Het sfeertje wordt zoals zo vaak bij Tsjechov mooi neergezet maar inhoudelijk was dit een pak minder boeiend. Dat hele gesprek tussen die hoofdpersoon en die vrouw vond ik maar wat geneuzel en gemijmer dat nergens heen gaat maar ook nergens interessant wordt. Gelukkig een kort verhaal dus echt vervelen hoefde ik me ook niet. 2,5*.

Dit is een boek dat tijdens het lezen niet werkt, maar achteraf toch wel.

Wat werkt er niet? Nou, allereerst de vorm van de raamvertelling. Die hele inbraak is een soort McGuffin waar Giphart af en toe op terugkomt maar waar verder weinig mee gedaan wordt. Het voelt als een goedkope manier om een verhaal te vertellen en stoort eerder dan dat het hulpvaardig is.

Giphart schrijft over van alles, en het boek lijkt nergens echt heen te gaan. Soms is het Giphart op zijn best, in vermakelijke anekodotes zoals hij dat zo goed kan (al halen ze niet het niveau dat Giphart kan halen), maar vaak verzandt het boek in nikserigheid. En ineens gaat het over seksueel misbruik, wordt de toon serieuzer en is het boek klaar. Tijdens het lezen werkt het niet, achteraf vind ik de vorm toch goed gekozen. Achteraf lijkt me de inbraak een symbool voor een psycholoog die vooral probeert te graven tot de patiënt zelf komt waar hij moet zijn. Ergens zegt hij zoiets letterlijk, dat de angst hem ertoe laat komen te schrijven waarover hij wil schrijven, seksueel misbruik (in Giphart's eigen jeugd). Maar dat is dus achteraf vooral bekend. Niettemin vind ik de vorm dan achteraf wel goed. Eerst vanalles zeggen, niet tot het thema komen, alsof je zelf bij een psycholoog zit, maar uiteindelijk dan toch zegt wat je moet zeggen. Jammer alleen dat dat tijdens het lezen eigenlijk niet werkt. Vanwege het gevoel achteraf toch een voldoende: 3,0*.

Na een goede 100 pagina's kwam ik er wel achter dat de personages me niet bovematig interesseerden en het boek draait vooral daarom. Het werk zit goed in elkaar, hier is duidelijk iemand aan het werk die kennis heeft van literatuur en de juiste elementen eruit pakt maar ook iemand die een minder goede verteller is en een eigen smoel mist. Nu en dan wel aardige opmerkingen, of dat nu over een bepaald Chinees personage gaat of over New York dat als een uitgeknepen sinaasappel wordt gezien wat betreft hetgeen over die stad is te vertellen. Maar ja, de rest is wat minder boeiend. Aan het eind zitten nog wel enkele aardige sfeerschetsen van Londen maar de finale deed me dan weer weinig. De hoofdpersoon is gefixeerd door iemands leven en gaat op onderzoek maar juist omdat ik dat totaal niet had voelde ik ook weinig. 2,5*.

Een beetje hetzelfde gevoel als bij Roedin. Een verhaal op het platteland waar alles voortkabbelt tot een vreemdeling langskomt. De sfeer is fijn, het verhaal leest lekker weg en hoewel de personages soms iets te theatraal zijn (vrouwen zijn vaak hysterisch) is de psychologie heel aardig. Maar dan aan het eind in het laatste hoofdstuk gaan weer jaren voorbij waarbij ik ook het idee kreeg dat Toergenjev niet echt wist hoe hij zo'n verhaal moest stoppen en dan zo'n trucje toepast. 3,5*.

Dit boek begint wel aardig waarin het leven en de psyche van de hoofdpersoon sterk wordt neergezet. De beelden zijn fraai, de sfeer is goed en je begrijpt die persoon echt. Maar allengs komt er meer plot en komt de focus op minder interessante plotdelen, in ieder geval ging het boek steeds kanten op waar ik echt niets mee kon. De laatste bladzijden werd zo steeds meer doorworstelen. 2,5*.

