Heel sterk werk dit. Zulke poëzie - voor zover je er nog van mag spreken- mag ik wel. Krachtige beelden, vol gevoel en heel helder zijn walging, angst en het hele lijden beschreven. Ik heb eigenlijk geen enkel zwak stuk gelezen, alles van hetzelfde hoge niveau. Om vaker door te lezen dit, absoluut. Ik mag wel geen kenner van poëzie zijn, ik weet wel wat ik erg mooi vind. Dit is één van die werken. 4,5*.

Meer stijl dan inhoud. En zoals ik begreep is dit werk ook in de geschiedenis van literatuur, waar het historische romans betreft, van belang geweest door de manier hoe Flaubert een oude periode tot leven laat komen. Daar is anno 2026 dan uiteraard niets vernieuwend in te zijn voor de achteloze lezer maar ik vind wel nog steeds dat de sfeer erg goed getroffen is. En dat maakt dit boek uieteindelijk een op momenten mooie leeservaring.

Jammer alleen dat er voor een zeer afstandelijke verteller wordt gekozen waarbij de overdaad aan bloemrijk taalgebruik ervoor zorgt dat de inhoud wat ondersneuwt maar ook niet heel sterk naar voren komt. Er wordt geschreven over verliefdheden maar nergens is dat invoelbaar. Waarmee het boek ook nergens weet te raken maar ook vaak genoeg niet echt weet te boeien. 3,0*.

Dit boek had beter 'Alleen maar vervelende mensen" kunnen heten. Als je toch op de flap verwijst naar Vuijsje's hit uit 2008, ga dan verder in het titelgebruik.

Strontvervelende mensen zelfs, die alleen maar bezig zijn met hun identiteit en met een hoofdpersoon die aan niets anders denkt en na een aantal bladzijden stoor je je gigantisch aan hem. Net als zijn zoontje. Enkel zijn - zwarte- vrouw is een baken van rust en redelijkheid (en zij heeft op momenten de meeste redenen tot klagen). Nu wil ik best geloven dat die types bestaan die alleen maar bezig zijn met hun huidskleur en zichzelf als niets anders meer zien dan hun kleur, maar die vind ik dan ook bloedirritant. En ik zou zeggen, zoek hulp. Want dit is voor een groot deel ook gewoon een chronisch minderwaardigheidscomplex. Of zoals Rene van der Gijp nog beter verwoorde: "Koop een hond, ga lekker wandelen op Scheveningen."

Het verkeerde eraan ook is dat de echte discriminatie (juist tegen zijn zwarte vrouw) onderdeel wordt van het beeld van zeurende mensen en daardoor ondersneeuwt, terwijl dat nu net een thema is dat de aandacht meer dan verdient. Maar door zo te drammen gaat dat mee in het negatieve beeld dat je als lezer krijgt.
Ik weet ook niet wat Vuijsje nu precies wil. Hij legt heel wat meningen in zijn boek - op momenten is dit meer een pamflet, als roman is dit ding in ieder geval volstrekt mislukt-maar waar hij staat weet ik aan het eind nog niet. Alsof hij de hele discussie maar wilde opschrijven.

Af en toe zegt Vuijsje nog interessante dingen. Alleen had dat veel subtieler gemogen en in een roman waarin ook aan de plot is gedacht. 1,5*

p.s. Blanke mensen met wit omschrijven blijft ook naar te lezen. Het is een dom anglicisme (zoals een heel deel van een Amerikaanse discussie op een niet-vergelijkbare Nederlandse situatie wordt toegepast), het is ook gewoon een hard lelijk woord en meer persoonlijk was dat het vroeger tegen mij een scheldwoord was omdat mijn huid heel licht is. Ik zie liever dus blank dan wit, maar goed, bij monde van sommige personages (en echte mensen trouwens): ik als blanke kan niet gediscrimineerd worden, dus ik moet maar m'n mond houden. Dat is pas een racistische uiting.

