Mwoh. Het begint er al mee dat ik niet helemaal mee kan in de gedachten van Rabbit en hetgeen hij uiteindelijk besluit. Wel is dat eerste deel nog wel het beste, zeker het stukje roadtrip waar wat sfeer zit maar ook op kleine momenten klimaat (dat richting het zuiden al duidelijker de hitte voelbaar is) en omgeving mooi worden omschreven. Maar verder blijft Rabbit een zak en personages deden me weinig - zeker richting het einde draaide het steeds meer daarom en wist het boek mij minder en minder te boeien. 2,5*.

Prachtig boek, met een zweem van nostalgie en weemoed. Ook de schrijfstijl, erudiet, doet verlangen naar zo'n tijd van vroeger. Vooral in de rake beschrijvingen excelleert Roth, of dat nu de beschrijving van een stadje is of de beschrijving van alle gerechten aan de ontbijttafel. Het boek drukt mij als lezer ook in een soort van rust en ook dat helpt mee in dat gevoel van vroeger. Ook op vlak van karakterbeschrijving is dit op momenten werelds.

Inhoudelijk, zeker op het vlak waar het verval van het Habsburgse Rijk wordt verteld, vond ik minder geslaagd. Want echt voelen dat het om een wereld gaat die ten einde loopt, dat vind ik nergens aanwezig. Het is eerder in de ratio aanwezig, door enkele expliciete hoofdstukken en doordat je als lezer de geschiedenis kent. Maar op gevoelsniveau totaal niet, waar het boek op andere vlakken dat gevoel wel weet te geven. 4,0*.

Aardig. Van de Wijdeven zegt al in het begin dat hij niets nieuws zal brengen maar vooral samenvat van hetgeen al bekend is. Dat is vrij treffend verwoord door hem. Nieuwe inzichten krijg je niet maar als samenvatting is dit boek best oké. Je krijgt gewoon wat informatie over grote landen/gebieden langs de kusten van Europa. De echte diepgang wat dat doet met een continent ontbreekt wel. 3,0*.

Fijn boek op momenten, dan doet dit denken aan de Russen van de 19e eeuw qua vertelwijze en sfeer. Maar het hoge niveau van die verhalen weet Kross hier niet te bereiken. Zeker het middenstuk is ook wat rommelig als geheel en moet duidelijk leiden naar de finale maar boeit niet altijd even zeer. Leuke personages, fijne sfeer, een sterk einde (ineens komt er een versnelling en dan mag de verteller Kross zijn werk doen en hij doet dat goed) geven dit boek nog zeker een dikke voldoende. Maar er had meer in mogen zitten. 3,5*.

Het jaar is vijf dagen oud en het eerste kleine meesterwerkje heb ik al te pakken. In het begin deed dit boek me denken aan Cold Enough for Snow - Jessica Au (2022) - BoekMeter.nl dat ik 4,5* gaf. Een dochter die kijkt naar haar relatie met haar moeder, het kabbelende tempo, het meanderende verhaal rond een reis waarbij de hoofdpersoon via die reis reflecteert op haar relatie met haar moeder maar daarnaast ook op van alles. Die inhoud en toon vasthouden en daarmee zo goed worde kon deze Wond toch niet doen? Nou, wel dus.

In dit geval is de moeder dood en neemt de ik-persoon (dit is een autobiografie) de as mee eerst vanuit de plek waar de moeder is overleden naar haar eigen flat in modern Moskou en uiteindelijk naar Siberië waar de moeder vandaan komt waar de as zal worden begraven. Dit boek begint als een boek over moeder en dochter maar evolueert steeds meer tot een eclectisch werk over van alles en nog wat. Over feminisme, over LHBTI (de schrijfster is gay) en wat moeder daarvan vindt, de periode van Stalin en hoe die trauma's (vooral het haten op je kinderen omdat je ze moet voeden maar door alle ellende nauwelijks kan) doorwerken naar het huidige Rusland - dat soort psychologisch inzicht in intergenerationele trauma's is bijzonder sterk. Maar ook kleinere essays over Griekse mythologie worden erin verweven of ineens krijg je sterke overpeinzingen en zelfs een reflectie op het schrijven van boeken. Vasjakina zegt dat ze een dichteres is en niet zoveel te vertellen heeft voor een roman. Je snapt wat ze bedoelt (een fictief verhaal zal ze bedoelen) maar ze heeft ontzettend veel te zeggen.

