Mwoh. Het meeste boeiende was nog wel de periode waarin dit speelt, de maanden voor D-day en de maanden erna en dan vooral om te zien hoe het leven in bezet Nederland verandert. Eerst kan je nog restaurantjes bezoeken (een Chinees zelfs) maar op den duur implodeert de hele maatschappij door gebrek aan alles. Niet heel subtiel gebracht maar wel overtuigend. De centrale liefdesverhouding weet echter geen moment te gaan leven terwijl Hermans toch veel aandacht hieraan besteedt. Dat zijn veelal weinig interessante pagina's. 2,5*.

Mooi verhaal van Kafka, waarin hij veel zegt (of in ieder geval kwijt wil), met een sterke benauwende sfeer, maar dat toch niet helemaal overtuigt. Vooral op inhoudelijk vlak. Je merkt dat K. veel te melden heeft, maar het komt niet helemaal over. Hij stipt lichtjes het een en ander aan, maar dat vond ik teveel op de achtergrond blijven hangen. Had meer ingezeten. Maar wel door sfeer en spanning, een goede leesbaarheid en een hoge vermaaksfactor toch ruime voldoende.

Al jaren ergens wel op mijn lijstje. Een onderwerp dat me aanspreekt en het boek over de VS van Mak vond ik geweldig. Ook een hoge score en hoog in de Top 250. Maar toch, inmiddels bijna 20 jaar verder en ik had dit boek nog steeds niet gelezen. Tot nu. Al met al geen onaangename leeservaring maar ook lichtjes teleurstellend en ik denk niet iets gemist te hebben in die 20 jaar.

Mak werkt het boek als volgt uit: hij reist in 12 maanden in 1999 door Europa en reist zo dat hij redelijk de 20e eeuw kan volgen qua belangrijke gebeurtenissen. Dat maakt wel dat hij soms wat vaak in Berlijn terugkeert en andere delen overslaat. Mak geeft ook toe dat je als historicus altijd tegen keuzes aanloopt, die zijn onvermijdelijk en het een zal meer aan bod komen da het andere. Uiteraard. Maar als je 5,5 jaar oorlog in 3,5 hoofdstuk uitwerkt (30% van het boek) en de 55 jaar daarna in nog eens 3,5 hoofdstuk moet proppen dan is de verhouding wel wat zoek. De oorlog wordt wel aardig uiteengezet hoewel het toch ook wel een uitgekauwd onderwerp is en Mak weinig nieuwe dingen zegt. De jaren erna die het huidige Europa hebben vormgegeven komen er echter enorm bekaaid vanaf. Mak blijft hier te oppervlakkig en racet van belangrijk moment naar belangrijk moment.

Af en toe zegt hij nog boeiende dingen maar blijft daar kort hangen en doet er niets mee. Zo vraagt hij zich af of de geschiedenissen van Duitsland, Italië en Spanje te zorgen voor veel geweld (RAF, Rode Brigade, ETA) in tegenstelling tot andere West-Europese landen. Eerst zegt hij van niet, om vervolgens daarna iets te zeggen dat het tegenovergestelde doet denken. Maar dan gaat hij al door naar het volgende onderwerp. En zo gaat het hele boek door. Genoeg boeiend, maar steeds een gevoel van net niet. En wat Europa is? Dat weet ik na al die pagina’s eigenlijk nog niet. Daarvoor beschrijft Mak te veel wat er is gebeurd en legt hij te weinig verbanden die het boek (en continent) verenigen.

Niettemin is het boek zeer goed leesbaar en leest het ding gewoon fijn weg; ik heb me niet verveeld. Daarnaast weet Mak wel heel goed de sfeer te beschrijven van de steden waar hij is, als reisverslag (hoe klein dat deel ook is) werkt dit boek zeker. Zo gaat het pagina’s over de schoonheid en charme van München, prachtig! Ook weet hij in de eerste hoofdstukken het Europa van toen mooi neer te zetten hoewel dat voor mij weinig nieuws bracht omdat ik er best wat over lees, ook literatuur uit die periode. Maar dat ligt niet aan het boek. 3,0*.