Boekje nog behorend bij de vorige verkiezingen. Buma zegt dat het CDA staat voor nuance "en dat is niet altijd spannend". Nee dat klopt, was hij maar lekker politiek incorrect dacht ik soms, dan was dit allicht een stuk smeuïger geweest. En zelfs binnen nuance kan je een veel beter verhaal schrijven. Maar dit is zo gortdroog zonder enige vorm van humor geschreven, en ook vrij chaotisch alsof hij alle ideeën en politieke punten maar achter elkaar heeft gezet, dat dit gewoon niet is door te komen. Zijn ideeën zijn aan het eind dan op zich wel duidelijk, maar hij zegt verder ook niets nieuws. Heel af en toe komt hij met een originele invalshoek -bijvoorbeeld dat een overheid die burgers vertrouwen en het voortouw geeft en daarmee afstand neemt niet per se ook betekent dat zij een kloof laat ontstaan, best een heel aardige opmerking- maar zelfs voor die luizige 90 pagina's is dat veel te weinig. 1,0*.

Aardig pamflet. Nergens heel diepgravend, nergens echt goed uitgewerkt, maar wel helder beschreven en prikkelend genoeg. Ik ben het niet altijd eens met de ideeën (soms geheel niet, soms op nuances niet) maar Schimmelpenninck laat je als lezer in ieder geval even nadenken. Voorts wordt netjes eerst uitgelegd wat de problemen zijn en waarom een oplossing nodig is. Ook hier wederom: oppervlakkig, maar net aan voldoende. En in een pamflet is dat genoeg. 3,0*.

Echt zo'n boek dat ik weleens wilde lezen, vooral natuurlijk vanwege de afloop voor de schrijver ervan. Hoewel religie mij op een zekere manier boeit en de plot mij aansprak.

Is dat nu een goed boek (maar niet mijn smaak) of niet? Op een bepaalde manier is dit ding wel intrigerend, wollig en rijk en concessieloos maar ook te vaak voor mij niet boeiend als Rushdie steeds inzoomt op weinig interessante gebeurtenissen. En zeker op den duur fantasy-elementen in brengt die mij niet overtuigden. Dit soort magische-realisme smaakt me soms wel (denk aan Honderd Jaar Eenzaamheid waar het passend is en goed gedoseerd) en soms ook niet. Heel gek dat het bij dit boek niet werkt, ondanks dat religie een rol speelt en die fantastische stukken in zoverre wel geloofwaardig zijn. Mogelijk speelt mee dat dit een boek is waar de stijl mij afleidt, allicht ook (in ieder geval in vertaling) het taalgebruik niet per se heel mooi is.

De eerste honderd pagina's waren nog wel fijn leesvoer, daarna afwisselend boeiendere en minder interessante passages waarbij die latere steeds frequenter aanwezig waren. Als leeservaring een dikke tegenvaller maar het boek sprak me genoeg aan dat ik dit ook geen echte draak vond. 2,5*.

Tweede (en ik weet ook vrij zeker het laatste boek) van Krasznahorkai dat ik heb gelezen. Van de De Melancholie van het Verzet werd ik niet heel blij, echt zo'n boek waar de stijl te veel de aandacht opeist, maar dit werk Satantango stond ergens altijd nog op de planning (de verfilming ook trouwens) en na de Nobelprijs van dit jaar er maar voor gegaan.

Nu, dit boek is wel iets eenvoudiger te lezen. Nog steeds lange zinnen maar minder geconstrueerd, ook minder lang en met meer afwisseling met korte zinnen nu en dan. De sfeer is goed getroffen. De film zal zwart-wit zijn (?) maar dit boek geeft ook een beetje dat gevoel, ik zag alleen grijs- en bruintinten voor me terwijl ik las. Dat is knap gedaan.

Maar verder: dit boeide me niet. Personages gaan nergens leven, het verhaal komt maar niet op gang en hetgeen de auteur kwijt wil wist me nergens te interesseren. De analyses over dit boek vind ik leuker om te lezen dan het boek zelf..De laatste pakweg 150 pagina's heb ik ook wat oppervlakkiger gelezen, al was het maar dat die stijl me ook niet echt trok. 2,0*.

