Het laatste deel en het minste deel. Ook wat rommelig. Eerst een epiloog rond de verschillende (nog in leven zijnde) personages die eindigt met enkele brieven om daarna nog voor de helft te bestaan uit dagboekfragmenten.

2.000 pagina's totaal maar echt raken deed deze cyclus me niet. Allicht ook doordat dit veel meer 8 losse boeken met een eigen insteek zijn dan één groots meeslepend verhaal. Qua psychologische uitwerking is Roger Martin du Gard op zich prima maar zijn personages gingen nooit echt leven voor mij waardoor de hele romancyclus wat op afstand bleef. En juist dit 8e deel begint met het wel en wee van de personages en dat stuk wist me echt nauwelijks te interesseren.

De dagboekfragmenten zijn wel echt een pak beter. Sowieso hoe Antoine zijn lijden beschrijft maar ook boeiend door de politieke onderstroom erin en de angst voor Duitsland en een vrede die niet zal komen of blijven (het boek stamt uit 1940 en die periode zal grote invloed hebben gehad). Net aan 3,0*.

Een boek dat niet zozeer over Hitler gaat, maar wel over onze maatschappij. En ja, ook een stukje over massamedia en hoe men omgaat met beroemdheden. Voor dat eerste is Hitler niet direct de aangewezen persoon, voor dat tweede wel.

Want als je een spiegel voorhoudt door iemand uit het verleden, waarom kies je voor Hitler? De man had extreme standpunten, dus heb je per definitie kritiek zou je zeggen, maar ook houd je als lezer de vraag of het nu Hitler is of de schrijver die de kritiek uit (al zie ik af en toe wel iets terugkomen in Mein Kampf, als ik die zo even snel doorblader). Het zou maar zo de schrijver kunnen zijn. Beter is dan een volstrekt onbekend persoon te nemen (dan weet je het zeker), ondanks dat de observaties van Hitler an sich best grappig zijn en vaak ook scherp gezien.

Verder gaat de kritiek op adoratie door de massa, de kudde, en dat geldt vooral als waarschuwing dat er altijd een tweede Hitler kan opstaan (al heeft deze Hitler een tv-carrière en gaat niet de politiek in). En ja, wie dient nu beter als voorbeeld dan Hitler zelf? Precies, niemand, dus dat is wel een gelukkige keuze. Het is alleen jammer dat de schrijver er verder weinig mee doet. Het blijft allemaal wat vlakjes. Hij had veel verder kunnen (en moeten) gaan - ofwel Hitler die echt de politiek ingaat en het land wederom omvormt, of een Hitler die zijn fouten inziet en ziet dat men nu wel gelukkig is (ondanks alle maatschappijkritiek van nu). Dan had je als schrijver echt een punt gemaakt en een goed boek geschreven.

Nu is het wel grotendeels vermakelijk, maar verder dan dat komt Timur Vermes niet. 3,0*, wat wellicht iets te laag is, maar vooral door de vele gemiste kansen dat het boek wat teleurstellend is.

Best aardig, en dat komt van iemand die niet houdt van kortverhaaltjes of van hedendaagse Nederlandse literatuur waar veel romanpersonages kampen met een of andere vage psyche. Deze bundel van Wortel kent beide, maar juist doordat het in korte verhalen wordt gestopt werkt het wel, althans, tot iets over de helft. Zoals Psyche hierboven al aangaf zijn die verhalen in het tweede deel veel minder. Dat ligt er vooral aan dat het allemaal makke lammetjes zijn waarin Wortel veel probeert op te wekken (je ziet dat wel) maar dat nergens lukt. Dat deed me ergens wel denken aan de jongste Heerma van Voss. Maar het eerste deel kent wel prima verhalen. Het zijn allemaal korte schetsjes van personen die eigenlijk in een situatie zitten waar iets moet gebeuren. En het schuurt vaak, er zit humor in (bijtende humor) en het leest allemaal prima weg. Ik vond het verder ook niet echt onduidelijk verteld. En dat chaotische past wel bij de personages. 3,0*.

De ondertitel van dit boek dekt de lading van het boek niet goed. Die titel is nu 'Dertig jaar marktwerking in Nederland', heel algemeen. De lading is echter dat marktwerking niet slecht is, maar soms gewoon is doorgeschoten, of gedaan op terreinen waar dat volslagen bezopen is, zoals de postmarkt. Heijne kwam erachter na een gesprek met een postbode, maar dat vind ik nog rijkelijk laat. Iedereen met meer hersencellen dan een stoeptegel snapt dat het bezopen is als er drie postbezorgers dezelfde wijk lopen. Behalve bepaalde politici en bestuurders binnen de overheid, waardoor er maar drie opties zijn: ze zijn incompetent, of corrupt, of beide. Dit boek leest niet zozeer als een aanklacht tegen privatesering maar eerder tegen volstrekt incompetente bestuurders, tegen een niet-werkende overheid. Dat soort bestuurders zou juist een reden zijn alles te privatiseren, want dat soort lui zou ik niets toevertrouwen. Maar goed, nu dwaal ik nu af.

