Prima werkje van Verhulst. Ditmaal gebruikt hij een dementie-acterende bejaarde man als verteller. Het leuke is dat je hiermee de omgeving kan observeren zonder dat die omgeving jou als observeerder doorheeft. Leugens komen om de hoek, en daarmee ook waarheden, kleinburgerlijkheid en alle ellende en haat die mensen van en tegen elkaar kunnen krijgen. Ook de lichte kritiek op verzorgingshuizen is prima verweven- die naam alleen al van het tehuis: Home Winterlicht. Bovendien lees je het meestal met een kleine herkennende glimlach rond de lippen. Ook de gebruikelijke melancholiek en thema's en vergankelijkheid komen aan bod.

Wel zitten er af en toe stukken in, zeker over de levensgeschiedenis van Desiré, die wat plichtmatig lijken en vooral een herhaling van zetten zijn. Dat kennen we al uit zijn oeuvre maar ook van andere schrijvers.

Wat blijft is zijn heerlijk rauwe stijl met een vleugje archaïsme. En altijd lijkt dat prima bij de hoofdpersoon te passen. 3,5*

Het enige jeugdboek in de lijst van beste Nederlandstalige werken van deze eeuw van NRC en De Standaard dus ja, dan moet deze ook om de lijst vol te maken. Enfin, ik lees dit als volwassene en dat zal vast anders overkomen al kon ik niet helemaal inschatten hoe de 12-jarige mjk87 dit boek zou hebben gevonden. Het werkje begint wel aardig maar de toon is me vaak iets te blij en helemaal geloofwaardig was dit niet, dat zo'n meisje als straf voor iets dat haar vader had moeten doen ergens moet werken. Nu speelt dit niet in de echte wereld denk ik, althans in een oudere periode (er komen ook kwartjes in voor) maar toch. Niettemin leest het werkje wel makkelijk weg al is het taalgebruik nergens heel bijzonder. Halverwege zitten de beste stukken met zowel Lampje als dat zoontje van de admiraal maar richting het einde zakt het boek weg. Dan komt er veel plot, gaat de geloofwaardigheid weer parten spelen maar valt die wereld ook wat uit elkaar. Daar voelt de verder zorgvuldig opgebouwde wereld ineens als los zand. 2,5*.

Smeets trok zijn boek terug voor de NS-publieksprijs toen bleek dat zevenvoudig Tour-winnaar Armstrong weleens flink wat geslikt en gespoten had. Waarom ik over die prijs begin? Nou, vooral om de vergelijking te trekken tussen die twee andere sportbiografieën, die nog wonnen ook. Dan is deze Lance Factor wel superieur.

Dit boek is zeker geen biografie, ook niet echt een portret. Wel een poging middels thema's tot de persoon Lance Armstrong te komen. En dat is een prima keuze. Waar je na het lezen een biografie vaak weet wat er in grote lijnen is gebeurd (de details vergeet je vaak weer) maar waar je de persoon niet leert kennen, daar is krijg je in dit boek van Smeets een heel behoorlijk beeld van Armstrong en leer je ondertussen details uit zijn leven kennen. Smeets noemt meestal interessante punten en komt tot een knappe karakterschets. Nu je weet dat hij doping heeft gebruikt is dit zeker niet verouderd. Sterker, die narcistische trekken en de wil om de beste te zijn worden alleen maar bevestigd door verhalen die later naar buiten kwamen. De Mart heeft dat goed gezien. Leuk is te lezen dat hij er gewoon voor uit komt een zeker adoratie voor The Boss te hebben.

Maar het is geen perfect boek. Er zitten ook veel hoofdstukken in waarin personen rond Armstrong - vriend en vijand- worden genoemd en beschreven. Best interessant soms, maar te vaak en te lang achter elkaar. Daarnaast zijn zeker de hoofdstukken over doping nu een beetje oud nieuws en voegen eigenlijk niets meer toe. 3,0*.

Bezemer is geen communist. Van hem mag je veel geld verdienen, zelfs tegen een lage belasting, zolang je het daarna maar direct uitgeeft. Anders betaal je fors vermogensbelasting. En ga je dood of schenk je het weg, dan komt de Belastingdienst wel langs om een fors deel van je erfenis op te eisen. Buffereconomie slaat dus niet per se op economische buffers zodat je een klap kunt opvangen, maar op maatschappelijke buffers, betaald door afroming van vermogens. Nu zit te veel geld in vermogen aldus Bezemer en voegt niets toe, maar zou in bedrijven moeten blijven om gebruikt te worden voor lonen en investeringen. Maar het wordt mij niet duidelijk of ze kapitaal moeten aanhouden of juist uitgeven. Het lijkt soms dat Bezemer dat tweede wil, maar evengoed heb je dan een probleem bij economische terugval. En dat veel vermogen ook bedoeld is voor de gewone man (consequent Henk en Ingrid genoemd) in bijvoorbeeld pensioenen, dat noemt hij natuurlijk nergens letterlijk. Want dat past niet echt in het plaatje. En dat uitgeven moet wel aan bepaalde zaken die duurzaam zijn en goed voor het milieu, anders heb je weer een andere crisis.