Aardig werkje. In plot aardig klassiek en nergens bijzonder, leesbaar taalgebruik maar wederom niet bijzonder en nergens wordt het geheel echt heel meelevend. Maar, en dat is de grote kwaliteit van deze novelle: het schaakspel, de liefde ervoor en het spel zelf worden mooi neergezet. Zoals Dostojevski dat met gokken deed in De Speler, zo doet Krol dat - zij het in iets mindere mate - voor het schaakspel. Dat is anders, aardig en interessant en levert een mooie voldoende op.

Boeiende novelle met twee portretten van twee personen er nog gratis bij, al vond ik de eerste sterker geschreven dan die van de geheimzinnige passagier. Wel een leuk sfeertje zo op die boot en het boek is ook met een zekere zekerheid en autoriteit geschreven wat het boek voor mijn gevoel ook wat gewicht geeft, ondanks de geringe lengte. Nu wel, veel goeds maar het voelt niet als een echt topboek. Zeker richting het einde sleepte het wat. Dus 3,5*.

P.F. Thomése probeert woorden te zoeken na de dood van zijn babydochter en slaagt daar vaak verrassend goed in. De hoofdstukken zijn soms hoofdstukjes van enkele zinnen met nu eens overpeinzingen, dan weer losse gedachten en op andere mmenten wordt er meer verteld. Alsof Thomése gewoon maar opschrijft wat hem op dat moment lukt of te binnen schiet. Niet elke gedachte is even boeiend en Thomése hangt nu en dan ook in clichés maar dat is allicht niet zo gek. Evenvaak weet hij de pijn en het verdriet wel over te brengen. Wel is dit werk dan weer net te dun om echt diepere indruk achter te laten. 3,5*.

Verhalenbundel van Hugo Borst, waar steeds een deel van het voetbal in de meeste brede zin van het woord centraal staat, maar verder is er geen verband tussen de verhalen, behalve dan wat Borst erover zegt in zijn voorwoord. Iets over drama enzo. Maar helemaal met hem eens ben ik het niet. Zo kan je alle verhalen wel in samenhang zien, iets te gemakkelijk dus.
Als één lange leeszit is het dan ook slecht te doen. Steeds nieuwe, losstaande verhalen, zonder vast thema, werkt niet. Ik heb steeds verhaal voor verhaal gelezen, en dat over enkele dagen. Het niveau is gewoonweg niet hoog genoeg om 175 pagina's langs te boeien. Ook binnen de verhalen zelf zitten leukere en minder interessante gedeelten.
Neemt niet weg dat als korte verhaaltjes het allemaal wel aardig is te lezen. De stijl van Borst is prettig, maar niet bijzonder. Zo nu en dan komt er nog wel een mooie vondst (vooral als de cynicus naar boven komt in het verhaal over Sparta), maar veelal is het literair en stilistisch wat vlakjes.
Wel is het meestentijds interessant te lezen, en soms ontroerend, maar dat ligt vooral aan het verhaal van de persoon waarover geschreven wordt, niet omdat Borst zo briljant is.
En misschien onbedoeld, vooral moest ik vaak lachen om de typische praat van anderen over voetballers of beroemdheden. Ik moest vaak denken aan Dijkshoorns boek, een parodie op dat soort praat. Voor hem krijg je meer respect, wat wat hij schreef had net goed letterlijk overgenomen kunnen worden uit dit boek, zoveel lijkt het op elkaar.

De epiloog start met de opmerking dat de Staten-Generaal is ontstaan tegen de islam. Boeiende opmerking, dat opgezocht en ja hoor en er zit een redelijke kern van waarheid in. Uiteindelijk is die bijeenkomst ontstaan omdat Filips op kruistocht zou gaan en maatregelen wilde treffen met betrekking tot zijn vervanging. Bosma maakt daar direct een strijd tegen de islam van, maar dat is natuurlijk maar een deel van de waarheid. En dit is een goede samenvatting van dit boek: leerzaam, vaak intrigerend maar ook vaak kort door de bocht. Niettemin als politiek pamflet mag dit boek er zijn.

