Art houseliteratuur. Ik krijg hier een beetje hetzelfde gevoel bij als de filmvariant, van die moeilijke films waarin van alles ongetwijfeld te vinden is, waar acteurs vooral wezenloos voor zich uitkijken in stille shots zonder muziek, maar waar de regisseur, of de auteur in dit geval, zich beter kan bezighouden om eerst een verhaal goed te vertellen dat interessant is en met een fijn ritme en tempo. Dit boek heeft hetzelfde euvel.

Het begint al in de eerste zin, waarin een moeder op de wc staat om een blaadje van de kalender af te scheuren (waarom hangt die niet lager?) en wordt vergeleken met een ongekookte spaghettistengel. Dat is gewoon een lelijke vergelijking. Niet alleen in klank, maar ook gewoon in betekenis. Het past niet. Nu is de stijl wel wat rauw en ontdaan van alle ornamenten, maar toch, het past niet en het hele boek zit vol met die vergelijkingen. Verder af en toe goedbedoelde diepzinnigheden die niet interessant zijn. Verder veel flarden van verhaal, sfeerimpressies kan je ze noemen, die zo los zijn neergepend dat ze nooit gaan leven.

Ja, tussendoor wordt nog iets van een verhaal vertelt van een vrouw, met flash backs naar de jongste jeugd waarin het verhaal van Doornroosje wordt verteld (?) en naar haar middelbare school (het meest aardige stuk nog). Nu ben ik sowieso geen fan van die terugblikken als die niet nodig zijn (ergens denk je dat ze dat wel zijn, maar door de beknoptheid komt dat nooit voren) en het wordt ook nogal chaotisch daardoor zonder dat je ooit in het verhaal komt. Als gezegd, bekommer je nu eerst daar om, dan komt de rest vanzelf.

Nog geen 150 bladzijden met veel witvlakken, en dan nog trad verveling op. 1,0* voor af en toe wat leuks over vertalingen Latijn.

Inhoudelijk op een bepaalde manier boeiend maar als roman mislukt. Het hele verhaal is gespeend van context maar je krijgt de gebeurtenissen (veelal feiten) in de tegenwoordige tijd en gaat zo mee in de opkomst van het fascisme. Maar dat via vele vele vele namen die ik eigenlijk nooit kon plaatsen. Leuk dat er een namensregister achterin zit (gesorteerd op factie, waardoor je ook nog moet zoeken naar de naam - ik ben er al snel mee gestopt) maar dat bevordert het lezen niet bepaald en het boek bleef veelal tekst voor mij en werd nooit echt inhoud. Ja op momenten wel, als er ineens een beschrijving van een kroegje zit of in allerlei losse scènes van demonstraties en invallen, maar als geheel voelde dit wel erg als los zand.

Ik las dat dat mede het gevoel geeft dat Italianen hadden: je ziet het vanaf de zijkant hioe iets opkomt zonder het echt allemaal door te hebben. Al is dat het idee van de auteur, dan nog werkt dat niet. Dit boek behandelt zo'n 7 jaren, dit boek lees je op rustig tempo in maximaal een maand uit en dan is het allemaal te vluchtig. 2,5*.

Gaat verder op hetzelfde stramien als het eerste deel. Iets minder namen wel om je doorheen te ploegen en iets meer nadruk op Mussolini zelf maar los van de achterliggende thema's en geschiedenis als roman niet boeiend. En eerlijk gezegd leer ik meer uit een non-fictiewerk denk ik dan uit dit boek. Met dit deel stop ik er ook mee, ik haal te weinig plezier eruit en dat weegt niet op tegen de inhoud waar ik best meer van wil lezen. 2,5*.

Foei Trevisor, ze/hij schrijven mag eigenlijk niet van Februari.

Zoals wel meer niet blijkt, wat ook de reden van het schrijven van dit werkje was; voor eens en altijd alle vragen beantwoorden en vooral duidelijk maken wat je niet moet vragen. Want zo is hij wel, De rest past zich maar aan en de overgang van sekse is heel normaal, de rest moet alles maar accepteren alsof dat al jaren zo is en vooral niet vragen naar haar seksleven. Want, dat vraag je ook niet aan een normaal persoon. En dat alles moet maar eenvoudig worden doorgeveord, van je paspoort tot in de sport. Rustig aan hè.
Dan denk ik, ten eerste is dit wel heel bijzonder en die vragen zijn vanuit oprechte interesse en niet geheel vreemd. Dus zeur niet zo. Ten tweede vind ik ook dat hij kan accepteren dat hij als vrouw is geboren. De lelijke jongen krijgt ook niet het mooiste meisje (tenzij je midvoor bent van de gemiddelde betaald voetbalclub) en laag intelligent persoon zal geen miljoenen bij een bank verdienen als CEO. Dit is wat de natuur ons geeft: leef daar dan naar. En ja, als zij zo duidelijk haar standpunten inneemt, dan doe ik dat ook.
Maar hoe dan ook, het intrigeert wel en is interessant en aangenaam leesvoer.

