Ik ken H.P. Lovecraft niet, laat staan zijn werk; de titel The Call of Cthulhu ken ik alleen van een Metallica-song. Maar Houellebecq weet het toch enorm boeiend te maken, omdat hij weinig over het leven zelf schrijft van de schrijver, tenzij het is om te begrijpen hoe hij tot enkele werken kwam, maar vooral analyseert hij de inhoud van de werken zelf. En dat is vaak sterk gedaan omdat het in het bredere perspectief van het fantastisch verhaal wordt gehouden. Wat doet de gemiddelde schrijver in dat genre en wat doet Lovecraft? Dat is een beetje het centrale thema in de tekstanalyse. Er zit verder geen lijn in het werk maar dat maakt weinig uit omdat Lovecraft wel focus houdt, elk hoofdstuk behandelt en apart onderdeel. Af en toe is Houellebecq wat erudiet en hij had best wat eenvoudiger taal mogen gebruiken, en verder interesseert Lovecraft me in het geheel eigenlijk niet. Daarmee 3,5*.

Leuk boekje ja, een voor mij onbekende wereld en scene die net aan wel gaan leven. Dus dat is prima. Uiteindelijk is het boek niet helemaal in balans, zo verdwijnt de Haagse muziekscene naar de achtergrond en gaat het richting het einde vooral over de muziekzaak en haar eigenaar. Ook aardig, maar het stuk ervoor was net wat fijner. Wel vond ik dat Blokhuis zeker in het begin rommelig schrijft, met veel informatie en onduidelijkheden zo. Maar gelukkig vindt hij al snel wat rust en daarna leest dit wel prima. 3,0*.

Lof alom ook, in de verscheidene media, de boeiende review van slowgaze en in de Top 50 Nederlandse boeken van deze eeuw (de enige poëziebundel volgens mij). Om die laatste reden heb ik dit werk erbij gepakt (en de nog te lezen boeken worden minder en minder in aantal).

Ik ben zelf een stuk minder enthousiast. En dat is ongetwijfeld een stukje smaak maar ook dat ik weinig kan met dit soort poëzie. Ik houd meer van concreet dan abstract, meer van verhalend dan losse flodders van zinnen (al verschilt dat soms per boek) en als ik dan poëzie lees dan kan ik genieten van de klanken, het ritme of de beelden die worden opgeroepen. Maar echt uitpluizen wat elke zin nu betekent of waarom sommige zinnen raar worden afgebroken of nu eens links staan of dan weer rechts (zoals direct in het eerste gedicht) daar kan ik minder mee, het boeit me niet en irriteert ergens zelfs.

Nu mis ik ook simpelweg te veel van hetgeen ik kan waarderen in poëzie. Niet echt heel mooi taalgebruik en er worden te weinig beelden opgeroepen. Soms wel, het gedicht openingsscène geeft een helder beeld van het controleren op een vliegveld en je wordt eigenlijk daar direct heen gebracht in je gedachten. Maar blijkbaar zit daar een hele boodschap onder over etnisch profileren. Niet alleen slowgaze verwijst ernaar maar ik zag het in meer recensies.

Misschien dat poëzie daarom voor mij vaak niet werkt: ik pik dat allemaal niet op. (En stiekem interesseert me dat ook niet). 2,0*.

Minder dan ik had verwacht. Sowieso werkt dat trucje dat Harmsen tegen een muur praat niet echt, daarvoor komt hij er te weinig op terug. Verder is zijn stijl en niet altijd even vast, en niet heel mooi. Het is een poging tot rauw en simpel taalgebruik met korte zinnetjes, maar dat is al veel vaker veel beter gedaan. Verder is het allemaal niet echt beklijvend door de wat droge manier van vertellen. Enkele scènes zijn wel geinig en af en toe roept Harmsen buiten het alcoholisme grappige herkenbare dingen. Echt vervelen doet het niet, boeien eigenlijk ook niet. 2,0*.