Geinig boekje. Vooral het begin is sterk. Veel korte hoofdstukken (van enkele pagina's tot enkele regels) waarin allerlei verschillende ascpecten van een relatie naar voren komen, in elk hoofdstuk wel één. En af en toe komt de auteur met gedachten over vrouwen in het algemeen of vrouwen in films, vrouwenrechten of zaken inzake LHBTI. Prima gedaan en meestal ook boeiend.

Die hoofdstukken werken enerzijds goed en zijn ook een leuke gimmick die echter na een half boek voor mijn gevoel wat wordt losgelaten. Dan wordt dit boek een meer normale roman waar die hoofdstukken wel zo blijven als vorm maar waar er minder per hoofdstuk echt een bepaald aspect wordt behandeld. Die stijl had nog veel sterker doorgetrokken mogen worden.

Qua emotionele betrokkenheid deed dit boek me niet heel veel, maar ik vind het wel een goed boek. Vooral scheurtjes in een relatie en onderling contact met alles dat erbij hoort worden haarscherp gefileerd. Voorts mooi geschreven. Sommige vergelijkingen zijn ook prima, bijvoorbeeld hoe de gevolgen van iets mentaals worden vergeleken met je immuumsysteem en hoe je lichaam signalen herkent. Naar boven afgerond 4,0*.

Soms kan zo'n monologue intérieur wel interessant zijn, maar in dit geval maakte het allemaal wat afstandelijk - hoewel dit boek zeker niet slecht is, vond ik er gewoon weinig aan. Ik las vantevoren dat er ook iets als een onbetrouwbare verteller in zat, maar dat heb ik er niet echt uitgehaald. Maar het was vooral dat vanuit het subjectieve beeld van de hoofdpersoon zowel zij als andere personages nooit gingen leven en dit 200 pagina's lang lezen was met tegen het einde wel enkele aardige momenten, maar verder liet dit me koud en heb ik me er niet echt mee vermaakt. 2,0*.

Eigenlijk een niemendalletje, weer zo'n vluchtig boekje van Verhulst waarbij ik als zovaak denk: neem eens vier jaar de tijd en schrijf dat éne grote boek dat je in je hebt.
En toch, ik heb hier op momenten best van genoten. Het taalgebruik van Verhulst blijft een genot en hoewel dit inhoudelijk lang niet altijd goed is, boeit het vaak genoeg wel, vooral in kleine observaties. Aan het eind schrijft hij bij monde van de hoofdpersoon nog enkele gedichten en ambtelijk jargon, dat eerste begrijpt hij, dat tweede niet. Zo maakt hij duidelijk. Grappig, bij mij is het precies omgekeerd. 3,5*.

Boek dat steeds minder wordt. Het eerste deel is best heel aardig, sfeervol, aardig inkijkje in het nachtleven. Al snapte ik de hoofdpersoon niet helemaal met al zijn angsten. Daarna neemt het boek een wat andere wending. Eerst nog wel een lief stukje met de hoofdpersoon en zijn vriendin, maar daarna vanaf zo'n beetje de helft van et boek wordt het een soort nachtmerrie waarvan niet duidelijk is of dit echt is of een droom, of een metafoor dat Amerikanen alles dat Japans is kapot maken (ik bedoel dan ketens als Starbucks en Coca Cola) en Japanners dat gelaten toezien. In ieder geval op haar basisniveau kon ik hier weinig mee en boeide me dit maar weinig, met moordpartijen ineens, rare hypnoses en een hoofdpersoon wiens psyche ik nooit begreep. Die blijft volledig apathisch. Raar. 2,0*.

Matige van Dijkshoorn, dat komt denk ik door drie zaken.

