Geen beste novelle. Ergens heeft het wel iets weg van een Wolkers, maar dan veel minder mooi beschreven.
Giphart schrijft wel makkelijk, en het geheel leest erg vlotjes. Veel verwijzingen naar populaire cultuur (wat ook in mindere mate in Turks Fruit gebeurde) en ergens zie je wel dat de auteur zijn best doet er een goed boek van te maken. Hij faalt echter.
Hij kiest voor korte snelle zinnen, met hier en daaar duurdere woorden. Dat vloekt. Je ziet dat hij de dure woorden wil gebruiken. Evenzo gaat hij netjes het grote schrijversboek langs, om het boek te schrijven. De structuur, de verwijzingen, gedachtensprongen (dat stuk van de speciale juryprijs), etc. Hermans heeft dat ook in Nooit meer Slapen, waar het briljant is. Hier is het een goedkope poging daartoe.
De personages zijn van bordkarton, zo niet dunner. Ik snap best dat het verhaal kort gehouden moest worden, maar dan nog, in het verhaal zit zoveel meer. Er kan zoveel uit gehaald worden. Nergens leef je echt mee. Nergens wordt het spannend, emotioneel, erotisch, interessant.
Gelukkig zit er een enkele aardige passage in, en verveelt het niet echt. Kan er 2* voor geven.

Aardig boekje wel. Zoals Lalage al zegt in ieder geval eens een normaal persoon. Wel soms wat karikaturaal, vooral eigenlijk die vriendinnen van haar. Dat einde is dan ook niet meer dan logisch en totaal geen verrassing. Dat weerhoudt dit werk van een iets hogere score. Soms dacht ik wel over de apatische hoofdpersoon: je hebt een schop onder je reet nodig, richting het einde wordt dat gevoel minder en weet de hoofdpersoon me ook meer te boeien. De relatie met dat jonge meisje is wel gewoon echt heel raar. 3,0*.

Toen ik dit boek opzocht was ik door twee dingen verrast. Allereerst de dikte. Ik kende de film van dik drie uur en dan verwacht je een dikker boek (al las ik later mijn review en bleek ik dat vooral een lange film met lange scènes te vinden, niet zozeer een rijke volle film). Maar ook door het jaartal. Het verhaal speelt zich in de 19e eeuw af en ik had ook wel verwacht dat het boek op zijn minst een jaar of 50 ouder zou zijn.

Enfin, hoewel er zeker kwaliteiten in dit werk zitten vond ik dit boek qua beleving niet heel geweldig en zit ik qua score duidelijk lager dan gemiddeld. Het boek is wat afstandelijk, stiekem kort (het leest eerder als een samenvatting dan een echte doorleefde roman) en ook wat fragmentarisch waardoor dit nooit gaat leven. Ik heb me zeker niet verveeld maar het boek raakte me nergens en wist me niet mee te slepen.

Niettemin zitten er wel goede elementen in. Af en toe de natuurbeschrijvingen zijn mooi en de loomte van de zomer wordt invoelbaar gemaakt. Ook de uitweidingen over de aard en geschiedenis (en invloed daarvan op de mensen) van Sicilië en Sicilianen zijn absoluut boeiend. En verder is dit een aardig inkijkje in die periode en de vroege maffia, al zijn dat alle wel thema's die er een beetje bijhangen. 3,0*.

Ik zou het ook geen Fantasy noemen, eerder Magisch Realisme. Of Surrelisme, zoals Gaudí zelf is.

Over het boek zelf. Mooie aankleding, aardig verhaal, mooi beschreven. Maar ben er niet door overdonderd, heb wel betere kortere verhalen gelezen. Dit verhaal wilde een lang verhaal zijn, althans, zo kwam het over, maar is zeer kort. Daardoor mist het iets, maar ik kan niet goed duiden wat.

De tweede Terrin voor mij en de tweede lichte teleurstelling. Niet op basis van dat eerste boek dan, wel op basis van veel lyrische recensies.