Tegen het einde wordt het allemaal minder interessant. Haar belerende toon verdwijnt en ze somt nog wat liedjes, films en bekende transseksuelen op maar dat lijkt niet bij de rest te passen en was ook niet heel erg boeiend. Daarom krap aan een voldoende, 2,5*.

De laatste zin van het laatste verhaal (van de vijf) luidt: "Het is vreemd, dacht Laura, want eigenlijk heb ik toch niets bijzonders beleefd". Zelden dat een laatste zin zo duidelijk mijn gevoel bij dat boek weet te verwoorden. En dat geldt eigenlijk voor elk verhaaltje, het zijn een soort griezelverhalen, in de geest van E.A. Poe met in het begin vaak nog wel een aardig opzet en sfeerschepping (al verschilt dat echt per verhaal) om uiteindelijk vaak als snel te verzanden in nikserigheid. De verhalen boeien veelal niet en ook dat ze nergens heen gaan is niet iets waar ik echt van houd. 2,0*.

"Over het Onderschatte Belang van het MBO" heet dit boekje, maar behalve daarover gaat dit ook over Amghar zelf, arme milieus en hoe je als immigrant wordt gezien. Dat heeft misschien wat raakvlakjes met de centrale boodschap maar leidt er ook behoorlijk vanaf. En dit is een klein boekje (in lengte en breedte) met ook weinig pagina's dus dat maakt al snel dat die centrale boodschap nauwelijks aan bod komt. Niet per se onaardig verder wat hij vertelt maar hier had echt wel een eindredactie op mogen zitten.

De oplossingen waarmee Amghar komt zijn dan wel heel aardig soms. Bijvoorbeeld (de geijkte en vaker geopperde methode) om de taal veranderen zoals laaggeschoold en hooggeschoold (want als we mbo als minder zien dan helpt de taal aanpassen sowieso - dat is ook gewoon zo) of art. 1 Grondwet aanvullen met opleidingsniveau, maar ook talentenprogramma's, stages voor hbo en wo om juist ze in contact te brengen met het mbo (voor meer begrip onderling) zijn hele praktische oplossingen. Hij komt ook met vage oplossingen als mbo-tafels of eventueel niet-werkende oplossingen zoals een x-aantal mbo'ers in de politiek. Maar zeker in de landelijke politiek is het de vraag of er genoeg goede mensen te vinden zijn die stof snel eigen kunnen maken - politiek is toch vooral theoretisch. Hoe dat ondervangen kan worden, daar is dan geen ruimte voor. 2,5*.

Dit is de journalistieke versie van het proefschrift. Jammer, want ik heb dat proefschrift ook eens bekeken en deels doorgelezen en dat was stukken beter.
Dit boek bestaat vooral uit beschrijvingen van personen en veel citaten van hen, meer human interest dan wetenschap. En dat vind ik zelf niet zo bijzonder, althans niet een boek lang. Deels is dat nodig, want Sterkenburg onderzoekt de mensen achter dat rechts-extremisme, maar ze schrijft het allemaal vrij droog en saai op. Op die enkele momentjes dat ze wetenschap bedrijft, de soorten aanhangers in groepen uitsplits en daar wat over zegt is ze veel boeiender. Haar proefschrift bestaat vooral daaruit, in dit boek is het meer behang maar meer dan dat niet. 2,5*

Dit essay is geschreven voor De Maand van de Filosofie 2018. En zoals wel vaker bij filosofische werkjes kokketeert de schrijver met de kennis van allerlei denkers en strooit er rijkelijk mee rond - de helft van dit boek is gewoon het herkauwen van andermans teksten. Terwijl ik denk: ik wil jouw mening weten, hoe jij ergens tegenaan krijgt. Niet welke ideeën mensen vroeger eens gespuit hebben. Dat zijn ook maar meningen. Alleen lijkt dat soms gebracht te worden als een feit, als een wetenschappelijk onderbouwde visie. Maar als er nu één vakgebied geen wetenschap is...
En door zoveel die anderen aan het woord te laten raakt de eigen mening wat op de achtergrond, is zelfs rommelig verwerkt hierin en aan het eind denk ik: wat is nu precies je punt? En vooral: wat zijn je oplossingen. Toen waren de 60+ pagina's op en kwam Halsema er niet meer aan toe. Op momentjes nog wel boeiend, maar dit had echt duidelijk beter kunnen zijn. 2,0*.