Pittig, zoals al eerder vermeld hier. Zeker de eerste 100 pagina's zijn een wirwar aan personen en dat stuk gaat nooit leven. Het wereldje zelf nog wel op zich (dat brengt Zola best leuk naar voren en we krijgen een boeiend inkijkje), maar de personages zelf echt nergens. Daarna zoomt Zola wel in op enkelingen waardoor een en ander beter wordt, maar eigenlijk komt het boek die eerste 100 bladzijden nooit meer echt te boven. Het sfeertje blijft wel oké maar echt boeien weet dit ding niet echt omdat het boek steeds meer gericht raakt op die paar personages. 3,0*.

Vooral gelezen omdat dit werk wel enige raakvlakken heeft met mijn werk en ik hoopte er iets van te leren. Nou, dat zat er in ieder geval niet in. Helaas. Maar los daarvan vond ik dit werk ook niet heel boeiend. Pas in het laatste hoofdstuk, als alle personen die zijn beschreven ineens worden samengebracht en er wat wordt gezegd over de link tussen Brabant en onze hoofdstad als het gaat om de drugscriminelen en er grote lijnen worden getekend, dan blijkt hier veel meer in te zitten. Maar tot die tijd krijgen we een goed tiental (iets meer) biografietjes van enkele bekende of minder bekende criminelen in die wereld. In feite gewoon gortdroge Wiki-lemma's die in zekere zin informatief en daarmee leerzaam zijn, maar elk los van elkaar ook niet heel interessant zijn per se. Meeus weet echt wel waar hij het over heeft maar vergeet een boeiende schets van een bepaald milieu te schrijven.

Kort verhaal dat de eerste helft vrij sterk is en daarna te veel drama kent om echt nog te boeien. De stijl is fijn rauw, het gevoelsleven van een jonge vrouw wordt mooi invoelbaar gemaakt en het sfeertje is fijn. Alleen dat verdwijnt halverwege als er allemaal drama en plot bij komt. Het einde vond ik zelf wat te zoetsappig. 3,0*.

Grote tegenvaller. Goed geschreven, dat zeker en dat geeft het boek een zekere waardigheid, iets klassieks en groots. Maar waar de titel Narziss en Goldmund is, is dit toch vooral het verhaal van Goldmund. Ergens dacht ik aan Marquez' boek over een man die honderden vrouwen liefhad, maar Marquez is een eindeloos betere verteller. Hesse geeft gewoon een samenvatting die af en toe wel iets dieper gaat, maar eigenlijk nergens bijzonder is. Dan zijn de delen met Narziss en Goldmund samen boeiender, maar al snel is wel duidelijk dat ze ideeën en levenswijzen symboliseren en echt subtiel is dat niet gedaan. Het boek leest al met al wel weg, maar inhoudelijk vond ik dit allemaal niet zo geweldig. 2,5*.

Dit zijn niet mijn favoriete werkjes, omdat je gedwongen wordt langzaam te lezen om iets van de klanken van de taal mee te krijgen. Dat lukt Van Dis overigens wel, maar ik lees graag wat sneller over het algemeen, en als je zolang doet over slechts 72 pagina's. Enfin, verhaaltje is aardig, een enkele scène is best fijn maar wat ik hier als geheel mee moet? 2,5*.

Ik zag dit werk liggen bij de Bieb en thema en achtergrond van de auteur spraken mij aan. Jammer dat het boek enorm tegenviel. Het is niet dat Temelkuran niets te vertellen heeft, maar hetgeen ze wkijt wil had makkelijk in 75 pagina's gekund. Ze schrijft veel maar zegt relatief weinig. Dat is deels het literaire, door wat wollig te schrijven maar ik vond het meestal banale nietszeggerij waardoor dit boek toch wat vervelend is en de inhoud wat naar de achtergrond verdwijnt. 1,5*.

Lieve oude man vertelt aan zijn kleinkind hoe de wereld is en dat we er lief voor moeten zijn. Dat gevoel bekroop me een beetje. Terlouw brengt niets nieuws, noch over problemen, en al helemaal niet voor oplossingen en dat alles in een haast kinderlijke vertelstijl wat het geheel echt enorm duf maakt. Alsof de man in geest de wil nog heeft, maar in daden niet meer en niet verder komt dan wat brabbelen en verwondering; en dan krijg je dit. Omdat het makkelijk las dan nog 1,0*.