Dat is allemaal inhoud maar dit boek is ook geweldig geschreven. Vasjakina is poëet en dat dromerige komt terug in de stijl en de tekst. Zoals de psyche van de hoofdpersoon zelf vaak raakt wordt getypeerd maar vooral ook eerlijk beschreven. En zintuigelijk. Waardoor je dit als lezer voelt. Hetzelfde geldt voor de beschrijvingen van grijze Russische steden of de kale steppes waar de wind altijd heerst.

Geen topscore dan? Nee, heel simpel omdat het boek niet voelt als een vijfsterrenboek. Ook enkele stuken met gedichten zijn net wat minder boeiend. Maar met gemak 4,5*.

Net iets te kort om echt te beklijven en om echt indruk achter te laten. Je ziet wat Tsjechov probeert, door wat melancholie en nostalgie in te brengen, maar zulke zaken hebben meer pagina's nodig voor echt effect, ook al is het prettig en beeldend en invoelbaar geschreven. 3,0*.

Typisch De Winter. Grootse thema's, jodendom alom en een vlot verteld verhaal dat uiteindelijk niet echt ontbrandt, maar wel heel de tijd vermakelijk is.

Wel heeft de schrijver ditmaal een aantal keuzes en verhaallijnen die niet helemaal begrijeplijk zijn. Zo was Bram nogal snel panisch in zijn zoektocht (als zwervende, met die nummers constant). De toekomstvisie is aardig, maar zeker in het begin teveel neergezet als bijzonder. Steeds werd gerefereerd aan gebeurde zaken die het zo ver hebben laten komen. Dat moet niet, neem het gegeven dat Israël is gedecimeerd en neem dat aan als zijnde normaal. Later in het boek werd dit uitleggerige minder, maar het bleef wel. Als je dan een toekomstbeeld schetst, doe dan ook niet bijzonder over de geschiedenis. Schrijf alsof het in de toekomst is geschrven. Als je een boek leest over nu uit nu, wordt ook niet constant uitgelegd hoe iets ontstaat.

Wel was het beeld heel aardig, en het had zelfs wel langer mogen duren allemaal met een groter en langer verhaal. Enkel denk ik dat 2024 wel 2044 had mogen zijn. Het lijkt me gewoonweg te dichtbij van nu (en vanaf het moment van schrijven ook) om helemaal voor geloofwaardig te houden.

3*

Behoorlijke tegenvaller. Dit boek is van Thalia Verkade (in de ik-vorm ook), met veel hulp van haar medeschrijver, maar blijkbaar staan ze als duo erop. En dit wordt gebracht als een PERSOONLIJK VERHAAL. Dat helpt enerzijds wel dat het vlot blijft, anderzijds is dit echt wel te informeel geschreven naar mijn smaak en haalt ze te veel persoonlijke zaken erbij (zoals een trauma van de mede-auteur) die mij weinig boeiden. Maar vooral op de inhoud schort dit. Verkade noemt allerlei dingetjes maar alles is maar een beetje half. Het blijft vaak bij het noemen. Echt met nieuwe inzichten komt ze niet. Enkele details zijn dan wel leuk (en hoe men door de jaren over verkeersslachtoffers is gaan schrijven in de media), maar het grote verhaal mag toch wel gekend zijn als je af en toe krant leest. Ze brengt dit als iets nieuws, en dat PERSOONLIJKE deel is dus ook een stukje ontdekkingsreis. Maar voor mij was er weinig te ontdekken. De conclusie is dan ook niet heel denderend uiteindelijk. Zowel niet qua impact als qua uitwerking. Ook die blijft er maar wat bijhangen.1,5*.

Ik zag dit boekje en dit leek me nu echt zo'n ding waar ik me heerlijk aan zou storen dus toch maar meegenomen. Ik kan ook niet zeggen dat ik geheel onbevooroordeeld dit heb gelezen. Op de cover van mijn versie staat nog "Vol humor en overtuiging", dat heeft (goede vriendin van de auteur) Doortje Smithuijsen gezegd. Dan heeft zij toch een andere defintie van humor want ik kon daar werkelijk geen spoortje van vinden.

Enfin. Borrel begint met een gesprek met een vriendin die aangaf dat rechtse jongens beter in bed zijn waarna zij zich afvroeg: is rechts slecht voor de seks in het algemeen? (Eigenlijk is dit gewoon een rare manier om te zeggen dat ze zelf niet heel tevreden is over haar seksleven en zoekt de schuld elders). Omdat we hard moeten werken en alles duur is, is er minder ruimte om te genieten van seks, is haar boodschap vrij plat geslagen. Echt onderbouwd wordt dit niet.

