Zo'n typisch boek dat bij recensenten vast goed valt met alle thema's en hoe neergang en vernietiging terugkeren als motieven op allerlei momenten zoals erosie van de kust of kanker of de vader die verteerd wordt door de jungle. Alleen heeft Wieringa stiekem niet zo veel te zeggen maar anderzijds zit het verhaal propvol en vliegt alle kanten uit waardoor al die losse delen (die wel als een geheel aanvoelen) nooit echt gaan leven. Het stukje rond Santa Monica is nog het meest uitgewerkt en geeft wel een aardig sfeerbeeld, maar de finale in de jungle of eerder in Wenen en Praag is een en ander nogal afgeraffeld. Personages blijven ook te plat hierbij. Het boek is goed geschreven, dat wel, en je blijft ook wel lezen al wist dit ding me minder en minder te boeien richting het einde. 2,5*.

Boeiende bundel vol essays, ook mooi qua lengte om zo lekker voor het slapengaan nog één of twee stuks te lezen. Niet elk essay is even interessant, maar in de regel wel. Drakulić observeert goed en weet zeer beknopt moeilijke materie te brengen. Soms persoonlijk, soms meer ideeënliteratuur. Of het nu gaat over het verschil van de randen van de steden in de Balkan of het Westen, de slechte gebitten in en door het communisme of hoe men met vrijheid en geld omgaat na dat communisme, steeds weer komt ze met een verfrissende invalshoek. Het geeft ook een mooi beeld hoe men toen tegen de situatie aankeek, één die wel veranderd is de afgelopen 20 jaar, maar dat maakt dit boek eerder waardevol dan gedateerd. 4,0*.

Vooral fijn om te lezen. Qua sfeerschetsen, personages, de omgevingen en natuur. Wel echt een opstartend boek nog waar er weliswaar een afgerond deel in zit (de ontsnapping van de jongens en hun terugkeer naar huis) maar dat wel te kampen heeft dat dit boek onaf voelt. De echte diepgang ontbreekt nog, er worden vooral allerlei piketpaaltjes geplaatst. Niet slecht en als ik enkel de eerste 100 pagina's lees van Anna Karenina zou ik ook geen 5* geven, hoewel dat boek nog wel echt beter is geschreven. 3,5*.

Een boek over het hier en nu maar enorm vol; O'Hagan neemt enorm veel hooi op zijn vork en wil heel veel vertellen en doet dat ook in deze forse pil van 650 pagina's maar juist daardoor is een en ander wat oppervlakkig. Alles hangt ook te veel aan elkaar en je krijgt vooral het idee een schrijver te lezen die technisch dan wel wat kan met die structuur en af en toe snedige dialoog maar als verteller minder goed slaagt. Neem alleen al corona: het boek speelt in die periode. Maar behalve dat men af en toe wat moet testen komt dit niet verder naar voren, laat staan wat het doet met een mens of maatschappij. De stukken rond Russische oligarchen en linkse protesteerders zijn eerder thrillerachtig dan dat er echt een portret wordt geschetst van die mensen en hun milieus.

Niettemin, je krijgt wel wat om te lezen met genoeg boeiends her en der (sowieso voor mij omdat die wereld met wel interesseert) en de hoofdpersoon wordt wel prima uitgewerkt. Het is alleen jammer dat hij de enige is. De rest hangt er te veel bij met te veel drama net rond die ene persoon en zijn omgeving. 3,0*.

Iedereen enthousiast dus toch maar proberen. Niet onaardig maar typisch een thriller. Leest prima weg en de aankleding rond die pelgrimsweg is wel leuk net als de historie van de oorlog in Joegoslavië hierin verweven. Personages zijn wel wat vlak uitgewerkt en echt spannend wordt het niet en de twistjes die komen (je weet dat er iets komt) zijn ook niet heel schokkend. Prima vliegveldliteratuur maar ook niet meer dan dat. 3,0*.