Wel een boekje om je lekker aan te storen. Nzume brengt dit deels als persoonlijk verhaal en op die momenten is dit ook wel een prima werkje. Waar zij, en andere mensen van kleur tegenaan lopen, dat is een goed stuk. En dat is een probleem, dat ontken ik ook niet en daar moet wat tegen gedaan worden. Simpel.

Maar vervolgens trekt ze het breder, haalt ze de slavernij erbij (ik ken haar geschiedenis niet, maar ik denk dat haar blanke Russische voorouders allicht hier meer last van hadden dan haar Kameroense vader die arts is) en zegt ze dat alles racisme is. Het feit dat zwarten worden achtergesteld draait ze om dat blanken worden vooropgesteld, maar dat is nu net het normale. Iets dat voor iedereen moet gelden, maar geen white privilege.

En zo radicaliseert ze door, tot aan het eind dat je kebab niet mag verbeteren want culturele toe-eigening en je daarmee zegt dat kebab voor plebs is. Aldus Nzume. Maar als Sergio Herman ordinaire patat in zijn Frites Atelier een culinaire touch geeft hoor je haar niet. En zo gaat dit boek door. Het stoort, maar haalt haar betoog ook volledig onderuit.

Hals der Giraffe dus, of De lessen van mevrouw Lohmark - geen slechte titel maar waarom vertaal je de originele? Ik zag Schalansky (fijn accent trouwens) bij Van Dis en dit leek me wel een heel aardig boek, maar man man man wat was dit een heerlijk werkje.

We krijgen drie dagen doorheen een jaar van mevrouw Lohmark te zien via haar innerlijke monoloog als ze les geeft aan een derde klas, als ze af en toe in de docentenkamer zit en een enkel moment thuis en onderweg (maar immer in die drie dagen). En mevrouw Lohmark lijdt aan beroepsdeformatie, een dogmatische vrouw die heel veel vindt van de modernste tijd en dat ook zonder enige remming laat weten. Het zijn niet per se de zwakkeren die ze pakt, maar wel de moderne lesvormen, de leerlingen van nu die maar wat verstrooid voor zich uitkijken en weet ik al wat niet. Alles in haar eigen chaotische leven verklaar ze vanuit haar vak om zo orde te houden.

Maar wat wil ze hiermee? Lohmark zelf is biologe en praat vol liefde over evolutie, denk aan de hals van de giraffe, maar zelf is ze tegen elke vorm van verandering en modernisering in haar leven. Dat is juist het interessante. Schalansky zelf komt uit het voormalig Oost-Duitsland, en hoewel zij te jong is om dat echt bewust te hebben meegemaakt, speelt dat geloof ik wel mee. Die Wende, van de halsstarrige kolchoztijd naar de moderne kapitalistische maatschappij. Schalansky probeert dit naar mijn idee wel binnen het verhaal te plaatsen.

Ze schrijft wel heel prettig met veelal zakelijke korte zinnen, maar wel vol jargon dat daardoor wel het geheel wat zwaarder maakt. Vooral de stukken als ze er even op los fulmineert en de meer filosofische stukken zijn zeer de moeite waard om te lezen. Want wat schrijft ze veel waarheden. Misschien mag de docent iets empathischer zijn, maar verder is dit echt iemand naar mijn hart. Gewoon les geven, idolaat van je vak zijn, ver boven de stof staan en je niet verliezen in nutteloze lessen en overschrijfwerk - 90% van de leerlingen vinden dat de beste docenten.

Dan heeft Schalansky nog wel enkele fouten gemaakt, want de Tasmaanse Duivel is nog niet uitgestorven en idiotie is niet gelijk aan Down, maar daar mag ik verder niet aan tellen. Dit heb ik echt met een constante glimlach zo uitgelezen. En een plusje voor de opmaak met de hoofdstuktitels en de mooie tekeningen. 4,5*.