In het naschrift zegt Kleinpaste dat dit geen wetenschap is maar eerder zijn visie en uitwerking van vele uren studie. Tja, dat eerste was mij ook opgevallen, dat tweede alleen in negatieve zin. Want Kleinpaste heeft een stelling die hij wil betogen en gebruikt vervolgens alle pagina's om grote denkers als Locke en De Tocqueville te citeren of romans van mensen als Tolstoj, Gogol en Orwell - dan staat de waarheid wel in de Literatuur maar om daar nu je stelling mee te onderbouwen? Het is een verzameling van veel citaten - een soort dadendrang om maar aan te tonen hoe belezen hij wel niet is, maar dit alles leidt af van het betoog door de vele zijstapjes en verbloemt eigenlijk dat Kleinpastes eigenlijke betoog zeer zwak beargumenteerd is.

Kleinpaste schijnt historicus te zijn, maar toont enkel aan de boeken en schrijvers te kennen, enig onderzoek of enige typering van onze maatschappij ontbreekt volledig. Zijn hele betoog is dus op de meningen van anderen gebaseerd. Zo krijg je het idee dat hij geen onderzoek heeft gedaan en dit vervolgens heeft uitgewerkt -iets dat de omschrijving wel enigszins doet vermoeden-, maar dat hij zijn mening reeds klaar had en zijn gelijk bij gelijkdenkenden heeft proberen te vinden.

Voor de wetenschap is dit een schande, maar ook als essay mist dit alles. Want enkel alles wat zijn stelling zou onderbouwen neemt hij op in het boek, enig tegengeluid is hem vreemd terwijl je evengoed zoveel pagina's daaraan kan besteden. En als hij dan nog de geschiedenis gebruikte om ons heden te duiden en daar dan een conclusie uit te te trekken - iets dat een historicus betaamt-, maar niets van dit alles. Nergens is ook maar enig bewijs dat de natiestaat aan zijn eind is. En komt hij al eens met een voorbeeld, dan noemt hij net de landen die juist geen natiestaat zijn (België!). Sowieso zijn de weinige voorbeelden gespeend van enige bronnen of verdere uitwerkingen. Hij deponeert gewoon een stelling ter onderbouwing zonder dit uit te werken. Ik als lezer mag dit blijkbaar gewoon maar accepteren. En sommige teksten van de romanciers legt hij wel bijzonder goed in zijn straatje uit.

En dan, af en toe, lijkt hij zowaar iets interessants te gaan zeggen (hij komt met God op de proppen en de afnemende religie binnen Nederland) dan is dit ook zo afgelopen en komt ook nergens meer terug. En zo lopen er wel meer losse eindjes. Ook van opbouw heeft hij inderdaad niet gehoord, alleen al de opzet -waarin het begrip natiestaat pas tegen het eind wordt behandeld- is dramatisch. Verder is het een rommelig geheel en leest het niet bepaald lekker.

Dit is een stuk prul, rotzooi van de hoogste orde. Enkel voor zijn ego (en ijdel is hij, dat merk je in zijn voorkomen op tv en de manier van schrijven) en voor diegenen die hem geloven die weer wat munitie zo eenvoudig verzameld hebben in een boekje. Verder vooral links laten liggen. 0,5*.

De vorm is een boek, maar dit is eerder en wetenschappelijk rapport met vooral veel namen en cijfers, alleen dan erg oppervlakkig en zonder tabelletjes enzo. Maar wel even gortdroog opgeschreven. De titel suggereert een populair boekje van Panorama maar dat is het boek beslist niet. De voorkant met een bewerking op Frau Antje heeft eerder al op de cover van kwaliteitsblad Der Spiegel gestaan en dit boek gaat eerder die weg op dan de popiejopie tour.