Dit werk wordt een roman-in-verhalen genoemd, waarin de hoofdstukken simpelweg verschillende kortverhalen zijn van enkele personen die ergens wel raakvlakken hebben met elkaar (iedereen komt in ieder geval tezamen in een theater). Een enkel personage krijgt meerdere hoofdstukken, anderen slechts 1 en komen in hun eigen hoofdfstu. Dat ik soms nog wel dacht: heb ik iets gemist. Want andere hoofdstukken zijn van mensen die al eerder in een andere hoofdstuk van een ander personage voorkwamen.

Het boek begint nog wel aardig. Langzaamaan leer je wat mensen kennen, een enkel aardig inzicht of stukje herkenbaarheid erin en constant een bepaalde naargeestige sfeer dat er iets mis gaat. Je bent als lezer ook benieuwd waar dit nu heen gaat. Goed geschreven ook hoewel dit geen boek is dat me nu echt leesplezier gaf. Maar ik bleef wel lezen. In het centrale lange verhaal zakt het boek echter hard in. Allicht kwam het ook doordat ik toen moest stoppen met lezen en vanochtend ben verder gegaan, maar ik kwam er niet meer in. De verhalen en personen worden minder interessant, maar ook blijkt de hele opbouw op niets te trekken en komt er maar geen pay off. Zo gaat dit boek echt als een nachtkaars uit en wordt zelfs saai. 2,5*.

Tot nu toe werd ik niet enthousiast van de boeken van Gerritsen. Maar goed, deze thematiek spreekt me wel enorm aan en ik zag allerlei lovende recensies. Achteraf zag ik dat de 5 ballen in NRC waren gegeven door Thomas de Veen en ik had toen genoeg kunnen weten: alles wat hij 5 ballen vindt, vind ik vreselijk. Ik ben nog geen uitzondering tegengekomen althans.

Het punt was vooral: ik geloofde deze wereld geen moment. Er komt ook geen verklaring of uitleg, Gerritsen gaat er maar vanuit dat je als kijker met haar meegaat. Maar ik had tot het einde geen idee of ik nu een soort van Truman Show zat te lezen of dat die wereld echt zo was. Er kan ook van alles worden gedaan met deze thema's en gebeurtenissen maar Gerritsen zoomt steeds in op de minder interessante zaken. Personages gaan niet echt leven en wat hen allemaal overkwam kon mij eigenlijk niet interesseren. Het boek is meer plotgedreven dan personagegedreven en juist dat tweede had het boek veel beter kunnen maken. Wel leest het allemaal soepel weg door de kraakheldere stijl. Maar leuk of boeiend wordt het nergens. 1,5*

En dit was ook wel de laatste van Gerritsen voor mij denk ik, wat er voor lyrische recensies ook verschijnen nog van nieuwe boeken.

Met mijn doel redelijk veel van de Top 250 te lezen kom ik ook langs vier werken van Thea Beckman die erin staan en ook vier die ik alle nog nooit had gelezen. Ergens jammer dat ik er nu pas aan toe kom want als volwassene lees je dit soort boeken toch anders denk ik (hoewel ik pakweg Harry Potter als volwassene ook lichtjes geweldig vind).

Net als Kruistocht een beetje dezelfde voordelen en nadelen. Beckman is goed in het omschrijven van de natuur van toen, het boek leest prettig weg en het verhaal is best boeiend. Ik heb ooit mijn profielwerkstuk geschreven over Jeanne d'Arc en zij komt uit dezelfde oorlog, zij het enkele decennia later dan het verhaal in dit boek.

Maar ik mis ook wel echte diepgang. Alles gaat wel heel makkelijk. Spannend wordt het nergens en vooral hoofdpersoon Marije is wel erg kleurloos en saai. Wat haar allemaal overkomt en gebeurt wist me minder te interesseren. 3,0*.

