Ik zag Koens zitten bij DWDD voor dit boek. Dat was wel een stuk vermakelijker, vooral omdat de leukste en boeiendste punten eruit gepikt werden en besproken in een luchtig kwartiertje. Niet dat de bundel slecht is verder, want er staat genoeg in, maar er zit te veel herhaling in (na een zoveelste vogel die als vermeend spion is gevangen geloof je het wel) en soms worden dieren erbij gesleept. Het is alsof Koens met dit idee begon maar stiekem net te weinig materiaal had. Het Midden-Oosten is ook te groot om als geheel gezien te worden hierbij: Turkse vissers zijn anders dan Arabische oliesjeiks en anders dan Egyptische boeren. Dus als bundel is dit niet gelukt.

Maar de losse momenten zijn prima, over het houden van valken in combinatie met identiteit in moderne oliestaatjes (waarmee Koens zonder dat hij het doorheeft dat je tradities die er zijn niet moet afpakken), het redden van dieren boven het redden van mensen (dieren komen Gaza wel uit) en de liefde van Turkse vissers voor een beloega. Ook de vragen waarom men voor dieren zich wel kan inzetten wordt -terecht- gesteld. Jammer alleen dat het bij vragen blijft en er niet echt naar een antwoord wordt gezocht. 3,0*.

Best heel aardig soms, het is dat halverwege het wat eentonig wordt allemaal en pas tegen het einde weer iets van ontwikkeling kent, anders had het nog wel een iets hogere waardering gekregen. Maar het is goed leesbaar geschreven en vooral inhoudelijk helder. De wereld van de paaz komt tot leven, en de psyche van Emma wordt goed verwoord, met al haar nukken en kronkelende gedachtenwereld. Sterker, dit wordt zelfs uitstekend verwoord; ik ging in elk geval volledig mee, hoe zij blij wordt als ze een tekening af heeft of voor de zoveelste maal de slaap niet vatten kan en eigenlijk een weerloos kind is geworden. Alleen jammer dat de geschiedenis die Emma meekrijgt een beetje blijft hangen, dat gedoe met dat broertje, dat had niet gehoeven. Voor zover ik begreep heeft de auteur zelf een andere jeugd gehad, dus waarom dit er zo instoppen? Dat je eventueel overspannen raakt en depressief geloof ik ook zo wel, daar hoeft geen onverwerkt jeugdtrauma bij te komen. Verder gewoon een aanrader. 3,5*.

Heel aardig. Mooie beschrijvingen van plaats en personages en een zekere uitdieping van de mens. Fijne sfeer en leuk tijdsbeeld en het vermaakt ook goed. Voor een lange tijd dan. Het einde was wat vervreemdend en hier kon ik niet zoveel mee. Ik vroeg me ook af wat Tsjechov hier nu precies mee wilde zeggen. Ja, ik kan een en ander bedenken, maar overtuigend is dat allerminst. 3,5*.

Heel aardig verhaal, vertelt vanuit de ik-vertelsituatie door de schrijver, maar het is het aanhoren van een monoloog van éne Susan. En ook zij vertelt vanuit haarzelf, de ik-vertelwijze dus. Zoiets vind ik altijd wel aardig gevonden.
Het verschil tussen droom en werkelijkheid is niet altijd even duidelijk, alsof de lezer zelf palmwijn heeft gehad en niet alles even helder ziet. Er heerst verder een prettige sfeer, aardige personages, en soms mooie passages en metaforen over Afrika. Zoals met het schaken, met zwart en wit Het is tevens een boek over de problemen van Afrika, een soort blauwdruk. En het komt goed over door een niet bestaand eiland te nemen, geen plaatsbepaling te geven, waardoor het ook ergens nog tijdloos wordt.
3.5*

Na een aantal interviews met deze schrijfster te hebben gelezen werd ik wel benieuwd naar dit boek. Maar waar die interviews zo helder en interessant waren, zo jammerlijk saai is dit boek, zeker vanaf ongeveer de helft.

Het is niet zozeer een roman, maar meer negen korte hoofdstukken over het leven van mevrouw Hünniger, die al dan niet een samenhang hebben in het leven na de DDR. De periode van pakweg 1989 tot 2010 wordt volledig behandeld. Hünniger geeft vaak aan dat het meer ging over de ouderen van toen dan over de jeugd, de derde generatie Oost-Duitsers die eigenlijk de DDR nooit bewust hebben gemaakt. Dit boek gaat echter ook meer over de verandering in leven, en dan met name voor ouderen. Dus waarom dit boek?