Heel fijn boek dat wat wegzakt in het tweede deel maar aan het eind weer heel goed terugkomt. Sowieso behoren de eerste 100 pagina's tot het beste dat ik de afgelopen tijd las. Mooie sfeerschets, fijne beschrijvingen van natuur en platteland en een heerlijke verteltrant. Veel van dat blijft ook daarna aanwezig, als het meer stadse Rouen wordt beschreven maar sowieso steeds het saaie platteland dat terugkomt; je waant je echt daar tussen de boeren en dorpsbewoners.

Het tweede deel zakt wat weg. Dat stuk rond die landbouwdag weet niet heel erg te boeien en het boek wordt wat stuurloos. Emma zelf is zoekende (en wordt nergens gelukkig van), maar het boek ook. Gaat het nu om de ontrouw of meer om het vinden van geluk (dat niet lukt) of meer om de enorme verspilling? Die drie zijn elkaars uitwerkingen, zeker, maar het geheel mist even wat focus.

Maar in het derde deel maakt Flaubert veel goed. Prachtig hoe hij in het hoofd van Emma kruipt en haar psyche perfect duidt en overbrengt op de lezer. De angsten die ze heeft zijn voelbaar, het gedrag dat ze vertoont begrijpelijk. En dan is de psyche van Emma de leidraad, en het hoe en waarom (dat meer naar voren kwam in het tweede deel) is minder van belang dan. Voor het gevoel meer focus. En bijna 175 jaar later nog altijd even relevant qua inhoud en fris qua uitwerking. Echt heel goed gedaan. 4,0*.

De plot hierboven gaat over de kleur magenta (ik moet direct aan de wielerploeg van Deutsche Telekom denken) maar dat is dan ook het enige, verder gaat dit werk nergens over die plot of überhaupt de kleur magenta - ik heb meer boekjes uit deze reeks gelezen en meer en meer lijkt die kleur meer een gimmick om te verkopen dan dat er echt wat mee wordt gedaan. Jammer.

Sowieso een verhaal dat niet werkt en waar te veel zaken (ziekte en vreemdgaan) in te weinig tijd worden verteld. Het blijft onduidelijk wat De Vries nou bedoelt hiermee. Het verhaal blijft oppervlakkig en hangend in clichés en echt geweldig geschreven is dit ding ook niet bepaald. 1,0*.

De quarterlifecrisis beschreven door Lubach; vermakelijk.

We volgen een laat-twintiger/vroeg-dertiger Merlijn Kaiser die het niet slecht heeft - zeker niet!- maar wel zich afvraagt waar hij beland is en of dat alles is. Zijn vriendin is zomaar weg, zijn vrienden zijn niet meer van vroeger en zijn jeugd en studententijd liggen achter hem. Boudewijn de Groot met Voor de Overlevenden is nooit ver weg - en ja, Lubach zelf verwijst ook veel, vooral naar de bekendere namen waarvan ik dan constant aan gemakzucht denk. Of hij wat liedjes luistert en er dan maar in gooit. Geen slechte muziek trouwens, maar voeg het iets beter in.

En verdwijnt hij zelf, naar Zweden en gaat op onderzoek uit. Dat is duidelijk het sterkste deel, met leuke beschrijvingen van Stockholm, wat diepere interessante lagen, een inkijk in het schrijverschap, fijne en goed uitgewerkte personage's (voor Cecilia, zoals dat vaker is met jonge meisjes als Sonja, Tony en Natasja) en vooral heel veel sfeer en humor. Merlijn is even terug in zijn oude tijd, zo tussen studenten en heeft een doel in het leven gevonden: kortom, hij is weer gelukkig. En willen we dit niet allemaal, zomaar er vandoor gaan en eeuwig reizen? Daarnaast is Lubach goed in het optekenen van verliefdheid, situatie's (je merkt dat hij scenario's schrijft) en dan vooral in de kleine gebaren.

De hele derde akte daarna, vrijwel volledig plotgedreven en vooral om de eindjes aan elkaar te knopen, vond ik van een minder niveau. Vermakelijk, maar meer ook niet. We kennen iedereen en er wordt inhoudelijk eigenlijk weinig meer toegevoegd, behalve dat je antwoord krijgt op de meeste vragen (en die een klein beetje teleurstellend zijn). En ergens halverwege richt Lubach zich tot een 'je' (Cecilia?), geen idee waarom eigenlijk. En verder zijn plot en thema's wat voorspelbaar, dat zeker de derde akte daardoor minder maakt, maar in het begin heb je er nog geen last van.

