Wat mij betreft het leukste en beste van Elsschot. Mooi inkijkje in dat gezin en het drama staat voorop en werkt goed (in tegenstelling het kluchtige Kaas). Er gebeurt niet veel speciaals maar juist dat pakt goed uit, de onderlinge gezinsverhoudingen, het opgroeien maar ook de compassie met elkaar worden alle mooi neergezet. Dit werk is net als zoveel van Elsschot nergens heel diepgravend en van grote lijnen, maar hier weet hij precies op de juiste momenten in te zoomen om het toch persoonlijk te maken. 4,0*.

Veruit het minste wat ik van Dostjoveski heb gelezen. Een klucht, die echter nooit leuk wordt. De situaties te overdreven en je merkt dat D probeert en bepaald absurdisme naar boven te halen dat gewoon niet lukt. Dat komt ook door de vele dialoog zonder verwijzingen wie wat zegt, na tig citaten na elkaar ben ik wel kwijt wie wat nu ook alweer precies zei. Dat maakt het niet bepaald lezenswaardig. Gelukkig kort en in een treinrit van krap een uur te volbrengen. 1,5*.

Matig kortverhaal. Hier staat een pagina of 17, maar mijn versie kende er 40 met vrij kleine letters. Dus dit is meer een novelle dan een kortverhaal. Maar dat betreft vooral de lengte; in alles voelt dit niet echt als een goed uitgewerkte novelle. Vooral richting het einde gebeuren er ineens allerlei dingen, neemt het verhaal allerlei wendingen die nergens vandaan komen en gaat dit als een oninteressante nachtkaars uit. Dus Tsjechov neemt wel de ruimte qua pagina's, maar benut die niet goed. Terwijl dit werkje nog goed begint en waar hij zijn kwaliteit toont door in 1 bladzijde al de geschiedenis en verhouding van 3 personages weer te geven, inclusief locatie waar het verhal zich dan afspeelt met sfeer en beschrijvingen van het weer. Hel goed gedaan. Jammer van de rest. 2,5*.

Alleraardigst kortverhaal van Tsjechov. Mooie beschrijvingen, vooral van de natuur en de seizoenen, leuke beeldspraak, behoorlijk uitgewerkte personages waar je ook om gaat geven. Het verhaal zelf stelt niet veel voor, maar het is enkel een kapstok voor wat kluchtmomenten en om het een en ander eromheen te vertellen. Dat werkt wel. Daarnaast prettig geschreven, zonder al te lange zinnen, en daardoor goed als leuk tussendoortje te lezen.

Bedoelt Tsjechov nog iets hiermee? Ik betwijfel het, het is puur als stukje vermaak bedoeld en dat het het ook. 4* derhalve. (En dat nawoord is inderdaad de moeite waard)

Dit leek me heel boeiend, en op een zeker vlak is dat het ook wel. Als lezer krijg je een heel aardig inkijkje in de gewone Nederlander in De Oost. Maar Brokken heeft dan net zijn ouders gekozen, die niet het meest spannende leven hadden en Brokken vertelt ook vrij saai en droog waardoor hun levens, die personen, nooit gaan leven. Op een zeker vlak dus boeiend, maar niet per se leuk leesvoer. 2,0*.

Mooi boek. Het vermaakt. Het ontroert. En leest bovenal razendsnel.
Wolkers schrijfstijl is helder, direct en zeer kort. Geen lange poètische zinnen, maar korte zinnen met eerlijke en harde woorden. Hij zal niet spreken over een penis. Lul of pik bekt dan beter.
Het verhaal is aardig opgebouwd. Je weet lange tijd wel wat er aan het einde gebeurt, maar de kanker komt toch als een verrassing, al zijn er wel aanwijzingen i de rest van het boek (maar ik had de film al gezien, dus dan let je er op). De flashbacks in plaats van een rechtlijnig verhaal en de ik-vorm maken het een heel persoonlijk werk. Totaal niet afstandelijk, maar iemand die terugkijkt op een mooi leven.
De liefde voor Olga is mooi neergezet. Ze lijken echt gelukkig, en het gevoel voor haar s te voelen in elke letter. Ook zijn er leuke anekdotes en vermakelijke stukken door het hele boek.
4*

Leuke bundel aan columns. Mees is een PvdA'er, dat zeker naar voren komt in haar ideeën over de crisis, zelfverrijking en buitenland. Ze schrijft prettig, helder en de materie is goed uitgelegd. Haar ideeën over de crisis zijn niet nieuw, maar wel goed uiteengezet, in korte sterke stukjes. Haar ideeën over de immigratie, hoe dat op te lossen, dat maakt die boek net wat beter. Een geheel ander idee dan de rest van de Nederlandse politiek. Wel binnen laten, maar geen sociaal vangnet. In New York (haar stad) werkt dat. Allochtonen werken tegen lage lonen, maar leren de taal en integreren makkelijker (omgekeerd ook, Amerikanen accepteren hun). Dat wil ze ook in Nederland. Fijn eens te lezen, zo'n ander idee dan wat we eigenlijk steeds weer horen. De columns over ongeveer 3 jaren geschreven zijn per onderwerpt gerangschikt en ook daarin lijkt een natuurlijke volgorde te zitten. Erg fijn. 3,5*.

Twee losse verhalen waarvan het 1 meer verhalend is en duidelijk de betere. Hierin dient een verhaal om een interessante gedachte te brengen, iets dat ik sowieso wel kan waarderen in literatuur. Ook qua sfeer en taal, af en toe neigt het wat naar kitsch overigens, erg fijn.
Het tweede deel is een beschouwing maar wel op een zeer abstract niveau waarin Mulisch soms ook conclusies trekt die niet zo 1,2,3 uit dat stuk daarvoor te halen zijn. Lastig te lezen, maar ook gewoon niet boeiend. Gemiddeld dan 3,0*.

Geen idee wat Grunberg hiermee wilde zeggen. Een vervolg op zijn eerdere boek dat toch gewoon een afgerond verhaal had. Dit vervolg is enorm kort (64 pagina's met grote letters) waardoor Grunberg eigenlijk niets kan zeggen wat van waarde kan zijn (al doet hij in het begin zijn best nog wel) en vervolgens laat hij ook de plot nogal ontsporen in onbegrijpelijkheid. Makkelijk te lezen, dat wel, en ook niet vervelend. Dus toch nog 2,0*.

Aardig boekje. Mol is geen groot schrijver en het blijft allemaal wat oppervlakkig (en soms een egodocumentje, alof Mol persoonlijk ervoor zorgde dat er regels zijn veranderd binnen F1) maar als volger van de sport wel aardig. Soms een leuk inkijkje in dat wereldje, en een stukje privé van Mol, al boeit dat me dan weer minder. Maar Mol legt af en toe wel prima dingen uit, zoals waarom een commentator bij Formule 1 moeilijker is dan bij pakweg tennis en alleen al dat soort kleine dingen maakt dit wel het lezen waard. 3,0*.

p.s. Met voorwoord van onze oud-premier.