1. Dit is gewoon Kuif den Dolder deel II, zij het in een andere omgeving en met andere personen, maar in stijl en opzet volledig gelijk. Wederom het portret van een persoon, verteld door de ogen van anderen in zijn omgeving. Het nieuwe is er dus wel af, en mijn kritiek die ik bij Kuif had, komt hier terug. Iedereen praat zoals Dijkshoorn zelf praat. Natuurlijk, die stijl is prima en wordt constant vastgehouden, maar werkt gewoon minder.

2. Bij Kuif leek er meer een centraal idee achter te zitten (hoe men altijd praat over talentjes die ze vroeger zagen). Dit lijkt allicht te gaan over BN'ers op televisie die om niks bekend zijn geworden, maar ik heb minder met die clichés en het boek dat mij dan ook niet zoveel, al is het ook maar dat het mij niet bekend is dat men altijd over het verleden van BN'ers praat dat ze het toen al zagen (behalve bij Ivo Niehe dan). Het is dus minder strak.

3. De hele persoon Wim Beest trekt me gewoon niet.

Er zit één fantastisch deel in rond het opnemen van een liedje dat wel degelijk hilarisch is. De rest liet me vrij koud. 2,0*.

Ik ging denk ik met een verkeerde idee dit boek in. Ik verwachte een boek meer op de sociologie en niet op de neurowetenschap, en op dat laatste onderwerp richt Saini zich voornamelijk. Wat ze roept is op momenten boeiend en het boek zit goed in elkaar qua betoog, maar ik vond er simpelweg helemaal niks om dit dit te lezen. En dat uit zich dan maar in de score. 2,0*.

Na zijn veel verkochte romans met Robert Langdon, komt Dante Brown (dat ze die woordspeling laten liggen!) met zijn vierde werk met deze professor symboliek. Ditmaal geen eeuwenoud complot of geheim, maar een wat aardsere benadering waarin de kunst en symboliek toch weer altijd terugkomen. Het heeft zijn nadelen, want die theorieën vind ik aangenaam leesvoer (bleek Dante maar de Pest te hebben uitgevonden of iets dergelijks) maar vooral ook veel dat ten goede aan het boek komt.

Ditmaal begint het boek met een Langdon die aan geheugenverlies lijdt. Hij ligt in een ziekenhuis, met een schotwond en moet direct op de vlucht. Omdat hij zich niet kan herinneren waarom hij in Florence is en wat hij daar deed, is dit verhaal net even wat anders. Bovendien voegt Brown leuke grapjes toe met deze amnesie. Langdon doet dus onderzoek naar wat hij onderzocht heeft. Zo komt sommige informatie van mensen die hij al gesproken heeft en veel informatie wordt verder via de gedachten van Langdon aan de lezer gegeven. Zo komt het allemaal wat minder geforceerd over dan die hele colleges symboliek die hij normaal nog in een vluchtauto geeft. Dat Langdon verder idioot veel weet moet je als lezer maar voor lief nemen.

Natuurlijk is dit ook vintage Brown. Zijn uitwerking van het verhaal is zoals altijd: precies weten welke informatie de lezer wel krijgt en welke niet en vooral wanneer dat dan gebeurt, het verhaal behandelen vanuit verschillende personen – personen waarvan je altijd weet dat het ineens de vijand kan zijn of toch je vriend is - en ga zo maar door. Maar waarschijnlijk daardoor (al weet ik het niet zeker) mist het boek ook enige vorm van spanning. Je kent Browns trucjes en bent nooit echt meer verrast. Bovendien geeft hij soms al erg veel informatie in het middenstuk. Enkel de algemene nieuwsgierigheid naar de afloop -hoe de vork precies in de steel zit- dwingt je tot verder lezen. Maar zeker tegen het einde begint het wat aan te slepen. Enkel het slot is dan weer erg sterk.
En natuurlijk schrijft Brown zeer helder en duidelijk. Het is niet mooi of ontroerend, het is weinig bloemrijk en soms zelfs erg eenvoudig, maar het leest wel makkelijk weg. Bovendien kan Brown wel redelijk goed plaatsen, gebouwen en kunstwerken beschrijven zodat je als lezer alles visueel wel meekrijgt. Alles is duidelijk, wel zo fijn in dit soort werken.