Al met al een prima deel dat een beter slot had verdiend, 3,5*.

NB. Lubach laat zijn hoofdpersoon een toneelstuk schrijven, waar ook mobieltjes in voor komen en andere moderne media. Hij zegt dat het zijn tijd is en dus dat kan gebruiken. Shakespeare was wellicht nu ook videokunstenaar geworden. Interessant, vooral omdat ik een hekel eraan heb als dat soort zaken voor komen in boeken. Facebook. de iPhone, Youtube, etc. Dit wat Lubach schrijft zet me wel aan het denken even.

In de eerste plaats (en allicht belangrijkste) vond ik dit werk wel vermakelijk om te lezen. Op psychologisch vlak vond ik dit werk wel aardig, vooral als het gaat om vragen die men zichzelf moet stellen. Maar ook hoe een zeker respect of genegenheid iemands handelen of niet handelen doen bepalen. Op echt filosofisch werk vond ik hier weinig aan, althans, ik ken de filosofie van Sartre niet echt en ik haalde dat ook niet uit de theaterteksten van dit stuk. En als ik dat achteraf lees allemaal doet me dat ook weinig. Geen meerwaarde voor mij, maar ook geen minpunt in deze tekst. Maar meer dan een goede voldoende is dit dan ook niet. 3,5*.

Lange tijd een uitstekend Boekenweekgeschenk. En in tegenstelling tot vrijwel alle recensies die ik daarna gelezen heb, vond ik de hoofdpersoon nu net geen klootzak. Zozeer wijk ik af, dat ik me afvraag of er met mij niet iets mis is, want werkelijk alle recensenten vinden hem een naar mens en gunnen hem een slecht einde. Dat heb ik niet. Ik zie vooral een goed mens die dan wel van die vreselijke zelfhulpboeken schrijft maar zelf bij wat tegenslag toch niet helemaal zo makkelijk leeft als hij in zijn boeken als tip geeft. Een man met twijfel, twijfel ook die logisch is. Soms is porren ergens in beter om niet te doen. Goed weergegeven door Koch die heel raak zijn twijfel typeert. Lange tijd bouwt die spanning ook op en er zitten interessante gedachten verwerkt doorheen het hele boek. En dan zijn er de laatste hoofdstukken waarin ineens een plottwist zit die helemaal nergens op slaat. En of Koch te weinig pagina's had of gewoon dit niet durfde af te maken, het verhaal gaat zomaar een andere kant uit die nergens vandaan komt en is het verhaal af. Sanders blijft alleen achter waarbij ik me oprecht afvroeg waar dit nu weer voor nodig was. En buiten dat zie ik ook niet waarom zijn zoon ineens zo kwaad is. En waarom zijn vrouw ineens weg gaat op een lange reis. Volgens mij heeft hij niets verkeerds gedaan behalve dan wat half begerig gekeken naar zijn schoondochter, maar zelfs dat komt maar erg kort langs.. 3,0*.

Wel een aardig lief kortverhaal waarvan je al wel snel doorhebt dat de jongen al in de Hemel is beland en niet nog op Aarde is. Niettemin als kortverhaal wel goed geschreven maar ook echt te kort om iets van indruk achter te laten of om me te beroeren. 3,0*.

Enthousiast gemaakt door de lyrische recensie van Joyce Roodnat in NRC. Nu heb ik wel vaker met de 5*-sterren boeken in NRC dat ik ze weinig aan vindt, maar Roodnat was ook diegene die me naar Les Olympiades liet gaan in het filmhuis en ik zag daar de beste film van de laatste 10 jaar. Dus met veel enthousiasme begonnen.

Het gekke is: ik snap volledig waarom Roodnat hier zo blij van word, ondanks dat ik dat een pak minder ben. De hele constructie waardeer ik. Het regent, op een bepaalde plek (Napels in dit geval) en voor de auteur reden eens die locatie te beschrijven en dan vooral de mensen die er wonen. Door in te zoomen op hun levens. Sommigen krijgen enkele pagina's, sommigen slechts enkele regels. Die sluier van eindeloze regen geeft een sfeer en een soort overkoepelend geheel mee. Ook het magisch-realisme past daar op zich goed bij. Het is een wat apocalyptische sfeer, dan mogen daar ook bovennatuurlijke zaken bij komen.

Maar, anders dan Roodnat word ik nergens geraakt. Het is allemaal knap en mooi maar doet me niets. Woorden blijven slechts woorden, die levens van mensen wisten me vaak niet echt te boeien en het stukje magisch-realisme daar kon ik weinig mee, ondanks dat het best past. En dan is het vooral plichtmatig lezen en niet echt heel veel leesplezier eruit halen. Enkel de derde dag had net iets meer, maar in de laatste dag zakte dat al weer weg, 2,5*.