Boek nummer 3 op een rij van Bukowski. Pulp was een gruwel, Post Office al een stuk beter voor althans de helft. Ik besloot toch deze Ham on Rye nog te lezen want deze staat erg hoog in de Top 250 en scheen qua inhoud echt af te wijken van de die andere boeken. En dat bleek. En niet alleen de inhoud, maar ook de stijl. Rustiger, bedachtzamer. En dat leest een stuk prettiger. Wel is de stijl nog steeds erg kort en simpel gehouden waarmee dit vooral als een samenvatting leest in vele korte hoofdstukjes waarin het ene hoofdstuk boeiender en vermakelijk is dan het andere. Op momenten (inzake de acné) zelfs gevoelig.

Maar ik vond het verder allemaal vrij afstandelijk. Echte sfeerschepping zit er niet in en de problemen van zijn jeugd beschrijft hij wel maar makt hij nooit invoelbaar. Niettemin geeft dit wel een aardig inkijkje in zijn jeugd en de jeugd van het armere deel van Amerika. Maar hadden ze het echt slecht? Met een huis en elke dag voedsel op tafel? Allicht wel, maar dat maakt Bukowski door de kale stijl nooit voelbaar. Of überhaupt duidelijk. De laatste hoofdstukken rond de universiteit zijn wel het minst boeiend. 3,0*.

Vermakelijk, maar niet meer dan dat. En er is totaal niets bijzonders aan. Inhoudelijk noch styllistisch. De karakters zijn vlak, zelfs de hoofdpersoon. Al is er nog wel getracht hem enige diepgang te geven, maar dat voelde eerder geforceerd aan, dan dat het werkelijk meehielp aan het verhaal of de sfeer. Ook het plot was niet heel bijzonder, en uiteindelijk weet je toch wel dat de dader aan het begin van het boek totaal nog niet bestond. Dat de gouden tip vaak als een deus-ex-machina eruit komt, dat iemand ineens weer wat herinnert. En tegen het einde was voor mij juist te snel duideljk wie de dader was. Ook was de hele finale wat simplistisch en weinig vindingrijk.
Wel prettig dat het nog geen twee en een half uur kost om het te lezen, wat ook wel eens prettig is.

Dat ik het ooit zou zeggen, maar ik heb me prima vermaakt met een roman van Ronald Giphart. Natuurlijk, zijn licht schreeuwerige stijl blijft staan (met veel gebruik van haakjes), personages heten nooit eens gewoon Gerrit, de hoofdpersoon heeft altijd seks met de lekkerste chick van de stad, en zo kan ik wel doorgaan. Dit boek is zeker heel erg Ronald Giphart. Maar ondertussen is de enige die schreeuwt Giphart zelf, al praat hij via een romanfiguur, het blijft niettemin Giphart die praat en dus als gezegd de enige, en zelfs op een wat meer volwassen (en dus betere) toon dan zijn vroegere werk. Geen vervelende Fräsers in dit boek maar gewoon normale mensen die misschien een wat ongewoon bestaan leiden, maar wel mooi genuanceerd gebracht worden en in alle eerlijkheid heel fijn zijn om met mee te leven. Daarnaast is de structuur heel aardig waardoor alles volstrekt normaal overkomt, maar dat eigenlijk niet is. De hele sfeer is prima, het clubje mensen rond de hoofdpersoon is warm genoeg en voelt ook echt aan en de vele anekdotes zijn vaker leuk dan niet. 3,5*.

Een verhaal van een overleden broer, ook vrij intiem en vol details en dit was echt een boek waarvan ik dacht: wat zou die broer hier allemaal van gevonden hebben? Dat heb ik niet vaak maar hier dacht ik wel: wie ben jij om dit allemaal naar buiten te brengen?

De vorm van het leeghalen van een huis en dan herinneringen ophalen is prima gekozen. De stijl is vrij helder maar ook wat kleurloos en lang niet elk deel van het leven van die broer is even boeiend maar Mutsaers weet wel vrij goed een portret te schetsen. 3,5*.

