Typisch zo'n werk dat ik weleens wil lezen. In dit conflict ligt mijn sympathie wat meer bij de andere zijde maar goed, juist dan wil ik de kant lezen waar ik minder gevoel bij heb en alle onschuldige burgers hebben natuurlijk sowieos het recht gehoord te worden en om over geschreven te worden.

De bundel zelf is duidelijk een pamflet. Vrijwel alle auteurs gebruiken het woord genocide (waar ik me wel lichtelijk aan stoor, een enkeling geeft nog redenen waarom en daar kan je over discussiëren maar voor de meeste staat het vast. Ik vraag me wel af of die auteurs kunnen duiden wat genocide nu precies is). Er zitten soms ook rare kronkels in gedachten. Als steun aan Israël staat voor steun aan die regering, staat steun aan Gaza dan niet voor steun aan de democratisch gekozen regering daar (ofwel Hamas)?

Enfin, dat soort overwegingen ontbreken hier wel (en echt verwachten mag je dat ook niet). Het is nu eens een aanklacht, dan weer meer gejammer (en dat is jammer en niet nodig), soms poëzie (vaak valt dat tegen), soms een flauwe simpele gimmick waar Gaza en Israël worden omgedraaid (het stuk van Ghayath Almadhuden), soms meer verhalend en soms een sterk geschreven stuk dat je ook echt moet horen zeggen (de rede van Yousra Benfquih).

Ik merkte wel dat de stukken die wat meer beschouwend waren (onder meer van Maurits de Bruijn, Karin Amatmoekrin, rashid Khalidi en Rachida Lamrabet) ik de betere vond. En bij het stuk van Safae el Khannoussi had ik hetzelfde als in haar Oroppa, namelijk dat ik de draad nogal eens kwijtraakte.

Echt iets nieuws heb ik niet geleerd en per stuk wisselt de kwaliteit ook wel maar over het geheel wel voldoende. 3,0*.

Zeer prettig leesbaar boek, dat inhoudelijk ook z'n goede kanten heeft.

Sinds Rashomon weten we al dat er niet een waarheid is, en hier wordt dat in zijn meest eenvoudige vorm gegoten. Tweemaal hetzelfde verhaal, vanuit twee personen verteld. En hoe lees je dat? Ikzelf heb het eerst het gedeelte van Hoek gelezen, daarna van De Greef. En wat vind je dan van beide personen. Is dat anders dan wanneer je de verhalen in een andere volgorde had gelezen? Ongetwijfeld.

Bonne, Hoeks stuk vond ik wel de betere van de twee. Niet enkel omdat ik mezelf herkende in hem, en veel sympathie voelde, maar vooral omdat het zo heerlijk geschreven was, in een prachtig ritme. Het liep als een stuk keurig door. Dan was het stuk van Renske net iets minder prettig geschreven. Dat is dan ook haar stijl, met bijzinnen, gedachten en woordjes tussendoor, maar het leest wat minder. Net als haar column soms in NRC Next.

Inhoudelijk is het wel prima. Natuurlijk met de grote vraag, wat is de waarheid, maar ook verhalen over vriendschap en liefde, de twijfel van jongvolwassenen en een beeld van hun levens in het algemeneen. Op het eind denk je enkel, jammer dat het zo kort is.

Vooral door het stuk va Hoek een dikke 4*.

Aardig boekje dat een prima beeld geeft van deze villa en haar bewoners voor enkele jaren, maar zeker richting het einde is het een komen en gaan van personages waardoor het nooit echt gaat leven. Dan is het begin in de eerste hoofdstukken, als het boek zich richt op de ouders van Fritzi, een stuk beter en sfeervoller in de typische stijl van van der Zijl. 3,0*.

Ik kan me goed vinden in de review van Arjen maar ik beoordeel dit boek net nog een halfje lager.

Ik vond het vorige deel niet veel aan (al lijk ik wel erg streng geweest te zijn met mijn lage score toen) vooral omdat ik het allemaal nogal gemaakt vond. Te veel opzet. Niettemin ergens wel benieuwd of dit deel me toch wel zou smaken. Dit boek kent ook te veel opzet (hieronder meer daarover) maar dan op opbouw en niet zozeer op inhoud.

