Novelle die voortborduurt op de thema's uit Buddenbrooks: de strijd tussen de burger en de artiest. Zoals ook Thoman Mann zelf een mengelmoes is van culturen heeft Tonio Kröger een vader uit Noord-Duitsland en een moeder uit een warmer oord (Italië ditmaals). Niet voor niets woont Kröger een tijdje in München, de meest noordelijk gelegen Italiaanse stad, zoals men zegt. Doorheen het boek volg je -in mooi geschreven Duits, vol meanderende zinnen zoals we kennen van Mann- hoofdpersoon Kröger met zijn zoektocht naar zijn identiteit. Interessant en behoorlijk goed uitgewerkt, zeker met in het midden een lange monoloog. Het is alleen net te kort om een echte indruk achter te laten, maar toch zeker 4,0*.

Op de eerste pagina zo ongeveer wordt geschreven dat voor deze roman een werkbeurs is verschaft. En ik dacht dat A.F.Th. dit boek eerst en vooral als troost schreef, als verplichting aan wijlen Tonio en dat hij, dat nagelaten, wel uit eigen middelen kon bekostigen (zo succesvol moet de man toch wel zijn?) Maar wellicht is dit typerend voor het werk. Te vaak heb ik het idee dat de afwegende schrijver Van der Heijden aan het woord is, in plaats van de oprechte en directe vader van Tonio.

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel beschrijft de dag van Tonio’s overlijden en het tweede deel het verdriet van de ouders daarna. Jammer alleen dat A.F.Th. zoveel flash-backs gebruikt. Niet dat deze oninteressant of vervelend waren, maar juist het emotionele moment van de dag van overlijden wordt zo steeds hinderlijk onderbroken. Net als je begint mee te leven denkt de schrijver weer terug aan vroeger. Ongetwijfeld vlogen die flarden aan gedachten in zijn hoofd toentertijd, maar in dit boek werkt dat minder. Ook de stukken over huisdieren, zijn huwelijksproblemen met Mirjam en de relatie met schoonmama hadden geschrapt kunnen worden.

Maar bovenal het wist mij nauwelijks te raken. En wat het is? Wellicht de manier van schrijven? Ik neem aan dat dit een zeer verwarrende periode was voor hem (zo hij ook stelt). Hij vertelt alles vanuit de ik-persoon. Je verwacht dan geen goed geconstrueerde zinnen, heldere afwegingen en zoveel helderheid. Dat gaat niet samen met zijn gemoedstoestand. Juist die herhalingen werkten wel, doordat je zo zijn gedachten kan volgen, die ook vertroebeld en chaotisch waren. Dat had veel meer gemogen, of juist veel wel rauwer en directer. Het is nu zo klinisch soms, en te zakelijk. De schrijver spreekt meer dan de vader, en dat doet me weinig. Ja, op sommige momenten wordt hij even de vader, en die stukken zijn gelijk beter. Vooral de scènes met de kleine Tonio –die dan wel hinderlijke onderbreking zijn- zijn wel vertederend oprecht, zonder dat je het gevoel hebt dat er te lang over is nagedacht. Maar wellicht ook dat ik me dit verdriet gewoon niet kan indenken. Ik heb geen kinderen, dus dat zal wellicht anders zijn als dat wel zo zou zijn geweest. Of A.F.Th. ligt mij gewoon minder. Zijn Leven uit een dag vond ik ook niet bepaald een meesterwerk.

En zeker, af en toe zegt Van der Heijden zinnige dingen over de vraag wat zijn leven nu nog waard is. Niets de facto als je niet voor nageslacht zorgt, daarvoor zijn wij immers op Aarde. Ook bijzonder was de metafoor met het Nederlands elftal; de geboorte en dan de EK-winst in ’88, de dood en het verlies tegen Spanje in 2010. En beide keren gaat A.F.Th. naar de huldiging en beide krijgen prominente plekken. Leuk gedaan. En buiten dat, al raakte het me verder niet bleef het alleszins behoorlijk boeiend tot het eind, ook door de afwisseling en plotvoortgang en las het geheel vlotjes weg. De speurtocht naar de laatste uren van het leven waren alleraardigst en vooral de scène met de stenen en de kleine Tonio, en de overgang naar zijn laatste steen waren erg goed. Dat blijft dan wel een schrijver, maar wel op de toppen van zijn kunnen. Dan is alles goed. Al met al 3,5*.