Bosma komt uit de journalistiek en dat is te merken. Op een bepaalde moment merk je dat inhoudelijk als hij ingaat op allerlei elites en de linkse media veel uitgebreider behandelt dan andere elites en ook vol voorbeelden. Duidelijk dat hij hier meer te zeggen heeft dan andere elites die er wat bekaaid vanaf komen. Maar ook doordat dit boek kraakhelder en goed is geschreven met een zekere rode draad en waarin de geschiedenis van de PVV en zijn rol (aardig eens te lezen) als vanzelf samenvloeit met zijn kritiek op multiculturalisme en vooral dan de islam.

Dit boek is boeiend als verklaring hoe progressief links zo enorm opkomt voor een behoorlijke conservatieve religie. Bosma heeft hier een theorie over al blijft die vooral filosofisch - ik zou weleens een echte wetenschapper dit willen zien onderzoeken. Niettemin doet Bosma goed zijn best met behoorlijk wat voorbeelden. En dit boek is 10 jaar oud maar weet de toekomst redelijk goed te voorspellen, vooral dat de islam weleens een belangrijke wig kan vormen in de politiek en dat het politieke bestel gaat vastlopen. Op een bepaalde manier zie je dat wel nu. Verder komt hij nog met interessante punten waarom een monocultuur beter is, al is het maar dat men elkaar als familie ziet en zo sneller bereid is bij te dragen aan een verzorgingsstaat. Anderzijds ziet hij dat er multi-etnische staten waren tot 1945 waardoor de grote oorlogen ontstonden wat voor een deel wel klopt, maar dat nationalisme leidde ook tot behoorlijk wat kolonisatie en juist een strijd tussen de grote landen onderling in de 19e eeuw. Die nuance ontbreekt.

Nog een voorbeeld? Een partij zonder leden zoals de PVV is juist democratisch omdat zij doet wat het volk wil. Terwijl een partij met leden en bestuur doet wat het bestuur wil. Ook hier: er zit ergens een punt in maar in de praktijk blijkt dat de PVV nu niet bepaald doet wat de kiezers willen.

Waar het boek de mist mee in gaat is dat Bosma in elke moslim een potentiële terrorist ziet en sowieso onderdeel van een 5e colonne. Hoewel het boek cynisch is en op een bepaalde manier overtuigend is dit wel een zwakte door de moslims zo zwart-wit te zien. En soms slaat hij iets plat, zo zijn werkgever volgens Bosma ook voor 'multikul' omdat ze voor toetreding zijn van Turkije bij EU. Dat zoiets niet cultureel is voor werkgevers maar puur economisch is een nuance die Bosma natuurlijk niet maakt. 3,5*.

Nikserig, dat is nog de beste term. Het boek begint als een een psychologische roman van een bijna veertiger die en een burn-out heeft, en daarnaast ook niet helemaal normaal lijkt. Iets dat al een zeer platgereden pad is en Heerma van Voss weet daar niks extra's mee te doen. En wat precies de hoofdpersoon heeft wordt in het midden gelaten. Zozeer zelfs dat je je afvraagt waarom de schrijfster dit dan naar voren brengt. Maar al snel gaat het boek ineens een andere kant uit waardoor dat eerste deel nooit echt afgerond wordt en waarbij het tweede deel nooit een volwassen verhaal is. Het is ook meer een flard of schets van een aantal dagen, maar daarvoor is de hoofdpersoon me net te vreemd en de beelden niet sprekend genoeg om mee te gaan in die sfeer rond kerst. Film is daar toch een geschikter medium voor. Ook biedt het boek nergens nieuwe inzichten.

