Reve, zijn taal gebruik is mooi, maar ik kwam er maar niet in. Sowieso kreeg ik al kriebels bij die koosnaampjes, maar ook is het allemaal zo saai. Veel herhaling, veel liefkozingen die me niks deden, ook veel seks dat ook nooit bijzonder wordt en gaat vervelen. Heb er toen geloof ik een week of vier over gedaan om door de luttele 255 pagina's te komen. Geen goed teken. 1,5*.

Deze had ik dus ook nog nooit gelezen, en echt veel heb ik niet gemist. Cornelisse is taalliefhebber en geen wetenschapper (op taalvlak) en dat merk je. Dit boekje bestaat uit tientallen korte hoofdstukjes waarin ze opschrijft wat in haar opkomt. Soms zijn dat geinige observaties, maar vaker denk je: mens waar maak je je druk om? Ze laat de context dan weg en gaat letterlijk naar woorden kijken, maar ze weet de lezer niet te verwonderen daarmee omdat het soms nogal vergezocht is. En het blijft veelal bij het benoemen ervan en verder niet waardoor behalve af en toe een kleine glimlach dit boek ook niets biedt. het leest wel makkelijk weg. 2,0*

Loop je in Oostenrijk, zie je in een boekenzaakje de originele Engelse versie van dit werkje liggen voor een schappelijk prijsje. 1+1=2 in dit geval, meenemen. Een uitermate vrolijke verrassing, dit boek. Het is sowieso een leuke aanvulling op de Harry Potter boeken. De vijf sprookjes zelf zijn heel aardig, tot gewoon goed. Alleen Babitty Rabitty vond ik wat minder. Maar de verhaaltjes zijn zoals sprookjes horen te zijn, en zeker bovengemiddeld. Wederom een bewijs van de levendige en rijke geest van Rowling. De aanvullingen van Dumbledore zijn mooi verdiepend, haast filosofisch soms, en zeer interessant. Het geeft een mooie kijk op de tovenaarswereld, tussen neus en lippen door eigenlijk. Minpuntje is dat het zo kort is, er hadden van mij nog vele sprookjes bij gemogen (met commentaar uiteraard)

Een van de mindere van Elsschot. Het begin is nog en leuke vakantie, daarna komt er eigenlijk een heel ander verhaal om weer ergens anders te stoppen (met een wat flauwe boodschap dat oorlog voor sommigen tot gewin kan leiden). Vooral dat lange tweede deel wist me niet mateloos te boeien. het beste was echt wel het stukje op de vakantie. Nog wel weg te lezen maar voor een voldoende is dat nog net te weinig. 2,5*.

'Hilarisch' wordt dit boek vaak genoemd. Dat zie ik er niet in, het is echter wel redelijk vermakelijk. Een klucht is dit, met veel tamtam en overdrijvingen en een soort van beschrijving over misverstanden en de ondoorgrondelijke wereld van subsidies en het theaterwezen. Maar echt grappig wordt het nooit - ik ben ook geen liefhebber van kluchten - juist omdat het allemaal zo overdreven is. Nu had ik na drie pagina's al geen idee waarom men doorzette, en dat bleef dus een heel boek lang doorgaan. Uiteindelijk leest het wel makkelijk weg en is het best aardig bedacht allemaal, maar ik had graag weleens willen lachen. 3,0*.

Interessant werkje van socioloog (toen nog wel) Fortuyn, met gefundeerde kritiek op de islam. Niet omdat het een fascistische ideologie is, zoals onze grote blonde leider weleens roept, maar omdat de islamitische cultuur fundamenteel anders is dan de onze. Aanpassing hieraan is daardoor moeilijk. De boodschap van Fortuyn is daardoor dat we moeten uitkijken en dat moslims die toch komen zich moeten aanpassen aan onze cultuur (joods-christelijk-humanistisch, Wilders heeft het niet van een vreemde).

Wat echter voor Fortuyn pleit is dat hij vanuit een historisch-sociologisch perspectief werkt. Hij noemt onze verworvenheden en plaatst de instelling van moslims en de islam daartegenover. Hij geeft ondertussen een aardig overzicht van onze cultuur van de laatste 50 jaar en hoe wij als groepen mensen daar op ageren en reageren. Wetenschappelijk wel populair maar ook overtuigend en best interessant.