Ruim 300 pagina's vind ik dit boek, verrassend, best goed. Buwalda kan wel schrijven en de pionnen staan inmiddels en daar kan hij nu op voortborduren. Vooral in de vele scherpe dialogen is Buwalda op zijn best. Langzaamaan komt de klad er wel een beetje in en weet het boek minder en minder te boeien om na 450 pagina's een hele andere kant uit te gaan. En het punt is vooral: het boek raakte een zekere urgentie kwijt. Dat is gek want in feite heeft fictie helemaal geen urgentie maar door keuzes van Buwalda lukt het hem toch.

We blijken namelijk een boek gelezen in een boek, waar precies 0 hints naar zijn geweest. Dat is ergens flauw, maar het grootste pijnpunt is dat ik dan weer gewend moet raken aan al die nieuwe figuren en hun namen (en daar had ik niet per se veel zin in) maar Buwalda houdt ook het boek in het boek zelf er steeds bij terwijl ja, dat is een roman in een roman en dus welk doel dient dat nog? Eigenlijk niet. Een stukje meta, waarin de nieuwe hoofdpersoon ook commentaar geeft op dat boek maar het interesseerde me al snel weinig meer (temeer het soms wel puzzelen is wie wie is en wat er precies speelt dan dat bevorderde het leesplezier ook niet). Geen idee wat Buwalda nu precies wilde vertellen hiermee. 2,0*.

Nou, ook deze klassieker maar eens gelezen. Best aardig leesvoer maar ook nogal rommelig qua plot en vooral heel erg plotgedreven met steeds een nieuwe situatie - dit voelde eerder als drie of vier losse boeken dan een verhaal. Ik was er op een gegeven moment ook wel klaar mee. Ook wel doordat de personages nergens echt spannend worden. Ze hebben hun eigenschappen maar blijven toch wel wat vlakjes en saai. Sfeertje is nog wel aardig en vervelend is dit boek ook zeker niet, maar een wow-factor had ik nergens. 3,0*.

Siebelink is niet mijn favoriete schrijver, al scheelt het dat het qua stijl verder nu niet bijzonder is, dan leest het tenminste nog makkelijk weg, in tegenstelling tot Knielen.
Verder is dit een erg mak boekje, en beetje met weemoedigheid maar op een heel vlak niveau en het mist elke vorm van jeu. Het verhaal speelt over vele jaren dus gaat in die 94 pagina's nooit leven en soms lijken er hele stukken uit gehaald te zijn. Dan zit de hoofdpersoon ineens met een leerling in Parijs met een soort affaire. Ook na terugbladeren heb ik niet ontdekt hoe dat zo is gekomen. En zo zitten er wel meer situaties en handelingen van personen in die nergens uit voort lijken te komen. Kortom niet bijzonder, niet goed en eigenlijk ook niet leuk. 1,0*.

Leuk inkijkje met deels ook veel open deuren als je niet helemaal naïef de wereld in staart. Maar vooral het stukje over lobbyen was heel aardig waarin het wel veel verder ging dan ik had kunnen denken (of eerlijk gezegd, ik had er niet echt een beeld bij). Prettig geschreven verder. Het deel over journalisten was wel veruit het minste. 3,0*.

Op werk heb ik me aangemeld als facilitator richting mijn team voor een Bias Learning Journey (mensen verwachten dat niet altijd maar ik ben best woke). Er werden ook vier boeken aangeraden die je verder kan lezen, twee ervan kon ik via de bieb lenen. Eén staat in de bestelling, de ander is dit werk van Samuel. Iemand die ik vooral herinner toen hij, toen nog bekend onder de naam Monique, stond de buikdansen op tafel bij Pauw en Witteman (geen grap).

Dit boek begint sympathiek. Zo beweert Samuel het ook dat hij vooral helpend wil zijn en vriendelijk wil blijven. Dat levert lange tijd aardige delen op (voor mij niet altijd even vernieuwend, voor een ander misschien wel). Hij komt met genoeg voorbeelden van vooroordelen en vooral hoe een en ander in de taal doorwerkt. Het bekende voorbeeld van de huidkleurige panty wordt niet eens genoemd trouwens, maar ook dat is zo'n voorbeeld dat de grote filosoof uit Betondorp zou omschrijven 'je gaat het pas zien als je het doorhebt'. Wat dat betreft wel een boek (of in ieder geval boodschap) die mensen best eens mogen kennen en tot zich laten nemen.

