En na Lijmen/Het Been het laatste echt bekende grote werk van Elsschot. Op momenten erg grappig, zeker als bijvoorbeeld Laarmans allerlei namen bedenkt voor zijn onderneming. Verder is dit boekje iets te veel klucht om voor mij te overtuigen en echt leuk te zijn. Het nadeel van een klucht is vooral dat de nadruk daaorp ligt en minder op drama of de personages en waarmee die delen ook haast vanzelf minder boeien (en zelfs een soort ballast worden). Nog wel voldoende door de goede heldere stijl. 3,0*.

Kluchtje, kwam ik al snel achter. Een tijdje gaat dit nog goed, zeker als het vooral om sfeer en beschrijvingen draait. Maar de klucht neemt in de tweede helft wel de overhand en hoewel er een enorm vermakelijk stuk in zit over hoe de hoofdpersoon zijn vrouw heeft leren kennen zakt het einde behoorlijk in. Dat gedoe met zo'n waarzegster en bijgeloofetc, daar kon ik weinig mee. De schrijver wist me daar niet in mee te nemen en zo blijkt dit werk op psychologisch vlak en op personages nogal tegen te vallen. 3,0*.

Nee, dit werd hem niet. Meestal lees ik braaf de boekjes van Verhulst - hij lijkt mij iemand die eens een meesterwerk kan schrijven, De Grote Belgische Roman, maar nu alleen maar steeds flarden van zijn talent toont. De kleine romans en novelles zijn eerder stijloefeningen. Zo ook dit dubbele verhaal, dat wel raakvlakken heeft, maar waarvan ik me oprecht afvroeg wat ik hier nu mee moet. Denken dat alle tehuiskinderen gaan moorden eens ze volwassen zijn? Inhoudelijk vond ik het nergens echt boeiend, en de rauwe taal die ik normaal goed kan hebben vond ik nu vaak misplaatst en te veel roepend: zie mij eens rauw en onverschrokken zijn. Jammer. 1,0* maar een volgende lees ik gewoon weer.

Ik vond juist dit verhaal er niet voor om in één ruk uit te lezen. De zinnen liepen niet allemaal even mooi. Ook was het verhaal niet heel bijzonder. Het boeide me erg weinig. Ja, het einde wel, en dat geeft het nog een ruime voldoende. Maar ik vond het niet des Mulisch. Tegenvallend dus.

Sterk, maar net iets minder dan gehoopt en ook wel duidelijk minder dan Lolita. Sowieso minder goed geschreven. Wel helder en af en toe fraai, maar zonder die bijzondere touch. Gewoontjes haast. Het is Nabokov echter wel gelukt weer sympathie voor iemand te krijgen die dat bij mij normaal niet snel heeft, bij Lolita was dat voor een pedofiel en in deze Laughter voor een vreemdganger. Alle rotzooi die Albinus over zich heen krijgt zou normaal een enorm karma-moment zijn, maar in dit geval heb je met hem te doen. Hij is ook enorm sterk beschreven als goeiige naïeveling die gewoon een klein foutje heeft begaan. De beste momenten zijn echter als Nabokov in het hoofd kruipt van zijn personages en levensecht hun angsten en lusten weet te beschrijven, bijvoorbeeld Albinus' angst betrapt te worden door zijn vrouw.

Wat dit boek niet een echt topwerk maakt, is dat het voor mij te kaal is. De film speelt in Berlijn in de filmwereld in de jaren 30, maar eigenlijk had het boek overal kunnen spelen. Noch met dat milieu, noch met de omgeving wordt ook maar iets gedaan. Daardoor mist het boek wat sfeer. Dat wordt aan het eind wel beter of in enkele korte geschiedenissen van de verschillende personages, maar in de rest miste ik dat wel degelijk. 4,0*.