Wel een aantal kritiekpunten. Fortuyn noemt een aantal belangrijke zaken, maar een groot deel daarvan (man/vrouw, benadering homoseksuelen, relaties kind-volwassenen) hebben wij pas ook sinds een jaar of 40. Daarvoor leek onze cultuur dus ook meer op de islamitische van nu. Waarom de islam niet zo snel zou kunnen veranderen wordt echter niet genoemd. En juist die joods-christelijke stroom zorgde dat we tot ver in de jaren 60 zo'n mens- en wereldbeeld hadden. Waarom dan leven in die traditie? Enkel op het punt van scheiding kerk-staat is Fortuyn sterker, omdat hij heel precies uitlegt dat de islam (en ook haar volgers) hier eigenlijk principieel tegen zijn. Dat wij jaren geen scheiding hadden lag eerder in de aard van de mensen en haar opvoeding dan dat dat in het geloof an sich lag. Verder erkent Fortuyn de problemen van het stopzetten van noodhulp en opvang, maar geeft hij (i.t.t. Wilders) wel enkele oplossingen, ook voor het asielbeleid. Opvang in de regio bijvoorbeeld, desnoods financieel gesteund door de Westerse Wereld is er één van. Geen heel slecht plan al had hij nog wel meer oplossingen mogen geven. Nu een sterke uiteenzetting, de benoeming van de problemen en dan blijft het toch wat hangen. Die oplossingen zijn er, maar hadden verder uitgewerkt mogen worden. Dan had je niet enkel een pamflet f essay, maar gelijk een leidraad en sterker werk.

Fortuyn schrijft we prettig, zeer genuanceerd en is daardoor goed leesbaar. 3,5*

Sterk werk van Van Reybrouck, wat niet eens zozeer een betoog is alswel een beschouwing met een oplossing.

De opbouw is kraakhelder. Eerst het probleem benoemen, vervolgens dit alles in historisch kader plaatsen om van daaruit ten slotte een oplossing voor de toekomst te presenteren. Beter krijg je het niet. Verder leidt het tot een aantal mooie inzichten als dat onze huidige democratie middels verkiezingen de facto gewoon een aristocratie in stand houdt, en dat juist de Grieken de democratie bedoelden met een loting (en de nodige checks and balances natuurlijk om kwaliteit te waarborgen). Van Reybrouck kan nog honderden pagina's vullen natuurlijk, maar dit pamflet is daar uiteraard niet voor bedoeld. Het is daardoor strak geschreven, altijd boeiend en kent geen zin te veel.Verder is het ook bijzonder goed leesbaar geschreven.

Een puntje van kritiek is overigens wel dat hij niet zelf met oplossingen komt, maar vooral een systeem van een ander overneemt dat hij geschikt acht. Je verwacht toch iets meer originaliteit. Verder is democratie middels loting een oplossing, maar natuurlijk niet de enige. Voor de volledigheid had hij die ook wel mogen noemen, en dan de loting verder uitwerken. Maar voor de rest een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in democratie en politiek. 4,0*.

Bijzonder. Dit is geen roman in de klassieke zin. Het is eerder een collage van column-achtige hoofdstukken, poëzie, citaten, flarden van gedachten met ergens wel een plot en psychologische uitwerking. Nu lees ik liever een goed mooi uitgewerkt verhaal, maar zoiets eens tussendoor kan prima. Het is voor mij niet de dom der delen, maar de losse stukken zijn soms geweldig goed geschreven. Een hoofdstuk over de eerste menstruatie had zo een losse column kunnen zijn, maar past ook goed in dit boek. Marsman weet vooral heel goed kleine verhaaltje sterk af te sluiten met een terloopse opmerking die de hele boel ineens ondersteboven gooit.
Het verhaal zelf is niet heel bijzonder en als roman is dit eigenlijk mislukt. Ook de enorm boeiende stroom aan ideeën (vooral filosofie waarom de mens klimaat niets kan schelen) lijdt daaronder omdat het weinig subtiel is verwerkt. Dat had allicht veel beter gekund in een vuistdikke pil. Maar al met al wel heel aardig om te lezen. 3,5*.

Dit boek gelezen als leesproject aangezien dit boek nogal eens genoemd wordt als Great American Novel waar ik ook wel een aantal van wil lezen - vorig jaar las ik bijvoorbeeld Little Women en Moby Dick.

Ik las het boek eerst in vertaling maar vond de stijl wat vervelend. Ik dacht al wel dat dat aan de vertaling kan liggen, zeker Engelse boeken met veel bijwoorden kunnen niet lekker vertaald worden. Toen maar de Engelse versie geleend in de bieb en inderdaad, dat boek las een stuk beter. Goed en mooi geschreven met zeer bloemrijk taalgebruik. Echter dusdanig bloemrijk dat er net te veel woorden mij onbekend waren. Toch maar de Nederlandse versie weer gepakt.

