Prima bundel. Wel wat lang en meer van hetzelfde, maar juist die veelheid maakt dit wel zo een boek dat je af en toe erbij kan pakken om erin te bladeren.
De gedichten zelf zijn soms hard, rauw, humoristisch en heerlijk bijtend. Niet alles is even goed, maar las geheel ruim voldoende. 3,5*.

Aardig werk dat nogal wisselend is in kwaliteit. Luyten schrijft over de ontwikkeling van Afrika in de laatste jaren - zowel over de hulp aan Afrika, maar evengoed over haar eigen belevenissen in de tijd dat ze in Oeganda woonde. Niet dat dat laatste oninteressant is - Luyten is een prima observeerdster en schrijft kort en helder - maar inhoudelijk blaast je dit niet van je stoel. Haar analyses over het hoe en waarom van ontwikkelingshulp zijn beduidend sterker en behoorlijk genuanceerd (ze laat ook anderen aan het woord in interviews). Toch had ik daar graag meer van gezien want nu blijft er net te weinig van over. Pas als ze begint over het geweld verloor ik een beetje de aandacht; het was niet heel interessant, het bracht geen nieuwe inzichten en leek ook niet helemaal bij de rest van het boek te horen. Voor de rest 3,5*.

Best een leuk boekje. Fris op een bepaalde manier en hopeloos naïef en kinderlijk maar al met al heb ik me er best mee kunnen vermaken. Echt boeiend wordt het allemaal niet maar als tussendoortje voor als je niets te doen hebt werkt dit wel. 3,0*.

Mooi geschreven werkje, dat voornamelijk een dagboek is over enkele weken van protesten. Op momenten boeiend, sfeervol en vooral de angst en radeloosheid en alle trucs om te overleven in dat regime worden helder verwoord. De vorm in in de jij-vorm, als ware gericht aan de partner van Cimafiejeva maar die keuze vind ik niet helemaal werken. Ook komen er soms heel veel namen langs die voor mij als leek inzake Belarus totaal onbekend zijn en dat maakt dat niet altijd alles even begrijpelijk is. 3,5*.

Nu Mart er niet meer is op de late avond moet ik me toch maar op een andere manier vermaken. Dit is weer een sportzomerdagboek, na de versie uit 2008, al is deze wat beknopter met enkel EK, Tour, Spelen. Deels ligt dit dan ook in de lijn van de voorganger, hoewel die soms net wat smeuïger was en een leuker inkijkje gaf in de wereld achter de camera. Dit boekje is dan weer persoonlijker, scherper (met af en toe meer pittige meningen erin verwerkt) en zonder echt zwakke plekken (door die beknoptheid ook). Sowieso is het een voordeel dat er geen ellenlange stukken inzitten in de voor mij vrij oninteressante Amerikaanse sporten waarover Mart nog wel eens wil uitweiden. Het leest sowieso heerlijk weg. Waar Mart op tv een volstrekt unieke stijl van praten had - die ook zeer goed was te gebruiken in een parodie- daar mist zijn schrijfstijl elke vorm van eigenheid maar is niettemin (allicht daardoor) wel heel erg prettig leesbaar. Prima om aan een stuk door te lezen, of af en toe korte stukjes voor het slapen gaan. 3,5*.

Dit boek bestaat uit enkele kortverhalen. Te beginnen met drie stuks waar eerst moeder, dan kind en daarna vader centraal staan en daarna nog aanvulsels daarop (vooral rond moeder en kind). De kortverhalen van moeder en kind zijn bijzonder. Sfeervol, bevreemdend en op een bepaalde manier ontregelend ook. Maar wel boeiend en strak geschreven. Bij het verhaal rond de vader komt de klad erin, vooral omdat de ideeën (iets van een mix van zijn verhaal en een brievenwisselingen die hij leest steeds tussendoor) belangrijker lijken dan een goed boeiend verteld verhaal. Dit deel deed me niks. De overige kortverhalen lijken stijl boven inhoud (te kunstmatig) maar ook thematiek boven verhaal te kiezen en ik zou nu al niet eens meer weten waar dat precies over ging. En dat is sowieso niet mijn favoriete manier van schrijven waarbij thema's boven verhaal gaan. Het boek wist als geheel minder en minder mijn aandacht vast te houden.

Maar uiteindelijk heb ik wel twee meer dan prima kortverhalen gelezen en dat verdient an sich al wel een voldoende. Jammer alleen van de rest. 3,0*.