Aantal columns kende ik al vanuit de krant ten tijde van de Tour. Daarnaast veel nieuws, met soms heel aardige stukken. Over de dag dat De Neel overleed, feestjes van oud ploeggenoten, de foute wissel. Alles heeft wel met 2010 te maken. Leuk is ook te lezen hoe Smeets het WK voetbal volgde. Soms vraag je je wel af, waarom zou ik dit moeten weten (over alle beroemdheden die hij ontmoet) en het is niet eens zo een stuitende arrogantie, maar je merkt wel dat Smeets er zelf wel opgewonden van raakt. Maar dat is ook wel een beetje waarom je van Mart Smeets zou houden (of hem haten). Dat alles prettig geschreven, snel en goed leesbaar, soms interessant, en vaak met een bijzonder oog voor details die hij zich klaarblijkelijk herinnert. Iets als: die kap was overigens gitzwart. Doe dat een heel boek door, en je krijgt van mij dan toch een behoorlijk cijfer.

(Overigens, lang niet elk verhaal was even goed, leuk of bijzonder, dus meer dan 3* zit er sowieso niet in)

Mwoh, ik vond dit allemaal niet heel geweldig. Goed geschreven, dat wel. Vooral de natuurbeschrijvingen zijn zeer invoellend gedaan. Ook het sfeertje is bij tijden wel aardig en de alcohol en wijn proef je haast zelf. En ja, zowaar het einde is nog ontroerend. Maar geen van de personages wist me echt te boeien en het boek draait vooral om hen en hetgeen ze beleven. Sommige gebeurtenissen zijn dan wel heel aardig (hoe bijvoorbeeld een dronken man bij een vrouw binnen komt maar zich niet aan haar vergrijpt maar gaat slapen en zij daar boos om wordt), maar er zitten er ook genoeg tussen die me minder wisten te interesseren. Personages krijgen wel enige uitwerking maar gingen nooit echt leven, ze bleven vooral een soort van symbolen. Karikaturen haast. 2,5*.

Dit boekje deed me denken aan een sollicitatiegesprek. Sowieso hoe het geschreven is, alsof het gewoon zo is gedicteerd en direct neergepend. Geen briljante literatuur, wel enorm fris en fijn leesbaar. Roemer vertelt verder ook wat over zijn leven, hoe hij bij de SP kwam en geeft verder zijn ideeën weer over hoe de maatschappij eruit moet zijn. Vaak ook komt hij met allerlei voorbeelden die hij als wethouder heeft moeten oplossen. "Hoe heb je dat opgelost bij je vorige werkgever?" hoor je de recruiter vragen. Dat is enorm sterk en maakt zijn boodschap ook geloofwaardig. Jammer is wel dat het steeds meer richting landsniveau gaat - iets waar Roemer nul ervaring heeft - en dit uiteindelijk niet meer is dan ideologische roeptoeterij en zelfs geschreeuw aan het eind wordt. Wel heeft Roemer altijd een goed oog voor de problemen in de maatschappij en weet deze heel raak te typeren, maar met concrete oplossingen weet hij ook niet echt te komen, 3,0*.

Poëzie. Soms smaakt het me best, vaak niet. Hoe abstracter in de regel hoe minder ik ermee heb. Deze bundel stond in de Top 50 van NRC en De Standaard dus deze pakte ik wel op. Na de eerste leesbeurt dacht ik wel: wat is dit? Soms prachtige zinnen maar vooral veel loze woorden voor mij. Ik las daarna een boeiende review (https://www.dbnl.org/tekst/anbe001lexi01_01/lvlw00349.php) die best verhelderend is. Een deel had ik ergens onbewust wel in de gaten maar die recensie weet je van een en ander toch bewust te maken. En met dat in het achterhoofd heb ik nogmaals enkele gedichten gelezen maar mijn mening bleef toch redelijk hetzelfde. Het doet me allemaal niet zoveel. Onderstaande tekst uit een gedicht was voor mij typerend: mooi geschreven vol allerlei soorten rijm en alliteraties en assonanties en hardop zeggen klinkt het fantastisch, maar ik vind het stiekem ook wel hoogdravende onzin.