Geinig werkje. Vaag moest ik denken aan Het Lied van Ooievaar en Dromedaris waar elk nieuws hoofdstuk een andere persoon volgt. Al gebeurt dat nu veel minder diepgravend maar an sich weet Wortel enkele prima portretjes te schetsen, de ene net wat interessanter dan de andere maar over de lijn een dikke voldoende en vermakelijk genoeg. Alleen het laatste hoofdstuk vond ik echt totaal niet passen (in de recensie in NRC staat ook al dat dit zoiets is dat valt onder love it or hate it, of iets in die woorden) en deed wel afbreuk aan een verder fijn boek. 3,0*.

Hier kon ik echt helemaal niets mee. Ik moest me sowieso al inlezen in de filosofie van Leibniz maar ik snap het hele punt van Voltaire überhaupt niet en waarom hij zich zo druk erom maakt. Dat hoeft allemaal nog niet zo erg te zijn als er nog een leuk boek (op zijn minst) ligt, maar ook daar is geen sprake van. Dit is een volledig plotgedreven verhaal in noodtempo zonder enige echte uitdieping van de hak op de tak. Personages en gebeurtenissen boeien mij niet, mede door dat oppervlakkige. Ik had echt nul beleving bij hetgeen ik las. 1,0*.

Erg fijn werk van Steinbeck. Ergens doet dit ding denken aan Tortilla Flat, qua personages, sfeer, thematiek en vooral dat het om meerdere personen draait die steeds om en om aan de beurt zijn. Maar Tortilla Flat draaide vooral om die wat excentrieke personages en hun wat vreemde gebeurtenissen, deze Cannery Row draait veel meer om sfeerschepping waar die figuren onderdeel van zijn. Dat werkt een stuk beter. Daarnaast is het allemaal een stuk realistischer en minder speels en vreemd.

Steinbeck excelleert vooral in beschrijven, zowel van de natuur als van het stadje. Erg sfeervol en je waant je echt op die locatie. Niet elke situatie is even sterk en zeker richting het einde zwakt het boek wat af (en gaat wat meer op Tortilla Flat lijken) maar er zit genoeg moois in dat het de pret weinig mag drukken. Naar boven afgerond 4,0*.

Of het eraan ligt dat Piketty een schrijversteam had en dus niet alleen werkte, of dat het lag aan de Nederlandse vertalers voor dit boek, maar nu eens is een hoofdstuk in de ik-vorm geschreven, dan weer in de eerste persoon meervoud; ergens heeft dus een redacteur liggen slapen.

Nu heb ik sowieso het idee dat er weleens redacteuren beter hun best mochten doen - met 700 bladzijden effectieve tekst is het boek lijvig en er hadden makkelijk 150 uit gekund. Piketty herhaalt namelijk veel (soms denk je dat hij het tegen kleuters heeft) en ook veel grafieken en tabellen worden letterlijk nog eens uitgelegd. Soms gebeurt dat prima, als er verklaringen worden gegeven voor bepaalde getallen bijvoorbeeld, maar ook net zo vaak zegt Piketty precies wat je ook kan zien, terwijl nu net het nut van tabellen is dat je heel snel heel veel informatie tot je kan nemen. En dat is jammer, omdat de omvang dan ook tegen gaat zitten en zeker het laatste deel met de toekomstvisie niet de sterkste is. Ten eerste niet doordat de toekomst lastig is te voorspellen (Piketty begint zijn boek daar nota bene mee) al is het wel voor het eerste dat er zoveel data is gebruikt, maar ook is Piketty nogal dogmatisch gericht op een progressieve vermogensbelasting. Het is wel dat hij er nieuwe inzichten aan toevoegt, maar toch had ik graag iets meer visie gezien. Grootste minpunt van het hele werk is echter de vraag waarom ongelijkheid erg is. Want als je 700 pagina's vol schrijft om aan te tonen dat het er was, en dat het terugkomt in grote mate, dan mag je best het waarom uitleggen van je boek en op heel sporadische opmerkingen na zegt Piketty er eigenlijk niets over.