Best aardig. Huff schrijft in ieder geval heerlijk, en ondanks dat hij in een kinderlijke manier vertelt vanuit de jeugdige hoofdpersoon blijft zijn gevoel voor ritme fier overeind. Echt, al zou het nergens over gaan, toch blijf je lezen.

Enfin, inhoudelijk is het soms wat minder sterk, zeker als psychologische roman faalt het nogal eens. Ook de vele muziekverwijzingen leken me eerder een kaartenbak dan dat ze echt wat toevoegden aan de inhoud, of althans, ik zag het niet Maar het is allemaal wel vermakelijk met enkele sterke scènes en zeker de psyche van Ben wordt soms mooi verwoord. Het gedeelte in de instelling is dan helaas weer wat te vluchtig verteld (dan is Paaz beter). Al met al wel voldoende, 3,0*.

Fijn werkje waar kort een geschiedenis van een plantage wordt verteld. Boeiend, sfeervol, goed geschreven en je krijgt een heel aardig inkijkje in een eeuw geschiedenis. Knap gedaan. Wel dun en echt beklijven doet het allemaal niet daarmee maar verder is dit een prima ding. 3,5*.

Leuk kortverhaal, veel sfeer en de hoofdpersoon beschrijft zijn gevoelens erg mooi. Ergens voelt het ook aan als langer verhaal, maar is toch te kort om echt indruk achter te laten. 3,5*.

Boeiend verhaal en heel aardig opgeschreven door Herzog. Niet heel bijzonder, maar wel helder beschreven en Herzog probeert ergens nog wel Onoda te duiden, hoewel het uiteindelijk oppervlakkig blijft. De persoon Onoda kennen we aan het eind van het boek nog totaal niet. Wel erg leuk om te zien hoe Onoda allerlei moderne verschijnselen gaat verklaren vanuit zijn onwetendheid, Herzog had daar en goed oog voor om daar vaak op terug te keren. Ook de bedompte lucht van de jungle is soms goed invoelbaar. 3,5*.

Dat je moet dansen om doden tot leven te wekken zal allicht metaforisch zijn bedoeld maar het maakte voor mij dat ik geen moment dit boek geloofwaardig vond, temeer het boek wel in onze wereld afspeelt. Weliswaar een fictief land (daar heb ik ook al niet zoveel mee) maar je herkent Oekraïne er wel in, ook vanwege de Slavische namen. En dan dansen om doden tot leven te wekken die zomaar ergens verschijnen? Raar, dat vooral.

Grootste pijnpunt daarnaast is dat er steeds op nieuwe personages wordt ingezoomd. Begin je een beetje gewend te raken aan de personages en wil je dan nog wel je ermee verbinden als lezer, dan gaat de focus naar een nieuw deel en alles van die vorige personages is daarmee te eind. Dat werkt geen enkel moment en bij weer een volgend deel interesseerde me het ook niet meer wie er nu weer werden opgevoerd.

Wel strak en goed geschreven dus dit boek leest best makkelijk weg ook al boeide het me steeds minder en minder. 1,5*.

Ik ben sowieso met de verkeerde verwachting hierin gegaan. Dit boek werd in een dubbelrecensie besproken met een boek over de rol van vrouwelijke seksualiteit binnen de islam, en ik was in de veronderstelling dat deze roman daar ook iets over zou zeggen. Niets van dat alles. Hoewel de hoofdpersoon ergens wel en link met Noord-Afrika heeft (ik denk haar vader die Kader heet) wordt dat verder nergens besproken. Noch de rol van de vrouwelijke sekse in de maatschappij in het algemeen. Dit is niets meer dan een doktersroman met een vrouw die met vele mannen het bed deelt, zonder dat je als kijker iets wijzer wordt over haar. Matig geschreven, geen diepgang en geen duiding van haar situatie. Veel meer dan een beschrijving dan wat ze doet is dit boek niet. Pas tegen het eind, als de bedrogen echtgenoot en het eigenlijke slachtoffer meer de aandacht krijgt, wordt het boek interessanter. Zijn stuk wordt ook beter verwoord maar is ook duizendmaal interessanter omdat Slimani hier wel probeert in het hoofd van die persoon te kruipen. Het is alleen te kort en veel te laat. 1,5*.