Echter, al snel overspeelt Samuel zijn hand wat mij betreft. Nieuwe woorden voor broers/zussen (brussen) lijken me nou niet zomaar in te gaan burgeren, maar ook wordt de toon activistischer. Iedereen moet zelf kunnen bepalen hoe die zichzelf wil (laten) noemen zo stelt Samuel. Behalve 'witte' mensen, dat wordt gebracht als 'einde discussie' en die mensen moeten niet zeuren. Zoals er wel vaker wat rare opmerkingen staan, dat het niet helemaal lekker meer is anno nu om een zaal vol witte mensen te hebben bijvoorbeeld. Tja, mensen beoordelen op huidskleur, daar is een woord voor.

Nu is dat deels ook een stukje smaak maar ik geloof best dat ik heel redelijk in dit debat sta. Erger is af en toe de focus verdwijnt. Zo komen er ineens nog enkele bladzijden over klimaatverandering (dat je een klimaatramp moet noemen aldus Samuel) die niet echt passen bij de rest. En dat gebeurt vaker. Echt belangrijke punten worden afgewisseld met futiliteiten. Of oplossingen voor problemen die misschien niet echt bestaan. Zo gaat er een stuk over validisme en hoeveel onze zintuigen terugkomen in de taal. Denk aan woorden als (tunnel)visie, oog om oog, een luisteren oor bieden (dat niet letterlijk luisteren hoeft te zijn) etc. Dat is best interessant. Echt, dan volgt dat je mensen met auditieve of visuele beperkingen hiermee kwetst aldus Samuel, waarna volgens hem de hele taal moet worden aangepast. En ik denk vooral: draaf je niet een beetje door en ben je het prikkelen niet voorbij hiermee?

Ook zegt hij iets over het gebruik van dieren in uitdrukkingen om mensen minderwaardig te laten overkomen. Bij dove kwartel of krokodillentranen snap ik dat nog ergens (al vind ik dit wel geneuzel in de kantlijn), maar rattenstreek lijkt me juist bewust bedoeld (je vindt iets van die persoon) en wat er dan mis is met de uitdrukking 'iemand blij maken met een dooie mus' is me een volstrekt raadsel. En zo gaat dat het hele boek wel door. Zo is dit een boek dat op momenten erg interessant is maar me uiteindelijk te veel irriteert. En alle suggesties maken de taal vooral minder rijk. 2,5*.

Wel een aardig kortverhaal, ongetwijfeld met allerlei symboliek dat het in de Sovjetunie allemaal niet zo vlot liep met volstrekt nutteloze bouwprojecten. Maar gelukkig overheerst dat niet en blijft in de basis een prima en goed volgbaar verhaal over dat nergens uit de bocht springt en ook verre van bijzonder is, maar op zich redelijk beschreven en het verveelt niet. 3,0*.

Aardig kortverhaal van Ernaux dat zeker de eerste helft sterk overkomt waarin in weinig woorden toch heel wat gevoelens en beelden worden opgeroepen. Die relatie gaat echt leven en beschreven stukken komen oprecht en herkenbaar over. De tweede helft zakt helaas wat niks, richting nikserigheid en Ernaux weet daar niet meer te boeien laat staan te raken. 3,0*.

Knap werk van Poesjkin. In een fijn rijm is dit werk geschreven - steeds bestaande uit vier strofen: drie kwatrijnen in de volgorde gekruist, gepaard en omarmend en een distichon, waardoor er immer een afwisselend tempo in de blokken zit en dat is wel zo prettig. Zeker in een lange roman in verzen is dit zo, doordat het niet zo kinderlijk overkomt en doordat de aandacht er makkelijker bij blijft. Poesjkins taalgebruik verder is aardig. Nu stelt de vertaler dat Poesjkin zowel archaïsch schrijft als zeer modern en een soort van straattaal. Ik heb geen idee hoe dat in het Russisch is, maar in de vertaling vond ik dat niet altijd even mooi.

Het verhaal zelf is niet heel bijzonder, tamelijk simpel zelfs. Maar daar lijkt het niet echt om te draaien. Wel is het genoeg voor een hele roman in verzen. Daarnaast zegt Poesjkin genoeg zinnige dingen om de aandacht erbij te houden.

En toch, in puur proza kan dit gewoon allemaal net wat beter. Dit proza op rijm is mooi om te lezen, met een redelijk leesplezier maar mist een volledige betrokkenheid bij het verhaal. Ook vond ik de overgang naar het laatste hoofdstuk wat abrupt waardoor een echte emotionele impact uitblijft. Maar zeer zeker 4,0*.