Het boekje is niet subtiel of blijft gespeend van stereotypes. Op een bepaalde manier is dit best interessant en los ervan dat ik me weleens stoorde is dit ook wel intrigerend. Al gaat Borrel ook wel vaak de mist in, al dan niet bewust. Economisch rechts en conservatief worden nogal eens door elkaar gehaald. Als het gaat om de invloed van conservatieven op de beleving van seks daar is ze stukken beter dan de invloed van economisch rechts en kapitalisme. Ik noemde al de prijzen maar kapitalisme zou ook zorgen voor ongelijkheid. Ze komt met een voorbeeld van vrouwen uit het communistische Oost-Duitsland die hun seksleven hoger waardeerden. Ze vroeg wel direct af of men wel zo vrij was daar, ook in hun antwoorden. De vraag stellen is hem beantwoorden en dit zegt toch wel veel over de argumentatie. Al is de vraag of gendergelijkheid voor betere seks zorgt en of kapitalisme daar slecht voor is best interessant maar Borrels relaas komt inhoudelijk echt tekort hier. (Los daarvan, de reden dat men in communistische landen seks beter waardeert is dat ze vooral niet zoveel anders te doen hadden).

En verder moet ze nog even wat meningen kwijt over kapitalisme en conservatieve stromen. Maar hier wordt ze wel vals. Zo wordt Pieter Omtzigt in de mond gelegd dat met zijn oproep tot meer baby's baren hij natuurlijk witte baby's bedoelt. Dat Omtzigt een Turkse vrouw heeft en met haar vier kinderen heeft gekregen vergeet Borrel te melden. Net als dat zij van allerlei conservatieve stromingen en partijen man en paard noemt maar steeds één bepaalde conservatieve ideologie krampachtig vergeet.

Evengoed kan je je afvragen of links en progressief ook niet een beetje debet hieraan zijn. Uiteindelijk willen zij ook een carrière en duur wonen in Amsterdam en alle druk en stress erbij. Of staat volgens sommigen flirten gelijk aan toxische masculiniteit waardoor mannen ook wel zullen denken: mij niet gezien. Al dat soort nuances ontbreken hier. 2,0*.

Na ooit voor Engels op de middelbare school het verrassend leuke [i[The Curious Incident with the Dog...[/i] te hebben gelezen, nu maar deze nieuwe van Haddon na enkel goede recensies te hebben gezien. Het is me niet meegevallen.

We volgen acht personen op een familievakantie, niet allemaal even normaal, elk met zijn eigen probleem, maar ook niet zo gestoord dat ze ongeloofwaardig worden. Wel blijft het feit dat je dus acht probleemgevallen tegelijk hebt. Dat an sich is weer minder normaal en niet altijd even overtuigend. Wel kan dat een aanzet zijn tot een roman vol grote spanningen. Dat valt mee en is niet altijd even goed uitgewerkt. Elk heeft een eigen probleem, maar tot een grote explosie op het eind komt het niet. Wat lichte irritaties over en weer enkel op een uitzondering na. Een echte spanningsboog blijft uit. Dan heeft een Anderson dat in Magnolia beter gedaan. Haddon had dus meer naar een beter eind moeten werken, een echte climax, of hij had een centraal probleem moeten neerzetten, zoals in de film Festen is gedaan. Daar kunnen lichte irritaties omheen dan prima in worden gepast. Nu blijft het wat pruttelen en de kaars dooft langzaam uit.

Wel moet gezegd dat Haddon goed in de personages zit, ze genoeg vlees mee geeft en ze altijd geloofwaardig en oprecht houdt. Nergens vliegt hij uit de bocht, altijd met een mooie blik zonder te oordelen, enkel goed geobserveerd. Zelfs in de kleine Benjamin. Kinderen tot 10 blijven irritant, maar het valt bij deze redelijk mee. Enkel Angela staat me tegen, met haar geneuzel over haar doodgeboren kind. Het is saai, maar ook wat bevreemdend en lijkt niet helemaal te passen in de rest van het verhaal.