Maar, wat dit boek absoluut beter maakt dan de gemiddelde thriller is de boodschap die wordt gebracht: de mensheid dijt te veel uit. De Aarde is immers overvol, en op veel punten komt Brown hier goed op terug. Gewoon in personen die de filosofie brengen, zowel voor- als tegenstanders, maar ook in de beschrijvingen van de drukke steden Venetië en Istanbul en ook in de vele verwijzingen naar de klassieken, naar historie, naar literatuur et cetera. Het is dan wel geen Karamazov, maar het is toch iets. Daarnaast is deze Inferno ook gewoon een heel behoorlijk literaire verhandelingen op Dante’s Commedia: zowel op inhoud, stijl en diepere lagen. Dat op het eind de boef slaagt is ook wel eens leuk meegenomen en het valt te pleiten voor Brown dat je als lezer eigenlijk denkt: tja, hij had wel gelijk en de manier waarop is toch netjes.

Halverwege het boek vraagt mede-protagonist Sienna Brooks aan Langdon of hij haar zal missen als alles maar een droom is. Die vraag komt ook op bij een vermakelijk boek aan het eind. Mis je het al? Toch wel een klein beetje bij deze toch vermakelijk roman. Ondanks de gebruikelijke gebreken en het iets mindere laatste stuk is dit een heel behoorlijk werk van Brown. 3,5*.

Dit boek stond al lange tijd op de planning maar niet per se hoog op mijn leeslijst, in ieder geval heb ik er nooit bewust naar gezocht. Ik was echter in de bieb ergens aan het zoeken en zag dit boek in de buurt staan toevallig. Toch maar eens meegenomen.

Nou, het viel me niet mee. Dit boek heeft zeker kwaliteiten. Sowieso alle verschillende literaire registers open gaan met een verteller, brieven, korte verhalen, poëzie en liederen en wat niet al. Het boek is enorm rijk aan ideeën en in wat er gebeurt. Het viel me ook op hoe kort het stukje met de windmolens is en het zit al snel aan het begin ook. Punt is alleen: ik vond het veelal niet echt leuk, niet bijzonder (qua inhoud en sfeer) en niet boeiend.

Twee korte verhalen in het boek, waarvan diegene over Anselmo en Lothario bijna 10% van het hele boek beslaat, zijn wat dat betreft stukken leuker en beter. Goed verteld, boeiend, sfeervol (ik miste ook een beetje het sfeerbeeld van Spanje in de 16e eeuw in de rest) en die verhalen maken dat dit boek als geheel nog wel een voldoende krijgt.

Ik kan hier lang en gewichtig over doen, maar het komt er gewoonweg op neer dat deze spielerei mijn smaak niet is. Ik ben het met zowel positieve recensies als de negatievere wel eens overigens. De vele korte hoofdstukjes voelen best naturel aan en zeker in het begin leest dat soepel weg. Vooral de stukjes rond het gezin zijn leuk. Maar het boek verglijdt steeds meer in de vaagheid van de onbetrouwbare verteller. Meestal is wel vrij snel duidelijk wie nu aan het woord is, maar leuk of interessant vind ik dat nergens. En vooral dutch2.0 weet precies het grootste pijnpunt te noemen. De vele personages missen persoonlijkheid en gaan nergens leven. Zo ga je als lezer over op enkel nog lezen van zinnen, niet het beleven van de tekst. Dan gaat de inhoud mij vanzelf ook minder boeien en maakt het me in het geheel niet meer uit wat Luiselli nu precies zeggen wil. 1,5*.