Daarnaast is het soms vervelend geschreven. Chaotisch zoals allicht ook de hoofdpersoon, maar niettemin niet prettig leesbaar. Deze zin bijvoorbeeld:"[...]omdat zich een heel leven openbaarde waar ze geen weet van had, van een vijf jaar - vijf jaar, dat alleen al, hoe was haar dit overkomen?- oudere man die machogerechten bestelde[...]. Die bijzin zit echt heel vreemd daar, vooral als je het stukje 'van een vijf jaar' leest en dan naar een nieuwe zin eigenlijk gaat. Geen idee wat je hiermee moet, en eens de bijzin is afgelopen begint het weer abrupt.

Veel kritiek, maar echt strontvervelend is dit nu ook weer niet te noemen. Prima voor een wat langere treinreis. 2,0*.

Best een leuk boekje zo. Het is wel jammer dat er veel stukken uit eerdere perioden van Vitesse inzitten. Ik kende die stukken nog niet -ik kende juist wat nieuwe stukken uit Roosmalens column in nrc- en op zich tonen ze wel aan dat het al ruim 10 jaar een bestuurlijke chaos vol egotrippers is daar bij Vitesse, maar het voelt toch een beetje als opvulling. Nu mag ik verder het cynisme wel van de schrijver, maar hij hoeft niet eens zoveel te doen om je aan het lachen te krijgen, enkel raak observeren en weten wat belachelijk is; die troep managers met hun holle retoriek en die er enkel voor zichzelf zitten doen dat al wel zelf. Verder een leuk inkijkje in de keuken van het werk achter de voetbalclub met journalisten en persvoorlichters hoe zij toch ook vooral met elkaar omgaan en moeten samenwerken. En ja, Piet Velthuizen met het iq van een koikarper is altijd grappig. Wel moet ik zeggen dat Van Roosmalen soms op vreemde plekken een komma zet, juist waar je een punt zou verwachten. Dat leest niet altijd even lekker weg dan. 3,0*.

p.s. Van Roosmalen noemt eenmaal de club v.v. Apeldoorn. Nu woon ik daar al jaren, maar van die club heb ik nog nooit gehoord. Toch jammer.

Ja, prima werk dit. Haast poëzie, met korte stukken die vaak ook flarden van gedachten zijn en niet zozeer proza en qua lay-out ook eerder lijken op teksten uit een dichtbundel. Enorm breed ook over hoe iemand zich voelt als binair persoon, van de twijfels en de zelfhaat tot alle haatberichten die zo persoon krijgt. Vooral dat hoofdstukje was erg sterk door allemaal maar haatwoorden en korte zinnen onder elkaar te zetten die ook steeds erger worden. Af en toe kent het boek een lelijke uitglijder, ineens wordt een transitie vergeleken met Pokémon die evolueren. Ik vind dat sowieso al een rare vergelijking op inhoudelijk vlak maar ook een lelijke vergelijking. Of als De Vries ineens literair wil doen en allerlei zaken noemt uit 2017 dat tevens het jaar was van de coming out, dat werkt ook niet helemaal. Maar goed, veel andere hoofdstukken werken veel beter. 3,5*.

Ik zal nooit fan worden van Japin, zijn verhalen en stijl trekken me nooit echt. Leven gaan zijn boeken nooit en een en ander blijft afstandelijk ondanks dat ik objectief wel durf te zeggen dat hij geen slechte auteur is.
Enfin, dit werk is wel het leukste en boeiendste dat ik van hem heb gelezen. Een geinige invalshoek, aardige sfeerschepping en zowaar personages die wel iets gaan leven. Maar over het geheel weet het boek lang niet altijd interessant te blijven (het middenstuk sleept wat) en blijft het te zakelijk geschreven en deed me het allemaal weinig - wat er nu precies speelde boeide me niet zo heel veel terwijl het boek het daar ook wel een beetje van moet hebben. Nog wel een voldoende. 3,0*.

Vermakelijk, en ook eens een inkijkje in een wereld die niet zo snel langskomt, althans niet vanuit het gezichtspunt van de onderklasse. Nu ja, de Flodders dan, maar dat was komedie, of eerder die docu over de Tokkies. De stijl is rauw en past daar prima bij. Daarnaast leest dit heerlijk weg. Maar het is ook ongelooflijk licht. Lange tijd wacht je ook op het moment dat het losbrandt, maar dat gebeurt nergens. Het boek is uit en dat was het dan. Dit is eerder een soort sfeerschets met een aantal sleutelscènes dan echt een boek met plot, maar dat zie ik liever bij films. Uiteindelijk is dit gewoon te nikserig. 3,0*.