Dat is een beetje de tendens van dit boekje. Daar kun je het mee eens of niet mee eens zijn en daar beoordeel ik het boek ook niet op. Wel op heel veel zwakheden zoals hierboven al enkele voorbeelden gegeven.
Bezemer zegt nu eens dat schulden en kleine financiële buffers leiden tot failliete bedrijven, maar omgekeerd zegt hij dat schulden maken de oplossing is. Hij zegt ook nog dat je soms ook meer schulden mag maken voor investeringen (waarmee de schuldratio stijgt), zolang je daarna dat meer weer inloopt. Dat Nederland dat laatste de laatste jaren (vlak voor corona) deed, dat was echter ook weer fout, want daardoor werden overheidsvoorzieningen aangetast. En zo zit dit boek vol met zulke tegenstellingen, Bezemer lult maar wat en net wat hem uitkomt. De algemene vraag of we als land allicht akkoord ermee zijn dat het ging zoals het ging, dat komt niet in hem op. En waarom zijn wereldbeeld de juiste is ook niet.

De oplossing voor hem (en wel meer mensen met zijn visie) ligt in hogere vermogensbelasting en lagere inkomstenbelasting, die zo tegen elkaar weg vallen. Dat vermogen zit vooral in stenen en aandelen en is niet zo makkelijk liquide te maken, maar daar geeft Bezemer niet om hoe dat opgelost moet worden. Voorts geeft hij aan dat de rijke mensen niet direct bang hoeven te zijn, overheden bepalen immers altijd nog hoe hoog de vermogensbelasting wordt, dat kan dus meevallen. Maar als die laag is, hoe wordt dan de verlaging van andere belasting betaald? Ook daarop komt uiteraard geen antwoord. Eén voorbeeld nog? In het vreselijke flauwe en haast karikaturale toekomstbeeld geeft hij aan dat de maximale hypotheekschuld naar 80% gaat. Een klein huisje van € 200.000 vergt dan € 40.000 eigen inleg, de hogere belastingen en OZB daarop (al eerder genoemd door Bezemer) en verdere verbouw niet meegerekend. Maar hoe moet je zo'n bedrag sparen, want dat is niet de bedoeling volgens Bezemer immers. En schenkingen? Ook niet. Ook hier geen verder antwoord. Het is één groot stuk ondoordacht wensdenken van iemand die simpelweg wil dat mensen niet meer rijk zijn, maar dan verpakt als economisch verhaal. Maar wees een vent en geef gewoon eerlijk aan wat je wil.

Verder zegt hij in het begin en middenstuk nog wel enkele interessante stukken over de economie, maar als je een beetje bekend hiermee bent voegt dit niets toe. Dat is allicht boeiend voor mensen die nieuw hier in zijn, maar zeker het tweede deel wordt dan weer vel te technisch. Het is dus ook nog eens een onevenwichtig boek als geheel. 0,5*.

Verhalen die nogal van kwaliteit verschillen. Sommige verhalen lijken ook eerder vingeroefeningen te zijn dan echt volledige verhalen. Als geheel passen dat soort verhalen wel in zon bundel, maar zijn vaak gewoonweg niet interessant genoeg waardoor het puur stijl is, en die is niet bijzonder genoeg om dat te rechtvaardigen. Ook de sfeer is naargeestig, nu eens passend maar vaker verhoogt het mijn leesplezier niet. Vor dem Gesetz is veruit het beste kortverhaal, maar kennen we al uit Der Prozess (waarna in dat boek nog een heel interessante verhandeling daarover kwam, die mis je dan weer in deze bundel). 2,5*.

Als je je een beetje verdiept in de Amerikaanse politiek (en dit boek lijkt me niet voor iemand die er nul interesse in heeft) dan biedt dit boek echt helemaal niets nieuws. Het is een samenvatting van hoe Trump de media bespeelt zonder dat Mens nu echt wat toevoegt. Al met al een aardig overzicht, maar het ding mist diepgang; echte verklaringen waarom mensen dan stemmen op zo'n Trump zitten er niet in. Wel bijzonder dat juist de stukjes sfeerbeschrijving (vooral voor de plekken waar Mens is geweest) dan weer erg sterk zijn neergezet, mooi beeldend ook, terwijl daar het boek niet om draait. 2,5*.

