ik miste eigenlijk sfeer, de stad waar het zich afspeelt gaat nergens leven. Op de Nederlandse cover staan enkele fietsers in het Kopenhagen van toen (denk ik) en uit dat beeld komt meer sfeer naar voren dan uit het hele boek. Opvallend is dat dit deel deels tijdens de oorlog speelt maar waar die eigenlijk nergens echt expliciet genoemd wordt, noch hoe het leven onder de bezetter is op een enkele kleine kanttekening na. 3,5*.

Vooral een enorm vermakelijke Dostojevski. Leuk sfeertje en vol personages die allen hun eigen persoonlijkheid hebben en je allemaal blijven. Op momenten ook wel ontroerend. Wel is het typisch Dostojevski dus soms te melodramatisch en vol hysterische vrouwen. In zijn ideeënromans maakt dat minder uit, maar hier is het meer de basis van het verhaal. Anders was de score nog hoger uitgevallen. Voor nu 4,0*.

Aardig kortverhaal van Zweig waarin hij in weinig woorden nog best wat kwijt weet te raken en een beeld schetst van de inflatie en armoede in de jaren 20. In zekere zin ontroerend maar ook net te kort om echt te beklijven. 3,5*.

Wel aardig, waarbij de laatste vier verhalen beduidend beter zijn dan de eerste drie verhalen die nogal in nikserigheid vervallen. En ja ook het laaste verhaal Het Sprookje is lezenswaardig en ergens boeiend maar oprecht geen idee wat Goethe hier nu mee wilde en dat verhaaltje duurde net iets te lang. De raamvertelling zelf is goed bedacht maar als geheel wat rommelig. Dan vond ik die in Decamerone een pak beter. 3,0*.

Mooi kort verhaal van Kafka, dat eerst je nogal vreemd achterlaat, maar langzaamaan begint het besef te komen dat K. toch het een en ander duidelijk wilde maken over de hoofdpersoon: hij is geen vriend voor die vriend, heeft zijn vader verwaarloosd, mogelijk voor een vrouw (kritiek op relaties?). Kafka doet dit op een mooie manier, deels bedekt, deels via een echt oordeel vanuit de vader.
De sfeer is erg prettig, ook helder beschreven, zonder al te bijzonder te worden. Ook is er een constante spanning te voelen, en je vraagt je af waar het gaat eindigen: met wat. Gelukkig wordt dat wel duidelijk.

Ik kan me inhoudelijk wel vinden in de kritiek van eRCee die stelt "Het systeem staat of valt met de positieve houding, of goedheid zo je wilt". Dat klopt. Maar juist de vrolijke optimistische toon zorgde voor mij voor een groot leesplezier. Het was gewoon heel leuk om dat utopisch eiland beschreven te zien worden en me helemaal erin mee te laten gaan en me aan het denken te zetten: is dit een utopie of niet? Ik neig enerzijds naar een ja, anderzijds naar een nee vooral omdat je gedwongen wordt - er zit weinig vrije wil hier. Wat dat betreft mist dit werk diepgang hoe dit in de praktijk daadwerkelijk zou lukken. Niettemin heb ik me uitstekend vermaakt hiermee. 3,5*.

Tegenvallend. Achterhuis wil nogal wat zeggen tegen de vrije markt, maar: hij is genuanceerd, niet altijd even duidelijk of consistent en niet de beste schrijver.

Het boek valt in vieren uiteen. In het begin gaat hij in op Ayn Rand en Atlas Schrugged, tot een heuse recensie aan toe, en de ideeën van haar. Maar hij schrijft ook over andere zaken en dat nogal van de hak op de tak. Het derde deel behandelt enkele denkers en het vierde bevat wat kritiek (lees: voorbeelden waarin de vrije markt niet werkt), maar erg overtuigend of vernieuwend is het allemaal niet. Een echt goede conclusie heeft hij ook niet en achteraf vraag je je af wat hij nu precies wilde zeggen. Daarnaast nogal droog en saai beschreven, al verschilde dat letterlijk per hoofdstuk waardoor het soms vervelend wordt te lezen. Geen aanrader, 1,5*.