Als korte introductie in de geschiedenis van drugs in Nederland vanaf de jaren 60, van beleid tot criminaliteit, werkt dit boekje nog wel (of eigenlijk werkt dat prima op dat niveau, maar meer moet je niet verwachten). Maar verder ontbreken echte analyses, laat staan dat dit boek de diepte op zoekt. Aan het eind een klein beetje met oplossingen die de auteur voorstelt, maar dat wordt ook erg kort en mager uitgewerkt en zijn vooral open deuren. 2,5*.

Piet Emmer schrijft enorm zakelijk. Ik kan me indenken dat sommigen hem dat kwalijk nemen, maar ik vond het ergens wel verfrissend. Anderzijds was dit ook gortdroog geschreven soms - dit boek is lang niet altijd fijn om te lezen (en dan echt niet vanwege het onderwerp). Op momenten enorm boeiend waarin ook interessante verbanden worden gelegd, zoals dat hoort in geschiedschrijving. Evenvaak ook delen die een stuk minder interessant zijn.
En soms is het boek raar geschreven. Dan wil Emmer ergens naartoe, maar begint de andere kant van de zaak eerst te benoemen en gaat daar vervolgens tegenin, alsof hij al denkende alles opschreef. Dat leest soms enorm verwarrend omdat nu niet duidelijk is welke kant Emmer op wil. 3,0*.

Erg interessant is de ontstaansgeschiedenis te lezen van dit boek, aan het begin in de Nederlandse uitgave. Zo zou Murakami eigenlijk eerst deel 3 niet hebben geschreven, maar later na de nodige kritiek alsnog. Na dit boek te hebben gelezen had ik liever enkel deel 1 en 2 gezien. Dit was een mooi afgesloten gedeelte, bondig, mooi vervreemdend en nergens te ver uit de bocht. Dat alles was in het mindere derde deel alom aanwezig, wat het totale werk geen goed doet.

We volgen zomaar een normale man, niet groot noch klein, niet rijk, ook niet arm, totaal onopvallend, zelfs zijn naam. Deze man komt echter vanaf een moment in de meest vreemde situaties terecht, maar dit alles wordt zo serieus genomen, dat de sfeer heel beklemmend kan worden, vreemd, mysterieus, humoristisch, maar nergens ongeloofwaardig. Murakami goes Kafka, of Hitchcock Met altijd z’n normale man in een verkeerde situatie). Er zitten prachtige passages in, leuke personages, dit alles prettig geschreven en vol sfeer. Je voelt de man zijn gewoonheid, het niet bijzonder zijn. Je leeft mee met de hoofdpersoon en evengoed met het andere vreemde volk. Maar ook de beschrijvingen van Tokyo, van Mongoolse steppen en andere gebieden: alles even goed. Maar dan is deel 2 afgelopen, met een prima eind, en krijg je nog bijna 400 pagina’s, het halve boek dus. Het wordt vreemder, ongeloofwaardiger, minder krachtig en minder beeldend. Ook zaten er vele saaiere stukken in, of stukjes die werkelijk niets toevoegden )het kleine jongetje, wat deed die er überhaupt in? Het was dat ik 8 uur in de trein zat en niets anders had dan dit te lezen, anders was het weleens pittig geworden.

Overigens is het inhoudelijk een sterk verder, veelgelaagd met de grote thema’s. Vooral het nawoord was erg informatief wat dat betreft en verheldert het geheel daarmee. Over het gebruik van namen in karakters bijvoorbeeld. Zelfs het derde deel lijkt sterker dan op het eerste gezicht, maar dat doet niets af aan de ongeloofwaardigheid.

Uiteindelijk weet Murakami er nog een goed einde aan te breien, lijkt het een afgelopen verhaal, maar dat was het 400 pagina’s eerder ook.. Was het enkel bij deel 1 en 2 gebleven, dan was het 4,5* zeker, nu rest mij slechts 3,5.