De stijl is niet altijd even gemakkelijk, maar wel interessant. Haddon gaat van personage op personage, zowel in hedendaagse tijd als soms een flash-back, zonder altijd direct duidelijk te maken wie nu aan het woord is. Dat kan je wel vaak halen uit het stuk, wat knap gedaan is, maar helaas niet altijd. Wat jammer is en je leestempo danig drukt. Je krijgt wel een haast filmisch boek, of hij met de camera zwiept door de ruimte met hier en daar een stuk montage, maar meestal zoals Fellini het deed in Otto e mezzo. Het idee daarvan kan ik wel waarderen, ondanks dat het niet altijd even goed werkt. Dit wordt wel iets minder vaag tegen het eind, wat prettig is, want 250 bladzijden lang is daarvoor gewoonweg te veel. Dat heeft Haddon denk ik goed doorgehad.

En vanwaar die verwijzingen naar film en boeken hierboven? Simpel, Haddon doet dat erg veel, dus doe ik het ook. Maar in het boek zo vaak wekt een hoop ergernis bij mij op. Eén verwijzing? Prima! Een tweede? Soit!. Maar zoveel is mij te veel. Ook enkel populaire titels worden genoemd. Niet per se slecht, maar wel altijd erg oppervlakkig. Ik vraag me af wat Haddon ermee bedoelt. Dat is niet duidelijk, maar het is in zodanige hoeveelheden en zo consequent aanwezig dat er wel een reden achter moet zitten.

Al met al dus eens wat anders. Helaas is het niet altijd even geslaagd, zeker op inhuoudelijk vlak, maar wel eens vermakelijk te lezen. 3*.

Fijn boekje. Treur weet vooral met weinig woorden soms veel te vertellen en zet heel aardig het sfeertje en leefwereld neer van een stel dertigers. Jammer is wel dat de hoofdplot met al het gedoe dat erbij komt kijken wat minder boeit, maar het leest wel lekker makkelijk weg en de 50 bijgevoegde tekeningen zijn fijn. 3,0*.

Geweldig boek van Mak. Het is in de eerste plaats een reisboek, met beschrijvingen van de route, het landschap en het reizen an sich. Het is ook een boek over de staat van Amerika, die niet bijster goed is volgens Mak. Het is tevens een boek over de geschiedenis van de Verenigde Staten, vanaf de eerste jaren tot nu, met een zwaartepunt vanaf de Tweede Wereldoorlog. Het is ook een literaire verhandeling van Travels with Charley van John Steinbeck in de meest brede zin, met daarbij een beschrijving van het boek, een analyse van het boek (wat is waar, wat is gejokt), een beschrijving van de tijd waarin het is geschreven en een verhandeling over de auteur zelf en hoe dit in het boek is terug te vinden. Mak weet dit alles zeer knap als één geheel te brengen zonder dat die overdaad vervelend wordt, en weet in soms leuke kleine details te treden zodat het ook niet heel oppervlakkig blijft. Enkel sommige passages zijn wat saai (zeg tien procent van het boek) maar meestal is het zeer boeiend. Derhalve een dik verdiende 4,5*.

Beetje rommelig. Echt een goede verteller is Benali niet, hij springt van hak op de tak, haalt zijn eigen geschiedenis erbij (minder boeiend en weinig subtiel in dit werkje verwerkt) en echt de persoon Jan Janszoon beter leren kennen doe je als lezer ook niet. Dat neemt niet weg dat er een stuk is dat Benali vooral het leven van deze piraat als rode draad gebruikt en dan ook niet daarvan afdwaalt. Dat is het beste stuk en geeft een redelijk inkijkje in die wereld van piraterij rond de noordkant van Afrika. Maar dit had zeker beter geschreven kunnen worden. 2,5*.

Geweldig boekje dat hoogstens de laatste 30 pagina's misschien iets te langdradig wordt en daardoor net geen topscore krijgt. Ik zit zelf ook weleens op een racefiets en ben begin dit jaar nog de Ventoux op gefietst en dat gevoel weet Krabbé perfect herkenbaar te brengen. Sowieso de hele opzet is uitstekend. Vaak op de fiets krijg je ook allerlei gedachten en zo leest dit boek ook, terwijl Krabbé een zware tocht* fietst krijgt hij die gedachten ook. Tijdens een koers afzien en ondertussen denkt hij aan van alles en nog wat. Dat in het hoofd kruipen wordt uitstekend gedaan en Krabbé weet zijn eigen psyche (en die ook wel van enig andere renner) goed neer te zetten en op de lezer over te brengen. Enkele leuke wielerfeitjes en vooral een uitstekende sfeer. Ook geinig hoe dit boek meer dan 40 jaar oud is maar nog steeds volledig in het hier en nu kan afspelen. De wielrenner van 1978 is gelijk aan de wielrenner van 2023. 4,0*.