Af en toe zegt ze wel wat leuks. Hoe zij als kinderen door de nieuwe supermarkt met rekken vol snoep lopen. Maar daar blijft het wel bij. Over haar latere periode schrijft ze weleens dat ze altijd als Ossie wordt aangesproken (terwijl zij dat voor haarzelf niet echt is) maar daar blijft het wederom bij. Om daar nou een boek voor uit te brengen? In die korte interviews zegt ze eigenlijk evenveel, zo mogelijk niet meer. Dus dat valt nogal tegen in die dik 200 bladzijden, en dat is jammer want het onderwerp is wel uitermate boeiend en eigenlijk nooit echt beschreven. Zeker niet vanuit de generatie zelf. En daar komt bij dat ik uit ’87 kom (zelfde generatie ongeveer), ook ik ken de DDR niet, maar denk er wel eens aan hoe vreemd het zou zijn dan te leven aldaar.

Hünniger schrijft wel fijn, met soms humorvolle stukken (de rechtszaak). Ook haar gedachten als klein kind zet ze erg mooi en geloofwaardig neer. Niet velen kunnen dat.

Een allerkleinste voldoende, 2,5*.

Ik houd van lezen, maar soms krijg ik het idee niet van literatuur te houden. In ieder geval niet van zulke verhalen. Deze Paravion is weer zo'n bij tijds vaag werkje, met meer gedachten en flarden verhaal, dan dat je het idee krijgt dat er een goed verteller aan het woord is. Dit is een sprookje, en er gebeuren rare dingen in het verhaal, maar echt fan ben ik er niet van. Bij García Marquez kan ik het nog net hebben, in dit boek helaas niet. Verder al snel niet meer boeiend. Wel mooi geschreven, maar ook met het gevoel dat Bouazza moeilijk doet om het maar interessant te laten lijken. 1,5*.

Ooit heel lang terug de film weleens gezien maar dar wist ik verder niets meer van te herinneren. En aangezien ik in augustus nog naar Parijs gaat en dit boek al een tijdje in de kast stond was het weleens tijd dit werk te pakken. Mijn uiteindelijke gevoel is gemengd. Dit boek bestaat uit vier delen. Het eerste deel is bijna al de helft van het boek, het laatste deel enkele bladzijden en de rest wordt gevuld door 2 en 3. En nu is het zo dat ik deel 1, gelukkig wel bijna de helft van het boek, veruit het beste vond en de andere drie delen een pak minder.

Dat eerste deel kent vooral opzet, sfeerschepping en ook aangenaam leesvoer. Prachtig als alle geuren worden genoemd en Süskind je de de geuren laat lezen maar haast laat ruiken. Erg knap en sterk en boeiend gedaan. Verder kent dit stuk een mooi beeld van Parijs. Maar daarna gaat het boek een versnelling hoger en is het boek vooral plot en voor mijn gevoel erg vluchtig en soms oppervlakkig. Dat boeide simpelweg veel minder en ook steeds minder en minder. En eigenlijk komt het boek nergens meer bij het niveau uit deel 1. Jammer. Per saldo nog wel voldoende omdat het boek soepel wegleest maar ik bleef teleurgesteld achter. 3,0*.

Een boek over een zeer boeiende periode en plaats maar ik vond dit werk niet zo heel leuk. Dat komt vooral omdat er wordt ingezoomd op personages en daar gaat de schrijver vrij gedetailleerd op in en vooral hun levens. Die personages zijn wel bekende namen uit de kunstwereld maar hun persoonlijke levens interesseren mij minder en ook gaat de sfeer van die periode en Parijs ook minder leven. Ik lees liever een boek van grove penseelstreken met hier en daar focus op details in plaats van zulk een werk. Niet oninteressant qua thema's, laat staan dat dit een slecht boek is (de hoofdstukken rond de oorlog geven een goed beeld van het gevoel in de stad), maar uit een lemma van Wikipedia haal ik sneller en beter informatie over het ontstaan van het impressionisme. 2,5*.