Ik schreef bloemrijk, dat gaat vooral over de keuze van woorden. Ik kan het ook negatiever beschrijven en de term 'wollig' gebruiken, Chabon gebruikt heel veel woorden en het boek is onnodig dik daarmee. Dat maakt niet uit als het boek interessant is maar daar wringt de schoen vooral. Echt leven gaan personages nooit. Er is ook te veel plot. Elk personage heeft zijn eigen besognes en dat is echt te veel drama bij elkaar om enige indruk te maken. Het voelt allemaal te gemaakt. Ook wordt geen van die verhaallijnen echt geweldig uitgewerkt. Mede omdat personages te plat blijven (en ze zijn eerder karikaturaal dan levensecht).

Tot de helft las dit boek nog wel weg maar de laatste helft heb ik plichtmatig uitgelezen. Niet dat dat stuk beter of slechter was maar de interesse werd gewoon minder en minder. 2,0*.

Dat dacht ik eerlijk gezegd ook. Maar waar D. daar 100 pagina's en meer voor nodig heeft, weet Poe dit heel beknopt en toch heel beangstigend te beschrijven en de gevoelens over te brengen. Heel mooie sfeer neergezet, prettig geschreven en verrassend.

Ik had nog nooit wat gelezen van Christie, wel heb ik enkele verfilmingen gezien die voor mij steeds op hetzelfde neerkwamen: misdaad, meerdere potentiële daders en aan het eind zal wel blijken wie de dader dan was waarbij het de vraag is of je als lezer/kijker dat ook zelf had kunnen uitvinden. Echt boeiend vond ik dat niet. Maar goed, dit boekje lag in een vakantiehuis en aangezien deze in de Top 250 staat en in het Engels was (en ik daar van tijd tot tijd ook wat in wil lezen) wel gepakt. En dit boekje is voor mij precies als de films en wist me maar matig te boeien. Ook vooral omdat de personages allen nogal snel worden geïntroduceerd en vervolgens nooit gaan leven, ze missen echt hun uitwerking en persoonlijkheden waardoor het me ook maar matig kon boeien wat er precies zou gebeuren. Qua sfeer etc is het nog wel behoorlijk en ik heb wel vervelendere boeken gelezen maar het hield niet over allemaal. Het slot, hoewel ver gezocht en m.i. niet bepaald geloofwaardig, vond ik nog het leukste om te lezen. 2,5*.

Boeiend maar ook zwaar en hoewel vaak intrigerend niet per se altijd leidend tot leesplezier. Je moet sowieso al wel iets weten van deze legende en er komt een keur van namen van mensen, Goden en andere wezens langs dat je soms even niet weet wat je nu daadwerkelijk leest (of je moet al die zaken goed kennen en hun plek in de geschiedenis - ik kende dat alles in ieder geval onvoldoende).

Flaubert kiest ook voor een interessante vorm van soms korte zinnen waarin iets gebeurt en vervolgens lappen tekst van monoloog, dialoog of innerlijke gedachten. Dit leest op momenten dan als een theatertekst. Dat maakt de structuur helder maar wat betreft leeservaring ook afstandelijk. 3,0*.

Dit is op zich geen slecht werkje, je merkt dat de schrijvers goed in het onderwerp zitten en er vrij rationeel naar kunnen kijken. Maar het is ook gortdroog opgeschreven en is eigenlijk niets meer dan een lemma uit Wikipedia. Het blijft bij benoemen en beschrijven van algemeenheden, echt verdieping zoals verbanden leggen of eigen onderzoek zit er niet in. Gek trouwens dat Karst Tates en Moham'med Bouyeri eerst bij volle naam worden genoemde en twee bladzijden verder alleen met hun initiaal. 2,5*.

Boekje gaat door in dezelfde stijl als De Tranen uit 2009. Het verhaal wordt verteld middels interviews en had op beeld prima als documentaire kunnen dien waar je van die pratende hoofden in beeld krijgt. Nu ook wat meer meta want dit boek gaat over de reacties op het eerste boek, best geinig.