Ik was even bang dat dit boekje nu al niet meer actueel was, maar gelukkig focust Giordano zich meer op algemene thema's die de huidige crisis bij hem doen opkomen. Hij zet je zeker aan het denken en het leest makkelijk weg, maar dit essay mist ook focus. De dingen die Giordano roept hebben ergens wel een samenhang -laat ik dat ter gemak de linkse agenda noemen- maar in dit essay mist het een rode draad. Het zijn vooral enkele losse kreten maar niet verpakt in een strak verhaal. En dat is jammer. 3,0*.

Erg Murakami. Heel veel sfeer en fijne beschrijvingen van het alledaagse leven, maar ook gevoelens van mensen over zichzelf en over anderen zijn van een hoog niveau. Helaas komen er niet helemaal overtuigende beschouwingen halverwege voor en is het einde als vanouds bevreemdend (prima) en vaag (jammer). Een echt eind breien aan een verhaal is niet iets wat Murakami kan mijns inziens. En wat Anna Karenina daar deed was me ook een raadsel. (zoals wel meer schrijvers worden alle spoilers keurig behandeld. Men dient eigenlijk eerst AK te lezen, dan pas de rest van de wereldliteratuur. Jammer alleen dat daarna de rest zal tegenvallen). Deze krijgt 3,5*.

Femke lijkt in het begin redelijk genuanceerd en open voor alle kanten van het debat. Verfrissend en interessant en een aanzet tot een goede reflectie. Maar vervolgens doet ze er niets mee. Aan het eind heb ik geen idee wat ze nu wilde zeggen. Ze komt nog met een fictief vluchtelingenkamp, maar zelfs daar mis ik iets van een visie op beleid. Is dat alleen een droombeeld? Moet het beleid zo zijn dat al die kampen zo worden? Ook op de problemen jegens immigratie van rechts Nederland (om het maar zo te noemen) die ze wel meldt in het begin komt ze niet meer terug. Verder leest het makkelijk en snel weg, dus 2,5*.

Een typische Kundera voor mij. Met enerzijds op momenten boeiende essayistische delen, vooral die stukken over Goethe en zijn minnares en de vragen over onsterfelijkheid, maar anderzijds op dramatisch vlak weer wat minder. Zeker richting het einde wreekt zich dat wat. Het essayistische wordt wat minder, de hoofdstukken dramatiek wat meer en daar is Kundera niet op zijn best. Verder wel interessante literatuur (je hebt wel het idee echt literatuur te lezen) met een boeiende opbouw die ook wel zeker in het begin goed werkt. Maar al met al geen boek dat me echt deed wegblazen. 3,5*.

Toch een lichte tegenvaller. In een soepele stijl presenteert Kundera ons een breed palet aan mensen, gebeurtenissen en emotie's die schijnbaar iets met elkaar van doen hebben. Maar wat dat precies is - ik ben er nog niet achter, al heb ik wel ideeën. Soms humoristisch, soms zeer teder maar ook vaak heel afstandelijk. Wel geeft hij enkele fijne stukjes filosofie (over kitsch bijvoorbeeld) die het boek een meerwaarde geven. Maar dat ik nu ondersteboven hiervan ben? Nee, dat zeker. Dus wel een ruime voldoende, maar ook niet meer dan dat. 3,5*.

Fijn groepsportret dat me alleen niet helemaal wist te grijpen. Dat komt ook wel doordat de focus op een stuk of vier jongevrouwen ligt en de anderen er wat bijhangen. Maar ook zaken als sfeer vond ik alle wat minder nadrukkelijk aanwezig. Dat is puur smaak uiteraard. Maar verder wel mooi opgetekend, je krijgt als lezer een goed beeld van het Italië van toen en vooral het uit elkaar groeien en ouder worden is op momenten erg raak verwoord. 3,5*.