Ergens gaat dit boekje nergens heen. Ja, er wordt een korte periode beschreven dat de ik-figuur (Boer zelf? Ze geeft aan het eind aan zelf jaren terug ook zoiets gedaan te hebben) richting Maastricht vertrekt om wat te schrijven. De gedachten gaan alle kanten op, veelal los zand en eerder allerlei impressies dan daadwerkelijk uitgewerkte stukken. Grootste nadeel is dat het veelal bij benoemen blijft (van film, muziek, boeken) zonder echt de verdieping te zoeken. Maar anderzijds was dit best fijn en aangenaam leesvoer waar je lekker mee kabbelt alle kanten op waar Boer je langs leidt. 3,0*.

De een gaat gokken of drinken of allebei, ik ging neuken.

Vermakelijk boek van de inmiddels mede-Apeldoorner Andy van der Meijde, al moet ik zeggen dat Johan Derksen de anekdotes leuker kan vertellen dan dat ze door Slegers zo zijn opgeschreven.

Wat Slegers wel aardig doet is het verhaal zo optekenen alsof het lijkt dat Andy alles zelf zegt en schrijft. Ongetwijfeld zullen sommige zinnen letterlijk zijn overgenomen, maar het geheel leest zo soepel en gladjes dat het grotendeels ook Slegers moet zijn. Dat zorgt wel dat het weinig literaire waarde meekrijgt maar bovenal simplistisch en uitleggerig overkomt. Er wordt veelal expliciet gezegd wat Andy deed, met gelijk de uitleg waarom. Ik dacht zus, want zo… En dat gaat maar door. Als lezer wordt je voor dom gehouden die overal een handleiding bij nodig heeft. Maar uit de verhalen zou je dat ook zelf kunnen opmaken. Af en toe mag je wat noemen, maar niet zo vaak. En als je dan een conclusie hebt hoef je dat nu in het geheel niet te herhalen, want de boodschap is er wel duidelijk ingeramd. En als gezegd, Slegers kan best schrijven, maar door die simpele snelle stijl verdwijnt elke humor. Als ze vertelt worden zijn ze leuker, nu neem je het eerder ter kennisgeving aan. Iets wat leuk is hoeft niet leuk neergezet te zijn. Slegers geloofde ongetwijfeld teveel in de kracht van de inhoud zonder na te denken hoe het op schrift werkt.

Inhoudelijk is het verder wel aardig; als geheel niet heel bijzonder, wel vermakelijk. Het blijft een rise-and-fallverhaal maar doordat het de waarheid is en Andy alles zegt leert het je ook over vreemd gedrag van medespelers. Sommige anekdotes zijn zeer smakelijk (Didulica die wil meekijken terwijl Andy een stewardess loopt te wippen), Mido die z’n Ferrari op de kiss&ride-plaats parkeert, etc. Alle hebben raar gedrag, waardoor je ook begrijpt hoe Andy (en nogmaals, die uitleg die wordt gegeven is dan niet nodig). Alle gaan vreemd, gebruiken weleens een pilletje, hebben dure auto’s, vertonen vreemd gedrag door niet op trainingen te verschijnen en ga maar door.

Ergens aan het eind zegt Andy dat hij niet zo’n zeldzaam exemplaar is, maar wel een extreem geval. Een juiste en rake typering. Dit boek is dan weer niet zo bijzonder als brij in het algemeen, maar meer in de krenten die erin zitten. Wel 3*.

De titel doet een brede uiteenzetting vermoeden over de adel in Midden-Europa, maar dit betreft vooral het verhaal van 1 familie, en dan vooral 1 persoon, haar kinderen en een niet echt passend maar wel boeiend uitstapje naar een verre verwant. Mijn verwachtingen waren dus anders, maar ook als ik beoordeel wat het boek is, word ik niet hel enthousiast. Vaak ligt de focus op minder boeiende aspecten. Soms wel leuke stukken en ook het stukje hoe de adel en Hitler via Göring vermengd waren is aardig. Maar het boek is wat rommelig geschreven ook en dat helpt ook niet mee constant te boeien, om echt een geschiedenis te maken van allerlei verbanden (juist dat is vaak boeiend). 2,5*.

Soms wat saaie gedichten, soms heel aardige, maar dat komt vooral door de kwinkslag op het eind die de rest van het gedicht een heel sterke betekenis geeft. Helaas zitter er ook te veel futloze stukjes met gedachten in die weinig zeggen. 3,0*.