Enfin, Heijne schrijft alles bondig en overzichtelijk en maakt de materie helder en inzichtelijk, al zat er voor mij niet heel veel nieuws bij. Ik heb me hier best wel in verdiept en onderschrijf de conclusie van Heijne ten volle, maar daardoor heeft dit boekje weinig toegevoegde waarde. Het is ook weinig wetenschappelijk, eerder essayistisch of pamflectachtig waar de conclusie al vast stond. Wel net iets te mager na zeven jaar onderzoek. Hier had makkelijk meer over geschreven kunnen worden. Zeker als het gaat om oplossingen. Heijne komt met wat algemeenheden en noemt netjes ook de nadelen tijdens het overheidsbeleid (wachtlijsten in de zorg, de hoofdtitel is ook wat dat betreft ook ongelukkig gekozen) maar hoe dat opgelost gaat worden? Daarvoor mist dit boek toch wel inhoud. Ik stem nu maar objectief, dus 3,0* voor het boek als introductie op dit onderwerp, maar een goed ingevoerde geïnteresseerde kan dit boek beter links laten liggen want het voegt dan weinig toe.

Gelezen omdat dit boek in de Top 50 van NRC/De Standaard staat (de lezerslijst), anders zou ik er niet zo snel aan beginnen. De hele persoon Erasmus boeit me ook niet bepaald. Niettemin is dit wel een goed boek. Goed geschreven en vooral ook breed opgezet waardoor je ook wat van die hele periode meekrijgt. Dat soort delen zijn het best, vooral als Langereis pagina's lang uitweidt over allerlei Bijbelvertalingen. Heel boeiend en op dat moment niet eens nodig binnen het verhaal (al hoort het wel bij de latere hoofdstuken). Anderzijds vond ik de delen over Erasmus' leven (wat hij deed als kind of volwassene) simpelweg veel minder interessant. Ook de latere hoofdstukken over hetgeen Erasmus mee worstelde wat betreft zijn werk, hoewel in de basis goed beschreven, vond ik op zichzelf minder boeiend. Maar dat heeft puur te maken met mijn interesse. Een onvoldoende ga ik dit werk niet geven want objectief is dit echt wel goed. 3,0*.

Niet mijn smaak, dat vooral. Grootste probleem is dat ik niet in die wereld kon worden meegezogen, uiteindelijk geloofde ik die wereld gewoonweg niet. Verder een erg braaf verhaaltje wat ook niet meewerkt daarin. En zoals men in keurige volzinnen onderling praat, dat maakt het wat duf zelfs. Af en toe nog wel leuk als de insecten hun leven vergelijken met hetgeen Erik over hemzelf vertelt, maar diepgravend wordt het nergens. Het leest nog wel makkelijk weg, maar interesseren deed dit werk mij nauwelijks. En Bomans gebruikt te vaal het woord doch. Sowieso geen mooi woord, maar ook een opvallend woord dat met het vele gebruik al snel gaat irriteren. 2,0*.

Zeer interessant werk, waarin één ding duidelijk is: niets heeft slechts één uitleg, en religie is dus inderdaad geloof.
Mijn toenmalig docent aardrijkskunde (iemand die elke zondag braaf in de kerkbankjes plaatsneemt) gaf dit boek als tip. Aangezien mijn achting nogal hoog was (en is) voor hem heb ik het boek maar eens gelezen. Geen literair meesterwerk, maar des te meer een interessante uiteenzetting of religie, aardtekens en E.T.
Von Däniken geeft allereerst een leuk voorbeeld als wij aardbwoners op een andere primitieve planeet zouden komen, hoe men naar ons keek. Dan draait hij het om, die Aliens komen bij ons, wat dan. Hij geeft voorbeelden van onmogelijke bouwwerken, culturele verspreiding over de wereld en verhalen over atlantis. Ook vele verhalen uit de Koran, Bijbel en andere heilige geschriften noemt hij. Sommige lijken op elkaar (elke cultuur kent de zondvloed-->atlantis--> versneld smelten van poolkappen door kanteling aarde etc.) en veel andere verhalen kan hij ook uitleggen als je uitgaat van ruimtereizigers die ons bezocht hebben. Zelfs in het Oude Testament is dat op heel veel plaatsen aan te duiden.
Het is erg boeiend en ook duidelijk en helder. Of de man gelijk heeft is niet te zeggen, maar tot er geen bewijzen zijn heeft hij niet meer ongelijk dan de Bijbel.

