Misschien dat iemand mij kan zeggen of de rest van het werk van Paustovskij in dezelfde stijl is geschreven, want dan ga ik daar niet aan beginnen. Ik vond dit echt een vreselijk boek waar ik niet doorheen kwam en uiteindelijk maar steeds een hoofdstukje voor het slapengaan las. Het zijn allemaal flarden verhaal, haast samenvattend opgeschreven waardoor ik nooit in het verhaal kwam en het geheel enorm afstandelijk bleef. Ergo: de personages konden me niets schelen. In een stijl ook die deed denken aan Babel, ook niet mijn favoriete Rus. Soms op momenten wel wat sfeer (de zuidelijke warmte en roes van alcohol voel je dan) maar dat is echt te weinig. Pas aan het eind in deel 3 (de oorlog) werd het ineens wat beter, meer voelbaar ook. 1,5*.

Zeer geschikt vlak voor het slapengaan,e n toch ook weer niet. Het boek bestaat uit 39 hoofdstukken van enkele pagina's dus afhankelijk van je stemming en slaperigheid kan je 1, 2 of wel 5 hoofdstukken lezen. Elk hoofdstuk gaat over een bepaalde tour (in Chronologische volgorde) met enkele belangrijke of opvallende zaken, de eindwinnaar en wat persoonlijke besognes van Smeets in Frankrijk. Niet alles is even boeiend en het is weinig diepgaand, maar het geeft als geheel wel een prima kijkje. Ook doordat het is omgeven door allerlei weetjes, krantenknipsels en foto's. Dat maakt dat het juist niet lekker leest in bed. Het papier is voor de foto's gemaakt en dus erg zwaar, ook het formaat is wat groter. 3,0*.

120 pagina's maar ook zoals Donkerwoud al zegt heeft Woolf de neiging nogal uit te weiden. Er staan pakweg 30 pagina's in die echt van belang zijn en ook nog wel interessant, hoewel soms ook wel wat open deuren. De rest is veelal weinig boeiende vulling. De conclusie dat schrijvers vooral een eigen kamer moeten hebben en dat vrouwen vooral in de woonkamer zaten altijd omringd an afgeleid door anderen is best sterk neergezet. Ook dat vrouwen ondanks hun zelfde talent minder mogelijkheden hebben, hoewel dat dan weer niet heel vernieuwend is (niet voor mij lezer anno 2024, maar zelfs als het gaat om 1929 zal dit tch niet helemaal opzienbarend zijn geweest?). 2,5*.

Prima Wolkers, die niet eens heel erg als een boek van hem aanvoelt. Soms wordt Wolkers wat uitleggerig en soms is het allemaal net iets te treurig, maar als geheel is de sfeer behoorlijk geraakt en wordt de psyche van de hoofdpersoon goed voelbaar gemaakt. De eerste helft wil af en toe nog wat slepen, maar in het tweede deel, waar het meisje haar intrede doet, wordt het geheel op momenten wat lichter en luchtiger en blijft fijn leesvoer over. En als er dan aan het eind een nest pasgeboren muisjes wordt gebakken en opgegeten, worden de rauwheid en zwarte humor van Wolkers weer herkenbaar. 3,5*.

The Rosie Project was één van de leukste boeken die ik de laatste jaren heb gelezen. Een vervolg zou dan toch een onzalig idee zijn? Niet helemaal, want uiteindelijk weet dit vervolg wel wat nieuwe kanten te bieden en vermaakt absoluut, zij het niet op het niveau van The Rosie Project. Die eerste was meer onbevangen en speelser en liet alle situaties vanuit de personages komen. Deze Rosie Effect lijkt soms nadrukkelijk op zoek te zijn naar conflicten om dat vervolgens aan de personages te linken, is minder geestig (al kent het zijn sterke momenten) en geeft vooral een gevoel van 'been there, done that'. Daardoor weet dit boek nauwelijks te verrassen. 3,0*

Er zijn een aantal redenen waarom ik lees: om iets te leren, om geprikkeld te worden, als tijdverdrijf maar ook om zonder pretenties geraakt of vermaakt te worden. Dat laatste is precies wat dit boek doet. Niets meer, en niets minder.