Leuk werkje wel dat richting het einde ietwat vreemder aandoet (ook als Dovlatov zichzelf in het verhal schrijft) en daardoor in niveau wat wegzakt. Dovlatov is een goed verteller en weet in weinig woorden een hele geschiedenis te vertellen en een redelijk beeld te scheppen van de Russische gemeenschap in New York. Vermakelijk en interessant. Richting het einde wordt het meer en meer een verzameling en opeenvolging van licht absurde gebeurtenissen en dat is zeker niet de sterkste kracht van het boek. Ik zag veel liever die normaal vertelde geschiedenis en de sfeerschets uit de pakweg eerste 75 pagina's. 3,5*.

Altijd fijn om een nieuwe roman van Rooney te lezen. Zoals altijd excelleert ze vooral in kleine momenten en dialogen die levensecht zijn en zeer invoelbaar gemaakt. Zoals ook met de meeste romans van haar is niet elk stuk even sterk of elk personage even boeiend. Vooral de oudere broer hier vond ik veel minder interessant dan het jongere broertje; de delen met hem vond ik dan ook veel leuker om te lezen. Maar al met al wordt er wel weer een fijn verhaal verteld. Het is echt een verhaal van het hier en nu zonder dadendrang (zoals ik bij Caledonian Road wel te veel voelde) en dat is prettig. Of beter, dit speelt in de herfst van 2022. Al noemt ze volgens mij geen jaartal, ze beschrijft wel een specifieke voetbalwedstrijd die toen werd gespeeld.

Ook is zij een prima schrijfster om je Engels bij te houden. Ze is geen mooischrijver, de doet niet moeilijk. Haar taalgebruik is simpel maar treffend en uitstekend geschikt om in de originele taal te lezen al zit daar geen meerwaarde in (zoals dat pakweg bij Lolita wel is). 3,5*.

Best een boeiend boek wat betreft thematiek hoewel ik hier al wel een en ander van ken dus niet alles was even nieuw voor mij. Maar dat allerlei zaken gericht zijn op mannen en niet op vrouwen (en wat voor effect dat heeft, vaak negatief van verkeerde medicatie tot blauwe plekken bij bepaalde kleding voor agenten of militairen) is een belangrijke boodschap en die wordt hier goed en uitgebreid gebracht. Soms wel te uitgebreid, vaak is het punt van Criado Perez al snel duidelijk en dan blijft ze maar met voorbeelden komen. Dat helpt niet mee met de leesbaarheid, soms wordt het boek gewoonweg wat saai. Het laatste deel heeft verder weinig meer vandoen met hetgeen ervoor wordt verteld en past eigenlijk niet. 3,0*.

Geen heel geweldig boekje, vooral omdat Schulte Nordholt vrijwel niets nieuws weet te brengen. Het leest allemaal wel prima weg en de info vind ik ook wel interessant, maar heb ik inmiddels wel vaak genoeg gelezen en boeiend wordt het nergens. Pas tegen het einde wordt het beter, als Schulte Nordholt wat meer kijkt naar de toekomst en zijn visie geeft. Maar dat is helaas wel aan de korte kant, maar wel het beste deel en voegt ook wat toe aan al die boeken over China. 2,0*.

Dit soort boekjes van Elementaire Deeltjes zijn vaak wel prettig omdat er redelijk neutraal en zakelijk een bepaald onderwerp wordt gebracht. Nu is het dus tijd voor Israël-Palestina, een onderwerp met een behoorlijke polarisatie. Ik kende de schrijver niet en heb dat maar even zo gehouden om er zo blank mogelijk in te gaan maar na een aardige introductie kwamen wel al de eerste signalen dat de schrijver toch wel zijn sympathie bij de Palestijnen heeft (en later op Twitter heb ik hem opgezocht en inderdaad, dat bleek ook zeker zo te zijn).