Het laatste deel, het minste deel. Als dit een onderdeel was van één groot boek dan had ik hier nog wel een goede score aan gegeven, nu vind ik dit als los boek nogal een rommelig geheel soms. Er komt veel meer politiek in voor, veel meer dan het vorige deel dat ook al meer kende dan het eerste deel. Maar het lijken eerder allerlei geschiedbeschrijvingen die Bánffy graag kwijt wilde en niet zozeer onderdeel van het boek. Dat klinkt gek, want het hele thema gaat over de high society die doorfeest terwijl Europa op een oorlog afstruint maar die feesten van de hogere kringen zijn verhalend en de delen politiek vooral algemene geschiedenis die in het boek niet lekker verwerkt zijn. En sowieso was ik wel klaar met een zoveelste feest of jachtpartij. Ik voelde me zelf wat vies dik worden ervan.

Ook komen er veel meer personages in voor die echter niet meer uit elkaar te houden zijn qua persoonlijkheden en andere personen verdwijnen helemaal naar de achtergrond. Neef László Gyerffy was een hoofdpersoon in deel 1, een belangrijk nevenfiguur in deel 2 maar is nu haast niet meer dan een voetnoot en krijgt enkele momentjes nog - zijn dood deed me uiteindelijk weinig, zoals wel meer doden weinig indruk maakten. Toch een mindere kant van de schrijver Bánffy. Ik kreeg sowieso het idee dat Bánffy op weinig subtiele manier zo heel veel verhaallijnen wilde sluiten.

Nu wel, dit boek is zeker geen gedrocht. De beschrijvingen van natuur zijn mooi, karakteriseringen van de adel scherp en de geschiedschrijvingen soms best boeiend. Maar ook de politiek die beschreven wordt. Niet zozeer de specifieke details en politici uit het Hongarije van de jaren 1910, maar wel algemeenheden hoe politiek werkt. Dat brengt Bánffy goed. Naar beneden afgerond 3,0*.

Dit boek is gebaseerd op een waargebeurde zaak en op basis van 3 jaar research vooral een kapstok om het conflict Israël-Palestina uit te te diepen en dan vooral om de situatie van de Palestijnen te schetsen. Overduidelijk gekleurd maar dit is literatuur dus dat vind ik dan prima. Mits dat goed gebeurt. Als het gaat om de beschrijvingen dan is dat in vrij weinig pagina's erg goed gedaan. We krijgen een enorm palet aan verschillende personages maar via die personen leer je de situatie op heel veel manieren kennen. Het gaat slechter als er weinig subtiel een stuk geschiedenis over het conflict langskomt (dat niet echt lekker past bij de rest van de tekst op dat moment) of als er lukraak kaarten langskomen over het conflict. Dat had veel beter verwerkt mogen worden.

Als roman is dit boek voor mij niet heel boeiend. Het centrale stuk rond hoofdpersoon Abed Salama is slechts een klein deel van vele verhalen. Hoewel al die kleine geschiedenissen van al die personages vaak helder worden verteld zijn ze wat afstandelijk en ook wat vlakjes verteld. Ook als na 100 pagina's ineens zo'n persoon weer langskomt en ik vooral dacht: wie was dit ook alweer? En boeit die persoon mij echt?

Maar achteraf dacht ik: ik ben met een verkeerd idee begonnen aan het boek. Ik verwachtte veel meer een echte roman waarin die hoofdpersoon gevolgd wordt in zijn zoektocht en in zijn geest. Verwacht je echter wat anders en accepteer je dat het verhaal slechts een kapstok is en je gewoon vele verhalen krijgt dan is dit boeiende literatuur. 3,5*.

Nee, dit vond ik niks. Helle schrijft vrij afstandelijk en ik kon nooit echt het verhaal in duiken. In het begin is het ook enorm fragmentarisch wat ook niet helpt. Dat verandert op den duur wel maar toen was het boek voor mij al verloren. Interesseren deed dit boek me nergens en Helle weet ook niet te boeien verder. De situaties alle te banaal (soms echt hoofdstukjes ertussen die echt helemaal nergens over gingen) en de personages die nooit gaan leven. 1,0*.

Op momenten komt Breuker met een aantal aardige zaken, maar heel veel nieuws brengt hij nu ook niet. Daar speelt ook mee dat Breuker niet echt een boek schrijft maar eerder een aantal losse essays over aspecten van Noord-Korea heeft gebundeld, waarin hij doet alsof er samenhang is maar die vergeet hij vervolgens goed uit te werken. Daardoor wordt het centrale thema ook wat vergeten om echt uit te werken en daarmee ook het doel van dit boek. Wat wil Breuker nu precies zeggen? Wat echter het meest irriteert is de schrijfstijl die niet echt soepel is en soms erudiet terwijl Breuker best makkelijker taalgebruik kan gebruiken. Zeker in zo'n boek is die duurdoenerij niet nodig. 2,5*.