Hier speelt een beetje hetzelfde als met zoveel boeken van Bervoets: een interessant achterliggend idee maar matig uitgewerkt als roman. En in dit geval blijft ook het gedoe rond dat idee wel erg oppervlakkig en simplistisch. Jammer, want dit boekje leest als een trein en je hoeft je niet echt te vervelen alleen ontbreekt er enige wow-factor, weten de personages en het dramatische gedeelte niet echt te boeien en had er met die aandelenhandel en alle moraliteit en andere zaken erbij veel meer gedaan kunnen worden. 2,5*.

Een boek dat nog enigszins begint als een journalistieke autobiografie maar al snel meer en meer verandert in een pamflet over (en vooral tegen) de aanwezigheid van Nederland ooit in de Oost. Dat is best een vorm die werkt en Maas weet dat vrij helder neer te zetten en komt met een voldoende breed palet aan onderwerpen en personen. Die laatste categorie is voor mij traditiegetrouw net wat minder boeiend.

Ik vraag me wel af wie Maas bedoelt met 'we' en dan vooral dat we Indonesië nog steeds zien als deel van ons althans dat we een gezamenlijke geschiedenis hebben. Maas zegt terecht dat dat niet zo is. Maar welke Nederlander anno 2026 denkt nog zo? Misschien in de jaren 70 nog, maar mijn generatie (40 en jonger) denkt toch echt op geen enkele manier meer zo? En ook bij oudere generaties, los van wat nationalisten, vraag ik me dat af. En echt duidelijk maken doet Maas dat niet. Of was dit stiekem zijn eigen beeld dat na 18 jaar correspondentieschap is veranderd? 3,5*

Leuk boekje. De verhaaltjes zijn net te kort om echt te ontroeren, maar ze zijn goed genoeg opgeschreven en ondertussen met die tientallen verhaaltjes weet Spanjer ook heel knap en beeld van opgroeien in de jaren 50 en 60 te laten zien. En af en toe zit er humor in, als hij heeft afgesproken met een meisje op een bepaald tijdstip want dan is er niemand thuis volgens haar. Eenmaal daar blijkt het meisje niet gelogen te hebben, er is inderdaad niemand thuis. Dat niveau wordt verder nergens gehaald, maar als geheel wel een dikke voldoende, zowel om af en toe een paar verhaaltjes te lezen als vele achter elkaar.. 3,5*.

Boek deed me denken aan Congo van David van Reybrouck. Eenzelfde periode en haast een algemene blik op een bepaald gebied, want dit boek gaat net zo goed over Zuid-Limburg in het algemeen als de mijnindustrie aldaar in het bijzonder. Nergens ook heel diepgravend, maar goed genoeg als algeheel beeld. Ook werkt Luyten met echte mensen om de geschiedenis daaraan op te hangen. Ergens werkt dat wel, ook omdat je zo op een natuurlijke manier wat leert over het leven in dat gebied, maar die levens zijn interessant zolang ze een algemeen beeld geven. Luyten besluit echter het leven van ene Sjakie Vinders helemaal te vertellen, ook met vele oninteressante delen erbij.

Jammer, want de rest is uitstekend leesvoer van een geschiedenis die de meeste Nederlanders niet kennen. Niet uit een soort schaamte denk ik, zoals Luyten ergens vermoedt, maar eerder uit volstrekte desinteresse. Eens de mijnen geen geld meer opleverden was er geen reden meer naar om te kijken. Soms had ik nog wel gewild dat Luyten ergens op doorging terwijl ze het dan te kort hield, terwijl er juist zoveel interessante dingen zijn te zeggen over wat in het heden afspeelt. De teruggang van de kerk, de opkomst van de PVV, corruptie bij een Jos van Rey. Het wordt allemaal kort aangestipt maar daar blijft het bij. Verder is wel het algemene beeld van Limburg, het verstikkende milieu en de macht van de kerk tot in de slaapkamer uitstekend beschreven. Ik mag blij zijn daar nooit zo geleefd te hebben, maar Luyten weet ook goed duidelijk te maken waarom velen nog heimwee naar die tijd hebben. En ondanks dat ze zelf uit die streek komt weet ze een heel nette afstand tot het onderwerp te houden in haar schrijven. 3,5* (zonder Sjakie absoluut hoger).