en 's avonds op het plein onder kwijnende palmen
waren er wijn en olijven en een ritselend zwijgen
uit klagende kelen en het donkere was week
op het scherp van de snede, en jij
jij kocht het ondraaglijk lot van een blinde
en riep het oor drinkt

2,5*.

Bij tijd en wijlen best interessant. Smeets weet een aardig beeld te schetsen van die tour, met veel feitjes, anekdotes en de wielerverhalen. Wat het boek echter vooral interessant maakt komt niet per se door Smeets, maar door wat verteld wordt. Ik als persoon die wielrennen pas vanaf eind jaren 90 volg, ben totaal onbekend met het fenomeen van goede, neen, uitstekende Nederlandse wielrenners. En in die tour van 80 reden er vele rond, in alle soorten en klassen.
Het boekje leest pretiig weg, maar is nergens ontroerend of echt humoristisch. Wel leuk eens gelezen te hebben. Vooral informatief, als een prettig geschreven studieboek haast. Maar echt hoge cijfers geeft men in de regel daar niet voor. ook voor Smeets dus niet. Al raak ik wel benieuwd naar ander werk van hem.

Diy boek geeft een redelijk inkijkje in de levens en het handelen van Traders en de afdelingen van banken waar dit plaatsvindt. Stevenson weet soms goed uit te leggen hoe zijn werk in elkaar zit, soms lukt hem dat echter veel minder (en dat geldt voor een lezer die hier wel enige affiniteit mee heeft).
Een en ander is vrij droog beschreven. Excessen worden eerder samengevat genoemd (en dat valt ook best mee) dan dat Stevenson een sappig verhaal ervan probeert te maken.
Dat maakt dat het boek met 350 pagina's (en een relatief kleine lettergrootte) wel wat te dik is. Zeker rond dat traden zit its te veel herhaling in. En de collega's etc worden aardig geportretteerd (enigszins karikaturaal, maar relaties blijven dan ook enorm oppervlakkig daar) maar iemand als Luyendijk heeft een veel beter antropologisch oog om die eigenaardigheden nog net wat boeiender en beter te beschrijven. De stukken over de eigen morele afwegingen zijn ook wat clichématig, eerder letterlijk beschrijvend ook dan invoelbaar zoals een goede romancier zou doen.
Een interessant stuk zit nog rond het ontslag van Stevenson (die zelf graag weg wil en zijn bonus wil houden maar de werkgever wil hem niet laten gaan, een bijzondere invalshoek). 3,0*.

Ik zag de nieuwste verfilming (van Coen met Denzel Washington als Macbeth) en dacht, ach, laat ik deze ook maar eens direct lezen dan. De film kende grotendeels hetzelfde script met de originele teksten, dat maakte het wel wat makkelijker het Engels te begrijpen doordat ik tijdens de film al goed lette op het Engels dat men zei en de Nederlandse ondertiteling erbij.

Enfin. Voor een toneeltekst heel goed. Mooi geschreven (al is het soms iets te veel mooischrijverij waarbij de inhoud wat naar de achtergrond verdwijnt), overzichtelijk qua structuur en op momenten ook boeiend. Dit is een verhaal van dik 400 jaar oud maar nog steeds actueel en er zijn legio voorbeelden in de huidige wereld te vinden die qua inhoud lijken op de basis.

Niettemin, het blijft toneel en ik lees liever een roman. Toneel blijft altijd wat afstandelijk waardoor de tekst best op een bepaald niveau door mij gewaardeerd wordt, maar echt puur leesplezier ontbreekt vaak. Ook bij deze Macbeth. 3,5*.