Mooi boekje wel. Vooral de psychologie van de personen wordt knap gebracht, en de beelden die worden opgeroepen zijn sterk. Verder een verhaal dat blijft boeien, ook door de geinige wisseling van perspectief. Sowieso van personen, maar vanaf persoon nummer 2 wordt ook verteld in de tegenwoordige tijd. Wel vind ik dat Bernlef in het slotdeel (deel 3 al) verkeerde keuzes maakt die ondanks de knappe psychologie toch vanuit het niets ineens komen. Waarschijnlijk ook door die wisseling. Hoofdstuk 4 is zelfs een enorme sof. Maar als geheel fijn leesvoer. 3,5*.

Matig. Otten probeert heel erg om een goede schrijver te zijn, met allerlei verwijzingen naar films en gedachten her en der over het wandelen en over de steden- en parkaanleg, maar boeiend wordt het nergens en het bijft allemaal wat los zand waar niet over nagedacht lijkt. De vorm, in de jij-vorm maar over hemzelf, vind ik ook meer stijl dan dat het wat toevoegt. 1,5*.

Ik begon dit boek met het idee elke dag een verhaal te lezen. Maar goed, na ruim een week miste ik al een dag dus van dat plan is weinig gekomen verder. Uiteindelijk goed 6 maand erover gedaan. Soms meerdere verhalen op een dag, soms een tijdje dat ene verhaal per dag, soms rustig een maand niets. Puur lezen als ik er zin in had.

En zo'n boek is dit ook wel, dat je er soms bij pakt om weer wat te lezen. Mede ook wel omdat veel verhalen redelijk in elkaars gebied liggen met steeds weer overspel (toch wel). Hoewel er genoeg variatie in de verhalen zit zit er ook veel herhaling in. Buiten dat niet elk verhaal even boeiend is. Opvallend ook hoe er wordt omgegaan met overspel (gebruikelijk) en verkrachting (wordt in veel verhalen gebracht als iets waar niets mis mee is).

Wel aardig is om te zien hoe hele korte verhalen soms meer volume krijgen. Vaak door bijvoorbeeld eerst kort een koning te beschrijven, dan te zeggen dat deze een zoon heeft en het verhaal verder te laten gaan met die zoon. Zo heb je een halve pagina die in feite niets toevoegt. Dat is overigens geen negatief oordeel, eerder een constatering. Vaak vond ik de korte verhalen wel leuker dan de lange, behalve dan in het laatste hoofdstuk waar de 3 laatste wat langere verhalen erg fijn zijn.

Al met al genoeg moois, maar ook te veel herhaling. 3,5*.

Fijn werkje van Vargas Llosa in een prettige rustige belezen toon verteld. Hoofdstukken rond de plot worden afgewisseld met meer essayistische stukken over de muziek en dans in Peru, maar ook over hoe het Spaans een continent van voorheen duizenden talen heeft verbonden. Dat zijn boeiende stukken en leuk om te lezen. De centrale plot is een aardige kapstok maar op zichzelf niet heel interessant. 3,5*.

Dit boekje begint heel aardig met mooie zinnen en echt sfeerzetting. Je voelt haast de warmte van dat gebied. Alleen wordt het verhaal daarna een pak minder, zeker in hoofdstuk 4 en in mindere mate in het laatste hoofdstuk. Er zit wat betreft plot minder ontwikkeling, de sfeer verdwijnt wat en het boek lijkt zich naar binnen te keren en dat boeide mij minder. Ik denk dat deels doordat de personages nooit echt zijn gaan leven dit deel wat minder wordt omdat dit stuk meer op hun psyche gaat zitten. 3,0*.

Niet helemaal mijn smaak. Wortel probeert een soort van yuppensfeertje te creëren maar zoomt in op niet-interessante punten en de personages en gebeurtenissen boeien ook niet heel erg. Af en toe wel een mooi ontroerend stukje en dat vriendengroepje voelt af en toe ook wel echt aan, en het leest vrij makkelijk weg, maar daar is dan alles mee gezegd. 2,0*.