*Het boek doet de tocht m.i. zwaarder voorkomen dan dat hij werkelijk is. Een beetje redelijk amateurrenner moet deze tocht kunnen uitfietsen als ik zo de hoogteprofielen bekijk. Niet op het tempo van Krabbé (hij zegt een tijd 1.21 op de Ventoux te hebben en dat is behoorlijk goed) maar zeker wel in eigen tempo. Maar dat een wielrenner kan afzien op deze tocht, dat geloof ik wel en dat gevoel is natuurlijk altijd juist en daarmee goed verwoord.

Joost de Vries, die naam deed na een bladzij of 50 ineens een lichtje branden; het was die volstrekt oninteressante oud-columnist Joost van NRC - verder dan de helft kwam ik in zijn korte stukjes niet. Vandaar dat dit boek zo een moeite kostte. Het laatste deel heb ik ook maar vluchtig gelezen, als je me dan nog niet weet te boeien.

Joost de Vries is wel het type dat vol is van zichzelf, dat echt een harde plasser krijgt als hij dit soort broddelwerk typt in die vreselijke stijl. Constant zie ik hem denken: "Wat ben ík goed, wat ben ik goéd!!!" Hij schijnt met Mulisch vergeleken te worden door de vele verwijzingen naar de klassieken en literatuur, mij deed het eerder aan Giphart denken vanwege die schreeuwerige quasi-hippe stijl vol Engels, verwijzingen naar films, inside jokes, schuingedrukte stukjes, chaotische look en ga zo maar door. Daarnaast is dit echt veel te veel. Als het af en toe gebeurt dan wil dat best aardig zijn, zeker nog als gimmick. Dit is eerder een volledig gesampled boek door een DJ die niet weet hoe ritme en maat te houden. En waar Mulisch weet waar zich in te houden, waar hij nog ritmisch lekkere regels schrijft - bij De Vries loopt dat nooit echt lekker- en waar hij interessante personages en ontroerende vriendschappen beschrijft: dit boek mist dat alles node.

Neem daarbij het voor mij totaal oninteressante verhaal, een saaie hoofdpersoon, weinig bijzonders dat literatuur het waard maakt gelezen te worden en er blijft maar één conclusie over: 0,5*.

Een werk een beetje in de stijl van Annejet van der Zijl waarin een grotere geschiedenis wordt vermengd met een persoonlijk verhaal. Grote verschil is dat Van der Zijl net wat beter dat interessant weet te houden (hoewel ook niet altijd), beter de schetsen van de geschiedenis weergeeft en goed weet waar ze in het persoonlijke moet inzoomen om wel boeiend te blijven. Boland lukt dat allemaal net wat minder. Wat droger beschreven ook, maar ook soms erg veel details uit het persoonlijke leven die niet bijster interessant zijn en de grote geschiedenis hangt er soms wat bij. Al met al wel een boeiend verhaal, leerzaam op momenten ook, alleen soms wat mager op papier gezet. Net aan 3,0*.

Na Congo gelezen te hebben schreef ik toen al in mijn review ook weleens zo'n boek over Indonesië te willen lezen van hem. Nu wel, daar is dan Revolusi. Het is overigens niet helemaal geworden wat ik gehoopt had. Dit boek draait veel meer om slechte een korte periode (in casu de jaren 1920-1949) en minder om de volledige geschiedenis. Nu beoordeel ik het boek op wat het is en niet op wat ik wilde, maar toch, ik miste af en toe wel wat. Zeker na de onafhankelijkheid, dat komt er bekaaid van af.

Voorts is dit boek net zo dik maar met een kortere tijdspanne. Je ontkomt er niet aan dat het gedetailleerder is. Soms simpelweg te gedetaileerd. En dat is lang niet altijd even boeiend. Hoewel de vele interviews boeiend zijn en een meerwaarde was het hier soms allemaal net too much. Van Reybrouck is juist goed in het vertellen van geschiedenis (de eerste twee hoofdstukken zijn goddelijk geschreven) en die kwaliteit komt minder van pas in de rest van het boek.