Aardig boekje dat ik inhoudelijk net te zwak vind, althans, het excelleert nergens. Ergens is dit een boek over vervreemding, maar echt naar voren komt dit niet. Ergens is dit een liefdesverhaal, maar ook dat is uiteindelijk half uitgewerkt. Ergens is dit een boek over migranten, maar ergens ook niet. Het meest is dit nog een boek over passie voor cricket, maar ook dat is er slechts enkele tientallen bladzijden. Het boek is veel, en toch niets. In de regel leest het boek nog wel weg, ondanks soms best pittig Engels, maar het is geen boek dat me meetrok, aan het lachen bracht, me deed ontroeren. Meer dan wat aangenaam tijdverdrijf in de trein vond ik dit niet. En hoewel het Engels van een vrij hoog niveau is, vond ik het niet per se een heel mooie stijl zoals Engels soms zo mooi kan zijn. Wel is het leuk veel Nederlandse zaken tegen te komen in een Engels(talig) boek. 3,0*.

Heel aardig werk. Het begint al vrij fantastisch met een hoofdstuk over de schoonvader van de hoofdpersoon. Dit hoofdstuk is al een uitstekend kortverhaal op zichzelf. De rest van het boek haalt nergens dat niveau, maar is wel aangenaam leesvoer. Als psychologische roman vond ik deze niet heel bijzonder (zeker niet na The Girls van Emma Cline) maar gewoon als roman werkt dit prima. Fijne sfeer, leuke personages, tijdsbeeld wordt redelijk neergezet. 3,5*.

Voor een goede maand terug ook eens in Petersburg geweest, en daar de Nevski mogen aanschouwen. Hoewel deze straat waarschijnlijk wel een deel van haar grandeur heeft verloren sinds Gogol en andere Russische Meesters, niet zoeer vanwege 70 jaar communisme, als wel vanwege het drukke verkeer dat snel langs dendert, heeft de straat toch nog een geheel eigen smoel.
In de eerste paar bladzijden laat Gogol een mooi en tyisch beeld zien van de straat waar hij toch wel verliefd op is. Dat hij daarna van de straat weg ging en andere personen volgde naar andere plekken, was even wel wat onverwachts, maar uiteindelijk een gelukkige keuze. Hij laat twee mooie en ontroerende verhalen zien, met personages die redelijk wat diepgang meekrijgen in die enkele bladzijden dat deze novelle rijk is. In een mooie sierlijke stijl geschreven, verrassend en goed beeldend is dit een meer dan prettig tussendoortje.

Ach ja, een studentenroman. Heb je er één gelezen (Giphart bijvoorbeeld), dan heb je er ook meer gelezen. Ik verwachtte niet direct een tweede Bij Nader Inzien, eerder gewoon simpel vermaak, en dat lukt redelijk. Want inhoudelijk is het allemaal niet zo bijzonder, met veel clichématige personages (maar wel aardig uitgewerkte) en af en toe een leuk stukje maar ook vaak dat je hoopt dat er meer komt en dan is er al weer een volgende scène. Zoals een stukje over ambtenaren, maar eens men met de discussie kán beginnen... De invalshoek rond het corps is wel aardig, maar vind ik niet altijd even goed uitgewerkt.

Het enige waar Huff echt de mist ingaat is in de figuur van Jacob, die wordt genoemd in de proloog, en soms in stukjes, en in het einde belangrijk is maar toch net zo vaak volledig verdwijnt. Alsof Huff hinkt op twee gedachten tussen enerzijds een boek over de ik-figuur en zijn leven, en anderzijds een boek over Jacob vanuit de ik-figuur bezien. Die scènes zijn an sich best heel behoorlijk, maar lijken in een ander boek thuis te horen.

De stijl verder is niet heel expliciet dus niet zo irritant als bij diezelfde Giphart, maar ook nergens is het heel fraai. Wel leest het geheel vaak ritmisch en makkelijk weg. En dat laatste vooral is belangrijk bij dit boek, het is even fijn voor als je je verveelt en meer ook niet. Daarvoor had het inhoudelijk wat meer originaliteit mogen hebben. Niettemin wil ik best geloven dat Huff talent heeft. Als bewijs van dat geloof heb ik vanmiddag maar direct zijn nieuwste werk aangeschaft. 2,5* voor deze.