Na zoveel jaren is het wel leuk om te zien in hoeverre bepaalde toekomstvoorspellingen zijn uitgekomen. En dit werk komt vrij goed weg daarmee. Vooral in de eerste helft is dit werk sterk, als het erom gaat hoe technolgische vooruitgang de macht centralet weet te maken en zo juist de democratie kan verminderen. Daarna komen meer thema's langs die alle stuk voor stuk net wat minder interessant zijn waarmee dit essay een beetje als een nachtkaars uitgaat. Vooral als het gaat om oplossingen. Maar voor die eerste helft is dit echt wel aan te raden. (het nawoord van Heijne in de recente Nederlandse uitgave stelt verder weinig voor). 3,5*.

Is dit nou een goed boek of is het vooral het onderwerp dat boeit en mensen aanspreekt? Ik denk toch wel het tweede. Want al met al is dit een vrij simpele vertelling van het leven in Auschwitz met alle ontberingen die daarbij kwamen kijken. Helder verwoord, inzichtelijk gemaakt, soms invoelbaar ook en vaak met goed oog voor detail. Maar ook op een wat kille , maar ook droge, manier opgeschreven. Allicht was dat toen, enkele maanden na de bevrijding, ook de enige manier voor Levi om zijn verhaal kwijt te kunnen. Maar hij brengt af en toe Dante naar voren en doet daar weinig mee. Als je dan echt een literair werk had willen maken had je dat misschien veel meer kunnen vermengen.

Wat mij trouwens steeds opvalt weer is dat men heel goed wat er staat te gebeuren. Ik dacht altijd dat pas na de oorlog dat uberhaupt bekend werd, maar men wist gewoon dat ze naar de gaskamers gingen als dat gebeurde. Een gevoel van horror dat volgens mij nooit volledig begrepen kan worden als je het niet zelf hebt meegemaakt. 3,5*.

Nou, ook dit hooggewaardeerde boek ook maar eens gepakt. Ook een beetje vanuit mijn doel veel van de Top 250 te lezen, deels ook omdat de plot mijn enorm aansprak. Uit de score is te halen dat het boek me wel wat is tegengevallen.

Een dikke pil, kans om lekker om in te verdwalen. Punt is dat Tartt soms heel veel woorden nodig heeft. Thomas Mann ook, maar die maakt hele mooie volzinnen (heeft ook zijn nadelen qua leesbaarheid soms). Tartt gebruikt gewoon veel woorden en het boek weet daarmee lang niet elke zin te boeien. Ik vond dat clubje studenten ook niet echt gaan leven. Ook al ben je 600 pagina's verder, ze bleven allen stiekem best plat als personage. De sfeerschets verder is wel oké maar allemaal niet bijster bijzonder.

Het beste deel, veruit het beste deel, is vlak voor de moord. Hoe men zich pakweg 70 pagina's loopt te ergeren aan een persoon. Hier gebruikt Tartt ook veel woorden maar hier zijn ze nodig. Je moet als lezer worden meegezogen in die ergernis. Die moet niet eenmalig worden genoemd maar keer op keer op keer voelbaar worden gemaakt. Uiteindelijk als de moord plaatsvindt dan snap je de overigen. Heel goed gedaan. Alleen wordt dat niveau verder nergens gehaald. Net aan 3,0*.

Vintage Brown schreef ik al vaker bij boeken van hem en ook hier past dat weer. Maar ook weer niet helemaal en eerder in lijn met zijn vorige Origin dan met de oudere boeken. Die oudere boeken waren leuke puzzeltochten waar de omgeving echt van belang was voor het verhaal en de thematiek, dat had Origin niet. En het recentere Inferno kwam met interessante ideeën en een gedurfd einde en was daarmee verrassend sterk.