Jij bent van mij is hetgeen Jasper S. dacht (maar dan in het Fries) toen hij Marianne Vaatstra zag fietsen. Dat is dus ook de titel van dit boek. Overduidelijk op die zaak gebaseerd maar in het begin staat wel: dit is fictie.

En ik dacht vooral: wat wil je nou hiermee? In het hoofd van een crimineel kruipen zoals hierboven ook wordt gesteld? Ik vermoed van wel maar dat lukt niet bepaald. Middendorp krabbelt op dat vlak erg aan de oppervlakte en blijft ook hangen in clichés. Zowel inhoudelijk met iets met een ongeluk van de vader in zijn jeugd (dat zijn de eerste vier regels dus geen spoiler), alsof dat een verklaring kan zijn - echt antwoorden komen er sowieso niet. Maar ook van die scènes waar meerdere beelden door elkaar heen lopen, echt bijzonder is het allemaal niet. Interessanter kan het worden als de DNA-test komt en hij weet dat als hij meedoet hij schuldig gaat zijn. Maar echt diep gaat Middendorp er niet op in.

Vervelend is het boek zeker niet. Goed geschreven en je vliegt erdoorheen als je wil, maar dat zegt misschien ook wel dat dit te veel als tussendoortje aanvoelde dat vooral teleurstelt. 2,5*.

Ik ken Plath van naam maar Hughes niet en dat echtpaar als duo zei me ook niets. Ik ben er dus vrij blanco ingegaan. Knap wel hoe Palmen dusdanig overtuigend schrijft dat ik nergens het gevoel had dat zij de auteur was maar dat daadwerkelijk de voor mij onbekende Hughes dat was. Dit boek leest enorm vlot door de soepele en strakke stijl van La Palmen. Verder een aardig sfeerbeeld en zeker de persoon Hughes word denk ik vrij aardig psychologisch ontleed al is Palmen soms wel wat te expliciet en letterlijk in het benoemen van de innerlijke gedachten. Anderzijds voelde een en ander ook wat clichématig aan en echt geraakt werd ik ook nergens. Ik kan inhoudelijk weinig kritiek vinden maar mijn score komt wel wat lager uit puur omdat het boek uiteindelijk wat afstandelijk bleef. 3,5*.

Zoals al vaker aangehaald wordt er met de gebeurtenissen weinig gedaan (op het hoofdstuk rond de Bijlmerramp na dan). Dat is enerzijds prima omdat normale mensen nooit al te veel bij al die gebeurtenissen kunnen zijn maar in dit boek is het vaak zo zijdelings dat die idee eerder een gimmick wordt en zelfs lichtjes gaat storen. Iets meer ermee doen (zoals goed gedaan in het hiervoor genoemde hoofdstuk, niet te veel en niet te weinig) had dit boek beter gemaakt. Vooral ook omdat de personages an sich niet heel boeiend zijn en het episodische karakter zorgt voor te grote tijdsprongen waardoor ze nooit echt gingen leven voor mij. Goed geschreven wel met enkele hoofdstukken die eruit springen en vooral in kleine observaties is Daanje sterk. Daarmee nog wel voldoende. 3,0*.

Deze heb ik ooit eens gelezen omdat ik m'n pws hield over Jeanne d'Arc. Inhoudelijk is het een sterke biografie over haar leven. Vooral het notenapparaat is indrukwekkend, en maakt et hele stuk gelijk een stuk geloofwaardiger. Behalve uit vele indirecte bronnen haalt Lucie-Smith ook informatie uit rechtzaakpapieren en getuigenverklaringen.
Hij weet zeer goed het belang te geven van Jeanne in de honderjarige oorlog tegen de Engelsen, en weet ook het geloof daarin een plek te vinden. Of God echt een boodschap had, laat de schrijver in het midden. Hij komt met vele verklaringen, zoals geestesziekten en dergelijke. Dat het geloof echter belangrijk was, staat ook bij hem voorop. De Fransen geloofden haar, vertrouwden zelf op God, en wonnen uiteindelijk een verloren oorlog.
Ook probeert Lucie-Smith dieper in de ziel van Jeanne door te dringen. Over haar maagd zijn, haar seksualiteit (ze had grote borsten staatvaak vermeld in bronnen), haar eenzaamheid en woede uitvallen. Hier heeft hij geen heel goede verklaring voor, of althans, het leidt uiteindelijk nergens naar, maar het is wel meer dan interessant.