Een voorbeeld? Al in het begin komt er een interessante these naar voren dat de huidige Joden helemaal niet per se afstammen van de Joodse volk uit de tijd van de Bijbel en dat ook Herbreeuws pas in de 19e eeuw weer opmars maakte en weer een levende taal werd. Echter, dat punt over de Joodse afkomst is gebaseerd op slechts één geleerde (dat is wat weinig bij zo'n essentieel deel in dit conflict) en dat er over de afkomst en oorsprong van de Palestijnen ook wel een boom valt op te tuigen wordt niet gerept. Sterker, in het eerste hoofdstuk over de geschiedenis praat Walters al consequent over de Palestijnen alsof het huidige Palestijnse volk wel haar wortels daar als volk al eeuwen zo niet millenia heeft liggen. Dan leg je wel als schrijver al je kaarten op tafel hoe je hier over denkt, ook al schrijf je dat Israël wel bestaansrecht heeft (er zijn er genoeg die anders vinden).

Het boekje heeft Israël-Palestina maar draait veel meer om Israël. Israël in het conflict, Israël t.o.v. de rest van de Arabische wereld, Israël en de wereld etc. En dit boek gaat ook nadrukkelijker in op de daden van Israël dan die van Palestina, en dan vooral de negatieve daden.

Enfin, ik had hier dus wel meer een neutrale blik willen zien. Dat maakt niet dat dit vreselijk slecht is. Er wordt in een beperkte ruimte wel helder uitgelegd hoe het conflict in elkaar zit (alleen moet je als lezer in ogenschouw nemen dat die visie wat gekleurd is) en zeker aan het eind komt Walters met enkele rake opmerkingen waarom dit conflict nauwelijks op te lossen is. 2,5*.

In potentie wel prima maar erg luchtig beschreven en haast op een kluchtige manier en dat is simpelweg een stijl die mij meestal niet ligt. Zo ook hier niet. Ook al wordt er een aardig beeld van dat stadje geschetst en vooral van alle mensen aan het roer als satire op de vele leiders in Rusland die er ook niet veel van bakten in Saltykovs ogen, toch had ik niet veel leesplezier. 2,5*.

Niet om door te komen. Hier staat 336 pagina's maar in de Russische Bibliotheek zijn het er ongeveer 125. Al voelen ze wel als 336. Poesjkin beschrijft de geschiedenis maar doet dat niet als een verteller, maar eerder als samenvatter die gortdroog vertelt wat er gebeurt met tientallen namen van personen (de hoofdpersonen blijven bij, de rest blijft een oninteressante voetnoot) en steden. Je leest het, maar zeker als buitenlandse lezer heb je eigenlijk geen idee wat er precies gebeurt. ja, dorpje X of stadje Y wordt ingenomen, maar in hoeverre dat van belang is in de grote strijd? En zo gaat dat 125 pagina's door. Het eerste hoofdstuk is nog wel mooi begonnen waarin de geschiedenis van een streek en volk kort wordt verteld, maar daarna houdt het op. 1,0*.

Arjen Lubach doet Dan Brown. Een grote samenzwering in een thriller stoppen met korte hoofdstukken en telkenmale een cliffhanger aan het eind. Zo blijf je lezen en wil je het eind weten - al wordt het nooit echt spannend en heb je halverwege wel door hoe de vork in de steel zit en wie die Vier nu eigenlijk is.
Verder zijn Elsa, Robin en Maarten van Eck (op Van Rossem gebaseerd) leuke personages en zit er genoeg sfeer in het boek en zijn de bekende locatie's in Amsterdam (de UB) geinig. Ook de hele samenzwering en geschiedkunde is interessant, al kende ik al die theorieën al wel.
Verder schiet het boek vooral tekort op spanning en ook op geloofwaardigheid. Aanwijzingen worden snel ontrafeld en altijd is er wel iemand die de antwoorden weet in de queeste. De toevalligheden en gelukjes zijn er net te veel. Zo speel je als schrijver een beetje vals. Dat mag, maar als het begint op te vallen is het toch mislukt. Wel een aantal verwijzingen naar 30 april zijn aardig omdat hij dit vorig jaar heeft geschreven. Je hoort weleens wat bij de tv, zegt Van Eck. Wat wist Lubach precies?