Een autist dus als hoofdpersoon. Of hij zich zo gedraagt als een echte is altijd lastig te zeggen, zolang hij maar geloofwaardig overkomt. En dat lukt Simsion in dezen wel. Hij kiest er voor vooral veel cijfers te noemen om dit te duiden. Iemand is geen 26 jaar oud, maar 26 en zoveel dagen. De tijden die worden afgesproken kloppen op de minuut, et cetera. Tillman heeft overigens geen extreme variant, want hij is onderwijzer en onderzoeker, kan op zichzelf wonen, kan met de meeste mensen praten (geen lichamelijk contact) maar hij mist vooral elke vorm van emotie. Dat leidt voor hem tot gênante situaties, maar bij de kijker tot humor. Toch maakt Simsion hem niet belachelijk. Met veel liefde beschrijft hij Tillman (vanuit het ik-perspectief ook) en toont juist daarmee de vele voordelen van zijn vorm van autisme. En dan als hij Rosie ontmoet worden er wel gaten geslagen in zijn ordelijkheid. Dit is mooi beschreven, temeer de meeste personen allemaal zo verdomde sympathiek zijn. Verder zit het boek vol humor en een aantal locaties in Australië die ik ook nog ken komen ook lang - dat is altijd leuk. Maar verder moet je ook niets verwachten; dit is echt zo een boek voor het moment, zonder al te diepgravende psychologie of uitgewerkte ideeën. Oké, er komt rakelings wel kritiek langs over verwachtingspatronen binnen de maatschappij, of de visie van de autist op de wereld, maar dat is nauwelijks het vermelden waard. Het zet je even tot nadenken maar is vooral grappig.

De stijl is vlot en vooral heel beeldend. Een enkele keer iets te veel duiding bij de situatie die ik zelf ook wel kon vinden, maar dat is niet storend. Duidelijk is wel dat dit zo een film kan worden, met Hugh Jackman als Gene, Emily Browning als Rosie en PT Anderson als regisseur, dan kan het wat worden, als zal PTA wel in Californië willen blijven.

Ik heb me dus vermaakt, en bijzonder goed ook. Nu is het jammer dat ik het boek uit heb, volgende week ben ik het ongetwijfeld weer vergeten, maar dat maakt niet uit. 4,0*.

Net als het vervolg op het enorm leuke Rosie Project is dit best een vermakelijk boekje, maar soms zijn situaties te gezocht, is het hele verloop inmiddels wel redelijk voorspelbaar en zitten er rond de centrale plot soms wat overbodige nevenplotjes die het tempo eruit halen en gewoon minder boeiend zijn. Maar als geheel wel prima leesvoer voor onderweg in de trein of lui op de bank. 3,0*.

Een dik boek, hoog in de Top 250 en uit de 19e eeuw (zij het uit de begintijd ervan terwijl ik vooral houd van boeken uit de periode 1850-1900): allemaal redenen dat ik hier veel zin in had. En hoewel het boek al met al een voldoende krijgt is dit ding toch een behoorlijke teleurstelling geworden.

Dit boek wil heel veel zijn maar is het allemaal net niet. Dan blijft helaas over dat de basisplot vrij simpel is en het tweede deel ook lichtjes een herhaling van zetten op het eerste zeker als het gaat om de liefde (hoewel er wel wat valt te zeggen over de beide vrouwen en hun verschillen, maar dat is vooral interessant achteraf en niet zozeer tijdens het lezen.

Vooral de vlakke psychologische uitwerking (wat heb ik nu eigenlijk gelezen en wat ben ik werkelijk te weten gekomen over Julien Sorel?) is wat vlakjes zoals hierboven ook al door iemand gesteld. En soms zitten er enorme tijdsprongen in of wordt er wat afgeraffeld voor mijn gevoel. Het einde deed me dan ook vrij weinig. Ik vond het einde sowieso niet helemaal passen en te gemaakt maar blijkbaar is dat dus wel gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Dat neemt niet weg dat het boek an sich best vermakelijk leesvoer is en zeker in het eerste deel wel boeit (al wordt het boek ook daar nergens bijzonder of speciaal) en je krijgt een aardige inkijk in machtsverhouding en hoe men naar elkaar kijkt, elkaar daarop beoordeelt en daarnaar handelt. 3,0*.