De tekst in Middelnederlands is redelijk leesbaar. Beter dan oudere teksten als Karel ende Elegast in elk geval.
Het verhaal is eenvoudig, de rijm soms ook van sinterklaasniveau, al is het een leuke vondst de laatste regels die de één spreekt te laten rijmen op de eerste regel van de volgende spreker, Maar het gesprokene woord van de personages is dan wel weer mooi. Ontroerend, soms vol pathos, mooie volzinnen. Niemand die nog zo praat, maar in zo een vers is het erg prettig, en zorgt ook voor de voldoende die ik het kan geven. Want verder heeft dit werkje minder inhoud en moraal dan andere verhalen uit het vroege Nederland.

p.s. Misschien ben ik de enige, maar die tekst kan mijns inziens zo dienen als libretto voor een Nederlandstalige opera. Genoeg afwisselingen voor zangstemmen, zowel in muziek als verhalend en zangerig vertellen. Maar wellicht draaf ik door.

Ruim 500 pagina's zijn er wel te veel, dat is de conclusie aan het eind. Rueb gaat ten eerste soms te veel in op details en daarvoor zijn het leven van Laura Hansen en haar hele persoon niet boeiend genoeg. En juist de boeiendste vraag, hoe wordt zij zo dat ze meegaat naar Syrië, wordt psychologisch nauwelijks uitgewerkt. Rueb lijkt meer geïnteresseerd in het hoe en wat dan het waarom, terwijl dat hoe en wat makkelijk in samenvatting kan. Verder zit door het verhaal verweven nog de zoektocht van Rueb naar de waarheid, maar dit hangt er te veel bij om echt te boeien. Het lijkt vooral een interesse van Rueb die hij niet echt op de lezer weet over te brengen. En dan gaan die pagina's wel tellen.
Dat neemt niet weg dat het prettig is geschreven en in de basis wel een interessant inkijkje geeft in het alledaagse leven, zowel in Nederland als in het Kalifaat. Ook de periode daarna in Vught en de zoektocht van het OM naar de vraag of Hansen een terrorist is, is boeiend te noemen. En al met al heb ik me er wel mee vermaakt. 3,5*.

Uit het boeiende stuk van De Filosoof hierboven kan je zien dat er meer in zit dan op de oppervlakte zo snel te zien is. En dit is nu mijn derde werk van Leskov en de derde maal dat het werkje op de oppervlakte wel oké is maar eronder veel meer zit. Maar ja, mijn leesbeleving zit vooral op die oppervlakte, temeer de diepere lagen soms te diep zitten. Ik ken Madame Bovary niet bijvoorbeeld dus alles wat De Filosoof daarover schrijft is langs mij heen gegaan.

Niettemin, ook buiten die lagen om is dit wel een fijn werkje om te lezen. Vermakelijk, redelijk sfeervol en aardige personages waar de psyche redelijk wordt uitgewerkt, al blijft het allemaal een beetje in het speelse hangen en was ik nergens echt van ondersteboven. Maar als tussendoortje is dit gewoon prima behapbaar en leuk eens gelezen te hebben. 3,5*.

Wat Noordervliet hier nu precies mee wilde? Dat weet je door de tekst op de flap en af en toe stipt ze ook wel wat aan, maar dit werkje is veel te dun om daar echt iets mee te kunnen. Ook het feit dat zij vanuit dit jaar 2013 rondloopt en interviews houdt in die vroegere jaren vind ik niet altijd even sterk en voegt niets toe.
Wel leest het lekker maar is het taalgebruik oernederlands zonder populair taalgebruik en gewoon erg netjes. En een boek uit 2013 waar het begrip iPhone niet in voorkomt is altijd het lezen waard. 2* en misschien eens Israels standaardwerk lezen.

Vervolg op het sterke Tsjip maar wel net wat minder. Ik schreef bij Tsjip al dat Elsschot iemand is van grote lijnen en als hij dan op de goede momenten inzoomt wordt zo'n boekje toch wel alsnog persoonlijk. Hier echter zoomt hij op minder interessante delen in. Dat eerste hoofdstuk is ook wat nikserig en gaat maar door en richting het einde ontbreekt ook wat focus. Slecht is het allemaal niet maar ook weinig bijzonder en het boekje raakte me niet. 3,0*.

Tegenvaller, vooral door het nogal aanstellerige tweede deel dat me helemaal niets deed. En dan is het ook het lijden van mjk87. Jammer, want de schrijfstijl van Goethe is mooi, zeker in de stukken Duits die ik las, en het eerste deel is erg fijn met een paar mooie scènes en natuur- en dorpslevenbeschrijvingen. Maar dan het tweede deel, zonder eigenlijk enig plot, maar wet met veel pathos, geweeklaag en gejammer, zonder dat Goethe mij ooit het gevoel wist te geven dat Werther zich echt zo voelde. 2,5*.