Aardig kortverhaal van Dostojevski. Het is vooral een impressie, een sfeerschets echt, van iemands eerste liefde. Soms erg knap en inlevend beschreven ook. Wel is het typisch Dostojevski, dus nu en dan ook met met onbegrijpelijke uitspattingen. Daarnaast is het ook vrij pittig geschreven met veel lange zinnen, komma's, bijzinnen et cetera. Ondanks de korte lengte toch een behoorlijke bevalling. 3,0*.

Een beetje van het een en het ander. Sommige gedichten zijn erg mooi als hij beelden oproept of rept over de kunst, de muziek en de klassieke oudheid. Dan zegt hij zinnige dingen in weinig woorden. Maar evengoed zit het vol met nietszeggende stukjes tekst die me in het geheel niet wisten te boeien noch te raken. 3,0* dus.

Prima Grunberg, hoewel dit eerder een grootse roman lijkt die fors is ingekort tot op de basis dan een kort verhaal. Er zitten nogal wat plotlijnen en ideeën in die uiteindelijk onnodig lijken en een soort verbreding en verdieping moeten geven maar waar uiteindelijk ook niets functioneel binnen het boek gebeurt.
Het stoort niet, maar ik denk wel dat dit boek beter had kunnen zijn. Maar binnen hetgeen dit werk is, is het prima. Doordat dit is afgebroken tot op het bot leest dit als een trein en vooral de momenten zelf beleef je als lezer mee door het kale taalgebruik waardoor de inhoud beter overkomt. Omgekeerd is de uitdieping van de hoofdpersoon te weinig waardoor ik met zijn naïviteit niet kon meegaan en dat voelde dus te gescript allemaal. Ook is hij volstrekt apathisch waardoor je als kijker op een afstandje blijft omdat je de hoofdpersoon niet begrijpt. Maar wel een vermakelijk tussendoortje. 3,5*.

Mooi geschreven pamflet, waarin alleen het gedeelte over de verscheidene communistische literatuur (hst 3) mij oninteressant overkwam.
In een wat opzwepend taalgebruik, soms met pathos geschreven. In heldere zinnen, opbouwend goed, duidelijke structuur.
Inhoudelijk ook sterk, met constateringen, filosofie en dat beide geplaatst in een historisch perspectief. Heel kort samengevat wat het communisme is, waar het voor staat, waartegen het strijdt.
Leuk eens gelezen te hebben, interessant genoeg het vaker te lezen.

Dit boekje geeft wel een aardig inzicht in het leven van Maria van Aelst, al is het grotendeels wel fictief omdat er weinig van haar bekend is. Maar de feiten eromheen kloppen (voor zover ik kan terughalen) en het beeld dat wordt opgeroepen leert wel wat over die tijd, en vooral de rolverdeling. Ook is het leuk dat het vanuit de ik-persoon word geschreven en zaken als executies vanwege de mannenliefde en de ondergeschikte rol van de vrouw als volstrekt normaal worden gebracht, haast achteloos. Dat geeft dit werk ook wel wat meer historische waarde.

Wel is het jammer dat het niet heel geweldig is geschreven. Nogal droog eigenlijk en echt meeslepend wordt het nergens en de laatste hoofdstukjes gaan zelfs wat slepen. Het boek blijft ook wat opppervlakkig maar toch ontstaat wel een heel redelijk portret. Daarom wel voldoende. 3,0*.

Dit is er weer zo'n één, moderne literatuur door alles en iedereen de hemel ingeprezen, maar ik zie het niet. Dat begon al in het eerste hoofdstuk waar Šindelka heel hard probeert iemands gevoelens te beschrijven maar daar geen moment in slaagt. En dat gebeurt het hele boek door, een bepaalde sfeer proberen te creëren maar daar jammerlijk niet in slagen. Ik vroeg me ook af wat hij nu probeert te zeggen, want die spiegel op onze maatschappij zie ik er niet in. Enkel wat relaties van mensen die gewoon heel normaal overkomen. Maar dat alles wel in een vreselijke stijl, met weinig mooie metaforen en overdrijvingen (oceanen zijn duizenden hectoliter water, dat soort lelijk taalgebruik) met hier en daar wat pretentieus geneuzel en gefilosofeer, nergens boeiend ook verder. Alleen het verhaaltje Estafette in de trein was wel erg grappig, mede doordat de schrijver nu beschrijft wat iemand voelt en niet hierover vertelt. Die ergernis was overigens wel treffend, hoe vaak ik wel niet in een verder lege vierzitsplaats zit en dan zo'n iemand recht tegenover je gaat zitten, in plaats van schuin tegenover je. 1,0*.