Weijers is een goed verteller en excelleert dan ook in de kleine verhaaltjes en anekdotes die in dit boek langskomen, vooral in de eerste helft. Daarna echter wordt het meer een gedachtenbrei en verdwijnt de plot ook en komen er meerdere stijlen naar voren - dat alles boeide me een stuk minder. Sowieso het wereldje waarin de hoofdpersoon zich begeeft weet nooit echt te gaan leven dan terwijl het tweede deel een beetje op de psyche van de hoofdpersoon in haar wereld leunt. Een beetje wat me meer tegenstaat in hedendaagse Nederlandse literatuur: geen groots vertelde verhalen of thema's maar kleiner gehouden, bij zich zelf en vooral op de psyche, die helaas vaak niet boeit. Het is allemaal niet slecht, maar in boeken heb ik liever een meer goed verteld verhaal. Iets dat Wijers volgens mij wel in haar heeft, maar ze kiest helaas voor een andere route. 2,0*.

In het nawoord zegt Murakami ook al dat de link met aardbevingen slechts summier is. Ja, dat was mij ook al opgevallen. Dat neemt niet weg dat de losse verhalen stuk voor stuk sterk zijn. De laatste twee voelen ook echt af, de andere zijn korter, meer een sfeerschets met weliswaar een begin erin maar eigenlijk geen einde. Maar ik houd er wel van. Vooral doordat Murakami verteltalent heeft en heel wat sfeer en inhoud in die kleine verhaaltjes weet te stoppen. Zelfs zo'n verhaal over een grote pratende kikker (niet iets wat me echt trekt) weet uiteindelijk gewoon enorm te vermaken. 4,0*.

Blijkbaar een soort vervolg op een eerder boek van Middendorp (https://www.boekmeter.nl/book/71659), al is dit prima als los werk te lezen. Hoewel niet slecht zitten er twee pijnpunten in. Allereerst de vorm met veelal korte alinea's waar de laatste zin nooit een punt krijgt. Het zijn vooral mijmeringen haast. Maar die vorm leidt wat af van de inhoud. En die vorm, ook met aardig wat witregels, maakt ook wel dat dit een vrij kort werkje is dat niet echt indruk achterlaat. Het tweede pijnpunt is dat Middendorp nooit helemaal die Ada lijkt te kunnen vatten. Hij doet zijn best maar ze blijft een raadsel en zij handelt op een manier die Middendorp nooit goed weet over te brengen op de lezer. Neemt niet weg dat een en ander vrij strak en goed geschreven is en niet verveelt en op momenten komen boeiende punten langs (het nadenken over het leven na het vrijkomen van de partner uit de gevangenis bijvoorbeeld) die echter ook wat blijven hangen; inhoudelijk is dit werk iets te nikserig uiteindelijk. 3,0*.

Van Rossem mag ik vooral door zijn stem, zijn hele verschijning (zwarte truien, ongeschoren) en zijn nuchtere kijk. Dat laatste is eigenlijk het enige dat in zijn boek kan voorkomen, maar je mist de andere twee zaken nooit. Van Rossem schrijft namelijk prima en helder en met zijn kunde en kennis is dit een sterk werkje geworden. Zonder ironie (die in de hele crisis natuurlijk er wel was) of mooischrijverij toont hij in nog geen 120 pagina’s heel duidelijk wat nu de oorzaken waren.

Als een dominospel bouwt Van Rossem zijn uiteenzetting op. Hij noemt de halve geschiedenis van de hedendaagse economie, met vooral de theorieën van het neoliberalisme, de geschiedenis van het Keynesiaanse model en zowat alle belangrijke factoren. Hij is daarnaast heel strak bezig door zich enkel op de States te concentreren, aangezien de crisis daar begon. Enkel waar nodig is er een uitstapje naar Europa, maar altijd in de context en als ondersteuning voor zijn verhaal. Langzaamaan noemt hij alle puzzelstukjes, zoals beleid, derivaten en andere rare economische producten en hoe deze alle werken met hun risico’s. In het laatste hoofdstuk is het dan nog maar een optelsom en de steentjes vallen. Dat laatste kennen de meesten wel, die geschiedenis ervoor slechts gedeeltelijk of niet. Van Rossem geeft hier eigenlijk een heel mooie korte bondige samenvatting ervan. Hij is dan wel duidelijk waar hij staat, maar is ook redelijk genuanceerd over bepaalde theorieën. Deze leidden niet per se tot de crisis, maar rechtvaardigden wel het beleid en de gedachtes van veel economen en mensen uit de financiële wereld.