Ik kon hier weinig mee. Probleem in het begin is dar er veel namen van kinderen worden genoemd, maar ze zijn allemaal zonder persoonlijkheid. Zo tegen het eind zijn er enkele kinderen die wat meer aandacht krijgen en dat stuk wordt dan ook leuker omdat je mee gaat leven, maar tot die tijd is het een wat saai geheel. Het boek moet het van enkele losse scènes hebben, zoals in Artis, als het kind van de leraar langs komt of als de inspecteur de boeken controleert. Stijltje vind ik ook wat vervelend. Het is vrij informeel met veel apostroffen. Dat past wel bij zo'n dagboek, maar het leest alsof het te populair is bedoeld. 2,0*.

Dit is een pamfletje, en zo moet je dit ook lezen. Als een stukje vermaak dat soms heel behoorlijk fijn geschreven is, met enkele rake observaties ook vanuit enkele eigen ervaringen en een prachtige omschrijving van Daan Heerma van Voss als toetje. Vooral op hoofdlijnen kan ik me vinden. Iets waar Akyol zich aan stoort, is dat de boekenwereld zichzelf zo serieus neemt en dat uit zich in frustratie bij de minder succesvolle schrijvers. Al is dit wat kort door de bocht, want ook een Tommy Wieringa, toch succesvol te noemen, vindt ook wel dat literatuur verheven is, niet enkel zijn minder succesvolle collega's. Maar vooral zijn eigen ervaringen zijn wel een meerwaarde, hoe hij behandeld wordt, hoe anderen uit het boekenvak praten over bepaalde lectuur et cetera, dat zijn prima stukjes.

Maar ik ben het wel eens met enkele kritieken dus. Dat Akyol zelf wat hypocriet is vind ik niet zo heel erg ter zaken doend voor de beoordeling van dit werkje, dat hij soms wel erg kort door de bocht gaat wel. Zo noemt hij kort dat een auteur ooit 5 volle sterren kreeg en de recensent van dienst dan bezoldigd mee op tournee gaat. Hij noemt geen namen en rugnummer want ongetwijfeld kan hij dit niet hard maken, maar laat dit dan weg. Nu smaakt dat naar meer, maar krijg je verder niets. Akyol schrijft ook een stukje over de grote 3, dat die een oorlogsverleden hadden en daardoor grote verhalen konden vertellen, anders dan veel millennials die zich schrijver noemen. Dat is interessant, en daar verwacht je stiekem dan een analyse daarop maar het blijft bij die opmerking, Jammer.

Vervolgens gaat het ook over de ontlezing van Nederland en hier gaat hetzelfde op. Akyol geeft vooral de schuld aan de hedendaagse schrijvers en hun navelstaarderij waar niemand buiten de ring zich voor interesseert maar gaat hier niet echt op door. Hij noemt ook wel andere zaken als Netflix en smartphones, maar daar blijft het bij. Steeds weer roept hij interessante dingen, om vervolgens niet de verdiepingsslag te maken.

Maar als gezegd, dit is een pamflet, zijn boodschap komt helder over en dat is in zoverre voldoende dan, maar dit werkje had uitgebreider gekund en inhoudelijk veel beter. Nu vermaakt het vooral als tussendoortje, maar blijf je trek houden. 3,0*.

Ik kan me wel redelijk vinden in de mening van eRCee alleen beoordeel ik de film daarmee wel een tikje lager. De stijl is enorm herkenbaar maar het verhaal is wat meer aards en die stijl en inhoud passen niet lekker bij elkaar. Ik vond die hele persoon Bolívar ook niet bijster interessant ondanks het verteltalent van Marquez en de redelijke goede manier van portretteren. Halverwege zitten wel enkele fijne hoofdstukken die heel prettig lezen, maar daarna wordt het wel meer van hetzelfde voor mijn gevoel en daarvoor is het wat taai inkomen. 3,0*.