Ik vond dit een heel leuk werk om te lezen, vooral de persoon Iago is vermakelijk en verder op psychologisch vlak snapte ik de personages goed. Hoe ze dachten, wat ze deden: het voelde logisch aan. Niet zo vol theater als normaal. Ook het einde past goed, omdat in dit werk duidelijk een soort mol zit waardoor ook dat soort gedoe niet vanuit het niets komt. Genoeg tempo en voldoende afwisseling om het boeiend te houden. Na de vertaling ook de Engelse versie gelezen. op dat vlak vond ik dit werk net iets minder dan andere Shakespeares, maar dat mag de pret niet drukken. 4,0*.

Ik heb dit stuk tweemaal gelezen: eerst in het Nederlands om het stuk goed te begrijpen, weten wat er gebeurt, en daarna in het Engels voor de taal van Shakespeare zelf. Ik wil komende tijd meer van hem lezen en ik denk dat ik ze allemaal op die manier ga lezen, die beviel me wel. De originele tekst is mooi geschreven en die wil ik niet missen, maar het is ook in zeer moeilijk Engels waar ik meer bezig ben met de taal dan de eigenlijke inhoud.

Enfin, Hamlet, het grote werk van Shakespeare, toch? In ieder geval met de beroemdste zin. Ik vond het alleen wel wat tegenvallen. eRCee hierboven legt dat al goed uit, het is een wat statisch geheel en met personages die nergens gaan leven (ook Hamlet zelf niet echt, er vallen heel wat doden maar dat gebeurt zo plotseling soms dat het me helemaal niets deed). Dit lijkt me bij uitstek veel beter passen op toneel dan enkel om zo te lezen. Ik vind hier ook echt wel dat de vorm de inhoud soms voorbij streeft, waardoor juist die vorm wat begint te irriteren. Erg episodisch soms, als er weer hele tijden zijn verstreken. Het werk begint sterk maar langzaamaan raakte ik minder geboeid. 3,0*.

Fijn kort werkje van Jonhson. In een mooie krachtige beeldende taal tekent hij het leven op van een zeer gewoon man. Met veel gevoel voor sfeer wordt de man in enkele korte episoden uit zijn leven bijzonder goed uitgewerkt en krijg je direct een gevoel bij allerlei werklui uit het begin van vorige eeuw in de V.S. Sowieso wordt het leven daar heel subtiel voor je tevoorschijn getoverd. Raken doet het je verder nauwelijks en het lijkt ook net te kort daarvoor, maar me vermaakt ermee heb ik zeker. 4*.

Dit boek wil heel veel zijn, maar is zeker in het begin wat rommelig en weet daardoor nergens echt te overtuigen. Deels ligt het ook eraan dat we 75 jaar verder zijn bijna en als het gaat om het beeld dat Hermans maakt van het verzet dan zal dat toentertijd vast als een bom zijn ingeslagen maar dat is nu niet heel spectaculair meer. Het beeld van cynisme en toeval wordt dan wel aardig neergezet maar maakt weinig indruk. Ook het begin met meerdere verhaallijnen werkt niet echt goed, vooral omdat 1 verhaallijn helemaal verdwijnt. En dan ook nog eens rond de boeiendste persoon. Ergens is dit boek ook een karakterschets van Arthur Muttah maar mede door het rommelige begin weet ook dat nooit echt goed naar voren te komen. Blijft over dat het boek op momenten vermaakt, er een aardig beeld in zit van het al langer bevrijde Brussel na de oorlog en Amsterdam richting het jaar 1945 en hoe men toen leefde en dacht en de verwikkelingen rond het einde van de oorlog meemaakte. Dat is allemaal prima. Ook enkele filosofische politieke overdenkingen die Muttah deelt met Gaby zijn boeiend, maar helaas zijn het erg weinig. 3,0*.