Maar goed, dat is wat kritiek, en toch prijkt er nog 3,5* bij mijn stukje, want waar dit werk scoort, scoort het ook ongelooflijk goed. Ten eerste is het te prijzen de hoeveelheid data die is onderzocht, het notenapparaat, de website erbij, de openheid waarbij Piketty zegt: dit is er, en doe en onderzoek ermee wat je wil. Kom maar met die kritiek ook als je denkt dat het niet klopt. Chapeau. Verder is Piketty zo eerlijk overal te zeggen wat hij niet weet, wat hij denkt en verwacht (hij geeft weinig zekerheden) maar met alle data is het wel geloofwaardig en duidelijk en je kan als lezer ook je eigen mening vormen. Tevens is het ook zeer verhelderend op heel veel economische vlakken, als het alleen al gaat over de inflatie, bevolkingsgroei en economische groei door de eeuwen heen en het is duidelijk dat 1% stijging de komende jaren zo slecht niet is. Verder zijn veel verwijzingen naar literatuur erg leuk en geven een fijne dimensie aan de verder vrij kille verhandeling.

Gelukkig is het ook helder geschreven als één lang lopend verhaal waarin zijpaden steeds worden verwezen naar verderop in het boek, om de lijn maar niet te verliezen. Zo is er een strakke en kraakheldere opbouw die volstrekt logisch is. Dat maakt dat je wel blijft lezen en nooit de draad kwijtraakt en dat is gewoon erg prettig. 3,5* dus.

Duidelijk minder dan dat andere dik van meneer (Kapitaal in de 21 Eeuw). Dit is veel meer een overzicht en minder rond een centraal thema gebouwd (en mist dus ook wat focus), laat staan met iets dat we nog niet wisten (zoals zijn vorige boek vooral voor het eerst echt duidelijk maakte dat je met geld meer geld maakt).

Dit boek is een vebreding daarop, met meer data en om een geschiedenis van ongelijkheid te geven. Dat is soms enorm boeiend, vooral rond de Europese landen en hun overgang van driestandenmaatschappij naar bezitsmaatschappij. Maar soms ook nauwelijks boeiend, zeker rond voor mij minder interessante landen (India) of minder interessante periodes (20e eeuw). Al denk ik dat dat laatste er ook mee samenhangt dat dit deels gekende stof is al, deels dat hier minder inzichten worden gegeven en deels dat ik dan al 700 pagina's ver. 700 pagina's waarin genoeg interessante stukken zitten, maar ook enorm veel cijfers, data, statistieken. Dat is ook nog eens enorm droog opgesomd allemaal, het boek als geheel is simpelweg te dik daarvoor. Vooral omdat die cijfers onderbouwing zijn bij dingen die in een boek van 100 bladzijden had gekund. De overige 1000 bladzijden zijn nodig ter onderbouwing, maar elke deel los kan stiekem gewoon gemist worden zonder de kernboodschappen te missen.

Deze daarom net aan 3,0*. En Kapitaal in de 21e Eeuw verhoogd naar 4,0* (van 3,5*), want dit boek maakt wel duidelijk dat dat boek beter is dan ik aan sterren gaf in eerste instantie.

De ironie wil dat Naomi Klein mij kennis liet maken met Milton Friedman - in haar Shock Doctrine zette ze hem neer als boeman die overal ter wereld het liefst shocks liet ontstaan om zijn nietsontziende kapitalisme in de praktijk te brengen. En hoewel je Klein als activiste ook met een klein korreltje zout moet nemen raakte ik wel benieuwd naar Friedman en of er in dit boek aanwijzingen zijn voor dat beleid, het heeft alleen ruim vijf jaar geduurd voor ik dit boek een aanschafte.

Enfin, puur afgaand op dit boek valt het allemaal wel mee. Friedman is een kapitalist en vooral liberaal in de klassieke betekenis van het woord (zegt hij zelf aan het begin) maar ook iemand die ziet dat er wel degelijk op punten de aanwezigheid van een overheid onontbeerlijk is. En in de basis niet tegen inkomensverdeling is, alleen ziet hij dat liever op andere manieren gebeuren. Hij roept zelfs iets over negatieve belastingen, een aardig idee trouwens. Ook de anarchokapitalisten zet hij gelijk in de hoek in het tweede hoofdstuk, en dat hun ideeën nooit in de praktijk (de praktijk toch vooral die Klein beschreef in haar boek) gebracht kunnen worden en hij geeft ook in logica aan waarom.