De columnist en twitteraar Lotfi el Hamidi vind ik soms wat naïef slachtofferig overkomen, een stijl die hem niet staat en hij ook niet nodig heeft. Niettemin kan dat in een boekje wel anders zijn en vooral de opmerkingen van Bilal030 (even de aanname dat hij dat wel is) maakten me nieuwsgierig. Ik ben ook van die generatie, maar geen moslim en niet uit de grootstad dus ik hoopte vooral wat te leren van die andere kant. Helaas viel dat enorm tegen. Het gaat over veel, maar voor mijn gevoel weinig over (het opgroeien van) een moslimjongen in de jaren 2000.

El Hamidi heeft een behoorlijk fluwelen pen (dit boekje leest erg prettig weg) maar mist een scherpe punt en als geheel blijf het enorm oppervlakkig. Hij is zowel journalist als historicus maar die beide achtergronden gebruikt hij eigenlijk niet, terwijl hij volgens mij boeiende dingen kan vertellen. Voor een heel klein deel zijn dat wat ervaringen over zijn moslimzijn rond 9/11 en Fortuyn, direct de boeiendste stukken, maar deze zijn ook erg kort. Ook het hoofdstuk over Zidane is leuk, maar eigenlijk zit daar een typisch euvel. Hij zegt daar dat de mensen in de achterstandswijken die kopstoot in de finale wel waarderen, dat is immers gedrag van de straat. Maar daar blijft het bij. Een opmerking die doet smaken naar meer, maar verdere duiding en uitleg laat staan verklaringen waarom men zo denkt, die blijven uit. En dan was dit nog een vrij diepgaand stuk vergeleken met de rest.

Al met al vooral een teleurstelling. Een sympathiek boekje (en verre van slachtofferig), maar meer ook niet. 2,0*.

NB: Alles wordt duurder, maar waarom kost dit ding € 22,99? Ik gun de beste man ook wel een inkomen maar hij is geen broodschrijver en dit boekje is nog geen 125 pagina's.

Moderne Amerikaanse literatuur, door sommigen geprezen (deze tip kwam uit het werk van Joost Zwagerman) maar ik heb er tot nu toe geen echte klik mee. Ook dit boek niet. Dit werk doet vaag denken aan de Decamerone waarin mensen samenkomen en verhalen vertellen, alleen boeit dit werk me maar matig. En dat dit werk dan een bepaalde generatie zou moeten portretteren? Het zal wel. Ik zag vooral een groepje mensen dat niet zoveel deed maar is dat het beeld van een hele generatie? Ik geloof daar nooit zo in. Ik kan me goed vinden in de review hierboven maar ik beoordeel het boek nog een stuk lager want ik heb er nauwelijks plezier uitgehaald. 1,5*

Een leesproject van dit jaar. Een magere 2,0* voor 2070 pagina's? Waarom doe je dat?
Deel 1 (van de 2 banden) had ik meegenomen op vakantie en ik was al halverwege dus en dan kon deel 2 er ook wel bij. Voorts was de eerste band net iets boeiender, in ieder geval voldoende om door te gaan. En dit boek was een leesproject. En 2070 pagina's is ook wat overdreven. De Nederlandse versie telde er ruim 1400 met vrij grote letters. Dit boek zit eerder richting de dikte van Anna Karenina dan de dikte van Oorlog en Vrede.

Enfin, ook een moeilijk boek. Moeilijk als in: een wereld die de onze niet is. Die ver weg is. Letterlijk, zeker. Maar ook qua leefwereld. Die wereld zelf is ook enorm afstandelijk. Men creëert bijvorbeeld zelf afstand als men met een geliefde praat steeds met een doek of scherm ertussen. In zoverre krijg je wel een aardig inkijkje in het Japanse hofleven. Maar dat had ook in een informatief boek van 100 pagina's gekund.