Zeer vermakelijk boekje van Dijkshoorn, dat ook nog een aardig kijkje geeft in het leven en roddel en achterklap van een boerendorpje in Drenthe.
Erg leuk idee, en een mooie sneer naar alle 'provincialen' die vaak de meest bijzondere verhalen hebben over voetballers van provincieclubs (Lenstra en co.). Vaak dezelfde verhalen, en iedereen scheen die personen te kennen, en dacht dat in elk geval. En iedereen heeft wel een anekdote. En dan natuurlijk nog de vaak genoemde -je had er bij moeten zijn- voetbalhumor. Typisch en herkenbaar. Lees een interview met een voetballer waarin geen mediatraining aan te pas kwam, en je krijgt van die onderbroekenlol te lezen.
De schrijfstijl is vrijwel hetzelfde als zijn stijl in vi-colums. Ook de grappen en typeringen lijken veel op die van de columns.
Dat is dan wel gelijk een minpunt. Elke geïnterviewde wordt letterlijk geciteerd, en allemaal praten ze als Nico Dijkshoorn. Daar had hij meer mee kunnen doen. Wat hij dan wel goed doet, is de interviews zo achter elkaar zetten dat er niet enkel een lopend geheel is, maar ook vele grappen komen er uit voort. De één noemt iets bijzonders, en een volgende exact hetzelfde, terwijl ze los van elkaar geïnterviewd zijn. Wel wordt dit iets minder naarmate het einde vordert. Maar zo nu en dan kreeg ik zeker een glimlach, maar in het begin van het boek lag ik soms echt dubbel.
Soms mooie verwijzingen: Abe Lenstra ging niet naar een grote Italiaanse club; ook van het wk1990 is maar 30% van alle rotzooi naar buiten gekomen, etc.
Overigens stond er wel een enkel foutje in het boek, maar geen idee of het van Dijkshoorn een fout is, of van één van de personages. Er wordt bijvoorbeeld gerept over de drie delen van de Godfather, maar in die tijd (speelt zich af in de jaren 70) was part 3 nog lang niet uit.
3.5*

Ik had om een of andere reden deze novelle al een hele tijd op mijn leeslijst staan, al wist ik niet eens meer precies waarom. Enfin, afgelopen week was deze in de bieb en nam ik he mee. Ik las de plot van de achterflap en dacht: hé, dit lijkt wel heel erg op Eyes Wide Shut van Kubrick. En besefte toen dat dat de reden was waarom ik deze novelle ooit op die leeslijst had gezet.

Ik ken de film (Kubrick's mooiste, warmste en m.i. ook beste) en het was opvallend hoe getrouw de film aan de novelle was, In zoverre zat er geen verrassing in voor mij. Niettemin bleef een sterke novelle over. Sfeervol en vooral psychologisch sterk. De gedachtes en gevoelens van de hoofdpersoon snap je en dat is goed gedaan en leest erg prettig weg omdat het boek zo naturel en realistisch blijft. 4,0*.

Jaren terug las ik het boek van Geert Mak over dit werk van Steinbeck, nu eindelijk dan ook dit boek. Wat mij betreft is het boek van Mak superieur: boeiender, beter als reisverslag en gaat veel dieper en is weidser.

Deze Travels with Charley zou een reisverslag moeten zijn, maar voor m'n gevoel wordt er weinig gereisd en mis ik eigenlijk allerlei beschrijving van locaties en weet Steinbeck me nergens mee te nemen en gaan zijn reis en het land waardoor hij reist nooit leven. Maar ook als ik dat vergeet en dit boek zie als iets anders, is dit lang niet altijd boeiend. Vooral de vele ontmoetingen, allemaal met minder interessante personen, doorheen het boek wisten me maar matig te interesseren. Sowieso is de verhouding reisverslag/persoonlijk verhaal erg matig. Dan weer slechts een pagina over het prachtige Montana maar daarna weer drie volle pagina's met een ontmoeting.

Jammer, want juist in de stukken dat hij het groots houdt en niet inzoomt is Steinbeck op zijn best. Vooral als hij het reizen probeert te verklaren en bovenal zijn pagina's beschrijving over Texas dat niet zozeer een staat is volgens hem maar eerder een geestesgesteldheid. Ook later over het N-woord (het echte beledigende woord bedoel ik dan, niet de term die MLK ook in de regel gebruikte en later in onmin is geraakt) zegt hij interessante dingen, vooral waarom men dat blijft gebruiken.

Uiteindelijk heeft Steinbeck drie maanden rondgetrokken maar ben ik weinig wijzer geworden over het land, op enkele momenten na die dit boek echter nog wel net tot een voldoende maken. 3,0*.