Opzich is het wel goed en knap geschreven, temeer Van Reybrouck ervoor zorgt in elk hoofdstuk (dat wel chronologisch loopt) de aandacht ergens anders op ligt. Nu eens de jappenkampen, dan weer de geschiedenis van de Indonesische onafhankelijkheidsstrijders of terreur van Nederlandse soldaten en soldaatgemaakten. Maar toch, uiteindelijk vond ik Congo gewoon beduidend beter, al scheelt dat in de score niet heel veel. 3,5*.

Enorme tegenvaller. De film kende ik al. Althans, blijkbaar, want ik heb er op gestemd en twee jaar terug wat over geschreven maar ik kan me er weinig meer van herinneren behalve een schreeuwerige Winslet. Nu is dit en boek, dus dat aspect zat hier sowieso niet in in ieder geval. Niettemin zat er maar weinig boeiends.

Dit boek zou gaan om het doorprikken van de Amerikaanse droom, van de levens achter de keurig aangeharkte tuintjes, maar ziet men hier niet gewoon te veel in? Dit gaat gewoon over een koppel dat steeds ruzie maakt. Ergens richting het einde zegt zij dat ze nooit van hem gehouden heeft, maar is dat het? Het vervelende van dit boek is vooral dat ik de personages nooit geloofde. Hun ruzies en drama (nee: DRAMA!!!) lijkt vooral geschreven om de plot vooruit te helpen. Ik zie hier geen observerende schrijver die personages laat leiden door hun gevoelens en door psychologie, maar een schrijver die een plot heeft bedacht en daar emoties bij verzint. Geen moment geloofwaardig.

Er zitten enkele losse momenten in die nog wel oké zijn. Als Frank het uitmaakt met zijn minnares bijvoorbeeld, dat is gewoon prima geschreven. Ook de eerste scène gaat nog wel, maar dar spelt dat je de context van de rest nog niet kent en dan is zo'n ruzie vanuit kleine irritaties nog wel oké om te accepteren als lezer. Maar de rest is een hoop lucht en de rol van die zoon die in een inrichting zit snap ik nog steeds niet. 1,5*

Mijn score is iets lager dan dat het boek eigenlijk verdient. Balmes volgt de Rijn, letterlijk, van de bronnen in de Alpen aan het begin van het boek tot de Nieuwe Maasvlakte in het laatste hoofdstuk. Hij is ook erg compleet, van natuur tot inspiratie op kunstenaars (voornamelijk schilder Turner) tot geologie en geografie en historie tot de rol van de Rijn als handelslijn en verdedigingslijn.

Punt is alleen dat de zaken die ik net leuker en interessanter vind (gericht op historie en economie) veel minder aanwezig zijn dan de delen die ik minder boeiend vind (vooral over de natuur en een zoveelste vissoort of rivierkreeftenpopulatiie). Door te kiezen om de Rijn te volgen zit er ook helaas af en toe wat herhaling in en missen soms de echte grote lijnen.

Verder is het boek dikker dan noodzakelijk. Balmes schrijft vrij wollig. Dat is een keuze die in literatuur prima ken werken maar hier stoorde me dat een beetje omdat ik het boek ook vooral als voor de inhoud, niet zozeer voor de taal en voor de leeservaring. Maar bij een ander kan dat geen enkel probleem zijn. 3,0*

Aardig, maar dit boekje is eerder een eerste hoofdstuk van een veel dikker boek dan een boekje op zichzelf. De helft van dit boek gaat over het vaststellen van de omvang van gestald vermogen in belastingparadijzen. Best oké en goed als bronmateriaal voor anderen of verder onderzoek maar niet als dat het punt van je boek is zo ongeveer. Verder nog een aardige geschiedenis van belastingparadijzen in het begin en een suggestie voor de toekomst (een bepaalde voorbelasting) die helaas veel te mager wordt uitgewerkt. Op punten scoort dit ding nog wel voldoende. 3,0*.

Een novelle. De vraag is altijd: is dit de juiste vorm of had hier een roman van gemaakt moeten worden? Dit boek is geen werk dat me echt greep. Daarvoor blijven alle personages te kort beschreven, te kleurloos. Echt een verschil tussen de drie kon ik niet zien. Juist de chauffeur was nog het beste uitgewerkt. En dan is de vorm van de roman beter.