Ik zeg duidelijk dat het een uiteenzetting is, want een echt betoog wil het nooit worden. Wel is zijn mening helder in bepaalde zaken, en schroomt hij zich niet die te ventileren, maar het punt dat hij duidelijk wil maken is niet zozeer een mening, maar eerder een samenstel van feiten die zo evident zijn dat het haast wel tot de crisis moest leiden. Een uiteenzetting dus, met tonen van een betoog.

Natuurlijk is dit alles niet heel diepgaand, en zou je ook met gemak 1000 pagina’s kunnen volschrijven over de oorzaken. Daarnaast had het af en toe wel wat feller gemogen van toon, en de epiloog is een beetje anders van inhoud. Ineens gaat hij naar West Europa, dat dat beleid beter zou zijn. Maar dat komt echt vanuit het niets. Had het of niet genoemd, of beter in het verhaal verwerkt daarvoor. Al is het wel te pleiten dat hij met een oplossing komt.

Daarnaast is het heel eenvoudig geschreven, wat het makkelijk maakt dit te volgen. Dat geeft meer kracht aan het verhaal. Ook heeft hij een enkel mooi citaat, zoals dat winsten worden geprivatiseerd en schulden gesocialiseerd. Een aanrader voor iedereen die graag wil weten hoe het nou ongeveer zat met die crisis.

Ik ben het grotendeels eens met de meneer boven mij, heel diepgravend is het niet en het is luchthartig. Maar ik heb me hier wel uitstekend mee vermaakt. Stukken beter dan De Geschiedenis van Poegatsjov die Poesjkin ook schreef en bedoeld was als geschiedvertelling, maar met dit romannetje leer je meer over het leven toen, hoe men de strijd aanvoelde en over de persoon Poegatsjov. Poesjkin heeft wel het talent om heel licht de psyche van een persoon neer te zetten, dan hoeft het ook niet diepgravend te worden. het is voldoende voor dit werkje. 4,0*.

De meest nutteloze stem ooit van mij op deze site. Ik heb als doel elke jaar wel enkele boeken uit de Top 250 te lezen en ik kwam dit boek tegen. Ik was echter dusdanig teleurgesteld dat ik het boek a) zonde van mijn tijd vond maar b) zo laag stemde dat hij daardoor net uit de Top 250 valt. Achteraf had ik hem dus niet hoeven lezen maar als ik dat niet had gedaan had ik hem wel willen lezen. Een soort Catch 22.

Wat vond ik er dan zo matig aan? Ik kan me goed vinden in hetgeen eRCee ook tegenaan liep maar de leeservaring was dusdanig matig bij mij en deze werd minder en minder dan de score uiteindelijk een stuk lager uitvalt dan die van hem. Personages gaan nooit echt leven en de vele politieke ideeën hangen er voor mijn gevoel te veel bij. Maar vooral vanaf halverwege als er ineens een overval is op dat theater, daar raakte het boek mij kwijt. Ik geloofde dat niet. Losgezongen van de realiteit noemt Raskolnikov dat en dat is voor mij een goede samenvatting ervan en waarom dat voor mij binnen dit boek niet werkte. De verder wat afstandelijke vertelstem helpt ook niet echt mee.

Ik zou dit geen slecht boeken willen noemen maar voor mij zat er te weinig in om plezier aan te beleven of om echt wat van te leren. 2,0*.

Ah, Karakter. Ook al zo'n bekende roman uit de Nederlandse letteren. Allicht nog meer door de verfilming in de jaren 90 en de Oscar die gewonnen werd. Na Bint en wat andere werkjes wilde ik hiermee een blokje Bordewijk afsluiten.