Het grootste euvel is de vele herhaling. Genji gaat van vrouw naar vrouw maar behalve ontwikkeling in de plot is er m.i. geen ontwikkeling in zijn handelen of gedachten. Het boek wordt enorm eentonig. En op 2/3 sterft hij en daarna komt er weer en soortgelijk verhaal met zijn kinderen.

Wat daarbij meespeelt zijn de vele namen en personages die ook alle wat afstandelijk en vlak blijven. En vaak ook worden beschreven als 'de minister van rechts' wat niet mijn smaak is qua beleving. En de subtiele details eruit halen wat betreft hun karakters: dat lukte mij in ieder geval niet. Uiteindelijk maakt het voor mij echt niet uit wie wat deed of zei: ze waren allen eender. Dat bevordert mijn interesse niet. En daar zit ook een probleem met die herhaling. Elk personage leek op de ander op wat details na.

Het boek is vlot geschreven, qua thematiek soms verrassend modern. Dat vlotte kan aan de vertaling liggen, maar dat het al met al wat vlakjes is geschreven kan ook daardoor komen. Geen idee, maar het bepaalt wel een deel van het leesplezier. 2,0*

Het idee is goed, een bepaald thema uitwerken (vanuit haarzelf als alwetende schrijver) en daarbij een verhaal vertellen dat als illustratie moet dienen. Maar dit werkje is te dun, dat vooral. En dat is jammer. Volgens mij heeft Van Iperen veel meer te zeggen, maar in deze beperkte lengte blijft ze enorm oppervlakkig, zowel op het verhaal rond Daillaire als al hetgeen ze erbij wil zeggen. Nu blijft het samenvattend en ook met weinig nieuwe informatie of met redenen waarom men niet ingrijpt. Het verhaal rond Daillaire voegt dan wel echt wat toe, maar beklijft niet omdat er ook net aan 30 pagina's aan besteed worden. 3,0*.

In hoeverre telt de tekst op de achterflap (de beschrijving ook op deze pagina) mee in de beoordeling? Tja, als je bepaalde verwachtingen wekt, mag dat best. Want Mart schrijft over veel, maar nauwelijks over zijn reflectie op de doping en zijn handelen als journalist. Ja, rakelings komt het even aan bod, met wat opmerkingen over "naïviteit" en "te weinig bewijs" maar het boek bestaat gewoon uit korte en lange (tot 10 pagina's) verhalen over wielrennen. Nu is het sowieso dat niet alle verhalen even leuk zijn, en zeker niet zoveel wielrenverhalen achtereen, maar het is vooral dat het nooit dus gaat over wat de achterflap belooft. Wel toont dit dat Smeets verliefd is op sport, en zeker ook het wielrennen. Wellicht is dat het antwoord ook: Smeets wilde wellicht ook graag naïef zijn. Maar ik had het liever allemaal van Smeets zelf gehoord. 2,0*.

Zo schrijf je een biografie. Geen ellenlange opsomming van allerlei onbeduidende feiten die je al snel weer kwijt bent, maar een verhaal op hoofdlijnen waarin je a) de persoon leert kennen wat die deed, b) de persoon leert kennen hoe die was en c) en passent nog een mooie schets krijgt van het Amsterdam van de 19e eeuw en de oprichting van Heineken. Juist door de persoon zo nadrukkelijk in zijn tijd en omgeving te plaatsen en die onderdelen meer laten zijn dan decor, dat maakt dat dit een vaak uiterst boeiend boek is, goed geschreven en leuk om te lezen. Richting het einde kan ook Van der Zijl het niet laten met wat meer details te komen, direct de minste hoofdstukken. Maar het doet weinig af aan de score. 4,0*.