Verder een beetje dezelfde humor die soms enorm geinig is (als het gaat om het bekrompen dorpsleven of bijvoorbeeld hoe lang gehaktballen moeten koken in de kantine en iedereen heeft wel z'n mening erover). Maar ook de namen die Dijkshoorn geeft aan die dorpsbewoners (poëzie op zichzelf): Kalk Beffens, Graatje Piep, Kuikie Braad, Bokke Roet, Kuitje Ruwiel, Peer Dekkels, Buik Waai, Sikko Bokkels, Djoeke Rouw, Touw Reuk, Ron Buts, Roek Remmels en Schuim Bekkels (en dan mis ik er nog vele), Allemaal namen die niet lijken te bestaan (zeker niet allemaal tegelijk) maar ergens toch geloofwaardig zijn.

Anderzijds spelen dezelfde euvels as in het eerste boek: iedere geïnterviewde spreekt als Nico Dijkshoorn. Daarnaast is het frisse er wel vanaf en de pakweg laatste 50 bladzijden, die gaan over een theatervoorstelling van het boek, weten niet echt meer te boeien. Leuk genoeg maar wel genoeg Kuif den Dolder nu. 3,0*.

Aardig werkje van Mulisch, een zoveelste variant op Rashomon. Wel redelijk voorspelbaar dat er een tweede verhaal komt met een ander verloop. Wel een goede manier te zeggen dat er niet een waarheid is, dat wat geschreven is niet waar hoeft te zijn etc. Nie bijzonder, wel prettig opgeschreven en vermakelijk. Dat dit op een waargebeurd verhaal is gebaseerd wist ik overigens niet. Voor mijn tijd. Maar dat maakte het wellicht leuker om te lezen, wat iemand wel niet verzint zoals de hoofdpersoon doet.

Als biografie redelijk geslaagd. Ik ben niet zo'n fan van een opsomming van iemands leven waar je dan leert wat iemand heeft gedaan, maar niet leert wat iemand is voor persoon. Dit soort biografieën waarin iemand een tijdje wordt gevolgd werkt dan veel beter (ook in films trouwens). En dat met en Theo Janssen die gewoon hoopt wat omzet hiermee te draaien, want zin erin heeft hij niet. Uiteindelijk is dit ook een boek hoe de schrijver probeert een boek te schrijven met een persoon die niet wil
Ergens nog wel een knap boek dus. Maar echt leuk is het niet, vooral omdat Janssen zelf totaal niet interessant is. Het leest makkelijk weg ja, maar echt grappig en indringend wordt het niet. Hoe plat ook (Janssen wil dit niet, zoals hij nauwelijks iets wil), veel van die anekdotes rond seks en vrouwen en voetbalhumor zijn wel geinig te lezen. En Van Roosmalen lijkt zich vooral te ergeren en mist zijn droogkomische commentaar dan ook. Net als Van Roosmalen denk je bij de passage dat Janssen steeds loopt te ruften: waar ben ik in beland? 2,5*.

Op reis naar Parijs en wat neem je dan mee? Dit werk van Zola had ik al tijden liggen en nam ik dan maar mee. En het leuke is, mijn hotel bleek 200 meter hemelsbreed af te liggen van het steegje waar dit boek vooral speelt, al is dat steegje al meer dan een eeuw terug afgebroken en is daar niets meer te zien. Zo kon ik de sfeer nog beter meekrijgen door zelf in die omgeving te zitten.

Maar je kan dit boek ook lezen op eender andere plek want Zola weet zeer raak en sfeervol die locatie en vrijwel alles te brengen. Eerst en vooral is dit boek goed geschreven en aangenaam leesvoer. Daarnaast inhoudelijk boeiend en op psychologisch vlak interessant en goed gebracht (dit boek had eveneens Misdaad en Straf kunnen heten). Richting het einde verandert het boek van sfeer en toon maar door de sterke beschrijvingen komt dit toch volledig naturel over en word je als lezer meegenomen in de zielenroerselen van de twee hoofdpersonen.

Ik heb dus inhoudelijk eigenlijk vrij weinig aan te merken op dit boek en op momenten was dit heel erg fijn. Toch miste ik een beetje de wow-factor voor een echt hoge score. 4,0*.

Nu ben ik meestal niet zo van het bespreken van twee recensies tegelijk, of er moet echt een goede reden voor zijn; zo een reden had ik na het lezen van No Time (vreemde Nederlandse titel) van Naomi Klein en Dit Kan Niet Waar Zijn van Luyendijk. Dezelfde recensie heb ik ook bij beide boeken geplaatst.