Weer een erg fijn werkje van Baricco. Sterk in opzet met die drie delen die veelal uit dialoog bestaan, en dan veelal korte snedige dialoog zoals men vroeger dat in Hollywood ook zo goed kon. Zo schetst Baricco prachtige portretten van mensen die hun hele ziel bloot leggen, zomaar, aan elkaar. Eerlijk en oprecht met een bijzonder prettige sfeer. Echt heel veel kan ik er niet over zeggen, behalve dat ik genoten heb. 4,5*.

Bij Se Questo È un Uomo vroeg ik me al af of het nou een goed boek was, of eerder een boek met een boeiend en aangrijpend onderwerp. Na dit vervolg weet ik het zeker: het is dat tweede. Want dit werk Het Respijt gaat op dezelfde voet verder maar eigenlijk heeft Levi minder te vertellen. Ja ergens is het nog enorm boeiend om te zien dat na de bevrijding van Auschwitz de Joden nog niet naar huis konden aangezien de oorlog zelf nog niet voorbij was. Maar dat is dan het enige boeiende. De hele reis daarna, met soms een verwijzing naar de Odyssee maar dat is het dan ook, kan ergens nog boeiend zijn maar Levi zoomt vooral in op de kleine gebeurtenissen en mensen die niet meer dan een voetnoot zullen zijn. En dat alles in een droge weinig bijzondere stijl. Uiteindelijk is dit boek gewoonweg saai. 2,0*.

Ik zag deze bij toeval liggen. Ik zag dat NRC 5* gaf (al zegt dat weinig) maar ook dat de auteur een persoon van kleur is. En daar lees ik weinig van dus meegenomen uit de bieb.

Beknopte maar eclectische roman die voor een half boek heel goed werkt en daarna minder overtuigend is. Halverwege worden ineens andere stemmen gehoord en komen vele korte verhaaltjes van mensen in Nigeria aan bod. De NRC-recensent zei hierop dat je je niet afvraagt waarom ze ineens aan bod komen maar waarom je deze stemmen niet eerder hoorde. Grappig, ik had het omgekeerde. Ik vroeg me vooral af waarom deze stemmen ineens kwamen en hoewel ze goed geschreven zijn dacht ik vooral: had ze tot later bewaard in een andere roman.

Eclectisch dus, maar ook te vol en te rommelig. Vol met ideeën en gedachtes die vaak ook maar half worden uitgewerkt. Absoluut boeiend, vooral in de eerste helft en ik vond het erg fijn om te lezen toen met een prettig kabbelend tempo maar er zitten richting het einde steeds meer delen in die minder interessant zijn.

Wel literatuur die mij absoluut smaakt (ook dat het redelijk plotloos is zonder echt begin of einde) maar een strakker boek richting het einde had een veel beter boek opgeleverd. 3,5*.

Tegenvaller. Het bleef mij onduidelijk wat Tsjechov hiermee wilde zeggen. Daarnaast vond ik deze vooral tekstueel tegenvallen. Veel drama en pathos, te veel naar mijn smaak waardoor emotie verdwijnt en het eerder lachwekkend en irritant wordt dan meelevend. Ook de informatie die tot de toehoorder komt wordt er echt in geramd, met lappen tekst die overduidelijk bedoeld zijn om informatie te geven. Het wordt eerder allemaal gedeclameerd dan dat er geconverseerd wordt. Nep en vervelend. En vermakelijk was het ook niet altijd. 1,5*.