Ooit in een grijs verleden heb ik dit boekje toegevoegd omdat deze in de lijst van afgekeurde toevoegingen stond (meen ik mij te herinneren) en ik niet veel extra hoefde toe te voegen voor een akkoord. Nu bijna dertien jaar later alsnog gelezen.

Een novelle uit twee delen voor mijn gevoel. Eerst een beschrijving van de vakantie, het stadje waar men vertoeft, de mensen, hotels en restaurants. Geweldig leesvoer waar de stijl van Mann (erudiet) geweldig tot zijn recht komt. Hij beschrijft de arrogantie van mensen hoger in de orde dan hijzelf maar is ondertussen ook neerbuigend naar de mensen onder hem. Dat geeft een zekere spanning in de tekst.

Vervolgens komt men dan bij een show dat me meer metaforisch lijkt (en hoewel Mann het nergens letterlijk brengt is het facisme wel te herkennen in de tovenaar), maar nooit echt wist te overtuigen. De metafoor werkte voor mij onvoldoende (het tonen van het groeiende nationalisme van de Italianen komt in de eerste helft veel beter tot zijn recht omdat het daar meer beschouwend is), het geheel rond die voorstelling vond ik wat rommelig en het einde abrupt. Al die sfeer uit de eerste helft is helaas ook verdwenen. 3,5*.

Het valt voor Tomas Ross te pleiten dat hij niet eens de moeite neemt een boek voor de eeuwigheid te schrijven zoals zoveel schrijvers stiekem proberen. Nee, dit is echte vliegtuigliteratuur dat je door de dooie momenten heen helpt, maar ook met een korte houdbaarheidsdatum want over een jaar of 10 zal dit boek onleesbaar gaan worden voor velen door de vele BN'ers en politici die optreden en die straks echt onbekenden zijn. Puur op de consumptie, niet op literaire waard. Dat is an sich geen waardeoordeel maar een constatering, al zegt het wel genoeg over mijn waardering.

Een thriller dus – toen ik de plot las had ik beter moeten weten maar ergens zit hier natuurlijk best een goed boek in met die alternatieve geschiedschrijving waar ik vooral op hoopte, alleen is Ross niet daarin geïnteresseerd: het dient veelal als decor voor het verder dertien-in-een-dozijnverhaal en dat is jammer. Thrillers zelf zijn allemaal hetzelfde opgebouwd, met gewoonweg van achteruit je verhaal maken en langzaamaan puzzelstukjes neerleggen voor de lezer met een cliffhanger aan het eind van elk hoofdstuk zodat je als lezer blijft doorlezen. Dat is niet zo moeilijk, het lastigste is niet te veel weg te geven maar ook zeker niet te weinig en onderweg mag je best spanning creëren in losse scènes naast de algehele spanning om nu te weten hoe die vork in de steel zit. Een goede schrijver brouwt er een prachtige wereld om heen (Harry Potter – in wezen eigenlijk thrillers- zijn daar een goed voorbeeld van) maar dat is niet nodig. Maar als je helemaal niks hebt, zoals Ross, dan wordt het wel erg karig.

Natuurlijk wil je weten hoe het afloopt (teleurstellend, ook dat nog eens) maar dat is echt niet genoeg want dan kan je net zo goed de samenvatting lezen. Het boek barst ook van toevalligheden, scènes zijn rommelig geplaatst en er wordt steeds te weinig informatie gegeven om interessant te zijn. De hoofdpersonages zijn matig uitgewerkt en hebben vooral excuusachtergronden want veel doet Ross er niet mee (dus excuus). Verder wordt het nooit spannend, iets dat een thriller best wel eens mag zijn. Daarnaast is het ook soms lelijk en chaotisch geschreven. Vaak zijn ofwel twee mannen, ofwel twee vrouwen in een scène en beiden worden dan met respectievelijk hij of zij aangeduid, waardoor je als lezer je achter de oren krabt wie nu precies bedoeld wordt. Ook komt Ross met heel veel meningen, maar nooit is duidelijk of dat nu Ross zelf is of dat het de personages zijn, want daarvoor zijn ze niet goed genoeg uitgewerkt om echt een eigen smoel te krijgen.