The Beatles - fantastische band, maar daar gaat het nu niet om- hebben op hun witte dubbelelpee het lied Blackbird staan. Velen vinden dat helemaal fantastisch en in de top 2000 staat dit als één van hun hoogste noteringen aldaar. En ik kan er naar luisteren en luisteren, maar het doet me helemaal niks. Sterker, ik zie het ook gewoon niet wat mensen nu net aan dat lied zo mooi vinden. Dat gevoel krijg ik bij bij Thomas Heerma van Voss ook: velen vinden het lichtjes geniaal en worden tot op het diepst geraakt, maar ik zie het niet.

Verhalenbundels, ik ben er niet direct een liefhebber van, maar het is dan wel fijn dat HvV in ieder geval zeven verhalen heeft die qua thematiek bij elkaar passen, over mensen die al dan niet teleurgesteld zijn in het leven, of elkaar, maar die in elk geval lijden aan een vorm van miscommunicatie. In elk verhaal komt dat naar voren, maar het doet me dan allemaal vrij weinig. Allicht dat de schrijver te grote gebaren gebruikt, net iets te duidelijk de melancholie erop legt, net iets teveel de sfeer wil neerzetten en zich daarom vergaloppeert. Want ik zie de woorden wel die er staan, wat ermee bedoeld wat, maar het gaat voor mij nergens leven. De woorden blijven woorden en worden nooit beelden. Ik dacht ook al snel aan speeches van Rutte of Balkenende die me ook niet raken terwijl ik wel zie wat ze ermee willen zeggen. Daarnaast, en allicht speelt dat mee, vind ik het taalgebruik niet altijd even mooi. De zinnen zijn vaak net te kort of missen ritme, er zitten teveel merknamen in (daar heb ik sowieso een broertje dood aan) en er zitten al te vaak ineens woorden tussen die ik heel lelijk vindt. Het is geen romantaal maar meer krantentaal.

Twee verhalen waren wel degelijk de moeite. De eerste was die over de Green Mile met ook de mooiste zin van de hele bundel ([...] de laatste meters van mijn werkdag, de laatste meters van zijn leven). Het andere verhaal, over S. vond ik voor de helft echt wel heel mooi en ook enigszins herkenbaar. Het tweede gedeelte deed me dan weer minder maar als geheel wat het wel dik voldoende.

Al met al zie ik wel wat de bundel moet zijn, maar als gezegd, het raakt me gewoonweg niet. 2,0*.

p s Ik ben wel benieuwd of die filmmeter-personages op iemand gebaseerd zijn.

p p s Ik blijf het leuk vinden als Apeldoorn genoemd wat, om wat voor reden dan ook. Nu betrof het 'het ziekenhuis, zomers geleden', maar toen hadden we er echt nog twee (tot in 2009). Dat woordje het viel me daarom zo op.

Na drie dikke (geweldige) pillen nu eens een dun boekje van Hugo. Sterk geschreven en mooi hoe de wanhoop steeds meer in de ik-persoon kruipt en onderwijl krijg je een aardig beeld mee van een gevangenis van toen. Vooral hoe eerst de doodstraf beter lijkt dan de galeien en langzaamaan er een ander besef komt. 4,0*.

Ik kreeg dit boekje bij een Engelstalig boek in een of andere week van het Engelse boek. Rare keuze omdat dit werkje blijkbaar een onderdeel is van een serie boeken. Hoewel het boek los best redelijk goed te volgen en begrijpen is, is dat toch een wat gekke keuze. Het boek zelf wist niet echt te boeien. Kort en daardoor niet heel vervelend om uit te lezen, maar enorm simplistisch. Zowel verhaal, spanning beschrijven als op psychologisch vlak. Enfin, voor mijn Engels altijd goed om wat feeling bij die taal te houden en nu en dan in die taal te lezen, maar dat is dan het enige echt pluspunt aan dit boekje. 2,0*.

Gebaseerd op Tolstojs eigen kinderjaren, en zoveel gebeurt er eigenlijk niet, maar Tolstoj kan twee dingen heel goed, en gebruikt deze kundes optitmaal, waardoor er toch een ruime voldoende uit voortkomt.
Tolstoj kan allereerst schrijven, en vooral dan erg mooi schrijven. In mooie, lange, afwisselende zinnen, die toch ook constant begrijpelijk blijven, vertelt hij het verhaal. De taalschoonheid is prachtig, al zal ik vast wat missen ten opzichte van mensen die het Russisch machtig zijn.
Daarnaast heet Tolstoj een goed waarnemersoog, en kan hij zeer diep tot in de geest van de mens kijken, en de gevoelens die hij heeft en had beschrijven. Vooral zijn verliefdheid is zo puur, echt en mooi, dat enkel daarom een boek al bijna niet slecht kan zijn.
Maar als gezegd, er gebeurt niet heel veel. In andere romans van hem gebeurde er tenminste nog iets, En hoe goed hij ook schrijft, een onvergetelijk werk heb je dan nog niet.