Nja. Van Dorst werd ik niet heel enthousiast. Ik zag dan wel wat Gerritsen probeerde en an sich was dat ook prima, alleen die verschrikkelijke stijl haalde de beoordeling zwaar naar beneden. En eigenlijk kan ik hetzelfde allemaal zeggen over deze Roxy. De opzet is er wel, soms wel wat clichématig, maar daar hoef je je niet aan te tillen. Alleen die uitwerking weer. Het is veel te kort om te beklijven, dee dialogen gaan vaak helemaal nergens over en men praat maar langs elkaar heen en handelt vreemd op bepaalde momenten. Het doet me denken aan die groepjes vrouwen op weg naar de Huishoudbeurs, die praten een uur lang maar zeggen eigenlijk niets. Sommigen noemen dit wat Gerritsen doet 'messcherpe dialogen', ik noem het liever oeverloos gezever en pogingen tot felheid. Verder is het niet alleen te kort om te beklijven, het is ook -en dat hangt ermee samen- te kort om echte uitdieping te hebben. Lijkt me vrij essentieel voor een karakterschets wat dit boek toch wil zijn. Roxy is verder wel een redelijk interessant figuur maar ook daar wordt maar weinig mee gedaan. Nee, enkel nog kudo's voor het feit dat dit boek gewoon chronologisch verloopt. Dat euvel dat veel schrijvers hebben om maar te spelen met tijd wordt nog bespaard. Daarom 1,0*.

Op de achterkant van dit boek staat bij de commentaren uit de pers onder andere het volgende: "De Winter biedt leesplezier, maar bovenal schrijft hij rijke en diepzinnige literatuur”. Met dat eerste kan ik het alleen maar eens zijn. Ook Supertex vond ik zeer goed te doen als vermaak. Over dat tweede ben ik iets behoudender. Je ziet de contouren wel om grote Literatuur te schrijven, om diepzinnig te zijn, maar vrijwel op alle vlakken is dat het net niet.
Om met het positieve dan maar te beginnen. De vriendschap tussen Lev en Sasja is zeer mooi behandeld. Beide personages zijn sterk, en Sasja ook goed uitgewerkt, met beide leef je constant mee. Ook het tijdsbeeld, en het beeld van Russische immigranten in Israël is kort en helder, maar toch goed verwoord. Daarnaast is de schrijfstijl heel vlot en leesbaar. Niet bijzonder, wel prettig.
Maar dan de wat mindere delen. Het hele gedoe met het Jodendom vind ik er niet toe doen. Natuurlijk, hij wil zijn verhaal kwijt, en als je verhaal zich afspeelt in Tel Aviv, dan komen daar Joden in voor. Maar het voegt mijns inziens weinig toe. Zeker niet aan het verhaal, wellicht wel aan de thema’s als schuld, boetedoening, etc. Maar ik geloof niet dat het Jodendom daar patent op heeft. Ook de bètawetenschap, de filosofie, religie, alles wordt genoemd, maar het komt eerder pretentieus over dan dat het wat toevoegt. En het komt zo sporadisch voor, dat je ziet dat De Winter graag wat wil vertellen, maar het lukt hem gewoon niet. Daar had veel meer ingezeten. Nu is het geneuzel waarvan ik tijdens het lezen dacht: wanneer gaat de plot verder.
Ergens denk ik dat De Winter een boekje thuis heeft (dat z’n vrouw ook vast een doorkijkt, gezien haar werk ‘De dochter’) met daarin de 10 Gouden Regels om een leesbaar en interessant boek te schrijven. Ook hier komt dat alles ineen. De Flash Backs, het complot, etc. Dat biedt wel veel leesplezier, maar heel rijke en diepzinnige literatuur krijg je daar niet direct door.
3.5*

Nee, dit was echt niets. Inderdaad Fantasy, maar vooral vaag en er wordt van alles bij gehaald waardoor dit verhaal alle kanten uit schiet maar nergens een geloofwaardige wereld weet neer te zetten (zelfs in Fantasy moet ik nog wel mee kunnen in de premisse). Enkele losse scènes verhullen nog wel schrijftalent van Hermans en zelfs af en toe zwarte cynische humor, maar als geheel wist dit rare verhaal me echt nergens te boeien. 1,5*.

Niet slecht, maar het verhaal boeide me niet. Dit is duidelijk een sprookje met allemaal tovenaars en de halve Griekse mytholgie en en hoop namenstrooijerij soms dat het je duizelt. Dat leest niet even prettig weg, maar zo'n sprookje in dichtvorm werkte voor mij simpelweg niet. Op een of andere manier zit er in proza dan meer geloofwaardigheid en is dit in poëzievorm meer een bundeling regels dan een mooi verhaal. 1,5*.

Mwoh. Dit verhaal wordt gebracht als raamvertelling, maar zoals zo vaak is het wat gekunsteld en vind ik de vorm niets toevoegen aan , hoewel dat stukje dat de raamvertelling maakt nog wel het boeiendst was. Daarna volgen drie brieven van drie vrouwen, maar twee ervan zijn erg melodramtisch en de middelste is wel oké maar ook met emoties erin die mij weinig doen. Het idee is an sich wel aardig, maar de uitkwering een stuk minder. 2,0*.