Erg humoristisch boek van een Franse oud-caissière. Maar ze had net zo goed Nederlands kunnen zijn. Zo erg lijken de situaties die worden beschreven op die in Nederland. (Zelf werk ik ook bij de kassa afdeling)
Anna Sam geeft haarscherpe constateringen, die zeker voor mij als caissière, heel herkenbaar over komen. Denk dan aan: de klant die nog even één product haalt en na 3 minuten terugkomt met halve boodschappenkar aan spullen, de klant die al een karretje in de rij zet, de bellende en dus de zichzelf o zo belangrijke vindende klant, et cetera. Ook geeft ze typische situaties neer voor Franse supermarkten (hopen maar dat er een stoel staat bij je kassa, extreem korte pauze's) die in NL minder bekend zijn. Maar des te leuker te lezen dat klanten in beide landen even erg- en op een zelfde manier- a-sociaal zijn. Eigenlijk zou éénieder die boodschappen gaat doen dit moeten lezen.
Daarnaast is het erg humoristisch, zeer vlot en kort en bondig geschreven. Het is natuurlijk geen echte literatuur, en diepgang is er niet te vinden, maar des te vermakelijker als je even niets te doen hebt.

Hier kan ik kort over zijn: totaal niet mijn smaak. Het was dat die 192 bladzijden er effectief een stuk minder zijn (veel wit) en dit nog snel te lezen was, anders was ik wel eerder gestopt. Het ligt sowieso aan de stijl die erg chaotisch was en ik er lastig in kwam, personages gaan niet leven bijvoorbeeld. het zijn er ook te veel. En buiten dat - al versterkt elkaar dat- vond ik onderwerp, thema's en personages ook niet boeiend. Uiteindelijk ga je sneller lezen en mis je meer dingen, dan moet je teruglezen en verdwijnt het plezier helemaal. Ik zou anderen zeggen: laat je niet afschrikken, voor mij was dit gewoon niets. 0,5*.

Het vervolg op Geef me de ruimte. In tegenstelling tot het eerste deel van de trilogie is dit tweede deel zelf ook opgedeeld in drie delen waarbij het eerste deel van die drie veruit het leukst is en draait rond Matthis. Sowieso een boeiender persoon dan Marije en ook hetgeen hij beleeft rond Bertrand du Guesclin, ook een aardige bijfiguur, is gewoon vermakelijk. Ook draait dit stuk meer om sfeer dan plot en dat werkt. Alleen jammer dat de twee delen daarna wel een stukje zwakker zijn en nauwelijks spannend. Het wordt meer plotgedreven en dat blijft allemaal erg oppervlakkig.

Er is nog een derde deel in deze trilogie maar dat deel laat ik voorlopig nog even liggen. De serie weet me daarvoor niet voldoende te vermaken en het derde deel staat niet in de Top 250 dus ook daarvoor is het niet nodig. Net aan 3,0*.

VIngeroefening, zo kan ik het niet anders zien. Deed me heel erg denken (en ik ben niet de enige) aan het later en minstens 20 maal dikkere De Toverberg. Qua sfeer, stijl. Nu is dit eerder een sfeerschets waar nog knap ergens wel en plot van a tot z in verweven zit. Maar overtuigen deed het niet in die kleine hoeveelheid pagina's en vooral de ideeën komen niet naar boven, anders dan in Buddenbrooks dat hetzelfde behandelde. 3,0*.

Erg boeiend en intrigerend. Sinno is net te afstandelijk om een en ander echt invoelbaar te maken, alsof het voor haarzelf nog steeds te moeilijk is en ze nog immer op een afstand blijft van die gebeurtenissen en van dat kind dat ze was. Maar inhoudelijk wel sterk. En zonder echt tot antwoorden te komen wel vol boeiende vragen die ze probeert te beantwoorden waarbij er ook gretig uit de literatuur wordt geciteerd en waarin de waarheid ook wordt gezocht. Dit boek werkt op allerlei vlakken maar getuigt vooral van sterk psychologisch inzicht en zit vol rake gedachten en constateringen. Over verkrachtingen, over hoe ze zelf later seks beleefde (goed voorbeeld dat ze geeft is het slikken van zaad wat tot haar 30e het enige was dat ze kende (bij fellatio), pas later besefte ze dat ze kon spugen, en meer van dat soort inzichten), over de rol van haar moeder, over het nieuwe leven van de vader etc. 4,0*.

Dit boek begint sterk en de auteur weet goed in het hoofd te kruipen van een jager en wat er zoal in hem omgaat. Sfeer en locatie zijn ook prima, je waant je voor even ergens in Afrika. Maar uiteindelijk neemt de plot een afslag die mij simpelweg minder boeide en het verhaal wordt meer en meer plotgedreven waardoor juist die goede delen uit het begin steeds minder nadrukkelijk aanwezig zijn. 3,0*.