Daarnaast leest het boek meer als verhaal dan als een opsomming van hisorische feiten, wat wel zo prettig is.

Sterk en leuk boek, waarin duidelijk wordt dat boeken over jongeren ook een sterke roman kan opleveren. Over jonge menschen en dingen die voorbijgaan, dat is het eigenlijk. Een ontroerend verhaal, en mysterieus. Wat er met Fransje is gebeurd kom je langzaamaan te weten, evenals de tijd waarin het speelt. Dat is niet heel snel duidelijk, en het verhaal is eigenlijk universeel te noemen. Ook weet Wieringa heel goed sfeer te scheppen en het ouder worden wordt mooi neergezet. Zoals ik zei, alles dat verdwijnt. Hoe veel beter het vroeger was, de tijden die veranderen. Zeker voor jongeren in een dorp waar dat soms niet het geval lijkt.
De vele personages zijn stuk voor stuk kleurrijk te noemen. Dat vele ook sympathiek overkomen heelpt ook wel mee.
De stijl van Wieringa vind ik erg mooi. Wel kort en bondig, zelfs bijna rauwe taal, wordt door hem gebruikt. Maar daarnaast geeft hij vele mooie metaforen en vergelijkingen, dat maakt het boek ook echt goed.
Ook veel humor naast de drama die door het hele boek heen te vinden. Een feelgood boek durf ik het niet te noemen, maar zo voelde het vaak wel. 4*

Apart, dacht al een stukje te hebben geplaatst.

Enfin, prima werk van Tolstoj. Net iets meer inhoud dan zijn voorgaande werkjes over zijn jeugd, met vooral een aardige sfeerimpressie van het studentenleven in die tijd. Verder valt ook weer het speelse gemak op waarmee Tolstoj gevoelens van een jongmens weet te beschrijven. Jammer alleen dat het middengedeelte iets wegzakt en minder interessant is (dat wil zeggen, het brengt weinig nieuws onder de zon). Ik had graag meer stukken uit het studentenleven gezien. Maar de balans slaat met gemak zeer positief uit, vooral doordat het gewoon erg fijn leest. 4,0*.

Leuk kortverhaal van Dostojevski. Hij weet in die hele korte ruimte heel raak enkele personen te schetsen en hun onderlinge relaties en wie de macht heeft. De stijl is gewoon erg prettig, niet per se makkelijk leesbaar maar wel van een zekere gewichtigheid. Het einde voel je al van verre aankomen maar dat is niet erg, zeker niet als Dostojevski wel eindigt met een geweldige en haast cynische laatste zin.

En dan nog een review van mijn kant. Nogal een tegenvaller dit boek. Dit is een stukje Harari, een stukje Piketty, een stukje Bryson, een stukje van van alles en nog wat zonder eigen smoel, weinig vernieuwend (zeker de eerste helft brengt echt helemaal niets nieuws) en mist de vertelkracht van Harari, die diepgang van Piketty en het speelse van Bryson. Het tweede deel is al wel wat boeiender en geeft een mooi overzicht van veel verklaringen hoe de ene maatschappij welvarend wordt en de ander niet. Echte conclusies worden niet getrokken, wel worden er veel handvatten gegeven om uiteindelijk wel er iets uit te kunnen concluderen. Jammer dat Galor zo matig eindigt in zijn laatste hoofdstuk dat allerlei kanten uitvliegt, niet echt bij de rest past en hij daardoor uiteindelijk niets zegt. 2,5*.

Mwoh. Volgens mij was Peter Buwalda nog aanwezig bij de presentatie van dit boek nadat hij eerder de schrijfster, toen nog als actrice in de porno, middels een andere naam had verwerkt in zijn Bonita Avenue. De titel doet een soort thriller verwachten met wat gelijkenis van een Dan Brown, maar dat alles viel vies tegen. Er zit niet echt een complot of mysterie maar alles wordt in hapklare brokken opgediend met een erotisch sausje overgoten (vrij veel expliciet beschreven seks) wat al met al dan snel verveelt. Personages zijn enorm plat daarnaast en je merkt dat Grey een romanschrijfster probeert te acteren maar dat lukt simpelweg niet. De vele verwijzingen naar films etc zijn wel geinig. al blijft het bij verwijzen en wordt er weinig mee gedaan. Verder leest dit wel makkelijk weg. 2,5*.