Beide boeken komen van een journalist en beide gaan in tegen de excessen van het kapitalisme, maar verder verschillen zowel auteurs als boeken nogal. Naomi Klein presenteert zichzelf als journalist maar is vooral aan activist die weliswaar twee bestsellers schreef en los oogstte, maar ook altijd met een bepaalde vooringenomenheid te werk gaat: kapitalisme is fout, de temperatuurstijging is de schuld van CO2 en dat is dan weer de schuld van kapitalisme. Hier blijft ze bij, waardoor op punten het boek niet zo sterk is als had kunnen zijn. Op wat bronverwijzingen na gaat Klein nergens in op de relatie tussen CO2 en klimaatverandering, maar gaat ze nog enkel in op de verslaving aan fossiele brandstoffen en milieuvervuiling. Maar analyses hoe dit zo komt, dat geeft ze nergens. Nu is dat haar vak ook niet, maar dan moet je je boek anders verwerken. Overigens noemt ze tegen het eind wel meer nadelen van CO2, maar het zeurderige toontje raakt ze niet meer kwijt. Daarnaast is haar opbouw niet altijd even goed, anders dan in De Shock-Doctrine die goed de chronologie wist te gebruiken. Ze kampt nu met hetzelfde euvel als in No Logo waarbij ook halverwege de sjeu er wel uit was en er weinig nieuws meer kwam. Tegen het eind mis je ook een echte conclusie op het geheel of een goed afsluitend deel.

Luyendijk gaat echter anders te werk. Hij is in de eerste plaats een antropoloog (zo noemt hij zichzelf ook) en gaat redelijk onbevooroordeeld te werk. Hij leest zijn literatuur en gaandeweg in zijn tijd dat hij in Londen zat komen er voor hem mee vragen bij, omdat hij of die richting in wordt geduwd of omdat hij genoeg antwoorden op de andere vlakken heeft. Die volgorde houdt Luyendijk ook aan waardoor het boek zich blijft ontwikkelen, nauwelijks in herhaling valt en ook glashelder is. Daarnaast is Luyendijk een goed observeerder, zoals hij al bewees met zijn eerder boeken over zijn tijd in het Midden-Oosten: hij ziet wat gezien moet worden en. In zijn 200 bladzijden weet hij meer te zeggen dan Klein in een boek dat zeker vier keer zo dik is. Kleins boek had sowieso een stuk korter gekund. Steevast zoomt ze op de verkeerde punten in, van die banale zaken die binnen het plaatje als geheel wel passen, maar waar ze te veel op uitwijdt en lang niet altijd interessant is. Denk aan hele stukken over natives waar ze maar bij terug blijft komen en als ze vervolgens verder gaat met haar zwangerschappen was ze me eigenlijk kwijt.

Nu is het wel zo dat Klein verder vrij verhelderend het één en ander neer weet te zetten. Haar analyses van het gedrag van mensen en het trekken van verbanden tussen markt en politiek zijn over het algemeen sterk. Haar bronnenapparaat is keurig op orde en ze zegt genoeg zinnige dingen en toont genoeg aan. Anderzijds is ze zo gefixeerd tegen het kapitalisme dat ze lijkt te vergeten dat het maar een systeem is, geen veelogig monster dat uit zichzelf bestaat. Het is niet het kapitalisme dat fout is, maar de mensen die dat systeem maken. Een beter milieu begint immers bij jezelf? Dan begrijpt Luyendijk dat stukken beter die veel genuanceerder kijkt, zijn blik openhoudt en pas op het eind voorzichtig met conclusies komt. Verrassend –of juist niet- is dat beide auteurs met dezelfde conclusie komen: het systeem moet anders. Luyendijk ziet namelijk wel degelijk ook een systeem, zij het als een ongeorganiseerde boel waar niemand elkaar controleert, maar achter een nette façade lijkt het al heel wat. Mulisch beschreef die Gouden Muur als eens prachtig in zijn Ontdekking van de Hemel.

Niet dat Luyendijks boek perfect is. Veel Engelse citaten van de geïnterviewden worden letterlijk en in de originele taal geplaatst, maar vervolgens wordt dat nog als zinnetje erachteraan vertaald. Je mag van je lezerspubliek (zeker bij dit boek) verwachten dat ze het Engels beheersen. Ook het consequente gebruik van cliffhangers vind ik vrij storend. Wel zijn de grapjes leuk (Luyendijk houdt ervan mopjes van zijn ‘personages’ te plaatsen) en vooral is het verrassend hoe helder de bankiers kunnen uitleggen. En allemaal gebruiken ze vergelijkingen en metaforen om dit te verduidelijken, zonder uitzondering. Zo ver zijn ze nog niet van de wereld af dus. En dat is het grote verschil tussen beide boeken. Luyendijk beschrijft mensen in al zijn eerlijkheid en weet zijn punt te maken, Klein ziet alleen een kwaadaardig systeem en weet eigenlijk nergens echt haar punt te maken.