Maar dat is ook de manco. Friedman geeft wel helder zijn ideeën weer maar gaat vaak wat kort door de bocht en dit is meer filosofisch-theoretisch (op basis va logica) van aard dan goed wetenschappelijk onderbouwd, zoals laatste Piketty wel deed. Soms komt hij met logica een heel eind, over sociale woningbouw en hoe dat leidt tot samenklontering van armoe (en dus grotere kans op criminaliteit), of een soort pensioenstelsel door de overheid verplicht, maar als de overheid denkt dat dit de beste oplossing is, waarom dan dat systeem niet laten concurreren in een vrije markt? Maar vaker ook zijn het aannames die ik liever beter onderbouwd zag. Met cijfers bijvoorbeeld. Nu is het vooral een pamflet met ideeën van iemand dat voor de tegenstander of de twijfelaar nooit echt overtuigend wordt. Mij heeft hij in ieder geval niet aan kunnen tonen waarom zijn economisch beleid het juiste zou zijn.

Het geheel is verder redelijk saai geschreven en Friedman weet maar een enkele keer mij echt omver te blazen met een goed doordacht en uitgewerkt punt. Wel is het een prima inkijk in zijn denken. 3,0*.

Boekje gaat over Trump, dat is al snel duidelijk. En dit begint ook niet heel onaardig, als een weliswaar zeer simplistisch verteld sprookje maar ook best geinig om te lezen. Uiteindelijk verliest Eggers elke vorm van subtiliteit en connectie met Trump en maakt hier een soort karikatuur van (met Trump als een man die ervan geniet dat mensen overboord worden gegooid) waar ik echt niets mee kon. Eggers zet Trump neer als een domme simplistische man, iets dat dit boekje precies is, maar ik kreeg niet het idee dat dat het idee was. 1,5*.

Vijf volle sterren in NRC. En meer enthousiaste reacties. Nou vond ik dit ook een sterk boek op momenten maar het enthousiasme van die recensies deel ik niet. Het lijkt alsof er bij die mensen oogkleppen zijn afgevallen en dit allemaal volledig nieuw is maar dat is dit boek niet. Als je je een beetje verdiept in slavernij dan weet je dat dit niet uitsluitend de transatlantische handel betrof maar altijd al heeft bestaan en zeker binnen de islam is dit een wijdverbrijd fenomeen dat nog steeds nadruppelt.

Wat Marozzi goed doet is eerst beginnen met de religie zelf en haar heilige boek en uitzoeken in hoeverre slavernij erbij past of zelfs wordt aangemoedigd) waarna er een eclectisch overzicht komt van allerlei soorten door de geschiedenis heen over het hele gebied van voornamelijk Noord-Afrika en West- en Zuidwest-Azië. Niet elk onderwerp vond ik zelf even boeien maar als geheel is dit een prima geschreven helder overzicht dat alle kanten belicht tot aan de hedendaagse overblijfselen aan toe.

Wat het boek wel mist is die cultuur t.o.v. de Westerse landen en de verschillen en overeenkomsten. Nu is het boek los van het eerste verklarende hoofdstuk vooral beschrijvend, een stukje extra duiding had ik graag gezien. 3,5*.

Ik vind dit lange tijd een erg fijn boek. Vermakelijk, goed verteld, boeiend en ook die niet-bestaande schilderijen die besproken worden zie ik bijna beeldend voor me. Dat allemaal is erg sterk gedaan. De sfeer is ook goed net als de uitwerking van de personages. Echter miste ik wel de meer ideeënliteratuur die Houellebecq meestal wel in zijn romans plaatst en nu toch echt wel ontbrak. Nu is dit lange tijd een vermakelijk boek, maar ook niet meer dan dat. Verder vond ik de keuze om Houellebecq zelf op te voeren geen gelukkige, echt werken deed dat niet. En zeker het derde deel, als het verhaal verplaatst naar een inspecteur vond ik totaal geen goede keuze. Weinig boeiend en ook niet echt bijzonder. Zo gaat dit boek eigenlijk een beetje als een nachtkaars uit. 3,0*.