Tegenvaller. Dit boek is echt geschreven als een sprookje, als fantasy haast. Althans die sfeer roept Mann bij mij op, ook al speelt het boek gewoon in Vlaanderen, Engeland en Rome. Maar het boek leest meer als een lange samenvatting die nooit echt onder de huid kruipt. Moi geschreven, maar het doet me allemaal weinig. Daarmee verviel de interesse een beetje de laatste 100 pagina's en dat vergalde het leesplezier ook redelijk, iets dat ik in het begin nog wel had puur op de schoonheid van de zinnen maar dat is geen boek lang vol te houden als er verder niets bij zit. 2,5*.

Beetje een gek verhaal dat wel aardig begint maar dat ook wat overkwam als geneuzel en langzaamaan verdween mijn interesse hier ook wel bij. Dan miste ik zaken als sfeer of een bijzondere stijl die het nog een beetje de moeite maken. En nu een week later moet ik moeite doen om te bedenken wat ik nu al weer goed en minder goed vond en dat zegt ook wel genoeg. 2,0*.

Zeer vermakelijk essay, met heel veel herkenbare zaken voor een supporter als ik. Verhulst observeert goed, en weet met veel humor, relativering en mooi taalgebruik dit alles de revue te laten passeren.
Het werkje gaat niet eens zozeer over het zijn van Standardsupporter enkel, maar over het beleven van voetbal als supporter in het algemeen.
Ook nog eens zeer kort, dus voor iedere supporter (ook niet lezers) ook goed toegankelijk. En anders een meer dan prettig tussendoortje.

Ik heb ook wat gemist, maar dat hele deel met de raamvertelling en de rol in dat boek waar dit verhaal in het eerste deel mee begint snap ik ook niet goed. Ik zie ergens wel wat Koch wil maar de relatie tussen Emma en de hoofdpersoon is te zwak om daaruit de jaloezie te kunnen halen. Ik vond de stukken buiten Barcelona ook weinig interessant. De delen erin waren nog wel geinig, zeker als je je ook waant in dat restaurantje en zin krijgt in rode wijn (wel natural dan, niet koud) en lekkere tapas. En enkele personages waren wel oké beschreven, maar als geheel wel vederlicht met meer negatieve dan positieve punten. 2,5*.

Onderhoudend. Voor de helft weinig nieuws onder de zon, maar wel een prima opfrisser. Voor de andere helft worden wel wat interessante punten aangestipt, maar het blijft daarbij. Dit is echt een algemeen essay, een introductie op een boek dat Van Rossem nog wil schrijven, en dat is wel duidelijk. Nergens echt diepgaand, maar uiteindelijk wel vermakelijk genoeg. 3,0*.

Makkelijk leesbaar en het helpt je prima door je dagelijkse treinreis heen, maar verder weinig bijzonder. Het meest interessante deel in het begin wordt heel summier beschreven en daarna is het aaneenschakeling van meisjes die hij neukt en andere dingen die hij doet, zonder veel ontwikkeling waardoor er weinig boeiends in zit. Tegen het eind wordt het iets beter, maar als geheel valt het niet meer te redden. Wel blijf ik me verbazen, Akyol is drie jaar ouder dan ik en woont vijftien kilometer verderop, maar lijkt een leven van een andere planeet te hebben. En hij voetbalt nog steeds bij die kampervoetbalclub die hij benoemt in zijn boek, m'n broertje heeft er ook weleens tegen moeten spelen. En die club is inderdaad berucht. 2,0*.

Dit boek is op momenten enorm goed geschreven. Vooral het tweede hoofdstuk waarin de geschiedenis van de vader en moeder uit het gezin wordt neergezet getuigt van grote vertelkunst. En ook de rest zit knap in elkaar en leest goed weg. Maar... Het voelt allemaal wat te gemaakt aan, allemaal net te dramatisch. Nu is het verlies van een kind iets dat moeilijk te bevatten is, maar naar mijn mening kiest Ng voor de te grote gebaren in de handelingen en gedachten van de personages, alsof ze hen per se het drama in wil sleuren terwijl zoiets klein houden dan beter werkt. Het boek is ook overvol van thema's die alle wel hun aandacht krijgt, maar net niet voldoende weten te overtuigen om echt mee te tellen. Nu hangt het vaak er maar wat bij, vooral het gevoel van het zijn van een buitenstaander als half-Aziatisch. Ng komt er vaak op terug maar toch lijkt dit niet het hoofdthema en leidt daarom wat af zonder dat het van zichzelf sterk is. 3,0*.