Dit is simpelweg mijn boek niet. Gelukkig was het niet al te lang en in 2 keer op en neer naar werk met de trein was het al uit. Chirbes probeert vooral heel erg een sfeer en gevoel neer te zetten. Ik zie de letters, maar het gaat nooit leven. Dar is verder geen verklaring voor anders dan dat deze schrijver me niet ligt (of de vertaling gewoon niet leeft). In het tweede deel komt er iets meer ontroering, maar echt boeien deed dit boek me nergens. Enkel de flash backs waar Chirbes meer verhalend wordt en minder op sfeer en emotie speelt is hij echt stukken beter en dat zijn veruit de leukste pagina's. Helaas is dat nog geen 15% van het boek. 2,0*.

Boek in drie delen. Het eerste deel is het sterkste, in Frankrijk nog dat redelijk in de traditie van 19e-eeuwse literatuur ligt. De nadruk op enkele personages en hun relaties werken ook goed. Het tweede deel gaat richting Midden-Oosten en is stukken pittiger en ergens al snel verliest het boek mij hier. Te veel personages die nooit echt gaan leven, ook omdat die namen wel even wennen zijn en te veel op elkaar lijken voor een leek als ik. Inhoudelijk ook het minst boeiend en duidelijk een tussenstuk tussen de romantiek van deel 1 en het meer politieke en de Palestijnse zaak in deel 3. Dat laatste deel is wel weer beter en op momenten interessant maar het boek komt dat deel 2 dat taai is nooit echt meer te boven. Erg jammer want volgens mij hoort juist dit stuk net het belangrijkste te zijn. Naar boven afgerond nog net voldoende. 3,0*.

De eerste 100 pagina's zijn geweldig. Ik schreef ook al bij Serotonine dat ik Houellebecq vooral goed vindt als hij verhalend bezig is. En dat gebeurt in dit stuk, waarin vluchtig de geschiedenis van beide halfbroers wordt verteld. Het getuigt van ideeënrijkdom en weet knap binnen het oppervlakkige toch heel knap twee personen te creëren met hun eigen invulling. Houellebecq is hier echt op zijn best en weet op momenten ook te ontroeren als hij de mislukkingen treffend weet te verwoorden.

Daarna echter zakt het boek hard weg. Er wordt meer ingezoomd op Bruno en zijn seksuele escapades en behoorlijk wat gedetailleerde beschrijvingen die op een gegeven moment wel gaan vervelen. Het wordt allemaal te ver doorgetrokken om echt nog invoelbaar te laten zijn. Ook de bak ellende die beide broers krijgen raakte me niet, maar irriteerde eerder omdat ik het volstrekt onnodig vond binnen dit verhaal.

En dan zegt Houellebecq af en toe nog wel interessante dingen over het alleen zijn en de huidige maatschappij, maar echt passen bij het boek vond ik dat niet, zoals ik vaker heb met zijn boeken. De filosofie hangt er te veel bij. Ook de epiloog is wat raar. Vooral vanwege het geweldige eerste deel nog wel voldoende. 3,0*.

Het kwartaalboek. Vorig jaar al heb ik dat meer opgepakt, dit jaar wil ik er wel in meegaan. Nu stond deze bundel, ondanks het zeer hoge gemiddelde, niet direct bovenaan mijn leeslijst gezien ik enkele eerdere werken van Heerma van Voss ook niet supergeweldig vond. Ik zag vaak wel wat hij wilde, maar het raakte me niet. Maar goed, soms verandert smaak, of een schrijver. Wat het ook is, op momenten heb ik hier best van genoten.

Het Begin 3,3*
Aardige opening die richting het einde wat weg zakt maar wel invoelbare dingen zegt over vertrekken, verlies en ook wel vergankelijkheid. Bracht me deels ook terug naar m’n eigen vriendenboekjes van toen (dat boekje zal nog wel ergens op zolder liggen bij m’n ouders).

Bowlen in Philadelphia 4,2*
Overduidelijk het beste verhaal. Misschien wel (of ik weet dat wel zeker) omdat ik veel dingen hier herken (het gevoel bij blauwe vinkjes maar onbeantwoorde appjes) en zo blijkt Heerma van Voss echt uitstekend dat soort beelden te kunnen scheppen. Het ongemak maar vooral de onzekerheid en kleine dingetjes in een relatie. Haarscherp geobserveerd en beschreven. Als lezer voel je al snel dat die relatie van Jacob en Anna niet helemaal zo goed blijkt zoals Jacob doet voordoen aan de hoofdpersoon. Dat geeft een zekere spanning omdat de hoofdpersoon dat nog niet doorheeft.