Het boek doet precies wat een boek weleens moet doen: je vermaken. Maar het is ook niet meer dan dat. Krap aan een voldoende, 2,5*.

Bij de vorige boeken van Bervoets die ik las schreef ik al dat zij vooral oog heeft voor goede plots en vooral geweldige ideeën maar vergeet een goede roman te schrijven. Nog steeds kan je wel diezelfde kritiek geven - nog steeds doet Bervoets mijns inziens te weinig met haar uitgangspunt en blijft het allemaal wat sudderen- maar die kritiek is wel in mindere mate aanwezig, in ieder geval minder storend en heeft ze vooral een bijzonder sterk boek geschreven, misschien wel het beste Nederlandse werk sinds Tirza. Zo, dat is gezegd.

Het eerste deel van het boek is vooral een ideeënroman. De clou ligt al snel op tafel waardoor de ideeën over ethiek naar voren komen en je niet blijft hangen in een thrillerplot. Iets dat een schrijver wat mij betreft sowieso hoort te doen, je bij de ideeën houden en af en toe interessante inzichten of gedachten geven. En daar wemelt dit boek van, soms ook sterk verwerkt in het verhaal, bijvoorbeeld als Bervoets Helena wat laat zeggen over ethiek tegen Felix die daar niets tegenin brengt. Pas later, thuis in bed, weet hij wat hij had willen zeggen en die gedachtestroom wordt dan gegeven waardoor je als lezer wel beide kanten meekrijgt. Dat voelt veel minder geforceerd of onecht aan dan wanneer men als twee gelijken debatteert Dan is de plot al snel minder van belang en vooral een kapstok. Wel is het zo dat Bervoets hier (die plot) meer mee had mogen doen. Nu liggen de kaarten er weer maar vergeet ze te spelen. Ergens heeft dat gedoe met Ivanov helemaal niets vandoen met de gebeurtenissen in New York (ja, er zijn natuurlijk lijntjes maar niet meer dan dat). Iets meer durf tonen als schrijver mag best.

Daarnaast is dit een Bildungsroman die prima werkt. Felix is een fijn personage en wordt goed uitgewerkt, zowel hij als persoon als zijn leven in New York. Vooral tegen het einde komt dit meer naar voren. Ergens is het jammer dat de kwaliteiten uit het deel daarvoor verdwijnen, maar de wending is fris en zorgt voor vaart en is op zich zelf een prima gedeelte. Dit deed me ook stiekem zelf denken aan een tijd terug dat ik wat rondreisde in den verre.

Verder is dit gewoon heerlijk geschreven in een fijne stijl met hier en daar een wat rare kinderlijke zin ertussen, maar dat mag geen naam hebben. 4,0*.

Toneelstuk begint niet onaardig, met prima dialoog en vooral veel geroddel en gekissebis, iets waar toneel zich goed voor leent. Het is ook wel vermakelijk. Maar zeker het vierde bedrijf verpest veel. De melodramatiek die erbij komt past ook niet helemaal bij de drie bedrijven ervoor en het einde vond ik onbevredigend. Sowieso leek dat vierde deel nogal afgeraffeld en weet niet hoe het stuk af te sluiten. 3,0*.

Een boek dat voor de helft sterk en goed is (qua sfeer, qua psychologie, qua tonen van onderlinge relaties) maar in de tweede helft een beetje afgeraffeld voelt waardoor dit deel minder indruk achterlaat. Ondanks die goede psychologische uitwerking in de eerste helft vond ik sommige keuzes hier minder sterk overkomen. Het einde, dat gesprek tussen docent en rector en hoe ze een soort van roddelen en cynisch bespreken wat gebeurd is, was nog wel erg vermakelijk en goed geschreven. 3,5*