Dan is er nog het decor natuurlijk wat ergens wel aardig is, maar niet heel diep uitgewerkt en het voelt een beetje aan alsof Ross het gewoon leuk vond op deze manier alles te laten gebeuren, maar goed doordacht lijkt het allemaal niet. En dan heb ik het over de gebeurtenissen op politiek vlak die soms dicht bij de werkelijkheid ligt wat een beetje flauw is zo (en goedkoop). Maar echt met de plot heeft het eigenlijk niets van doen, dus is het ook nog eens volstrekt overbodig. En dan heb ik in mijn zoveelste druk nog het geluk dat de zetelaantallen klopten; zelfs dat scheen in de eerste druk niet te kloppen.

Nee, dit is gewoon prut al met al. Prima om de tijd door te komen in een trein of op een vliegveld, maar dat is het dan ook wel. 1,5*.

Best aardig. Het boek behandelt twee verhalen (Anna op zoek naar een man en de kantoorjungle) en wat flashbacks die wel raakvlakken hebben maar niet altijd evengoed bij elkaar passen. De flashbacks zijn zeer matig, de stukken rond marktplaats en de zoektocht naar een man zijn best geinig maar deden me net iets te veel denken aan The Rosie Project en vooral de stukken over het kantoor zijn sterk die iedereen die daar werkt wel herkent. Verder fijn geschreven, het blijft vermakelijk en Anna is best een leuk hoofdpersonage die ook goed wordt neergezet en uitgewerkt. Je begrijpt haar wel. 3,0*.

Geen al te best boek. Alle personages zijn stereotype. En hun handelingen op z'n zachts gezegd "vreemd". Er is totaal geen uitdieping van enig personage. Zeker niet als je dat op een overdreven manier probeert. Er is dus geen enkele inleving in wie dan ook. Eerder werkt de benadering afstotend en wens je allen het ergste toe. En dat zal niet de bedoeling zijn geweest. Ook van spanning is er eigenlijk geen sprake.
De plot zelf is nog niet eens onaardig en gaat toch een andere richting uit dan gedacht aan het begin. Prima dus. Verder leest het heel snel en makkelijk weg, en het laatste hoofdstuk was wel degelijk goed. Cynisch en inktzwart. Toch aardig afgesloten, dus vooruit, 2*

Prachtig prachtig prachtig, dit werk van Boelgakov. Ten eerste is het een uiterst origineel geheel, waar je vanaf regel 1 direct in zit. Een goede spanningsopbouw het eerste boek, en dan een grande finale in eigenlijk het gehele tweede boek. Daarnaast is het intelligent, humoristisch, romantisch en vol satire (die voor een westerling soms niet altijd te begrijpen is, maar gelukkig had de vertaler veel voetnoten geplaatst)
Boelgakov stelt ons eigenlijk enkele vragen, en laat zien dat waarheid niet bestaat. In alles wat je dacht dat het was, is het toch anders. Allereerst natuurlijk het fenomenale stuk over Pontius Pilatus, met afstand het meest interessant en mooi beschreven (toch een stijl met meer pathos dan de rest van het boek) Maar de kijk op dingen verandert wel. Daarnaast is Satan zelf de slechtse nog niet. En daarnaast wordt hij prachtig neergezet als persoon tussen de anderen. Vooral ook zijn volgers als Behemoth zijn prachtige figuren, die meer van kattekwaad houden dan dat ze werkelijk door en door verrot kwaad zijn. Ook de personen in Moskou vragen zich af wat nu werkelijk gebeurd was, en zelf Boelgakov vraagt zich dat af.
En dan nog het derde verhaal, het centrale liefdesverhaal. Mooi, ontroerend, en goed verweven samen met de andere twee verhalen.
Het geheel is in soms mooie zwierige zinnen beschreven, al had ik het idee dat de Nederlandse vertaling zich niet altijd even perfect laat vertalen. Ik ben geen kenner van Russisch, maar ik weet dat er veel naamvallen in zitten, net als Duits en Latijn, en dan is een vertaling naar Nederlands niet altijd even mooi te maken. Zoals ook in deze vertaling. Moelijk uit te leggen, maar zoiets als veel bijzinnen en bijwoorden om tot het werkelijke woord te komen, wat zinnen niet altijd makkelijk leesbaar maakt.
Maar dat is eigenlijk een klein punt van kritiek, en niet direct op Boelgakov zelf. Hij heeft een interessant en meelevend boek geschreven, met talrijke prachtige passages en anekdotes. Soms even tot de lezer wendend, maar meestal laat het zich vertellen als een spannend en wonderlijk verhaal. Een meesterwerk,

Stem nummer 100 van dit kalenderjaar. Die zat er al een tijdje aan te komen en ik dacht: ga ik nog iets bijzonders ervoor lezen of niet? Daar was ik niet helemaal over uit nog maar in de Bieb viel m'n oog op dit boek, redelijk bij toeval als stond dit werk al jaren op de nominatie herlezen te worden. Meegenomen dus, in een versie in de oorspronkelijke taal. Dus menschen, koffi, hy, zyn, fiskaal en meer van dat al.