Anderzijds is de korte vorm wel goed voor de boodschap en je krijgt wel een compleet verhaal mee. Een romanvorm is dan minder geschikt. Ik denk dat dit werk daarmee de geschikte vorm heeft, zij het dat het werk daarmee mij niet niet wist mee te slepen. In de weinige woorden die Kanafani gebruikt weet hij wel veel te zeggen en dat is goed en knap gedaan.

Het boekje begint overigens verrassend door de drie mannen die willen vluchten elk in hun eigen hoofdstuk te introduceren bij een mensensmokkelaar. Echter, ze gaan niet met hem mee maar met een ander die een lagere prijs biedt. Dat is sterk omat je direct op een verkeerd been wordt gezet zonder dat zoiets stoort. 3,5*

Heerlijk werk van Gogol, allicht het beste wat ik van hem heb gelezen. Het is geen roman, geen novelle of essay, eerder een sfeerschets van iemands leven of een vingeroefening in het beschrijven van omgevingen die zeer knap zijn gedaan en waardoor je je zelf echt waant in Parijs, Noord-Italië of Rome. Gogol geeft hier echt mooie beelden die je doen verlangen naar die locaties, en vooral, wat dit werk zo goed maakt, is het literaire stijlmiddel dat hij constant gebruikt en dat één van mijn favoriete is: de opsomming, ofwel een enumeratie. Daarom 4,0*.

Al jaren in de kast. Ooit kocht ik dit boek (in het Engels) omdat het met interessant leek maar ook goed en belangrijk voelde. Een paperback met relatief licht en dun papier en kleine lettertjes. Een gevoel dat een e-reader nooit kan evenaren. En sindsdien is dat boek tweemaal mee verhuisd en stond ook nu alweer 5 jaar op de plank. Enfin, vlucht naar San Francisco en ik wilde a) Engels lezen die reis en b) niet te zware boeken meenemen (met een dubbele betekenis: zowel geen zware literatuur als geen dikke zware boeken die ik moet meeslepen).

Het boek is op inhoud vooral beschrijvend. Niet onaardig en vooral helder geschreven - er is steeds een lijn in het verhaal en wat betreft geschiedschrijving zit dit goed in elkaar door op hoofdlijnen te blijven werken en niet te veel namen te noemen die je zo weer vergeet.

Grootste pijnpunt is echter de diepgang. En dan vooral op het verklaren van zaken, iets dat Jared Diamond in zijn Gun, Germs and Steel juist zo goed en boeiend deed. Als gezegd is dit boek beschrijvend, maar die laag eronder wordt eigenlijk nooit echt aangeraakt. Dit blijft al met al een wat oppervlakkige en uitgebreide Wiki-pagina. Zo leerde ik relatief weinig in deze dikbedrukte 600 pagina's en dat is toch jammer. 2,5*.

Dit boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel is een uiteenzetting van het mijnwerkersleven, per hoofdstuk een ander onderwerp behandelend. Een hoofdstuk over het voedsel, over de woningen, over het beroep zelf, etcetera. Erg leuk en boeiend om te lezen en het deed op zijn beste momenten denken aan Orwell's Down and Out In Paris and London. Orwell heeft een goed oog en kan zulke informatie helder en boeiend neerzetten. Wel gebruikt hij vaak bedragen om een en ander te duiden en die bedragen zeggen mij thans eigenlijk niets.

Het tweede deel is meer filosofisch van aard en ziet op het socialisme, waarom men daartoe moet overgaan en waarom dat niet lukt. Hoewel op momenten aardig vind ik dit als geheel wat rommelig, vaak minder boeiend en soms ook wat verouderd (sowieso qua ideeën die door de tijd heen niet waar bleken te zijn, maar ook heel erg toegespitst op het leven toen). Gemiddeld wel een dikke voldoende maar dit werk gaat voor mijn gevoel wat als een nachtkaars uit. 3,5*.

Gelezen n.a.v. het overlijden van Cormac McCarthy. Ik kende de beste man eigenlijk niet, enkel sommige van zijn verfilmingen zoals No Country for Old Men. Deze The Road/De Weg kende ik vooral van de filmtitel, maar ik heb de film niet gezien. Ik las in nogal wat reacties dat dit boek wl tot zijn beter hoort, zo niet zijn beste is.