Ik vond dit echt een uitstekend geschenk, ik denk wel de beste van alle die ik gelezen heb. Enorm boeiend in het begin, waarmee Van der Zijl ook met meer dan alleen samenvatting komt, maar ook interessante verbanden legt en inzichten geeft. Aan het eind wordt het boekje ineens wat melancholisch en ontroert. Knap, in zo'n dun boekje dit allemaal eruit krijgen. Dan ben je dus een goede verteller. Van der Zijl zegt dat ze met een dikker werk zal komen. Het zal, maar veel beter dan dit kan haast niet want alles staat hier voor mij al in. 4,0*.

Mwoh. Kraakhelder geschreven en dit ding leest prettig weg, zelfs in het Engels nergens echt moeilijk. Dat is zeker een kwaliteit. We krijgen de lege levens van enkele tieners vooral, maar het boek zelf blijft er ook leeg mee (o leve dit cliché). Maar vooral wat ik leuk vind in literatuur ontbreekt hier een beetje. Het boek speelt zich af in L.A. en we krijgen daar best wat van te zien maar echt leven doet de stad nooit, echt sfeer zit er niet in, echt boeiend doen de personages nergens. 2,5*.

Vooral uiteindelijk een matige uitkwerking. We krijgen dit verhaal zowel vanuit het gezichtspunt van de advocaat als van de patiënt, maar eigenlijk wordt er daar verder weinig echt mee gedaan. Inhoudelijk blijft dit allemaal te veel in oppervlakkigheden hangen, op slechts één moment na als de jonge vrouw nadenkt hoe het anders had kunnen lopen. Dat stukje is sterker en invoelbaar. Maar verder is dit emotioneel vrij plat allemaal en Van der Meer heeft ook weinig te zeggen. 2,0*.

Best een leuk boekje. Het schommelt een beetje tussen lieve momenten en pure zomerse nonsens en veel spielerei met woorden die ik bij een ander boek van Campert (Tjeempie) ook al zo strontvervelend vond. Dat haalt echt irritatie bij mij naar boven. Het tweede deel laat die ongein een beetje achter zich en leest een stuk lekkerder. Het blijft wel even luchtig en vluchtig en is prima als tussendoortje, ook vanwege de zeer geringe lengte. En oké, stiekem zit er meer in qua inhoud waarin de losse jaren 60 naar voren komen, maar uiteindelijk overheerst die luchtigheid. En niet elk moment is even boeiend. En er is nooit een 5-3 geweest tussen Nederland en België, dat is dan weer jammer. Al maakt dat voor de score niet uit. 3,0*.

Heel aardig uitgangspunt, maar in het tweede deel loopt alles volledig uit de hand. Vooral het eerste deel is mooi beschreven. Okay, wellicht had AFTh een andere wereld moeten kiezen, niet een waar je in ruim 5 uur naar school gaat, in dienst, uit parachuten springt etc. Helemaal kon ik daar niet in meegaan. Maar al te vaak weet hij tijd te omzeilen, en wel heel duidelijk te maken dat een generatie nog geen 15 uur leeft. Maar dan, ik kan volledig hierboven de reactie van Serpico volgen in wat hij verkeerd vindt. Zowel de gebeurtenissen (vreemd, saai, onbegrijpelijk waarom) als de schrijfstijl (vervelend) als wat er allemaal wel niet wordt gedaan en verhandeld (jammer). Dus gemiste kans, en laag cijfer. 2*

Geweldig werkje van Gontsjarov. Veel humor, mooi taalgebruik, treffende beschrijvingen van de natuur. De hoofdpersoon is wat idioot maar neemt de 'ziekte' doodserieus. Daar komt vanzelf humor uit. Ondertussen neemt hij alle romanciers uit zijn tijd op de hak, die in feite ook die ziekte hebben. En inderdaad, Oblomov is hier al in te herkennen.

Dan lag het dus niet aan mij dat ik niet geraakt werd, naast dat ik me soms afvroeg wat ik ermee moest. Andere of betere tips Slowgaze?
Alleen die sporen op een wit vel (oid) vond ik dan wel weer aardig, en enkele brieven aan andere dichters. Soms wel redelijke beeldspraak en regelmatig worden wel mooie beelden opgeroepen. Maar in het geheel wat vaag (dat lijkt mij wel eens poëzie-eigen). Dus 2,5*

Deze recensie kan natuurlijk alleen met dit stukje proza beginnen. Voor de newbies hier, dit was de plot bij wat toen nog De Dood van Europa was. Het leuke is, ik kan deze plot nu een stuk beter begrijpen ook al zijn er wel enkele dingen aangepast, namen veranderd, jaartallen verplaatst et cetera. En sterker, ondanks al het cynische gelach om deze plot toentertijd (onder meer van de man die zo ongeveer de eindejaarstopic uitvond), denk ik dat puur deze plot een beter boek had opgeleverd met in ieder geval een sterk centraal idee. Hoewel deze plot dus nog wel te ontwarren is in het uiteindelijke boek is dit slechts een deel ervan en zeker niet de hoofdmoot maar gewoon een van de takken van een boom zonder stam. Er zit heel veel in deze roman, maar het zijn allemaal losse ideeën zonder echte samenhang en het blijft bij benoemen en eigenlijk nergens verklaren of uitdiepen. Dit is plat gezegd niet meer dan een samenvatting van de gemiddelde Twitter-pagina van de hedendaagse wappie (een woord dat ik liever niet gebruik maar wel makkelijk is omdat direct duidelijk is wie ik er mee bedoel).