No Time: 2,0*
Dit Kan Niet Waar Zijn: 4,0*

Het boek leest erg makkelijk weg. Meestal is dat een teken bij mij dat er weinig diepgang inzit. Nu is dat met deze niet geheel het geval, maar wel duidelijk is, dat er meer uit gehaald had kunnen worden.
Hosseini weet wel een gevoelige snaar te raken, al is het wel met kunstgrepen gedaan. De beide vrouwen treft werkelijk elke ellende die een vrouw kan treffen in een land als Afghanistan. Dat had best wat subtieler gemogen. Ik durf haast te stellen dat lang niet elke vrouw zo een leven had.
Ook zijn de personages niet heel erg uitgewerkt. Het zijn weliswaar geen bordkartonnen personages, maar van een diepe psychologie heb ik ook niets gemerkt. Ook de beschrijvingen zijn nogal simpel. Alle slechterikken zijn lelijk, met haakneus en bloedorlopen ogen. De goeden zijn mooi, elegant en met een verfijnde huid.

Toch zitten er meerdere interessante aspecten in het boek, vooral de diepere lagen. Je krijgt een korte geschiedenis van Afghanistan en al haar problemen, een liefdesverklaring aan Kabul (denk ook aan de titel) en een kijkje bij de gewone man en het gewone leven van de moslims. Ook leest het verhaal erg makkelijk weg, en de emotie is er natuurlijk wel. Al moet ik zeggen dat na boek 1, boek 2 wel een omslag was en niet de beste. Als je éénmaal in het verhaal van Miriam zit, en dan het nieuwe verhaal van Leila krijgt, was de vaart en de spanning volledig eruit. Het verhaal van Leila was ook minder interessant. Pas toen beide dames samenkwamen, was haar leven weer interessanter.
Verder kan Hosseini prima schrijven. Een snelle, haast vluchtige stijl. Soms iets te vluchtig, want mooie beschrijvingen van een omgeving krijg je niet. Eerder een korte encyclopedische opsomming van wat er te zien is, en daar blijft het bij.
Al met al 3.5*

Wat een absurd hoog gemiddelde - vond ik Alice in Wonderland al niet heel bijzonder, zo mogelijk is deze nog matiger.

Ten eerste een herhaling van zetten, niet enkel in plot maar ook weer met een Alice die een beetje volwassener wordt, zeer chaotisch beschreven, weer erg fragmentarisch (alsof Carroll nog ideeën had en die maar in dit boekje stopte - Disney heeft niet voor niets ook enkele scènes uit dit boek in de film Alice in Wonderland verwerkt) en gewoonweg niet leuk. Humpty Dumpty is nog wel aardig (die ik kende uit een artikel in een juridisch studententijdschrift over de uitleg van wetten) net als enkele woordspelingen, al zijn de meeste erg flauw. En wat er zo bijzonder is aan Jabberwocky? Tja, er zijn er ook die de Blauwbilgorgel helemaal het einde vinden.

Ongetwijfeld leuk voor kleine kinderen zo voor het slapen gaan, voor mij is het echter niets. 1,5*.

Ik kan het concept wel waarderen. Een aantal tegenpolen geeft hun eigen visie op de EU en de plek van Nederland daarin. Baudet en Mak natuurlijk, maar ook enkele gastschrijvers. Maar de inhoud vind ik dan weer tegenvallen. Mak en Baudet geven hun mening zonder een echt goede analyse van de problemen (volgens hen) en waarom hun oplossingen dan daarvoor de juiste zijn. Zo zijn hun stukjes eigenlijk volstrekt overbodig want ze zeggen niets nieuws of iets dat maar triggert. De overige auteurs gaan meer op een abstract niveau in op begrippen als 'thuis' maar dat vind ik dan weer minder interessant. Iets te veel filosofie dat blijft hangen in geneuzel. 1,5*.

Aardig boekje van Smeets dat tegen het eind steeds beter wordt, vooral doordat het boek chronologisch werkt met de tourpassages door Nederland. En met die oude romantiek in het begin heb ik allemaal niet zoveel. Ergens verzucht Smeets ook dat hij een filmpje van een oud-renner (net na de oorlog) niet bij zijn redactie erdoor kreeg omdat 'men niet weer daarop zit te wachten'. En ik kan de redactie geen ongelijk geven, want ik vind dat ook niet heel interessant. Sowieso vind ik mensen niet snel interessant, maar als ik er ook helemaal niets mee heb of ik ze helemaal niet ken, dan houdt het gewoon op. Maar zeker de recente jaren geven meer herkenning en zijn dus ook leuker om erover te lezen. 3,0*.