Op een of andere redenen had ik dit boek mezelf getipt, maar eigenlijk geen idee meer waarom en hoe ik bij deze titel kwam. Geen recensie in NRC, geen bericht op deze site, toch meestal waar ik de tips vandaan haal.

In beginsel wel een interessant thema, maar de uitwerking vond ik niks. Dat gedoe met de duivel hangt er maar wat bij en werkte niet echt en het stijltje vond ik vervelend, te hip en zelfbewust. Heel veel thema's die aan bod komen maar geen van alle wordt dan echt goed uitgewerkt. Het las allemaal wel makkelijk weg en ik heb wel vervelendere boeken gelezen maar geboeid erdoor raakte ik nergens. 2,0*.

De beste Harry Potter, vooral omdat de magie uit de eerste drie delen nog volop aanwezig is, het boek duidelijker een wat zwaardere toon krijgt, de drie hoofdpersonen nu echt interessant beginnen te worden en natuurlijk de grote vijand die tot leven komt. In wezen zijn alle delen van Harry Potter gewoon thrillers met vaak een afgerond verhaal binnen een boek en een doorlopende draad door de serie heen. De boeken zijn spannend, maar geven ook een mooie wereld mee en de personages worden goed beschreven. Verder is in dit werk de lengte een pluspunt omdat je volledig in de toverwereld kan verdwalen en de world cup quidditch is een fijne toevoeging.

Thrillers. Nooit echt een grote fan ervan maar soms word ik verrast en dit boek (en wel meer van Gerritsen) staat dik in de top 250 dus toch wel benieuwd. Enfin, typische thriller dit. Sympathieke hoofdpersoon, komt in de ellende (maar je gunt haar de wereld), als lezer krijg je net niet goed info om toch maar benieuwd te blijven en zo door te lezen en de uitwerking van de personages voelt ook precies hetzelfde. Alleen wordt dit werk nergens echt spannend en de ontknoping is een beetje teleurstellend - op basis van de flaptekst heb je al een idee waar dit hen gaat en dat is dus precies wat er gebeurt. Nul verrassing, soms wel wat ongeloofwardigheden. Het is niet eens vervelend om te lezen en ik zat lange tijd nog wel op een voldoende maar het einde viel heel erg tegen. 2,5*.

Goed boek, dat ik op beschrijvend niveau en qua sfeerzetting veel sterker vind dan op psychologisch vlak, iets dat het hierop gebaseerde Apocalypse Now veel beter doet. Omdat het psychologische deel richting het einde steeds duidelijker naar voren komt, wordt het boek steeds minder. Ik zie wel wat Conrad wil met zijn hoofdpersoon, maar allicht ook vooral door de film en hetgeen ik van dit boek al wist, maar voelen deed ik het nergens. Wat dat betreft is de sfeerzetting een stuk sterker. De duisternis van de ondroodringbare jungle en de bedompte lucht komen bijna uit het boek zetten en je want jezelf als lezer op de Congo. 3,5*.

Een beetje hetzelfde als ik bij haar andere boekjes schreef: Cornelisse is en taalliefhebber en geen wetenschapper en dit werkje is een beetje geneuzel in de marge. Ik vind haar aan tafels in talkshows eigenlijk beter overkomen dan in haar boeken. Soms grappig (en vaak ook niet), soms dan even boeiend maar ook allemaal veel te kort uitgewerkt en vaker iemands observaties dan inhoudelijk echt sterk. Op een bepaalde manier best stroef om te lezen ondanks de lichte toon en het weinige aantal bladzijden. Na pakweg 2/3 gaat ze dieper in op enkel het woordje 'hèhè' en dat is dan ook direct een stuk beter dan het behoorlijk oppervlakkige stuk van daarvoor. Maar te weinig om echt een voldoende te geven. 2,5*

Leuk boekenweekgeschenk. Vaak absurd, nog vaker humoristisch, soms ontroerend. Dat geheel doorwrongen van mooie dialogen, origineel in de wij-vorm geschreven en met een niet onaardig plot. Nergens wordt het heel bijzonder, met uitdieping van personen, of sterke sfeerimpressies, maar door het voorgaande wat ik zei toch een ruime voldoende. Bovengemiddeld voor dit geschenken.