De Winter doet er dus niets mee. Hier had echt iets goeds en boeiends in kunnen zitten. Zoals een spannende complotthriller of bijvoorbeeld een doorwrochte studie van de maatschappij en machtsgeile politici die een controlestaat willen. Want hoewel die wappies soms enorm doordraven in hun complotten zijn ze niet dommer of gekker dan mensen aan de andere kant van het politieke spectrum die heel schattig en naïef roepen dat het allemaal volstrekte quatsch is dat er een CO2-budget komt of bijvoorbeeld een surveillancestaat kan komen. En in plaats van een heldere en redelijke stem die De Winter had kunnen zijn, om de stem te zijn van die mensen die bang zijn voor zo’n controlestaat met CO2-budgetten en op een overtuigende manier aan te tonen hoe de maatschappij kan veranderen door actiegroepen, gif bij bepaalde bevolkingsgroepen et cetera, is hij dat niet. En ik heb ook geen idee wat De Winter hier nu eigenlijk wel mee wil.

En daardoor gaat die wereld ook niet leven. Het is eerder allemaal los zand dan een psychologisch en sociologisch goed doordachte toekomst. Net als het toekomstbeeld dat ook gewoon onze eigen wereld is maar aangevuld met wat visies uit de onderbuik zo her en der. De toekomst voelt nergens als een daadwerkelijke toekomst terwijl De Winter dat in eerdere boeken wel gelukt is. En te vaak ook legt De Winter een bepaalde gebeurtenis uit, duidelijk voor de lezer uit het jaar 2022 terwijl het boek ‘geschreven’ is rond 2045. Dat is gewoon een matige manier van een toekomst beschrijven. Uiteindelijk is het boek leeg, plat en simpel. Vol met personages van minder dan bordkarton die geen moment gaan leven en me ook nergens konden boeien.

Verder soms rommelig geschreven. Zo worden op één pagina de woorden Datsja en Datscha door elkaar gebruikt. En op pagina 126 staat bijvoorbeeld “Hij had zestien overvallen doorstaan. Nu moest hij zeventien doorstaan” Nummer zeventien lijkt me dat bedoeld werd, nu staat het er dat er 33 overvallen zijn geweest. Het leest verder allemaal wel soepel weg. Deels is dat wel een kwaliteit van De Winter zoals in eerdere boeken. Maar deels ook dat hij weinig bijzonder schrijft qua stijl - ergens halverwege wat herhalende zinnetjes die steeds beginnen met ‘Vertrouwen’ die literair aandoen maar verder is het armoe troef. Dat noopt ook niet tot de woorden tot je nemen. Hetzelfde geldt voor de inhoud. Het is vooral veel banale plot, dingen die voelen al opvulling om het boek maar dikker (beschrijvingen van ruimtes, wat men doet, etc) te maken zonder dat ze bijdragen aan het verhaal. 1,5*.

NB: In het boek komt ook een tweeling voor, Sjoerd en Tjeerd. Hoewel dit boek rommelig is geloof ik niet in toeval en vraag me af of ze naar die twee populistische knakkers van de D66-fractie zijn vernoemd.

Ik ben vier keer aan dit boek begonnen maar na enkele pagina's heb ik het steeds weggelegd en ging het boek verder ongelezen terug naar de bieb. Niet in de stemming? Trok me dit niet? Geen idee. De recensie in NRC was toen al een eerste aanzet om het te boek te willen lezen maar ook de vele andere lovende kritieken en het hoge gemiddelde hier. En toch, elke keer stopte ik al snel. Enfin, nu stond dit boek ook nog eens bovenaan de lijst van beste Nederlandstalige werken van de 21e eeuw (plus het jaar 2000) en ik dacht: ik probeer dit een laatste keer. Ik ging ook op reis, nam bewust alleen dit boek mee om me te dwingen te lezen en ik hem niet uit gemakzucht kon wegleggen om met wat anders verder te gaan. Maar dat alles was niet nodig. Geen idee wat het was maar het kwartje viel direct en vanaf bladzijde 1 zat ik erin. Wat een fenomenaal goed boek waarvan ik elke keer weer zin had om te gaan lezen.