Waar Fight Club en OK Computer perfect de tijdsgeest van de jaren 90 weten te vatten, doet Tirza dat van het huidige decennium. Neerslachtigheid, financiële crises, bubbles, xenofobie en moslimterrorisme en een meer nihilistische inslag dan de jaren 90 van overvloed.
Het boek heet Tirza, maar gaat over haar vader, een man die werkelijk alles kwijt is, en langzaam steeds dieper wegzakt in zijn emoties. De verwijzingen naar de hoofdpersoon uit Dostojevski’s Aantekeningen uit het Ondergrondse zijn al gemaakt door Grunberg zelf, en zijn volledig van toepassing. Alleen weet Hofmeester zelf nog niet half dat hij vergelijkbaar daarmee is.
Het boek is in twee delen te verdelen: voor en tijdens het feest, en de reis naar Afrika., met constant flash backs. Hierin komt de lezer het hele leven van Hofmeester op een mooie en goede manier te weten. Het taalgebruik is niet heel bijzonder, maar soms zitten er mooie zinnen, metaforen en passages in. Genoeg om het niet als gewoontjes af te doen.
Ook briljant is het deel in Afrika, om een klein meisje, dat nauwelijks met Hofmeester kan communiceren, ten tonele te voeren. Zo heeft Hofmeester een uitlaatklep, en kan Grunberg via hem aan haar vertellen wat hij nog graag kwijt wilde. Alles wat zo ongeveer mis is dit decennium, en zo kom je ook te weten dat het niet goed is gegaan met Hofmeester. Tirza zelf waarschuwt haar vader nog vlak voor haar reis, en vraagt of hij zich wel redt. Nee dus, en zij zag dat.
Verder is er genoeg spanning, zowel inhoudelijk van wat er komen gaat als meer psychologische spanning. Geweldige dialogen tussen Hofmeester en de naamloze moeder, die elkaar werkelijk volledig proberen kapot te maken. Dat lijkt op de grandeur van Hollwood zoals die tot de jaren 50 er was, die geweldige dialogen (Casablanca, Sunset Blvd.., All about Eve, His Girl Friday). Ook soms veel humor -situatie met Ester zonder h- en bij vlagen erg emotioneel en vol van nostalgie.
4.5*

Wel een mooi verhaal, sfeertje is oké en vooral de familaire verhoudingen worden in het korte verhaal toch vrij goed neergezet. Eigenlijk had dat langer mogen duren nog. 3,5*

Helemaal niks. Ik vond zijn stukjes in de Volkskrant al niks, maar een stuk literatuur kan anders zijn. En deze was dun en lag toevallig in huis.

Campert kiest soms voor een fonetische stijl, met nadruk op soms. Want dan weer wel, dan weer niet, met bij mij dan de vraag: waarom? Het komt nogal pretentieus over, het idee gevend: zie mij leuk, origineel en briljant zijn. Als hij nou all the way was gegaan had me dat meer getrokken. Dan had je lef en een origineel boek. Nu is het vooral ergerlijk. Al moet ik toegeven dat een heel enkele maal er best iets interessant en grappis wordt gezegd: sex/seks/six/sikhs.

De plot is nogal vreemd. Heel vervelend en saai is het niet. Toch wil het ook nergens boeien. Een paar korte stukjes die nooit openbloeien, die nooit grappig worden, die nooit je meenemen in het geheel. Nou is dat ook niet de bedoeling, maar zolang er geen humor in zit wordt ook zo’n kort werkje met stukjes ook vervelend. Tegen het eind wordt het helemaal vreemd, in stijl (soms) en verhaal, waarvan je denkt: wat heeft de beste man genomen. De Beatles namen LSD, en gaven ons Sgt Peppers. Campert nam weet ik wat, en kwam met dit prul. Jammer.

Het enige leuke aan dit soort boeken uit die tijd zijn uitdrukkingen die blijkbaar al bestonden, waarvan je denkt dat ze pas een paar jaar oud zijn. Voor de rest zou ik deze lekker laten liggen.

Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met de heer Mann. Ik zie wel de schoonheid van zijn zinnen, de bedwelmende sfeer die hij heel knap oproept, de beschaving die haast eigen lijkt aan Mann en daarmee heel goed past bij die hoofdpersoon, net als die erudiete stijl. En Mann weet heel knap de gevoelens van Aschenbach weer te geven, net als Venetië dat tot leven komt in de prachtige beschrijvingen. Maar toch, die ellenlange zinnen, die je soms weer laten teruglezen naar het begin omdat aan het eind je drukker bent met een zin te lezen en in je op te nemen dan te kunnen begrijpen, zoals dat ook gebeurt bij het voorlezen in een andere taal waar je je druk maakt om je uitspraak en ook niet weet wat je nu gelezen hebt, dat soort zinnen laten mij het leesplezier vergaan. Af en toe een punt extra punt erin had de leesbaarheid goed gedaan en had de stijl niet verminderd. Integendeel. En zo kom ik niet verder dan 3,5*.

Behoorlijk breed, soms heel interessant (over het schrijven van zijn boek), soms echter een beetje te abstract en soms totaal niet boeiend (vooral dat laatste hoofdstuk hangt er te veel bij en zei me verder eigenlijk niets). Volgens mij wilde Mulisch vanalles vertellen en heeft dat allemaal maar bij elkaar gestopt in dit werk. Knap nog dat er wel enige lijn en enige eenheid in zit (op het laatste hoodstuk na dan), maar als geheel overtuigt het net niet helemaal. Het zijn afzonderlijke losse delen die nog wel een voldoende geven. Vooral boeiend hoe Mulisch schrijft over het boek dat uiteindelijk niet lukt. Gaat hij de psychologische kant ervan op, dan boeit dat, maar soms draaft hij enorm door op één zin en dat vind ik dan wel wat geneuzel. Hoewel het wel wat over de schrijver Mulisch zegt, dat hij daar zolang over kan doen. En ja, zijn stijl is toch wel kraakhelder vaak. 3,0*.

Vooral door de inhoud en de volgorde die je wel kent zijn de meeste gedichten direct begrijpelijk. Des te meer kan je dan genieten van rijm en metriek, van de woorden en de teksten an sich. Deze zijn af en toe best mooi. Inhoudelijk niets nieuws onder de zon, maar wel leuk het Paasverhaal eens zo als bundel van poëzie te lezen. 3,5*.

Ian Buruma schijnt een bekend essayist te zijn, zo zegt de achterflap en dat was inmiddels ook wel mijn idee van wat ik van de man weet. Maar zijn stukken in NRC weten mij echter nooit te boeien. Hij heeft altijd veel woorden nodig om tot zijn punt te komen, vaak ben ik dan halverwege al de draad kwijt en eigenlijk zegt hij allemaal niet zoveel.

Niettemin, ik ben wel geboeid door Japan en wilde dit werkje wel proberen. Helaas is dit, voor zover ik de man z'n werk ken, vintage Buruma. Veel praten, weinig zeggen. Sowieso in een wat onbeholpen pompeuze protserige stijl. Vooral zijn beschrijvingen van mensen en plaatsen. En juist daardoor gaat dit nooit leven, het voelt te gemaakt, te graag iemand die mooi wil schrijven maar het talent ontbeert.

Dit is een boek over Japan, maar Japan blijft gesloten. Geen moment weet Buruma mij mee te nemen. Hij richt zich vooral op vele ontmoetingen en noemt heel wat namen en wet nergens te boeien. Enkel op het stukje over Kurosawa die mij persoonlijk dan interesseert. Maar verder zijn dit veelal details uit de kantlijn die samen geen groter verhaal maken, laat staan een gevoel geven. Pas in het laatste hoofdstuk zegt Buruma wat zinnige dingen en had volgens mij een conclusie moeten zijn van die 10 hoofdstukken daarvoor. Ergens denk ik dat hij ook wel een goed oog heeft, maar hij is simpelweg minder geschikt als schrijver. Helemaal eens ook met de recensie hierboven mij. 1,5*.

Best een tegenvaller, een boek dat wel een aardig beeld geeft van Indië als geheel en de periode rond de jaren 40 maar ook een boek waar de personages zelf een stuk minder boeiend zijn. Zeker de langere delen verteld vanuit de vader zijn nogal plat geschreven en weten niet altijd te boeien, vaak gevuld met vele namen van personages die niet echt blijven hangen en behoorlijk plat blijven. Wel soepel en vloeiend geschreven waardoor het boek best makkelijk wegleest maar dat is het dan ook. Nu en dan rake observaties maar bijvoorbeeld het leven van de Indo's in Nederland komt er wat bekaaid vanaf terwijl ik wel aanvoel dat Birney er wel iets over wilde zeggen. 2,5*.