Ik kan er niet echt de vinger op leggen waarom, maar ik vind dit echt een fantastisch werkje. Misschien zijn het de vele anekdoten die de persoon van Petsjorin zo vormen. Of dat het Russisch is en ik werd meegenomen naar die tijd, wat me altijd bevalt bij de Russen. Of de mooie beschrijvingen van mensen, van natuur, de vele interessante gedachten en aforismen of gewoon de heel soepele stijl (ook een compliment aan de vertaler Boland). Of de diepgang die er toch in zit en de psychologische uitwerking van de hoofdpersonen. Of de verschillende vertelperspectieven waardoor het nooit gaat vervelen. Of de subtiele humor. Of gewoon een combinatie van dat alles. Ik zou vooral zeggen: lees het zelf en ontdek dat dit een een heel leuk

Kleine tegenvaller.

Voorwaarde voor een goede complottenplot is dat de complottheorie er eentje is waar je enthousiast van wordt. En dat doet deze niet echt. De Winter houdt het redelijk in het realistische en zelfs geloofwaardig, maar hij prikkelt te weinig. Less is niet altijd more. Daarnaast houdt De Winter af en toe wat informatie achter (USB-stick) maar dat is te weinig. Daarbij speelt ook mee dat hij een keur aan personages aanvoert waardoor er geen enkele echt gaat leven (dat kan ook niet, hij schakelt te snel tussen de personages) en waardoor de plot soms ook wat naar de achtergrond verdwijnt. Maar dodelijk zijn vooral het wat slappe einde (de climax komt nooit) en het feit dat het boek nauwelijks spannend wordt.

Het geheel is dan wel leesbaar, soms is er best een leuke sfeer neergezet, de verhandeling over (Bachs) muziek zijn interessant en zeker de stukken waar UBL wordt geportretteerd zijn zeer aardig. Misschien had hij echt een literair werk moeten maken, alleen vanuit het standpunt van de grote boef en geprobeerd zich in hem te verplaatsen. Dan had je een spannend boek gehad. Nu niet echt. Nu is het vooral vees noch vis. 2,5*

Heel aardig kortverhaal met levensvragen als 'wanneer mag je jezelf een mens noemen'. In een mooie stijl met fijn gebruik van de soms wat harde Nederlandse taal is dit een parabel die steeds weer een andere kant uit gaat. Ook zou je niet de achterflap moeten lezen, want zeker het begin lijkt dit het verhaal over slaven te gaan en niet over dieren.
Tegen het einde, na de brand (waarvan ik me afvroeg wat dit nu precies hier deed) zakte het niveau weg en vooral de sfeer verdween in één klap. De laatste hoofdstukjes waren dan voor plichtmatig leesvoer met een afsluiting die niet helemaal voldeed. Wel 3,5*.

Wel vermakelijk. Lekker fris en vlot geschreven, vaak genoeg grappig en soms met leuke kleine herkenbare stukjes van het hedendaagse leven. Ook de vele voetbalverwijzingen laten dit werkje wel leven.
Maar na 130 (van de 220 in mijn versie) bladzijden is de koek ook wel op. Echt ontwikkeling zit er niet in, en dan gaat ook dat frisse toontje wat tegenstaan. En stiekem zitten er heel veel anekdotes in maar eigenlijk helemaal geen leuke of bijzondere zijn, alleen door de stijl is het lang prima behapbaar. De laatste 80 bladzijden is dus wat plichtmatig uitlezen en het laatste hoofdstuk mist de emotionele impact dan ook. 3,0*.

Dit was ooit mijn kennismaking; geen beste dus. Ik vroeg me vooral af wat ik hier nu mee moest. Soms geeft Mann mooie beschrijvingen, maar of het nu echt iets toevoegt aan de Bijbelse tekst? Daarvoor is dit werk ook gewoon te kort. Nee, dan kijk ik meer uit naar de 1400 pagina's van Jozef en zijn Broers. 2,0*

Een van de inzendingen voor het boekenweekgeschenk 2025. Beetje een vreemd boekje met heel expliciete taal die enerzijds schuurt op een goede manier en sterk overkomt maar ook snel naar komedie neigt. Een dun koord waar Feticu niet altijd even goed op balanceert. UIteindelijk een boek over rouwverwerking dat vooral aan het einde naar voren komt. Helemaal overtuigen vond ik dat niet. Al met al een boekje dat wel durft en net wat anders is en daar geen ik een voldoende voor. 3,0*.