Bonthuis schrijft over een familie die nooit geworteld is geweest en frank en vrij door het leven dartelt - hij schrijft dan ook over de leegheid van het bestaan en vooral de vluchtigheid ervan. Leuk en soms werkt dat erg goed, zowel via de thema's als een enkele scène (allemaal blogberichten met RIP's over iemands overlijden). Jammer alleen dat de stijl dat leven volgt. Zeker vanaf halverwege gaat dat tegenstaan, het almaar wisselen van personen en tijden en de chaotische stijl waarin dat is gegoten. Een beetje doorlezen zit er zo niet bij (je mist de helft anders) maar heel nauwkeurig lezen is vooral saai door de weinig bijzondere woordgebruik en zinsopbouw. Plichtmatig las ik het uit zonder enig gevoel bij personages of verhaal. 1,5*.

Aardige bundeling verhaaltjes van Smeets, die overigens lang niet altijd rond dat centrale thema zijn zoals in de flaptekst zegt. De meeste stukjes zijn onderhoudend en informatief maar voor meer dan twee achter elkaar zijn ze niet interessant genoeg om echt te blijven doorlezen. Wel uitstekend voor het slapen om nog kort wat te lezen, mede doordat Smeets' stukjes makkelijk leesbaar zijn. 3,0*.

Nou, met Omtzigt de verkiezingen in en soms bovenaan in de peilingen leek het me wel handig ook zijn boekje dan maar eens te lezen. Al is het maar dat mensen hiernaar verwezen toen er nog geen verkiezingsprogramma was. Dat laatste is er inmiddels wel en dit boekje blijkt ook niet echt een goede graadmeter daarvoor te zijn geweest.

Dit boekje bestaat uit 3 delen: een interview om zijn levensverhaal te vertellen (vrij droog en niet heel boeiend), een verhandeling over het systeem van belastingen en kortingen en waarom meerwerk soms niet echt loont (goed en helder verteld en boeiend al kende ik dit al) en nog een en ander over de toeslagenaffaire (ook helder verwoord). Tot slot redelijk vanuit het niets dan wat oplossingen over een sociaal contract, maar dat zijn soms alleen wat halfslachtige oplossingen die niet echt uitgewerkt worden en waar je ook best over in discussie kan. Of je het hoe en waarom afvragen.

Omtzigt stelt bijvoorbeeld dat topambtenaren steeds rouleren binnen de ambtelijke dienst waardoor er op kennisniveau en ervaring te weinig in de top zit. Helder punt. Maar waarom daarvoor gekozen is en wat eventueel de voordelen zijn, die worden niet genoemd. Dus vanuit de nadelen is het afschaffen van dat systeem een logisch gevolg, maar er ontbreekt nogal wat context.

Voorts is het hoofdstuk over de toeslagenaffaire eigenlijk een verplichte aanvulling op dat boekje van Jesse Frederik over het toeslagenschandaal die een en ander vergeten is te melden in zijn boek, toevallig steeds zaken die negatief zijn voor de Belastingdienst en de ambtenaren. Omtzigt vult die hiaten dan mooi aan.

Al met al een boek met goede punten, helder verwoord en soms echt boeiend maar als geheel wat stuurloos en te zwak op de oplossingen. 3,0*.

Prima boekje dit. We krijgen een vrij breed en uitgebreid beeld van de persoon Xi Jinping en zijn gang naar de politieke top. Dat alles wordt overzichtelijk verteld. Deels ook door een populair aandoend stijltje, dat wel werkt voor herkenning. Zo gebruikt Dams veel bijnamen voor het soort politici, zoals hij het vaak heeft over Jadekeizer of Apenkoning. Dat is soms een wat irritant stijltje, maar helpt je wel bij het duiden van het soort persoon over wie de schrijver het dan heeft. De laatste twee hoofdstukken gaan over Xi's beleid, maar hangen er wat bij. Na een uitgebreide beschrijving van zijn karakter had er makkelijk nog een half boek bij gekund hoe die persoonlijkheid leidt tot zijn beleid. Nu echter hangt dat er wat bij en voelt overbodig, terwijl hier juist het meest interessante deel had kunnen zitten. Maar de positieve punten overheersen sowieso. 3,5*.