Ik moest bij Katadreuffe weleens denken aan Raskolnikov. Ook iemand die het zichzelf moeilijker maakt dan nodig is. Een mix tussen sadomasochisme en hoogmoed zou ik zeggen. Enerzijds boeiend, anderzijds balancerend op een heel dun draadje wat betreft geloofwaardigheid en in hoeverre ik daarin mee kon gaan. Door de wilde schreeuwerige stijl van Dostojevski lukte dat bij Misdaad en Straf wel, door de bedachtzamere stijl hier net iets minder. Dat maakt wel dat die persoon mij weinig deed en het boek een zekere afstand had waarin ik niet echt werd meegezogen. En hoewel vader en zoon beiden wel interessante wezens zijn werkte hun onderlinge strijd voor mij daardoor ook niet altijd even goed.

Neemt allemaal niet weg dat de taal wel mooi is en de sfeer beklemmend sterk is neergezet. Dit is geen vrolijke wereld om te zien maar wel een die duisterder is gemaakt dan hij waarschijnlijk was. Maar dat geeft het boek wel een zekere kracht waardoor ik me ook niet verveelde al bleef ik op afstand. 3,5*.

Een werkje met twee kanten. Soms erg mooie en ontroerende passages, een andere keer weer lange stukken waar niet doorheen te komen is. Misschien vanwege de herhaling die er soms in zit, of omdat bepaalde stukken me gewoonweg niet interesseren. En daarnaast zijn sommige delen rommelig geschreven, waardoor je vaak de draad kwijt raakt. Dat bevordert het lezen ook niet bepaald.
Dat zijn enkele belangrijke nadelen aan het boek, want in zijn opzet is dit een goed boek. De setting simpel doch briljant: neem een trein, laat deze een week stilstaan in quarantaine, en laat de personages de rest doen. Veel gesprekken, veel gedrink, en dat tezamen. Maximov toont zo vrijwel alle mogelijke manieren van lijde en liefhebben van niet zo zeer de mens, maar voornamelijk de Rus. Via anekdotes, vertellingen, visioenen van de treinpassagiers komt er een breed scala aan lijden binnen: vanaf de Romeinse Tijd, via de tijd van de Tsaren tot de martelingen van de Sovjets. Een heel aardig thema, en zeker zo nu en dan goed uitgewerkt.
En wat ik vreemd vond, was eens een Russisch werk te lezen dat eens niet komt uit de Gouden Tijd. Maar in dit verhaal komen ook vele moderne zaken aanbod. Soms even wat vreemd, en even wennen, maar wel bijzonder.
Dus vaak genoten, ook wel eens verveeld, in opzet een goed boek, maar soms lastig tot slecht leesbaar. 3*

Niet het soort boek waar ik echt plezier uit haal. Het punt van de personages ontgaat me ook een beetje. Dit lijkt me bij uitstek een boek waar het interessanter is om over te praten dan te lezen, want het nawoord en wat ik verder erover lees vind ik boeiender en leuker om te lezen dan het boek zelf. Allicht komt dat door het afstandelijke, door de wat kille stijl, de personages die niet echt weten te boeien, dat gedoe met die adamsappel dat ik raar vind, dat ik de personages niet begrijp, de focus die mist? In ieder geval las dit nog best soepel weg en door de beperkte lengte lukte het ook niet om me echt te vervelen, maar goed, dat is geen kwaliteit verdr. Hoogstens dat de score niet heel laag uitvalt. 2,0*.

Aardig werkje wel van Poesjkin. In poëzievorm, maar het is gewoon verhalend en hij weet daarin vaak genoeg sfeer te creëren en sterke beelden op te roepen, zeker tussen de gevangene en het meisje. Het blijft poëzie en ik heb liever echt proza dus veel hoger scoren doet het werkje ook niet. Daarvoor mis ik net wat meer substantie en ik vind proza lezen in de regel ook gewoon leuker. 3,5*.

Wat zo fijn is aan Tolstoj, is de soepelheid waarmee hij een verhaal neerzet, maar ook personages beschrijft en hun gedachten gevoelens weergeeft. Of dat nu een kind van vijf is in zijn Kinderjaren, of een gevangen soldaat in deze. Daarnaast weet hij met enkele zinnen enorm veel sfeer te geven of de schoonheid van een meisje te beschrijven zonder dit daadwerkelijk te noemen. Jammer daarom dat dit zo'n kort werkje is en daardoor echt diepgang ontbeert, want de kwaliteit en het leesplezier daarbij zijn er wel. 3,5*.