De belofte 3,0*
Geen onaardig verhaal met een heel aardige twist (dusdanig subtiel verwerkt dat ik dacht even wat gemist te hebben) maar als geheel verzandt dit verhaal een beetje in iets onbeduidends.

Verwachtingen 2,5*
Voor mij het zwakste verhaal. Dit begint nog heel behoorlijk waarin het leven van iemand kort wordt geschetst en waar de jij-vorm ook redelijk werkt. Daarna gaat het vooral over gevoelens van de ik-figuur voor de moeder (de eigen moeder?). Maar ondanks de liefdevolle woorden raakt het me allemaal niet. Ik zie de woorden, maar dat is het, ze blijven zonder waarde. Zoals ik vaker heb gehad bij Heerma van Voss. Een idee is dat dit meer beschrijvingen uit het eigen leven zijn zonder dat ze universeel worden gemaakt zoals in het bowlingverhaal en dat te persoonlijke voor mij wat lege woorden blijven.

Ik kan alles uitleggen 3,1*
De vorm hiervan is wel aardig omdat je als lezer benieuwd bent naar de afloop maar de details in het verhaal vond ik dan weer minder boeiend. Op zich redelijk beschreven maar dit verhaal interesseerde me simpelweg minder. Wel een erg mooie laatste zin.

Nieuw leven 3,4*
Minder subtiel dan het bowlingverhaal en minder sterk ook maar de goede punten daarin, vooral het ongemak in intermenselijke relaties en onzekerheid, worden hier weer goed neergezet. Het toekomstperspectief voegt niet heel veel toe (het blijft te veel hangen) maar is wel redelijk uitgewerkt en stoort ook niet. Het gevoel van kijken bij een raketlancering was mooi weergegeven. Geen idee of dat zo is maar ik heb eerlijk gezegd nooit erover nagedacht hoe zoiets voelt om daar in de buurt te staan.

De Bundel
Gemiddeld 3,25 over zes verhalen. Zes vrij uiteenlopende verhalen maar ze voelen we als een geheel aan. Dat is knap gedaan en daar heeft de bundel ook een meerwaarde. En de titel vind ik prachtig. Daarom omhoog afgerond dus 3,5*.

Boek over je eigen wortels, maar voelt aan als los zand. Boek volgt broer en zus. Ik vraag me vooral af wat Enter hier nu mee wil. Het verhaal van de zus volgt vooral haar ideeën en gedachten over religie, maar is a) nergens boeiend en b) hangt verder nergens samen met het verhaal van de broer. Het verhal van de broer is al leuker om te lezen, zeker enkele kleine momentjes van verliefdheid weet Enter goed te verwoorden, maar uiteindelijk blijft dit vooral bij een korte sfeerschets waar Enter te weinig mee doet. Aan het eind heb ik niet het idee dat dorp te kennen, noch de twee hoofdpersonen. Dan heb je als auteur gefaald. Tweede zware onvoldoende voor Enter, blijkbaar niet mijn soort schrijver. 1,5*.

Tegenvaller. Dit is een vooral een voorbeeld van style over substance, met een stijl die soms mooi is maar vaak ook vervelend en onbegrijpelijk leest en soms ook irriteert als je merkt dat Pfeijffer net op zoek gaat naar het duurste of moeilijkste synoniem van een alledaags woord. Zeker in het begin als er nauwelijks plot is, is dit vooral holle mooipraterij. Later wordt dit beter en komt er meer normaal taalgebruik langs - een verademing. Dan wordt het ook gewoon leuk om te lezen en vind ik het taalgebruik ook veel mooier dan bij die dikdoenerij. Inhoudelijk stelt Pfeijffer je als lezer voor een aantal vragen die hij zelf in het laatste hoofdstuk nogmaals expliciet stelt. Onnodig. Jammer, want op zich zijn het best vragen waar je als lezer wat mee kan. Verder wel vreemd dat hij het verhaal laat afspelen in een naamloze fictieve stad en daar allerlei fictieve plekken en gebeurtenissen bijgeeft. Ergste is echter dat Pfeijffer nooit helemaal de handelingen van de hoofdpersoon geloofwaardig weet te maken. Het boek is ook te kort om er een portret uit te kunnen halen en dat maakt het boek wel minder. 2,0*.