Ik wist niet dat het kon, het met iemand vrijwel volledig eens zijn, maar het boek an sich uiterst zwak vinden. Met deze Heilige Identiteiten is dat dan toch gelukt.

Het is een pamflet voortkomend uit haar promotieonderzoek. Maar dit boekje (het proefschrift zelf kan ik niet over oordelen) is inhoudelijk te zwak en te veel vanuit de onderbuik geschreven (en ook al is het een pamflet, dan nog mag je wel enige eisen stellen) maar daarnaast als pamflet ook mislukt. De opbouw is sowieso al wat zwak. Het boek bestaat uit drie delen en een conclusie, die verder nergens op trekt. Het eerste deel gaat over de islam in de wereld en vooral het fundamentalisme. Het tweede deel gaat over de voorstanders van een multiculturele samenleving en het derde deel gaat over shariaraden. Dit schijnt de basis te zijn geweest van haar promotieonderzoek maar hangt er maar een beetje bij, zoals er nergens echt een goede samenhang is. Het zijn allemaal eilandjes die nergens worden gekoppeld, en als al dat gebeurt dat nogal vergezocht is. Daarnaast mag een pamfletje best wat smeuïger, het is nu allemaal erg droog opgeschreven met hier en daar een vileine opmerking die gewoon niet lijkt te passen (en op de man spelen werkt ook niet mee).

Dat eerste deel over fundamentalisme is niet onaardig, maar ook niets nieuws onder de zon. Daarnaast is het thema van de islam die oproept tot wereldverovering al veel beter besproken. Zee komt niet verder tot het noemen van wat teksten, quotes van enkele hoge geestelijken en citaten van islamdeskundigen. Ik zie liever dan iemand die op dit vlak wat meer in zijn rugzakje heeft. Dan deed Pim Fortuyn als socioloog (en niet als jurist/politicoloog zoals Zee) dat in zijn Tegen de Islamisering van Onze Cultuur een stuk beter. En daarnaast heeft Zee het vooral over de islam buiten Nederland, dus mis je de hele link met de islamisering hier. Iets waar ze nu net wat over wil zeggen.

Het tweede stuk, over de multiculti-gezinde individuen zoals zij ze noemt, is nog het beste deel, maar ook het stuk waar veel meer in had gezeten. Ze stelt goede vragen, maar blijft daarin te veel hangen en komt met een aantal ideeën die nooit worden uitgewerkt. Hoofdvraag is hoe het kan dat hier in (vooral) elitaire kringen islamkritiek niet geduld wordt maar ook waarom er zo'n weg-met-onscultuur is. En waarom nu juist alleen jegens islamkritiek, terwijl kritiek op christenen of bijvoorbeeld PvdA'ers, hoe hard en hoezeer op de man gespeeld ook, niet wordt bekritiseerd. Dat betreft niet alleen academici, maar ook cabaretiers. Verder dan wat invloedrijke denkers citeren komt ze niet. En dan stelt ze wel, zeer terecht, de vraag waarom de vrouw-, andersdenkenden en homohatende islam altijd een hand boven het hoofd krijgt gehouden ('dat is niet de islam!'), maar de islamhatende PVV te allen tijde belachelijk mag worden gemaakt en bekritiseerd. Alleen, daar blijft het dan weer bij. Dan blijkt dat ze als jurist/politicoloog te weinig bagage heeft. Of je kan stellen dat dit als pamflet gewoon mislukt is.