Erg fijne schets van Tolstoj, zo een werkje dat zo onverkort als blauwdruk voor een film kan dienen, en door de algemeenheid van thema's en personages niet enkel in Zuid-Rusland maar ook gerust als western voorbij de grenzen van Texas. Want in wezen is dit gewoon een liefdesverhaal van een verloren ziel, en dat is nu eenmaal universeel.

Dat neemt niet weg dat dit boek ook heel zeker op een bepaalde locatie is gesitueerd en Tolstoj maakt daar goed gebruik van, met de mooie natuurbeschrijvingen en de strijd tussen de verschillende bevolkingsgroepen daar (lees het boek en je begrijpt dat Poetin daar niet zo snel zal slagen), al is dat ook iets van alle tijden. Verder knap hoe hij altijd met een schijnbare eenvoud in zijn personages kruipt en hoe doeltreffend zijn typeringen zijn. Uit alles blijkt dat je met een schrijver met een groot talent te maken hebt.

Is er dan iets op aan te merken? Nee, niet per se, behalve dan dan dit een heel goed werk is zonder echt briljant te worden. 4,0*.

Veel symboliek (die me ook veelal ontgaat, vooral een beschouwing hierover gaf me enig inzicht) en vast goed geschreven maar het boek kon me echt totaal niet boeien. De hele premisse vond ik niet geloofwaardig en dat komt nooit meer goed. Dat men vervolgens pagina's lang bezig is om hun zonden op te biechten vond ik a) niet heel bijzonder en b) niet boeiend omdat die personages voor mij nooit gingen leven. Qua stijl best goed geschreven hoor, maar ik vond ik vond er simpelweg niets aan. 1,0*.

Ik kijk graag Japanse films, ook door die cultuur die me wel interesseert. Maar Japanse boeken trekken me dan weer niet om die bewust op te zoeken. Toch zag ik deze liggen tussen de sprinters, en niet al te dik. Het is verder wel een aardig boekje maar niet helemaal geslaagd. Er wordt gesproken over een ramp die de wereld en dan vooral Japan heeft veranderd, maar wat die ramp is krijgen we nooit te weten. Ik vraag me ook af of die schrijver zelf wel enig idee had of dit puur op metaforisch niveau bedoelde, of iets wil roepen over onze omgang met klimaat en milieu en wat daaruit kan voorkomen. Het is in ieder geval geen echt geloofwaardige wereld zo, vrij dodelijk voor een boek (of film) en waar ik dus niet volledig in kon meegaan. Jammer, want sommige losse momenten zijn wel aardig, maar dit lijkt eerder een vingeroefening dan de grote roman die het had kunnen zijn. 2,5*.

Fijn boek wel. In 12 delen en vele korte hoofdstukjes waarin elk deel wel een bepaald thema aansnijdt en elk hoofdstukje echt een eigen onderdeel is binnen dat thema en dat alles nog redelijk chronologisch verteld ook. Dat is knap gedaan. Verder in een retestrakke stijl. Dit boek is gebaseerd op interviews met de echte Sonia en je hoort haar praten in het accent van het Midwesten, rauw en knarsend. Dit werkje in het Engels lezen geeft echt wel meer dan. Dan is dit niet alleen een boek over paardenracen waar je nog best wat van meekrijgt of over vrouwen in die sport maar ook een boek over de armelui (white trash?) in die regio en alle ellende daarbij en de stijl hoort daar enorm bij. Dit boekje is in woorden enorm dun maar in houd best breed. Zo is één van de twaalf delen een deel over vrienden en kennissen en in vaak net aan een bladzijde wordt dan nog een persoon geschetst ook. En vaak met ellende. Om dan zo'n hoofdstukje te eindigen met een terloopse haast tedere opmerking "Anyway she was from Minnesota".

Op punten scoort dit boek enorm sterk en toch, echte sfeerschepping is er niet. En het boek is ook net te kaal om emotioneel ook maar iets van indruk achter te laten. Voor m'n gevoel dus zou ik wat lager moeten geven maar als ik zo alleen maar positieve zaken noem slaat dat ook nergens op. 4,0*.