Dit boek kent een bepaalde stijl die vrij consequent en strak wordt doorgevoerd. Ook inhoudelijk. Geen context, geen namen, geen uitleg, geen oorzaken. Dit boek is enorm kaal op dat vlak. Hierboven las ik dat dat de fantasie prikkelt van iemand, bij mij juist niet omdat ik te weinig meekrijg. Die hele wereld gaat niet leven, ondanks de an sich knappe beschrijvingen. Maar het is ook vooral saai. Alle bladzijden lijken op elkaar. Veel alinea's kun je zo omdraaien omdat ze los van elkaar staan, maar je kan ze evengoed 40 pagina's verder of eerder plaatsen. Ik kan me indenken dat als je verdwaalt in zo'n verhaal dat je helemaal erin gezogen kan worden, maar als dat niet lukt dan blijf je van een afstandje kijken.

Ik vond ook de tekst qua taal heel vlak. Maar ik had ook het gevoel dat de vertaler probeerde het Engels vrij letterlijk om te zetten in een Nederlands dat niet echt Nederlands is waardoor die taal nooit leeft. Ik heb na het boek uitgelezen te hebben nog een deel gevonden in het Engels en nog een bladzij of 20 gelezen en eerlijk is eerlijk, dan is de taal een pak beter. Inhoudelijk blijf ik bij mijn kritiek maar mijn score is iets hoger dan mijn ervaring in het Nederlands. 2,5*

Dat gedoe met die honden lijkt vooral een verkooppraatje, want echt bij de geschiedenis van de Balkan doet dat het niet. Dit boek bestaat uit drie delen: een geschiedenis, enkele thematische hoofdstukken over honden (vooral van Tito) en enkele personen en vervolgens een heel derde deel over reddingsacties voor honden. Dat laatste (en tevens langste) deel heeft weinig van doen met de rest en is nauwelijks boeiend. Die eerdere delen zijn beter. Niet heel diepgravend of vernieuwend, wel onderhoudend en goed geschreven. Vooral de sfeerbeelden van Joegoslavische steden en dorpen weet Van Hengel goed neer te zetten, als lezer waan je je echt op een dorpspleintje aldaar. 3,0*.

Gewoon een fijn boek met veel sfeer, leuke personages en alles wat de Russen vaak zo goed maakt. Een flard van het leven enkele mensen waar een buitenstaander tussenkomt en zo een en ander in beweging zet, maar toch zeker niet te veel. Het boek eindigt wel vreemd, alsof Toergenjev het wel welletjes vond en nog snel er een compleet einde aan breidde. 3,5*.

Vrij droog geschreven. Als pamflet, of lezing zo je wil, dan toch wel erg matig. Voornamelijk een wat taai ambtenarenproza dat af en toe gewoon lelijk is. Ook beeldspraak is vaak maar zozo, hoewel aan het eind zegt Kaag "dat de wereld niet eindigt in onze duinen, maar begint bij onze stranden" en dat vind ik dan wel een mooi stukje.

Verder geeft dit een redelijk beeld van Kaag's visie, maar echt met oplossingen komt ze niet (althans, zo opervlakkig dat je er niks mee kan, al is dat ook niet echt bedoeld voor zo'n lezing) en de opbouw is ook al zo statisch dat het niet lekker wegleest. Ik verwacht hier een bevlogen verhaal, maar krijg gewoon een beleidsnotitie. Hoewel dit nog altijd beter is dan de gemiddelde Troonrede. 2,0*.

Geen heel bijzonder kortverhaal. Het is een brievenroman, maar een hele korte, die ook best chaotisch is. Het is dat ik de samenvatting al had gelezen, anders was de clou me niet echt opgevallen.
De stijl, wat hoogdravend en pretentieus, kan ik wel goed hebben en maakt die brieven an sich wel leuker om te lezen. Maar verder wel één van D's mindere werken. 2,5*.

Misschien dat iemand mij kan zeggen of de rest van het werk van Paustovskij in dezelfde stijl is geschreven, want dan ga ik daar niet aan beginnen. Ik vond dit echt een vreselijk boek waar ik niet doorheen kwam en uiteindelijk maar steeds een hoofdstukje voor het slapengaan las. Het zijn allemaal flarden verhaal, haast samenvattend opgeschreven waardoor ik nooit in het verhaal kwam en het geheel enorm afstandelijk bleef. Ergo: de personages konden me niets schelen. In een stijl ook die deed denken aan Babel, ook niet mijn favoriete Rus. Soms op momenten wel wat sfeer (de zuidelijke warmte en roes van alcohol voel je dan) maar dat is echt te weinig. Pas aan het eind in deel 3 (de oorlog) werd het ineens wat beter, meer voelbaar ook. 1,5*.