Elf hoofdstukken waarin elf levens worden beschreven met meer of minder verband met het leven van de Engelse negentiende-eeuwse fictieve schrijfster Eliza May Drayden. En het zijn ook steeds elf volledige levensverhalen die alle getuigen van een enorme rijkdom aan ideeën en een geweldige fantasierijke geest. Vaak beginnen de verhalen nog beperkt en richten zich op één aspect uit iemands leven maar de verhalen ontwikkelen zich almaar en je krijgt heel knap in ongeveer 50 dikbedrukte pagina's een compleet portret waarin Daanje ook regelmatig ontroert of juist groots is in kleine zinnen en momenten. Elke keer was het een feest om te lezen en treurig om te stoppen maar gelukkig snel daarna was het volgende verhaal vaak weer net zo goed. Wel allemaal verhalen die meer kommer en kwel zijn dan allemaal gelukkige gezinnen die op elkaar lijken. En om dat allemaal niet te zwaar te laten overkomen wel met een lichte toon verteld. Verder door de enorme rijkdom aan verhalen en momenten ook nergens herhalend. Mooiste stukken zijn over twee zussen waarvan er op papier maar één bestaat, een dickensiaans verhaal van twee dochters van een fabriekseigenaar die door andermans toedoen in de ellende belanden of over een pianolerares en een Amerikaan die uiteindelijk trouwen, verteld vanuit de Amerikaan die nooit helemaal tot haar kan doordringen maar enorm van haar houdt. En die psychologie wordt steeds geweldig gebracht, in het hele boek.

Tussendoor zitten er allerlei aanhangsels uit (wederom fictieve) biografieën en krantenknipsels alsof Drayden echt heeft bestaan. En deze stukken zijn enorm boeiend omdat de biografen allemaal hun visie hebben op het leven van de schrijfster terwijl in de overige vertelde stukken blijkt dat een en ander helemaal niet klopt. Echte antwoorden komen er overigens nooit maar dat hoeft ook niet eens. Maar qua thematiek enorm boeiend. Wat is waar en kunnen we het verleden wel goed opschrijven? Een oude docent geschiedenis zijn in les 1 in de brugklas al: "De geschiedenis bestaat niet. Het is altijd een geschiedenis, door de ogen van diegene die de geschiedenis vertelt."

Nu wel, niet de volle score? Nee, dat net niet. Van de 11 verhalen vond ik er twee echt beduidend minder. Uit mijn hoofd gezegd de hoofdstukken 3 en 5, toevalligerwijs (of juist niet) twee hoofdstukken die wat korter waren. Gelukkig kort maar niettemin wel ruim 10% van het boek en omdat je in dit boek wel met echt nieuwe verhalen bezig gaat stond me dat meer tegen dan wanneer je pakweg in een lopend verhaal wat minder boeiende bladzijden tegenkomt. En verder als reden ook een stukje smaak als het gaat om wat ik echt geweldig vind. Hoewel dit boek ergens wel een ideeënroman is, zitten die ideeën dieper verstopt en ik zie liever een schrijver die ze wat letterlijker neerlegt en daarop voort borduurt.

Tirza en Alkibiades, ook uit deze eeuw, vind ik mogelijk nog net wat beter, maar ik kan me prima vinden in de positie op de ranglijst in de Top 50. 4,5*.

Aardig maar ook niet meer dan dat. Alleen al dat ik na een week al niet echt meer weet waar dit over ging en ik echt moest graven (en even nog de bundel erbij pakken) om me dat te herinneren zegt genoeg. Op zich wel prima beschreven maar ook wat overdreven in gedachten en melodramatisch en daarom niet helemaal mijn smaak. Ondanks datt Schnitzler vrij goed in hoofden kan kruipen in het algemeen overtuigde het hier niet helemaal. De bedrukkende sfeer kwam wel goed naar voren. 3,0*.

Om maar meteen met een heel positief punt te komen: dit boek is briljant leesbaar. Nu wist ik dat ook wel van Giphart dat hij kan schrijven, maar vooral hier viel het op. Het ding leest als een trein terwijl je als lezer altijd georiënteerd bent. Dat is knap, door je zinnen zo te construeren en woorden zo te plaatsen dat je zelfs in een hoog leestempo nog alle belangrijke aanwijzingen meekrijgt. Je weet altijd wie er aan het woord is, van wie de gedachten zijn, wat er gebeurt. Dat verhoogt het leesplezier bijzonder.

Ronald Giphart kan helaas dan wel slechts over twee zaken schrijven: eten en seks - alleen eten ben ik in zijn fictie nog nooit tegenkomen. Dit hele boek is dan ook vintage Giphart, zij het minder schreeuwerig dan zijn vroegere werk en daarmee plezieriger. Wat Giphart altijd doet is een bepaald sfeertje creëren, je meenemen naar een bepaalde wereld of scene met een clubje mensen dat elkaar kent, meestal heeft seksueel, en waarvan iedereen wel met elkaar is geweest en ook vreemdgegaan. Giphart plaatst zo zijn verhaal buiten de realiteit, maar het schurkt er zo dicht tegen aan dat het echt lijkt. Tarantino doet eenzelfde iets met films. Overigens zit zeker eenderde vol met seks, maar ergens verveelt het niet wat nogal eens gebeurt als er heel wat pikken en kutten langsvliegen. Giphart houdt zich met zijn stijl ook in, met minder dadendrang dan vroeger, en weet met zijn wat zakelijke toon zo ook te voorkomen dat het plat wordt.