Als schets van het leven toen wel aardig, net als enkele delen rondom het kaarten maken. Zo nu en dan komt er een boeiende aforisme langs (dat de wereld ooit plat was, daarna een globe werd en kaartenmakers deze weer plat maakten). Als roman rondom de hoofdpersoon en zijn gevoelens dan weer een pak minder boeiend en die relatie hangt er erg veel bij. Het boek an sich is wel strak geschreven en leest zeer vlot weg en dat is ook wel fijn. 3,0*.

Ik zie zeker wel bepaalde kwaliteiten in deze roman. De sfeer van de bedrukkende jungle (zo'n gevoel kreeg ik wel) komt wel sterk naar voren. En allemaal personages samen laten komen en daaromheen komen met anekdotes, vriendschappen of hele levens die worden beschreven: dat kan goed werken en is wel prima bedacht. Maar ik vond er simpelweg helemaal niks aan. De personages gingen nooit leven en alles dat zij meemaakten deed me dan ook niks. Dat elke hoofdstuk steeds elke groep een beetje aandacht gaf (gescheiden door een witregel waarna de volgende groep aan de beurt is) werkte voor mij ook niet. Ook de schrijfstijl vond ik niet altijd prettig. Soms er verwarrend, vaak ook zinnen die zonder hoofdletter beginnen en dat stoorde me. De laatste 200 pagina's heb ik met minder aandacht nog wel uitgelezen maar ook in die eerste 250 haalde ik weinig. 1,5*

Mooi. Qua stijl veel minder eenvoudig geschreven dan andere werken van Schnitzler: langere zinnen, geen hoofdstukken of witregels te zien. Het is een lang meanderend verhaal. Maar wel echt mooi geschreven en als je er de tijd voor neemt kan je toch heerlijk in het boek worden meegezogen. Mede door de manier van beschrijven van Casanova's gemoedsrust die zeer invoelbaar en begrijpelijk wordt neergezet. Het stukje bedrog is een variatie op verhalen die ook in de Decamerone zijn gezet maar dan langer uitgewerkt. En in feite is hier gewoon sprake van verkrachting maar Casanova's motieven worden zo zuiver neergezet dat dat besef pas komt als je erbij stil gaat staan. 4,0*.

Dit boekje heb ik al jaren in bezit in een kleine pocket-versie in het Engels, maar tot heden nooit echt belangstelling voor gehad. Althans, steeds weer andere boeken die me dan meer wisten te verleiden. Maar goed, op naar Bruce Springsteen, dus dat is twee uur treinen en ook daar (om toch wel op tijd te zijn) met tijd over. Tassen zijn verboden, maar een pocket gaat wel mee in een jaszak. Uit noodzaak dan eindelijke deze klassieker gelezen.

Wel, die klassieker-status zie ik nu niet helemaal meer. Het zal allicht toentertijd een bepaalde snaar hebben geraakt en redelijk vernieuwend qua woordgebruik, maar nu 70 jaar verder is dit allemaal niet heel bijzonder meer. Wel blijft het een vermakelijk boekje met soms herkenbare situaties en gedachten en ook is het op een bepaalde manier teder. Maar pakweg met nog 1/3 te gaan wist het boekje niet echt meer te overtuigen, de situaties vond ik minder sprekend en hoewel er nog wat ontroering aan het eind zit was ik er ook wel een beetje klaar mee. 3,5*.