Ik kan me vrij goed vinden in de kritiek van Raskolnikov. Dit boek, vooral de manier van vertellen dan, is niet echt mijn smaak. Veel plot, weinig sfeerschets en er gebeurt heel veel zonder dat ik echt wordt meegtrokken. Het leest allemaal als een uitgebreide samenvating zonder bezieling maar dan wel met veel dialogen. Alleen vind ik dat er ook weinig bijzonder wordt gezegd en gaan de personages niet echt leven. Af en toe komt er een aardige opmerking langs, zoals het begin van hoofdstuk 61 hoe grote misdadigers met veel wegkomen over langere tijd tot eens hun moment dan gekomen is waarna wordt ingezoomd op een personage waarop dat van toepassing is. Dat soort losse gedachten vind ik leuk maar daarvan zitten er echt te weinig.

Wel krijg je nog een aardig beeld van die musketiers, het hof, het leven toen en een stukje geschiedenis. Maar dat hangt er ergens wel iets te veel bij. Zo'n 200 pagina's (van de 450 die mijn versie kende, al waren het wel wat grotere bladzijden en dikbedrukt) is dat nog wel heel aardig maar uiteindelijk gaat de lengte tegenwerken. 2,5*.

Behoorlijke tegenvaller. Waterdrinker moest dus een boek schrijven over de revolutie 100 jaar eerder, maar uiteindelijk werd dit een boek over zijn leven met flarden van die revolutie tussendoor. Maar beide delen vloeien nergens samen, anders dan simplistisch dat hij bij gebouw A langskomt waar 100 jaar eerder persoon B woonde. Tja. Een film als Adaptation doet dat duizend keer beter.
Ergens had ik nog gehoopt iets over de Russische ziel of volksaard mee te krijgen, maar verder dan wat overbekende oppervlakkigheden komt Waterdrinker niet. Ook het taalgebruik is nogal hoogdravende mooischrijverij en irriteert vooral.

Nu wel, er zitten wel enkele aardige momenten nog in en enkele vermakelijke anekdotes en op momenten is dit werk nog wel leerzaam. Maar duidelijk te weinig voor een voldoende. 2,0*.

Eens tijd voor het toneelwerk van Tsjechov, zeker nu de nieuwste vertaling te leen is in de bibliotheek.

Wat direct opvalt is dat het even lastig is alle namen uit elkaar te houden. Nu houden Russen sowieso van drie koosnaampjes, een achternaam, een voornaam en vadersnaam voor één en dezelfde persoon, maar nu, zonder verdere tekst je dat zo op het bord geserveerd krijgt: pittig. Gelukkig kiest Tsjechov er wel voor steeds dezelfde namen te gebruiken als iemand spreekt. Enkel in de dialogen zelf - de personages onderling - komen alle andere varianten voorbij.

En uiteindelijk draait het dan vooral om die dialoog, en daarin is Tsjechov toch wel sterk. Redelijk naturelle teksten die je ook in het dagelijks leven tegenkomt met hier en daar wat stukjes waarin personages wat verder gaan, in stijl -meer pathos, maar nog niet zo irritant als in Middelnederlandse literatuur- en in inhoud, middels korte filosofische beschouwingen. Het vierde bedrijf weet zelfs iets van emotie nog los te weken (lastig in theaterteksten vind ik) en is zeer vlot en vermakelijk; knap ook dat het overzichtelijk blijft als iedereen maar door elkaar praat met het kaartspel. De rest was vooral prettig leesvoer. 4,0*.

Aardig kortverhaal van D. Een verhaal in een verhaal, een opzet die wel werkt maar die ik niet helemaal begrijp. Er had iets ander mee gedaan kunnen worden, tot een simpel gesprek op straat aan toe. Een echte clue of climax is er niet, dat is jammer want je wacht er wel op. Wel prettig geschreven in een typisch Russische stijl dat die literatuur zo mooi maakt. 3*