Jammer is wel dat dit boek echt vederlicht is. Het vermaakt (niet zoveel overigens als het leuke Harem) maar doet ook niets meer. Het ontroert niet, het laat geen indruk achter en voelt ook te veel aan als tussendoortje. Maar wel een fijn tussendoortje dat je af en toe ook nodig hebt. 3,0*.

Goed geschreven boek. Er zit echt ritme in en je hoort Keith Richards ook bijna zelf. Veel leuke anekdotes en sowieso geeft dit een redelijk beeld ook van de Stones en de muziekscene in de jaren 50-70. Op momenten enorm boeiend, vooral als het gaat over het ontstaan van liedjes of de band met Jagger en andere leden. Omgekeerd gaat Richards nogal eens in op technische aspecten van muziek waar ik dan weer niks van begrijp. Maar sowieso: 550 pagina's zijn er echt veel te veel. Er zit te veel herhaling in, vooral rond de drugsproblemen en er komen vele personen langs waar op wordt ingegaan maar die eigenlijk slechts voetnoten zijn, voor mij ook nog eens oninteressante voetnoten. Het leest wel prima weg maar uiteindelijk begint het boek wel behoorlijk te slepen. 3,0*.

Ik wilde vooral Lijmen/Het Been en Kaas lezen. Ik zag een bundel met alle romans en heb die meegenomen en ben gewoon vooraan begonnen. Tot nu toe is hetgeen ik ervan vind wisselend met wel goede punten maar nergens heel bijzonder. Nu eindelijk dan was het tijd voor Lijmen.

Dit boek is vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Met een bepaald absurdisme waar ik nog wel in mee wil gaan omdat een en ander wel geloofwaardig wordt gebracht. Maar echt grappig verder is het niet. Wel is dit boek een aardige schets van een foute zakenman en zijn foute manieren om vooral maar geld te verdienen. Wel goed geschreven, dat zeker, in een mooie heldere stijl. 3,5*.

Bij Euforie - dat ik overigens niet heb gelezen- schreef ik dat ik Weijts al columnist me niet wist te boeien. Nu is dat de laatste tijd wat bijgetrokken, en gezien de geringe omvang gokte ik het er toch maar op. Foute gok dus.

Mag Weijts in zijn columns wat interessanter worden, in dit boek is het vooral veel gepraat en zegt hij weinig. Weijts roept van alles, meestal noemt hij niks nieuws (als dit boek je iets weet te leren, dan lees je te weinig) en als hij al eens een leuke woordgrap heeft (sinister en linkshandigheid worden samen genoemd) dan is dat gewoon gejat van Mulisch' magnum opus. Dat laatste weet ik vrij zeker omdat die link tussen die twee woorden niet enkel daarin ook voorkomt, maar beide boeken ook een vrouwelijke cellist en een persoon luisterend naar de naam Quinten kennen. En ondanks dat hij dit niet zelf heeft verzonnen vindt Weijts de woordspeling zo goed dat hij dit minstens elke 15 pagina's laat terugkeren (waar boeken van 1000 pagina's dik het überhaupt niet herbergen).

Verder is de stijl schreeuwerig, zoals dat ook bij pakweg Ronald Giphart het geval is. En dat is geen compliment. Van die proleten op de camping met de grootste waffel, blaaskaken die met wollig taalgebruik verbloemen dat ze niks zinnigs te melden hebben, van die types die het hun 'reet niet roest' maar hun 'derrière oxideert'. En ja, dat laatste komt uiteraard herin voor. Dan noemt hij de Tower Bridge nog London Bridge (om het later alsnog Tower Bridge te noemen) en ja, dan kan ik je als (zelfverklaard) intellectueel niet meer serieus nemen. Tot halverwege zit er af en toe wat spanning in, maar eens duidelijk is wat alle geheimen zijn, dan is ook van het boekje weinig meer over. 1,5*.

Dank voor de tekst. Uitermate scherp geschreven en goed leesbaar. Het zal ongetwijfeld hebben gewerkt toen het werd voorgedragen, het werkt ook puur als pamfletje om te lezen. Een aantal zeer rake opmerkingen en leuke invalshoeken, soms puur trollgedrag anno 1979. Wel stelt hij af en toe wat men had kunnen of moeten schrijven in hun wetenschappelijke kritieken; hij zet zijn gelijk als hoogste waarde neer en daarmee maakt hij zichzelf ook schuldig aan datgene waartegen hij juist ageert. Daarnaast had de inhoud net iets opbouwender gemogen - het is nu wel een vloeiend geheel maar soms wat van de hak op de tak zonder een heldere structuur.