Dit nieuwste werk kent wel de typische ingrediënten om spanning te maken met veel cliffhangers en vaak beetjes informatie die je krijgt. Vintage Brown want dat doet hij vaker. En het zou geen Brown zijn als de wereldberoemde professor Langdon niet weer eens wordt verdacht van criminele zaken - dit is allemaal wel erg veel gerecycle. En de plot is dusdanig mager dat er echt met gemak 250 pagina's uit hadden gekund. Ja, dit leest soepel weg maar ook doordat de taal niet heel bijzonder is en je prima woorden of zelfs hele zinnen kan missen zonder echt iets te missen.

Erger is dat de omgeving nauwelijks noodzakelijk is. Er is wat met die Golem maar eigenlijk is ook die niet echt nodig. Brown beschrijft weliswaar de stad maar eerder in droge Wikipedia-achtige stukken dan in smeuïg taalgebruik. En het is vooral dat dit een doodnormale thriller is zonder dat leuke gepuzzel erin (de paar puzzels hadden overal plaats kunnen vinden en zijn ook niet heel boeiend).

Kortom, soepel leesbaar maar eigenlijk ook niet echt boeiend. Goed voor een lange vliegtuigvlucht maar dat is het dan ook. Ik ben teleurgesteld. 2,0*.

Ik vreesde een beetje voor dit tweede deel. Deel 1 kon ik nog net een voldoende geven maar vooral door enkele kortverhalen; juist het hoofdverhaal deed mij veel minder. En dat kwam ook wel aardig uit.

Meer nog dan deel 1 is dit boek uitermate geschikt om hoofdstuk voor hoofdstuk te lezen. Ongeveer even dik maar met 75 hoofdstukjes in plaats van 50 dus veelal kort om tussendoor eens 1,2 of 3 te pakken. Maar ook doordat dit werk me niet boeide en ik niet ellenlang hoefde te lezen op die manier. Puur vanwege de status wilde ik dit totale werk hebben gelezen anders was ik al eerder gestopt; ik heb hier dan ook ruim een maand over gedaan.

Net als bij deel 1 zie ik ook hier de kwaliteiten. En het is oprecht verfrissend, ook anno 2024 nog, dat de hoofdpersonen nu rondlopen in een land dat hun verhalen heeft gelezen. Zo voelt dit boek veel meer geplaatst in de realiteit door die dimensie die Cervantes eraan geeft. Dat an sich is leuk maar elk hoofdstuk opnieuw begon ik wel met nieuwe goede moed maar raakte al snel de interesse kwijt. 1,5*.

Fijne bundel wel. Het zijn niet zozeer verhalen als wel korte hoofdstukken rond een min of meer centraal thema vol mijmeringen en overpeinzingen. Over klimaat en vrede, maar ook over verloren vrienden. Rommelig soms maar meestal boeiend. In korte heldere zinnen die enorm spreken. En soms mooi taalgebruik. Op pagina 1 zo ongeveer al schrijft Van Veen "Gaaien kraaien, onkruid woekert." Dat klinkt gewoon sterk en ritmisch tegelijk. Dit alles afgewisseld met korte gedichtjes, maar die vond ik minder bijzonder. 3,5*.

Vaak wel erg abstract, maar vaak genoeg ook meer aards en dan is Mulisch wel boeiend. Alleen jammer dat de hele persoon Reich mij eigenlijk niet boeit, net als het geneuzel van Mulisch rond een Oedipus- of vadercomplex van die Reich. Op andere momenten laat hij dat los en vermaakt dit boekje nog wel, maar als geheel net niet voldoende. 2,5*.

Een klucht. en daar houd ik normaal niet zo van. Personages en situaties zijn dan dik aangezet terwijl ik het liever genuanceerder en subtieler zie. Het is wel heel erg Dostojevski en ik heb me wonderwel ook best vermaakt met een aantal interessante en grappige figuren, maar voor mij verliest de inhoud een beetje haar glans zo. En achteraf blijkt dit boek best meer te bevatten dan een luchtig verhaal waar volgens mij een parabel wordt gegeven over de Russische geest. Maar ja, dat is achteraf, tijdens het lezen blijft het een klucht. Maar aangezien ik 2 weken later deze nog niet ben vergeten rond ik toch naar boven af. 4,0*.