Verhaaltje begint sterk met sfeer en hoe de personages en hun wereldje worden neergezet, maar al snel wordt het werk minder en minder. Moraal en symboliek zijn nogal simplistisch neergezet en overtuigen niet. Sterker, het kom nogal storend en lachwekkend over. Ergens heeft Steinbeck wel een goede novelle in gedachten, maar in de uitwerking gaat het mis. Voor mijn gevoel ging het laatste hoofdstuk er ook een beetje bij. 2,5*.

Heel lang geleden las ik ergens dat dit echte literatuur is en De Ontdekking van de Hemel de kinderversie is van dit boek. Om over Dan Brown nog maar te zwijgen. Ik las twee bladzijden en snapte daar helemaal niets van. Veel boeken later toch maar eens dit werk gekocht en nog vele jaren later eindelijk gelezen. In ieder geval waren die eerste bladzijden nu wel prima te lezen; ik was toen er denk ik te jong voor. Maar verder is dit geen roman maar eerder een verzamelingen feitjes (en fictie?) die op romanniveau nooit werken en op niveau van ideeën nooit sprankelen.

De pakweg eerste 200 pagina's gaan nog wel. Ook de informatie over de Rozenkruisers is best leuk en informatief. Maar als men eenmaal in die theorie duikt dan verdwijnt de roman naar de achtergrond. Personages zijn niets meer dan manieren om teksten middels dialoog te brengen, hun levens verder boeien eigenlijk niet meer. Ook vond ik een en ander veel te ver gezocht om echt te prikkelen.

Dit boek gaat volgens mij ook helemaal niet om die ideeën an sich maar veel meer om de mensen die zich helemaal laten leiden door complottheorieën. Maar omdat het romangedeelte nauwelijks meer naar voren komt werkt het boek niet op die manier dat dit boek een karakterschets is van zulke mensen maar ook niet op het gebied van de ideeën aangezien dat niet eens het punt lijkt te zijn. Mulisch kwam wel met boeiende ideeën en vooral een prachtige mannenvriendschap, Dan Brown kwam nog met een spannende thriller waar je als lezer veel meer wordt meegetrokken. Het scheelt dat het bij hem veel minder vergezocht is en (mede daardoor) veel geloofwaardiger.

Al met al is dit een boek met enkele goede punten maar die zitten vooral in de eerste 200 pagina's. Op een bepaalde manier blijft dit boek nog wel intrigeren maar deed me uiteindelijk niets. 2,5*.

Ik kan me goed vinden in de mening hierboven. Ook dit boek zit nog in de opstartfase van de hele cylcus, net als het eerste deel. Maar hier zitten kop noch staart aan en als los boek werkt dat niet helemaal. Er gebeurt an sich ook nog niet heel veel en richting het einde sleept het ook wel. Verder grotendeels wel prettig leesvoer maar dat is het dan ook. 3,0* en hopelijk worden de volgende delen beter.

Aardig verhaal maar ook wat rommelig en het schiet richting het einde alle kanten op. Het begin is nog erg innemend maar richting het einde wordt de betrokkenheid steeds minder. Eigenlijk is dit het allemaal net niet. Het drama net te kort, het gedoe om geld ook net niet goed uitgewerkt, etc. Door de stijl nog wel vlot leesbaar maar dat is het dan ook. 3,0*.

Ik wilde dit boek al lang lezen. In zijn Kapitaal in de 21ste Eeuw benoemt Piketty dit boek meermaals en dan vooral een visie van Vautrin. "Het is beter rijk te trouwen en rente (op rente) te vangen dan hard te werken en elk jaar een bescheiden loon te ontvangen, met dat eerste verdien je meer en ook steeds meer". Dat was ook de basis van de boodschap van Piketty dat geld allereerst meer geld maakt en zag hij al genoemd in een boek van meer dan 150 jaar oud. Maar goed, ik kon geen mooie versie kopen en de bieb had al die jaren dit boek niet te leen. Tot ineens nu wel.