Jammer, want verder heb ik wel het idee dat Zee een goed punt benoemt en meer gelijk heeft dan haar tegenstrevers. 1,5*.

De twee andere romans van Wieringa die ik las toonden twee kanten van hem: de verteller en de schrijver. Hoewel beide met 4* beloond zie ik liever de verteller Wieiringa in het onbekommerde plezierige Joe Speedboot dan de schrijver Wieringa. In deze Heilige Rita toont Wieringa beide kanten. Het is een goed boek, maar ook een beetje vlees noch vis, aan alles merkte ik: ik mis iets.

Het kan door de recensies komen waarin kreten als 'Grote Twentse Roman' werden geroepen. En dat is het zeker niet. Het is een vrij kleine roman, in omvang en inhoud, die op moment veel sterke sfeer brengt over een krimpregio, maar dat blijft te veel hangen op de achtergrond. Het is niet meer dan wat decor in plaats van dat dat de hoofdpersoon is, anders dan andere boeken (goede en slechte) waarin de omgeving echt een rol speelt. Ik denk ook wel wat Wieringa dat wilde maar hij toch kiest voor een vrij korte roman. Jammer. Want veel losse elementen zijn erg goed, vooral als de verteller in Wieringa naar boven komt. In een enorm soepele stijl ook neergezet, zowel mooi alsook lekker leesbaar. Soms wel iets te veel metaforen waarvan een enkele eigenlijk ook gewoonweg nergens op sloeg. Ik had daar een mooi voorbeeld maar kan hem zo snel niet meer vinden. 3,5*

Ik vind het altijd wel fijn luisteren naar De Graaf, maar met dit werkje kon ik weinig. Best taai soms en nogal abstract soms waarbij ik me kan indenken dat je als christen hier nog wel iets uit kan halen, maar voor mij niet echt met interessante of intrigerende inzichten. De Graaf begint al met het duiden van Het Kwaad, maar dat was al niet heel boeiend en ook niet iets dat ik zie als een soort abstract idee, dus ik kon daar ook niet in meegaan. De rest borduurt daar vaak op voort, maar ik zie liever een benadering die dichter bij de maatschappij ligt. 1,5*.

Informatief, maar niet heel diepgravend. Van Beemen beschrijft de 9 landen in Afrika waar Heineken zit stuk voor stuk met alle problemen en uitdagingen die elk land heeft, maar al met al zijn het niet meer dan overzichten met enkele aardige anekdotes. Die hoofdstukken worden gesplitst en omgeven door andere stukken waar bepaalde thema's worden besproken die voor heel Afrika gelden. Al met al krijg je een behoorlijke inleiding in het bestaan van een multinational.
Wat verder het boek wat saaiig maakt is vooral dat Van Beemen niet echt een kant kiest. Hij noemt de goede kanten van Heineken en de slechte, maar het blijft bij noemen. Als het nu een grote loftrompet was geworden of een smeuïg stuk vol smakelijke anekdotes (zoals De Prooi over ABN AMRO) had dit allicht wat jeu gegeven. Saaiig is vooral de stijl, want saai of vervelend wordt het nergens. Daarvoor staat er genoeg interessants en is de afwisseling voldoende. 3,5*.

Bundel van drie verhalen en een kort essay over de zoektocht van de schrijfster naar heksenverhalen. Dat laatste deel is ook het meest nietszeggend, vooral omdat het al snel een opsomming van ander werk is. De drie verhalen ervoor zijn aardig, maar ook niet meer dan dat. Wel leuk om oude sagen uit de omgeving hier te lezen (Salland, Veluwe, Achterhoek hebben blijkbaar redelijk dezelfde folklore, wie in het westland of Limburg kent de Witte Wieven??) maar verhalend is Posthuma niet altijd even sterk. Het eerste verhaal is nog het beste, het tweede saai en het derde (en veruit langste) verhaal begint sterk maar verliest focus richting het einde. Dat met een zwak essay maakt dat er meer matige stukken dan goede stukken zitten. 2,0*.