Gorki beschrijft zijn jeugdjaren en noemt zichzelf in dit boek dan ook Pesjkov, zijn echte naam. Maar ondanks het uitzonderlijk hoge gemiddelde vond ik dit niet echt wereldschokkende literatuur. Het is allemaal wel vrij vermakelijk, maar onder de huid kruipen lukt dit boek nooit. Dit deel is net te episodisch gebracht en alle stukjes zijn te kort om echt met Pesjkov mee te gaan. Het blijft allemaal bij een wat klinisch beschrijving waarin er genoeg wordt beschreven, maar waar de sfeer nooit echt naar boven komt. Je leert wel het leven van de ambachtslieden wat meer kennen (wel leuk, na alle edellieden van Tolstoj) maar beeldend wordt het nergens, iets dat ik bij boeken lezen vrij belangrijk vind. Daarnaast ben ik het met mijn bovenbuurman niet eens over de harde jeugd. Ja, de jongen wordt weleens geslagen, maar nooit zomaar, altijd alleen als hij kattenkwaad uithaalt. En of het aan de kwaliteiten van Gorki ligt of aan het feit dat die harde opvoeding wel meevalt (ik denk een beetje van beide),ik kon er gewoon geen bittere ellende in zien. Daardoor blijft dus dus een werk met zijn kwaliteiten en een zeker leesplezier, maar het is ook niet meer dan dat. 3,5*.

n.b. Wel een pluim voor de vertaler in dezen. Hij kiest ervoor alle eigennamen te voorzien van accenttekens zodat je weet waar de klemtoon ligt. Zo leer je dat het Tolstój is bijvoorbeeld (ik legde de nadruk altijd op de eerst o). Zuiver is allicht het niet om die accenten te plaatsen, maar wel verdomde handig en

Nooit gelezen op school, geen idee wat ik er dan van zou hebben gevonden. Het stijltje is enerzijds wel geinig, maar helemaal geweldig vond ik dat niet. Soms is dit allemaal best mooi. Nescio kan heel goed met enkele penseelstreken heel veel sfeer oproepen, zeker als het gaat om landschappen. Alleen komt dat weinig voor. Ook allerlei boeiende thema's hangen er te veel bij op de achtergrond. Dichtertje vond ik het leukste stuk (hoewel dat uiteindelijk in nikserigheid eindigt) waar dat stijltje ook leuk past bij hetgeen verteld wordt. Dat verhaal is een kleine geschiedenis op een vlotte manier geschreven en daar werkt de stijl heel goed. In de andere verhalen vond ik dat de stijl wat te veel in de weg zat. 3,0*.

Best een aardig boekje al voegt het weinig toe als je Eating Animals van Foer (Van der Keuken verwijst er ook naar) al hebt gelezen, al vind ik dit werkje qua toon en structuur dan weer prettiger. Voor iedereen die nog wat onbekend is in dit thema is dit boekje een aanrader en op momenten een eye-opener. 3,0*.

Bundel met enkel gedichten van zowel Emily als Charlotte Brontë, de vertalingen van Daanje daarvan, enkele van haar eigen gedichten en een introductie over het hoe en waarom ervan. Juist die combinatie geeft deze bundel net wat meer. De gedichten van vooral Emily Brontëe gaan vooral over gevoelens en kennen een zekere mate van ritme en lezen erg fijn. Dat geldt veel minder voor de vertalingen. Daanje kiest bewust ervoor om vaak meer lettergrepen te gebruiken omdat het Nederlands meer woorden nodig heeft en je zo beter kan vertalen maar je merkt het wel in het ritme dat vaak niet lekker loopt. Haar eigen gedichten zijn op dat vlak beter maar zijn weer meer abstract en daar houd ik minder van. Daanjes vier gedichten aan het eind (Emily en Charlotte I en II) in de stijl van Emily's gedichten zijn op inhoud en stijl wel prima en een mooie afsluiter. 3,5*.