Enfin, het boek zelf dan. Dat begint ijzersterk met de beschrijving van het pension en haar bewoners. Het boek is enorm gehaast, dit is redelijk dezelfde stijl als die Dostojevski later ook zou hanteren en daar houd ik wel van, meestal dan. Want in het begin werkt dit goed, richting het einde werkt dit minder. Dan gaat de focus naar andere punten en komt er vooral meer theatraal drama bij en daar houd ik minder van. Verder wel een leuk sfeertje van Parijs en een prima beeld geschetst van haar samenleving.

Al met al 3,5*.

Ik zag dit boek langskomen op Twitter, aangeprezen door Özcan Akyol, de partner van Van den Breemer.

Een "Literaire thriller" dus, ik vraag me toch altijd af wat men ermee bedoelt. Enfin, mager boekje dit. Als thriller nergens spannend (halverwege heb je, mede door het beperkte aantal personages en soms iets te duidelijk achteloos neergezette hints al wel door hoe de vork in de steel zit) en als drama enorm hangend in clichés en oppervlakkigheden. Van den Breemer schrijft ook te banaal, alsof ze mooi wil schrijven maar het haar niet lukt. Noch qua taal, noch qua diepgang. Verder leest dit wel soepel weg en ik heb weleens saaiere boeken gelezen maar dat is dan ook het enige echt positieve. 2,0*.

Beetje rommelig en als bundel ook niet geweldig. De drie losse delen, het essaytje van Heijn, de grafrede en enkele losse stukken, passen thematisch misschien wel maar voegen op elkaar weinig toe. De grafrede is een mooi klassiek stuk literatuur maar het stuk van Heijne zelf is te veel van opzetjes zonder verdere uitwerking. Daar had ik graag iets meer van gezien. En het derde deel hangt er wat bij voor mijn gevoel. 2,5*.

Mijn tweede Austen, in korte tijd na de eerste, maar ook deze ligt me niet. Ik vind Austen vooral heel erg afstandelijk, soms grote gebeurtenissen gebeuren zomaar zonder enig effect. Ze is vooral beschrijvend en doet dat goed, maar vooral op het vlak van verstand, niet van gevoel. En buiten dat wisten de meeste personages en hun beroerselen me maar matig te boeien. Het is allemaal wat dramatisch qua opzet allemaal, maar juist kil qua gevoel. Allicht binnenkort nog één van grotere bekendste werken proberen, maar voor nu wel even klaar. 2,5*.

Toergenjev is een fijn schrijver en weet heel mooi en met haast speels gemak gevoelens te beschrijven, en dat alles in een erg fijne sfeer. Dat is ook wat dit boek beter maakt dan een gemiddeld werkje, dat er zo iets herkenbaars in zit, in dit geval verliefdheid en verlegenheid tegelijk. Verder te kort om echt te beklijven met een keur aan personages die allemaal nauwelijks speelruimte krijgen. Weinig bijzonder als verhaal (voorspelbaar inderdaad), maar als sfeerschets echter bijzonder geslaagd. 3,5*.

Wel bijzonder om eerst met ruim 30 pagina's stream of consciousness te beginnen, iets dat in het begin nog wel even verwarrend kan zijn maar al snel prima leest, mede door het rauwe taalgebruik van Wolkers waardoor je helemaal meegaat in de wereld van de hoofdpersoon. Ik vind overigens wel dat hij te vaak 'ineens' en 'toen'gebruikt, iets dat in een volgend boek dat ik nu lees nog vaker voorkomt en daar echt stoort.

Verder ook wel een mooi boek en op punten emotioneel (vooral met de hond), maar ik mis allicht nog de leeftijd om dit helemaal te begrijpen. Ik zie deze mensen toch eerder als slachtoffer van zichzelf dan van de wereld, en daar kan ik minder in meeleven. Het speelt nog wel tijdens een dag waar Ruwiel voor gevochten heeft en nu niet meer bijhoort, maar wiens schuld is dat? Daarom is die link tussen Bevrijdingsdag en zijn leven er voor mij iets te veel op de achtergrond en is dit meer een boek of eender welke mislukkeling in de maatschappij. Niet slecht, maar niet het geweldige dat sommige anderen erin zien. 3,5*.

Ongeveer drie kwartalen te laat ook maar eens tijd gevonden dit kwartaalboek op te pakken. Geen idee waarom ik deze lang op de stapel heb laten liggen.