Een mooie schets van een Vlaams dorp. Soms goor, soms confronterend, en vooral genadeloos. Zowel het positieve als het negatieve van het boek. Zelfs met de ik-figuur kon ik niet heel erg meeleven, en zeker niet met zijn famillie leden. Duidelijk niet mijn wereld (en dan heb ik het niet enkel over alcoholisme).
In hoeverre het verhaal volledig waar is, vraag ik me af. In hoeverre alle personages echt zo waren en zo handelden. Een alcoholist is niet trots, zeker niet dat die aan drankwedstrijden meedoet. Misschien wat aangedikt, misschien humor, maar dat zag ik daar niet in.
Wel vol andere humor die ik wel zag, enkele mooie anekdotes en erg prettig geschreven. Ook spreekt dit boek hoop uit, dat het met iedereen nog goed kan komen. Maar anderen zullen daarentegen na jaren nog niet veranderen. Het einde was duidelijk sterker en meelevender dan de rest van het boek, al vond ik Dimitri daar echt een zak. Maar toch leefde ik mee, heel apart.

Beter dan Top dat ik niet zo lang geleden las. In opzet hetzelfde. Korte verhalen en columns uit een jaar (nu 2007 ipv 2010) maar met interessantere verhalen, soms prikkelende en soms waar Smeets een aardig kijk op sport en coachen (hoofdstuk over Van Basten) geeft. Nog altijd prettig leesbaar, en ook nog steeds met totaal oninteressante verhalen, maar wel genoeg voor ruime voldoende.

Dit was dus helemaal niks. Lanoye schrijft prettig, en het eerste hoofdstuk is prima, maar daarna verliest hij de greep. Een keur aan personages en locaties komt langs in amper 80 pagina's. De soapachtige taferelen zijn niet interessant, de stukken in het commandocentrum en op de persredactie lijken in het geheel niet thuis te horen in het verhaal (alsof hij niet kon kiezen wat te vertellen) en de afloop is voorspelbaar.

Prima inhoudelijk boek over de Hema en ook zeker leerzaam. Er zit een stukje geschiedenis is maar draait vooral om de laatste 20 jaar, inclusief alle jongens van en gedoe rond private equity dat verrassend eenvoudig wordt uitgelegd door Vermeulen. Wat dat betreft is dit prima geschreven, al had het soms wat smeuïger gemogen zoals De Prooi, dat hier wel op lijkt, wel was. Het is ook net wat te dun om echt indruk achter te laten en heel diepgravend op bedrijfs- en groepsprocessen is het ook niet, maar vermakelijke lectuur verder is het zeker wel. 3,5*.

Matig. De Winter schrijft vaak prettig maar hier duurde het even voor ik erin zat. Een behoorlijke tijd ook wel. En dat komt het boek nooit meer te boven. Het verhaal wordt wel vermakelijker maar echt boeien laat staan intrigeren doet het nergens. De epiloog is gewoon raar, hoewel ergens nog wel geinig gaat die ook te lang door. 2,0*.

Mislukte roman. Het eerste deel gaat wat meer op de ideeën van clubjes van woke en boeit vaak genoeg, zeker als de hoofdpersoon op intellectueel niveau weerwoord geeft en zeer genuanceerd dat soort ideeën ontleedt. Dat boeit eigenlijk steeds hoewel het allemaal weinig subtiel wordt gebracht. Dat helpt de roman ook niet. In de basis kan dit allemaal zeer interessant zijn en dan maar zien wat voor invloed dit heeft op mensen en hun relaties. Maar Ouariachi kiest ervoor om van zijn hoofdpersoon ook een lapzwans te maken en met een relatie die al niet lekker liep. Die hele persoonlijke sores lijkt ook uit een andere roman afkomstig en past niet echt bij de ideeën over woke links en extreem-rechts. En het tweede deel gaat steeds meer over het leven van de hoofdpersoon, die clubje rechtse mensen wordt niet echt goed uitgewerkt, Ouariachi zoomt op de mindere interessante dingen in en het boek gaat eigenlijk als een nachtkaars uit. Het is wel goed geschreven en leest soepel weg, maar dit is vooral heel veel onbenut potentieel. 2,5*.