Aardig kort verhaal van Baricco, waarvan deel één duidelijk beter is dan deel twee. Waar je in het eerste deel mee leeft, en waar Baricco zeer beeldend enkele gruwelheden beschrijft, waar emoties echt zijn, is daar in deel twee geen sprake van. Ten eerste is dat deel redelijk voorspelbaar, en verder deed datgene dat gezegd werd mij bijzonder weinig. Wel interessant zijn verschillende zienswijzen op het leven van Nina en dat is sterk uitgewerkt. Wel door het hele boek heen toont Baricco zich een goed schrijver. Mooie zinnen, sterke beeldspraak, en vooral het laten vallen van stiltes in een gesprek geeft het werk kracht mee.

Typisch De Winter: joodse hoofdpersoon met problemen die bij het joodzijn horen, prettig geschreven, af en toe mooie stilistische of inhoudelijke vondst, eenvoudig komt er kritiek op de maatschappij naar voren (oorlog voeren in dit geval), maar nergens die 'wow'-factor. Daarnaast heeft hij ook veel onnodige zaken in een werkje van slechts 92 pagina's, die (de achtergrond van) de hoofdpersoon meer diepte geven, maar wat gewoon storend overkomt omdat dat niet kan in zo weinig bladzijden waar ook een plot moet worden verteld. Gelukkig is het wel vermakelijk en prima door te komen, dus heel kleine voldoende.

Veel reacties maar ook recensies en berichten buiten deze site gaan vooral over de inhoud. Hoewel ik ook wel die punten zie, vond ik dat vooral op de achtergrond meespelen en was het hoogstens een metafoor voor de hoofdpersoon zijn depressie, of vice versa natuurlijk.

Eerst en vooral was dit voor mij een psychologische roman waarin Houellebecq heel knap een portret van een depressief persoon toont en vaak genoeg goed zijn gedachten en leefwereld weet te verwoorden. Maar bovenal excelleert hij in de flash backs die goed zijn geschreven en vaak ook gewoonweg ontroerend. Houellebecq toont zich hier vooral een goede verteller met af en toe interessante observaties. Tegen het eind verliest het boek iets aan spankracht en af en toe had de inhoud wat meer naar voren mogen treden want ik vond het soms te weinig bij het hoofdverhaal horen, maar als geheel is dit een erg prettig en fijn te lezen boek. 4,0*.

Aardige bundel. Er hangt steeds eenzelfde wat naargeestige sfeer en het rauwe taalgebruik van Wolkers is al fijn aanwezig, hoewel dat in het éne kortverhaal wat beter naar voren komt dan in het andere. Het eerste verhaal en zeker het titelverhaal vond ik het sterkst: qua personages, thema's en sfeer. De Verschrikkelijke Sneeuwman is wel geinig op momenten maar lijkt ook nergens echt heen te gaan net als de twee overige korte verhaaltjes die me echt niets deden. 3,0*.

De hoofdpersoon is kleurloos, maar dat is het boek zelf ook. Een aardig tussendoortje, maar ook niet meer dan dat. Behoorlijk plotgedreven om een zeer eenvoudige wijze, weinig verdieping van personages en de sfeer die Murakami doorgaans weet te treffen ontbreekt hier. Dit is een klein verhaal dat uiteindelijk nooit echt verrast, nooit de menselijke geest probeert uit te diepen, nooit intermenselijk contact echt probeert te doorgronden. Het is al met al simpel en plat. En daardoor blijft dit te nietszeggend. Wel goed geschreven en het boek verveelt geen seconde en zeker de twijfels van de hoofdpersoon rond zijn relatie met Sala worden mooi beschreven maar meer dan dat is dit ook niet. 3,0*.