Niet veel beter dan Gijp - was die laatste misschien als portret iets beter, daar heeft deze Kieft weer net iets meer te vertellen. Het is alleen jammer dat Van Egmond dan dit schrijft. Nu zal hij deels de opdracht hebben meegekregen het vooral niet te moeilijk te maken, maar ook op zijn schrijverskwaliteiten valt wel het een en ander aan te merken. Alleen al de keuze om het levensverhaal niet volledig chronologisch te houden zorgt voor veel herhaling en weinig ontwikkeling (pas tegen het einde wordt het beter) en gaan die 350 pagina's (150 met een normale druk) echt tellen. Daarnaast moet Van Egmond toch zeker een keer of 187 zeggen en uitleggen dat Kieft net een andere voetballer en liever niet in de spotlights staat. Ik weet niet hoe hij over het geheugen van zijn lezerspubliek denkt, maar iets meer respect mag best, je schrijft niet voor volstrekt imbecielen. Overigens krijg je wel het gevoel dat Kieft heeft natuurlijk, als tegen hem weer eens wordt begonnen over die éne goal tegen Ierland, maar dat lijkt me een onbedoeld neveneffect. Verder mist Van Egmond een eigen smoel in zijn stijl en leest het allemaal wel lekker weg, maar blijft zo oppervlakkig dat het nooit gaat beklijven. Prima voor op een verregende zondagmiddag als vandaag, maar dat mag geen uitgangspunt zijn. 2,0*.

Niet zo enthousiast als bovenstaande personen. Hoewel goed gedaan die kinderstijl vond ik dat juist een beetje afbreuk doen aan het begin. Daarna wordt het beter, alsof de hoofdpersoon door de oorlog ook volwassener wordt maar tot die tijd oogt het wat simpel en maakt het boekje weinig indruk. De tweede helft is beter en als geheel ook wel boeiend, maar echt ontroeren deed het niet. Daarvoor is het te kort en te episodisch opgeschreven. 3,0*.

Dit vind ik veruit de minste van Shakespeare die ik tot nu toe heb gelezen. Er gebeurt van alles, te veel eigenlijk. Zonder dat echt goed en voldoende de psyche van de personages wordt getoond. Daarom nemen zij nogal wat vreemde en soms onbegrijpelijke beslissingen die vooral heel gemaakt aanvoelen. Het begint al direct: Koning Lear verdeelt zijn land, en de jongste dochter wil niet allemaal veren in de reet steken en hoppa: persona non grata. Daar mis ik nog wel iets. En zo gaat het maar door. Er is heel wat moord en doodslag dat nogal als los zand allemaal aanvoelt. Het taalgebruik gaat dan ook irriteren. Er zitten nog wel enkele boeiende personages in (zoals Kent) maar zij zijn dan ook diegene die vooral wel een begrijpelijke psychologische uitwerking hebben. 2,0*.

Op momenten enorm boeiend, vooral in het eerste deel over de oudste mensen, de verwording van aap tot mens en het ontstaan der beschavingen en landbouw. Op momenten daarna weer veel minder interessant (en meer gekend) op veel momenten rond het ontstaan van religie, om daarna weer redelijk terug te komen in de meer recente geschiedenis en zwak af te sluiten over de toekomst. Het is dus redelijk wisselend, deels door mijn eigen interesse en deels door al eigen kennis, naast dat ik denk dat Harari vooral dat stuk over de toekomst zwak heeft geschreven (en weinig echt doordacht, te veel erbij hangend) en vooral het eerste deel als een mooie rode draad heft geschreven. Daarna wordt het wat rommeliger. Maar als geheel wel een dikke voldoende, daarvoor intrigeerde dit simpelweg meer dan genoeg. 3,5*.