Er zit best veel goeds in deze roman, sowieso inhoudelijk. Al gaat het maar om het sfeerportret van België na de oorlog in de jaren 20. Maar ook qua vorm. Door de vele komma's en steeds te beginnen met 'En' kom je in een soort trance en weet Daanje je redelijk goed mee te slepen in dit verhaal en de psyche van de hoofdpersoon. Dat is allemaal goed gedaan.

En toch duurt het boek halverwege vaak te lang, dan begint het vele herhalen van alledaagse dingen echt te slepen. Dat werkt lange tijd goed, zoals dat ook in de film Jeanne Dielman goed werkt, maar Daanje drijft te ver door. De pakweg laatste 100 pagina's veranderen dan wel van toon en inhoud om weer nieuwe energie te geven. Al weet ik nog steeds niet helemaal wat ik ervan moet vinden. Het voelt wat flauw dat je daarvoor naar een leugen hebt gekeken. Dan eindigt Daanje wel sterk dat Coppens toch voor de sleur kiest (Eyes Wide Shut iemand?) en die hele vorm met al dat herhalen van daarvoor heeft dus ook een functie, maar toch, ergens voelde ik me bekocht.

Niettemin wel een bijzonder boek, vaak goed en mooi dus op punten scoort dit ding gewoon goed. 3,5*.

Ik vond dit boek echt geweldig omdat ik echt in de gedachten van de hoofdpersoon werd meegezogen. En elke keer als ik het boek weer oppakte zat ik binnen een bladzijde daar weer helemaal in de angstige geest die fantastisch wordt verwoord. Hermans wil duidelijk enkele zaken nog vertellen die niet eens veel met elkaar van doen hebben, maar wel perfect passend worden gemaakt en elkaar ook wel versterken in het gejaagde van die meidagen in '40. Enerzijds is dit een boek van de inval van de Duitsers en de dagen van spanning ervoor en anderzijds een boek van een man die wordt verteerd door verdriet, schuld en angst om andere redenen. In wezen hebben die niet veel met elkaar van doen het het schuldgevoel maakt langzaamaan plaats voor de gebeurtenissen rond de inval. Maar er komen boeiende aspecten naar voren die elkaar versterken. Want misschien is het doodrijden van dat meisje wel beter voor haar geweest uiteindelijk als je weet wat er uiteindelijk met de Joden zou gebeuren. En de gedachten, eigenlijk heel vaak simpelweg een gedachtemaalstroom, zijn zeer sterk en overtuigend neergezet. Volstrekt begrijpelijk, geloofwaardig en vaak ook herkenbaar. Ook interessant als inkijkje in die eerste dagen van de oorlog, hoe men ertegenaan keek en hoop en wanhoop elkaar afwisselden. Uitstekend geschreven, boeiend en hoewel zeker niet perfect (die hele engelbewaarder voegt niets toe eigenlijk en voelt wat gemaakt aan) enorm indringend leeswerk. 4,5*.

Wat een fijn werkje. Een klein boekje, ook zonder veel ambitie, maar geschreven als een belangrijk werk met lange volle zinnen die vaak erg mooi zijn. Al blijf ik wel vinden dat ze soms te veel de nadruk op zichzelf leggen en de potentiële beeldende kracht, een kracht die Mann ook vaak genoeg brengt met zijn beschrijvingen van landschappen en levens, teniet doen, Vooral de liefde voor de hond is mooi neergezet. Wel is het laatste hoofdstuk over de jacht echt te lang en weet Mann daar niet genoeg boeiends te vertellen. 3,5*.