Ik zeg herlezen, maar van die eerste lezing weet ik weinig meer, behalve dat ik enkele bladzijden nog las op een vakantiepark in Duitsland en ik de tweede helft vooral ben doorgebladerd - samenvattingen op Scholieren.com waren voldoende voor het boekverslag. En nu, ruim 800 boeken verder toch maar eens met aandacht volledig lezen.

Enfin, het boek is me niet tegengevallen en ook niet meegevallen. De hele opzet waardeer ik enorm. Ook literair vooral. De raamvertelling, meerdere vertellers, het hele idee erachter dat dit ook autobiografisch is, zo’n vertelling (van Saïdjah en Adinda in het hele verhaal) stukken poëzie – dit boek is wat dat betreft echt rijk en veelgelaagd. Ook het begin rond Droogstoppel is enorm vermakelijk. Alleen al dat steeds vermelden hoe zoon Frits iets zou schrijven, of dat hij in koffie doet, Last en Co zo heet sinds de Meyers zijn vertrokken. En die enorme lijst van opstellen is lichtjes geweldig (ik ben altijd liefhebber van opsommingen).

Maar dan het verhaal van Havelaar zelf is soms om niet doorheen te komen. Eindeloze dialoog in veelal wollig taalgebruik. Ik vond het vaak al niet boeiend verteld (het leest allemaal te veel alsof de schrijver zijn ideeën kwijt wil, niet dat hij een roman maakt met mensen van vlees en bloed – op dat vlak is de roman mislukt) maar de stijl leidt ook nog eens af. Sommige stukken tussendoor zijn dat weer mooier of leuker, maar als geheel biedt dit stuk te weinig leesplezier.

Al met al op momenten geweldig maar vaak ook saai. Met een afronding naar boven 3,5*.

Op het oog een erg vrolijk verhaal, vooral door het prettige en vlotte en ritmische rijm, dat alles in alleraardigst Duits. De waarheid is echter anders. Geen kwajongensstreken zijn het die M und M uithalen. Overigens wel zeer origineel sommige streken., maar onze grote Blonde leider zou er de landmacht op afsturen. Ook zeer vermakelijk is het, door afwisseling en originaliteit en voor iemand die niet goed Duits kent lijkt me dit prima te doen. Voor onderwijs wellicht? Al zullen scholen dit snel laten lezen gezien de inhoud.

Vooral leesplezier. Dit ding is 1200 pagina's dik, maar verveeld heb ik me geen moment. Prachtig hoe de jeugd en vriendschappen worden beschreven, maar ook de sfeer in zo'n Amerikaanse voorstad, hoe kunstwerken worden beschreven vol passie en hoe een compleet beeld wordt geschetst. The Great American Novel, door een buitenlander. En allicht ook passend, want als één land nu een immigrantenland is, dan is het de V.S. wel. Dit was weer eens een heerlijk boek om me in onder te dompelen.

Ik vraag me wel af in hoeverre mensen alle verwijzingen snappen. Zo wordt er veel verwezen naar Apocalypse Now, lang niet altijd expliciet. Maar ergens halverwege is er, haast tussen neus en lippen door, een gesprek met een muzikant Kim die met een zeker Thurston iets gaat bespreken. Hoevelen zullen weten wie hier bedoeld worden? Voor een lezer die ze niet kent zal dit gewoon een personage zijn in een boek, allicht fictief mede ingegeven door de vele fictieve kunstwerken in dit boek die beschreven worden alsof ze bestaan, maar voor mij gaf dit nog wel een extra meerwaarde. Dat het boek echt geplaatst is in de echte wereld.

Nu is het wel zo dat pakweg het tot pagina 500 geweldig was, daarna nog zo'n 300 pagina's echt goed en vervolgens nog 400 beduidend minder. Meer dramatiek erbij, alsof de literator ineens naar boven kwam en nog allerlei thema's en belangrijke zaken erin wilde hebben. Dat vond ik veruit het zwakste stuk. Juist op de vertellende momenten van het alledaagse en gewone mensen is Harstad op zijn best. 4,0*.

Leuk toneelstuk met een slot dat je van mijlenver ziet aankomen, maar toch verrast. Het blijft toneel, dus de melodramatiek hoort er een beetje bij al ben ik er nooit heel erg fan van, maar zo'n kaal werk met één locatie met slechts drie personen is voor de verandering weleens aardig. 3,5*.