Op vakantie (en taalcursus) naar Barcelona en wat neem je dan mee? Dit boek dan maar, om een beetje in de sfeer te komen en blijven (wel in vertaling want een krant lezen lukt wel maar aan de literatuur in het Spaans waag ik me nog niet). De kerk zelf heb ik later in de week nog bezocht. Een onopvallend ding eigenlijk, vrij kaal en van binnen vrij leeg, zeker als je dat vergelijkt met de Catedral van Barcelona die veel rijker oogt vol goud en meer schilderingen en beelden en een prachtige koorgang. Niettemin wel een boeiende kerk omdat deze in slechts 50 jaar is gebouwd en daardoor stijlvast is en echt een voorbeeld van Catalaanse gotiek uit die periode.

Dit boek speelt rond die periode van de bouw en deed ergens vaag denken aan Pillars of the Earth, al hangt de bouw er nu een beetje bij vooral. Uit het nawoord blijkt dat de schrijver ook wel enig onderzoek heeft gedaan en je krijgt wel een aardig beeld van de stad en haar mensen en haar uitdagingen in die periode. In het dagelijks leven is (en was) auteur Falcones advocaat en dit boek lijkt meer een hobbyproject ernaast. Dat heeft wel mijn sympathie. Punt is alleen dat het boek nergens echt bijzonder is met vlak taalgebruik en behoorlijk platte personages die weliswaar veel meemaken maar waar ik als lezer me nergens verbonden voelde. Dit las meer als een doodse lange samenvatting. Op momentjes komt er wel wat sfeer doorheen maar echt leven gaat het Barcelona van toen nooit.

Jammer, want het eerste hoofdstuk is wel vrij sterk en indringend (met die verkrachting en het gevoel van angst voor de adel) en zo zitten er wel enkele stukken in die wel indruk maken. Ik denk aan de afranseling van de Moorse slavin. Maar dat soort momenten zitten er veel te weinig in. Een en ander leest wel soepel weg en echt echt vervelen deed ik me niet maar dat is dan ook alles. 2,0*.

Ik wist dat ik deze ooit jaren terug bij Albert Heijn had gekocht, nadat mijn werktijd erop zat. Geen idee, soms weet je dat soort dingen nog. Ik pakte dit boekje maar eens uit de kast en vond het bonnetje er zelfs nog in, in 2007 al aangeschaft blijkbaar. Ik heb in ieder geval weinig gemist al die jaren.

Ik heb echt geen idee wat de schrijver nu wilde. Hij komt met een aantal inzichten, ofzo, maar daar blijft het bij. Het zijn niet eens echt levenslessen, dan had ik het nog begrepen. Maar men brengt dit alsof het om de messias gaat, maar daar kon ik nooit in meegaan. Waar het om draait zijn inzichten hoe de huidige wereld verandert, en dit is eeuwen terug al opgeschreven, aldus het boek. De personen in het boek knikken allemaal instemmend, maar nergens wordt verteld waaraan je dit in de huidige wereld kan zien. Nu staat hierboven wel een review van Dustyfan die blijkbaar wel hierin werd meegenomen, maar ook daaruit kan ik niets halen. Je hebt het, of je hebt het niet.

Maar als dat nog in een spannende thriller is gezet, dan kan het nog genietbaar zijn. Maar ook dat niet. Dit is vreselijke slecht en futloos geschreven. Het is niet eens een boek. In het begin hoort de hoofdpersoon dat hij zelf maar alle inzichten dient te ontdekken, ook al kan iemand ze alle geven. Vervolgens komt hij in elk hoofdstuk iemand tegen, die voelen direct aan dat ze hetzelfde zoeken, en die ander is al verder en vertelt rustig dan het volgende inzicht of geeft een kopie zodat de hoofdpersoon die zelf kan lezen. En die begrijpt alles direct. En ondertussen maakt met in Peru jacht op hen. Dat doet Dan Brown trouwens ook, met mensen die zomaar gaan praten om informatie aan de lezer over te brengen, maar dat zijn op zijn minst nog boeiende kunstgeschiedenislessen. 0,5*