Je kent het, speeches op bruiloften en partijen waarin de feestneus een beetje op de hak wordt genomen met anekdotes uit de oude doos. Nico Dijkshoorn trekt dat in het absurde en schrijft vele honderden korte stukjes (maximaal 4 regels, vaak korter) over een zekere Klaas, met al zijn bijzonderheden. Dat is vaak hilarisch, maar soms ook ontroerend of maatschappijkritisch. Het niveau doorheen het boek blijft hetzelfde, al moet je het niet in een keer lezen, want dan geloof je het wel na een bladzijde of 75. Wel ideaal af en toe eens erbij te pakken. 3,5*

Lange tijd erg sterke novelle. De plot zelf is het belangrijkste niet, maar het gaat veelal om de psyche van de hoofdpersoon. Toergenjev weet dit echt mooi invoelbaar op te schrijven en je begrijpt hem echt in zijn gedachten, twijfels en handelen. Tegen het eind wordt het minder met wat dromen en uiteraard sterft de hoofdpersoon weer eens na een ziekbed. Dat gebeurt vaker bij Russen en geloof ik nu wel. 3,5*.

Juist de stukken tijdens de oorlog (toch zo'n derde van het boek en vooral richting het einde) vond ik de minste delen. Dan wordt er heel erg ingezoomd op de personen zelf en staan ze minder voor de bredere groepen in de Duitse maatschappij. En los dat enkele personen wel een boeiende geschiedenis hebben zijn ze an sich niet heel interessant. Het zijn de familieleden van de schrijver en dat is in feite de belangrijkste reden dat uitgerekend deze mensen worden besproken.

Veel leuker, boeiender en beter zijn de delen in de aanloop waar Von Benda-Beckmann echt zoekt naar verklaringen hoe men zich als Nazi ging gedragen, ook in een gegoede familie. Of beter: juist in een gegoede adelijke familie zoals uit zijn onderzoek wel blijkt, al is het maar dat zij het sowieso niet op vernieuwing en democratie hadden. Dat inzicht is sterk neergezet. Ook de nasleep van de oorlog en het niet willen erkennen van schuld zijn interessante delen.

Al met al best een goed boek waarin een familie wordt gevolgd en dat is een mooie kapstok om met allerlei thema's te komen. Een familie ook die vanuit een goed milieu komt en opvallend veel leden kent die memoires bijhouden waaruit Von Benda-Beckmann rijkelijk en dankbaar kon putten. Alleen ook met delen, zeker richting het einde, die minder interessant zijn. Gelukkig eindigt hij wel met een boeiend thema. 3,5*.

Elke zaterdag kijk ik hier wel naar uit: de column van Youp in het NRC. Scherp, vol humor, soms op het harde af, maar een andere keer net zo makkelijk op het timide en belerende af, dus zeker afwisselend. Zijn favoriete stokpaardjes komen altijd wel langs (graaiers, Gooische mensen, patjepeeërs) maar daarnaast wordt de actualiteit van die week behandeld. Wel heb je, als je dit achter elkaar leest, soms wel even het gevoel van: nou weten we het wel. Zeker omdat Van 't Hek nogal eens hetzelfde meldt (net als in zijn shows heden ten dage. En voor de eeuwigheid is dit niet, vooral voor diegene die het nieuws van die week heeft gevolgd. Wel 3,5*

Sfeervol en de psyche van de hoofdpersoon wordt sterk neergezet. Maar dit is wel zo'n typisch kortverhaal dat vooral bestaat uit opbouw en waarbij de climax in anderhalve pagina wordt afgeraffeld en ineens is het werkje uit. Niettemin als geheel wel aangenaam om te lezen. 3,5*.

Beroerd. Van Dis beschrijft een soort van toekomst met een nieuwe leider (die verdacht veel lijkt op Baudet) in Nederland en een flinke klimaatcrisis. In de basis een prima idee, maar ik vind de vorm irritant en de inhoud is wel erg plat en banaal. Personages boeien niet (en een heel hoofdstuk, bijna 2/5 van het boek, draait om hetgeen mensen is overkomen) en de klimaatcrisis en het hele wereldbeeld worden nogal simpel weergegeven. Het lijkt er eerder op dat Van Dis bepaalde dingen wil zeggen, maar erg lui is geweest in de uitwerking. 1,0*.