Deze van m'n broertje gekregen voor m'n verjaardag, dan lees je hem wel uit. Maar oef, wat was dit een draak.

Wie op de voornamenbank van het Meertens Instituut zoekt ziet midden jaren 90 ineens de naam Jari opkomen, toen een zeer populaire voetballer, technisch sterk maar waarschijnlijk ook door z'n lange zwarte lokken en zijn bescheidenheid die het in Nederland goed doet wilden vele jonge ouders hun kind naar hem vernoemen. Maar een boek? Het probleem zit op drie dingen:

1. Jari heeft niets te zeggen. Hij was bescheiden en rustig op en naast het veld, maar ook een wat saaie grijze muis - ik denk alleen dat Dennis Bergkamp nog saaier is. Zijn jeugd is normaal. In tegenstelling tot een Zlatan die dan nog uit de favela's van Malmö en nog iets kan melden. Zijn leven kent geen enkele uitspatting, in tegenstelling tot een Andy van der Meijde die dan wel een enorm plat en oppervlakkig leven heeft in zijn boek, maar dat is op z'n minst nog vermakelijk. En verder lijkt hij helemaal niets meegemaakt te hebben.

2. Jarig zegt niets. Hij noemt alleen op waar hij gespeeld heeft, waar hij gescoord heeft, wie zijn medespelers waren et cetera. Allemaal feitjes die je zo kan opzoeken. Nergens iets over zijn leven naast het veld (op het hoofdstuk uit zijn jeugd na) of bijzondere anekdotes waar het voetbal vol van is. Alleen zegt hij af en toe dat hij het jammer vond dat hij niet werd opgesteld. Maar direct erachteraan melden dat hij de coach volledig begreep en naar niemand wrok koestert, om maar niemand op de tenen te trappen. Het is één groot mediagetrainde brok aan clichés dat hij ophoest. Zo zeer dat je hem gewoon niet meer gaat geloven, net als van die managers die alles gaaf vinden. Je wordt er heel erg moe van.

3. Jari is een waardeloos schrijver. Alles is gortdroog opgeschreven en daarnaast had er wel een redactie overheen gemogen. Veel herhaling erin met stukjes die een paar bladzijden later weer worden gemeld. Dan staan er veel overbodige tekstblokken ineens zomaar tussendoor. Daarnaast kent het boek veel storende fouten. Zo wordt er gerept over Sjaak Zwart (met een z ja) en iets eerder over het winnen van een bepaalde halve finale waarna een halve finale werd bereikt. Dit moet je er gewoon uit kunnen halen met een keer kritisch doorlezen.

Enfin, het eerste hoofdstuk rond zijn jeugd ging dan nog wel, daarom niet het allerlaagste maar 1,0*.

Goed boek. Een fijn boek ook vooral, ik merkte nadat ik deze uit had en aan een nieuw boek was begonnen dat ik terug verlangde naar de personen uit deze Little Fires Everywhere. En dat komt vooral door Ng die heel veel personages in haar boek heeft, maar ze allen ook de tijd geeft en ze geweldig uitwerkt, ieder met zijn of haar eigen persoonlijkheid en onhebbelijkheden. Op de beste momenten deed het denken aan de Russen van weleer. Ng is allereerst ook gewoon een goed verteller. Enorm soepel ook hoe ze heden en verleden mengt en je langzaamaan meesleurt in het verhaal. De beste momenten zijn niet eens zozeer de plotgedreven stukken (dat zijn soms zelf de minste delen) maar vooral de sociale interacties en de dialogen, in een prettig en mooi Engels. Ondertussen komen er nog allerlei thema's naar boven over de vraag wat moederschap is, soms subtiel, soms wat minder subtiel, maar dat is niet de hoofdzaak en leidt dus niet af, maar verrijkt wel voor hen die dat willen. Ik kan weinig negatiefs zeggen, allicht dat het net te licht is allemaal voor mijn gevoel om een echte topscore te geven. 4,0*.

Een jeugdboek maar ook wel genoemd als een Great American Novel, dus om mijn Engels af en toe op peil te houden deze gepakt. Ik kende wel een verfilming ik aardig vond maar ook niet meer dan dat. Ik had ook geen idee wat te verwachten. Uiteindelijk wist dit boekje me niet echt te trekken. Te veel weinig bijzondere belevenissen en ook wat simpel geschreven. Enkele kleine scènes zijn wel mooi en Jo is wel redelijk uitgewerkt maar de andere drie zusjes een stuk minder en daarmee gaat dit boekje, dat echt om hen vier draait, nooit echt leven. 2,0*.