Nu wel, dit is niet het meesterwerk dat ik hoopte. Daarvoor zijn de personages net niet boeiend genoeg, vaak zelfs inwisselbaar. Nu staan ze wel voor ideeën (in zoverre dus niet inwisselbaar) maar op het basisniveau komen ze niet echt tot leven, op enkele kleine momenten na zoals die duik in de zee. Dan wordt dit boek ineens heel menselijk. Vaker echter is de verteller ook vrij zakelijk en blijft het boek op afstand.

Nietemin, hetgeen Camus goed doet, doet hij wel zo vreselijk goed dat dit boek met gemak een hoge score krijgt. Zeker in de beschrijvingen van de mensen als groep, hun gedragingen en de sfeer in de stad (de hitte is soms voelbaar) wordt meesterlijk neergezet en vooral heel herkenbaar de afgelopen maanden. Enorm knap. Met afstand het beste stuk, en één van de beste stukken die ik ooit las, is het derde deel dat uit één hoofdstuk bestaat en één grote beschrijving is van de situatie in de stad. Dat is zo veschrikkelijk goed geschreven en getuigt van groot inzicht. De bespiegelingen later, de meer filosofische delen van de pastoor bijvoorbeeld, verbleken daar aardig bij en zijn toch wel stukken minder. Gelukkig is dit boek kraakhelder geschreven dat het geen moment vervelen kan en je als lezer heerlijk doorleest. 4,0*.

Dit werkje begint sterk in het eerste van de drie delen. Heel duidelijk wordt gesteld hoe de generaties van na 1980 echt heel anders zijn dan de generaties daarvoor, hoe allerlei veranderingen in de maatschappij en wetenschap de mens hebben veranderd. Maar daarna gaat Serres meer op abstract niveau verder en wist dit boek me steeds minder te boeien. Ik had nog een ander werk uit de bieb gehaald maar zag al snel dat dat boek meer leek op het abstracte deel, dus dat boek gaat ongelezen terug. Voor dit werk 2,5*.

Als tijdsbeeld is dit best een aardig werkje. Post-Sovjet is een vreemde periode en een vreemde omgeving. Enerzijds alle nieuwe westerse invloeden inclusief spelcomputers maar ergens zijn die landen nog ergens blijven stilstaan in de jaren 50. Dit verhaal speelt begin jaren 2000 en die sfeer en dat gevoel worden goed getroffen. Alleen wisten de personages me allen minder te boeien. De man des huizes is nog het meest interessant maar zijn vrouw en kind eigenlijk totaal niet en echt gegrepen werd ik ook niet. 3,0*.

Boeiend. Wel duidelijk bedoeld voor mensen die wat feeling hebben met die onderwerp, anders dan zijn werk Kapitaal in de 21e Eeuw dat ook voor een leek goed leesbaar is. Sommige columns zijn inmiddels alweer verouderd, maar hij zegt vaak in zijn stukjes genoeg boeiende dingen. Waarom een btw-verlaging die niet wordt doorberekend aan de klant bijvoorbeeld helemaal niet slecht is bijvoorbeeld. En zo zitten er meer interessante stukjes in.
Omgekeerd vindt Piketty ook veel zonder echt duidelijk te maken waarom iets volgens hem slecht of goed is (vooral als het gaat om verdelen van vermogen). Dat mag hij vinden, maar het is wat zwak dat enkel als mening te brengen, ik zie dan graag wat meer onderbouwing. 3,5*.

Nooit heel erg leuk, maar de stijl is soepel leesbaar en echt vervelen doet het ook niet. Op momenten zitten er enkele losse scènes in die wel werken want Giphart is best een goede kleine verhalenverteller, maar pas in zijn latere boeken als de stijl rustiger is geworden komt dat goed tot zijn recht. Ook in deze Phileine, net als eerdere boeken van hem, sneeuwt dat nogal eens onder het stijltje dat ergens hip wil zijn en lichtjes irriteert. 2,5*.

Dit is een heel klein toneelstuk, met maar iets van 5 rollen ook. Als opvoering zie ik wel potentie, puur als leeswerk werkt dat toch wel minder. In beginsel wel interessant, maar de beweegredenen van de personen snapte ik niet. Veel pathos, die allicht in Griekenland toen goed begrepen werd, maar voor mij nu vooral moeilijkdoenerij is. In een roman wil ik daar nog wel eens in meegaan, in zo'n toneeltekst een stuk minder. 2,5*.