Zal dit de bekendste zijn van Shakespeare? Anders dan Macbeth of zelfs Hamlet denk ik dat meer mensen de basis van dit verhaal kennen dan van die andere verhalen. Dit is duidelijk meer een romantische tragedie, die vooral goed werkt als het puur om gevoelens en romantiek gaat. Dan past dat taalgebruik vol pathos ook prima bij de inhoud en versterkt dit het zelfs. Maar richting het einde gaat het meer om plot, weer allerlei moord en doodslag, en dat werkt dan toch minder. 3,5*.

Ergens zie ik wel waar Dolan heen wil, punt is dat ze een beeld probeert te schetsen van jonge mensen (laat ik het vreselijke woord Millenials maar gebruiken) dat haar simpelweg niet lukt. Dit boek bestaat vooral uit gesprekken tussen mensen, sfeerschepping of een wereld scheppen gebeurt nergens. Terwijl zulke thematiek dat wel nodig heeft om te overtuigen. Om überhaupt over te komen trouwens. Dan zijn de drie hoofdfiguren ook volstrekt oninteressant, mist het boek detail (wel nodig in dit boek) en is de stilistisch ook weinig bijzonder. 1,0*.

Nu kijk ik bij de term ´literaire thriller´ altijd een beetje uit, ook zeker als dit door een vrouw is geschreven. Maar goed, ik had behoefte aan iets eenvoudigs en Singapore is gewoon een fijne stad dus wellicht viel het mee. Tevens stond er een nette recensie in NRC, dus puur slecht of een chick-lit zou dit wel niet zijn.

En het begint nochthans niet slecht, met een aardige lange introductie in de leefwereld van de expats en een vrouw die zich ongelukkig voelt. Dit is tot aan de helft van het boek, en hoewel Snel niet de talenten van Tolstoj heeft - ze moet iets te vaak uitleg geven bij de gevoelens van Julia- is het toch best genietbaar. Je merkt dat ze zelf woont in Singapore en zelf ook een expat is, met de feestjes, het zwembad en haar kritiek in het boek, en dat ze duidelijk een onderwerp aan de kaak wil stellen is ook snel helder.
En natuurlijk, dit had een grote sociale schets kunnen (en misschien wel moeten) worden, maar Snel kiest voor een thriller. En halverwege wordt het boek ineens volledig plotgedreven en is enkel nog de vraag hoe de afloop is en of alle lijntjes samenvallen. Het wordt echter nooit heel spannend en het einde valt wat tegen, dus als thriller valt dit tegen. En na de laatste bladzijde ben je het alweer vergeten.

Nu kan dit wel een prima film worden. Hou het tempo bewust traag, herschrijf de dialogen (die zijn soms tenenkrommend slecht en simpel) en bewerkt het einde. Dan krijg je een prima Singapore-noir. Nu 2,5* en een halfje eraf voor het constant noemen van de iPhone, Facebook, Marktplaats en al die vluchtigheden. Dus 2,0*

Lichte tegenvaller. Mooi geschreven, daar niet van, maar soms ook onnodig moeilijk geschreven. Ik ben zelf altijd wel fan van schrjvers die mooi schrijven maar ook soepel leesbaar, dat was deze Extaze zeker niet. Verder enkele aardige personages die ook wel behoorlijk worden uitgewerkt en de sfeer is ook prima, maar naar het einde gaat de melodramatiek overheersen en vooral de laatste twee hoofdstukken die meer inspelen op gevoelens dan plot daar kon ik maar weinig mee. 2,5*.

Aardig boek, vooral vanwege enkele zeer boeiende verhandelingen tussendoor over seksualiteit en het single zijn. Het verhaal er verder omheen is aardig maar niet heel bijzonder. De hoofdpersoon zelf voelt ook eerder aan als iemand die ervoor kiest triest te zijn, in plaats van dat hij het is (in dit geval blijkbaar door een depressie zo blijkt, maar invoelbaar wordt dat nergens). Houellebecq doet wel iets briljants door bij die deprimerende hoofdpersoon een extra persoon toe te voegen die banaal gezegd gewoon lelijk is. Daarmee wordt de hoofdpersoon zelf ineens een stuk normaler voor de lezer en dat vergroot het leesplezier. 3,5*.