Ik las dit boek en dacht vooral: ik heb dit allemaal al eens gelezen. Ik miste een beetje urgentie. Ongetwijfeld zal er veel autobiografisch zijn maar waarom moet ik (lees: een derde) dit lezen? In NRC (geloof ik) las ik in de review iets over 'tussen de zinnen doorlezen' en dat er in de witregels meer staat dan in de regels zelf. Die dingen lees ik vaker en eerlijk gezegd word ik daar ook wat moe van. Zeg je wat je te zeggen hebt en laat mij als lezer niet gissen (ik lees dan reviews die zeggen dat je als lezer precies weet wat er speelt, maar die recensent zegt niet wat er dan zo duidelijk is en mijn brein werkt zo dat ik dat niet eruit haal). Is dit slecht? Niet per se. Het werkt zit op zich wel knap in elkaar maar mist simpelweg voor mij te veel, vooral wat betreft sfeer. 2,0*.

Wel aardig dit late werk van Tolstoj. Sowieso een verhaal en omgeving die niet vaak voorkomen. Ook mooie sfeerschetsen van het leven aldaar en de natuur (je ruikt het mos gewoon) die gewoon van hoog niveau zijn. Maar daarnaast is dit ook een onaf werk, zo voelt het althans. Er worden wat lijntjes uitgestippeld, wat personages opgevoerd, maar het is allemaal half werk. Daarnaast is het rommelig geschreven, al kan dat ook aan de vertaling liggen met veel komma's , enkele typefouten en die gewoon niet altijd even goed leesbaar is. Maar de opbouw die wel echt van Tolstoj komt is dat ook. 3,0*.

Gelezen n.a.v. de nobelprijs. Het boek is zeker niet slecht maar net wat te bevreemdend om voor mij echt overtuigend te zijn. Maar ook om echt duidelijk te krijgen wat de schrijver wil. Dat mensen die niet in het keurslijf passen van de maatschappij al snel verstoten worden? Allicht, maar dat had ook minder absurd gekund want zeker het derde deel is me toch wat te gek.

De droge stijl leest ergens wel prettig maar zorgt ook voor een zekere afstand. Door steeds van perspectief te wisselen (elk deel een eigen persoon door wiens of wier bril we kijken) krijg je een breder en constant ontwikkelend beeld van de hoofdpersoon maar toch is het allemaal iets te absurdistisch om die vegetariër te leren kennen laat staan te begrijpen.

Dat er ongetwijfeld ook wat maatschappijkritiek in zit die voor Koreanen veel beter te begrijpen is werkt ook niet mee want die laag ontbreekt voor mij als Nederlandse/Westerse lezer. Ik heb wel het woord mongolenvlek geleerd dat blijkbaar en bestaand woord is. 3,0*.

Best een aardig werk dat enerzijds goed de sfeer van zo'n vakantie neerzet, mede door te focussen op een enkele dag en die sfeer daaruit te laten komen maar anderzijds net iets te veel wil en iets te veel plot kent her en der (inclusief vechtpartij) waardoor geen van de thema's daarmee echt goed wordt uitgewerkt. Mede door de beperkte dikte blijft dit werk iets te oppervlakkig.

De plot hierboven is een beetje misleidend want het gaat niet alleen om het zien sterven maar ook het verstoppen van dat lichaam, sowieso een ongelukkige keuze wat mij betreft en niet geloofwaardig. En aan het einde geeft de hoofdpersoon zichzelf aan en vroeg ik me af: was dit een schudgevoel (maar dat is dan niet heel sterk naar boven zoals het de schrijver niet altijd lukt om die psychologie goed te verwoorden) of hadden we weer eens te maken met een onbetrouwbare verteller en heeft hij die jongen gewoon vermoord? Niettemin, dat einde irriteerde me vooral. 3,0*.

Blijkbaar valt dit onder healing fiction, boeken met een positieve inslag om je goed te voelen, iets typisch uit Oost-Azië. Maar ik zag vooral dat het Japans was en de plot leek me wel boeiend genoeg, wel het soort van verhalen waar ik van kan houden. Eigenlijk is dit een verhalenbundel met vier kortverhalen (de plot slaat op de eerste) waarbij al die personen gaan eten in het restaurant om zo met overleden mensen te kunnen praten. Duidelijk een soort magisch-realisme.

Enfin, vier verhalen dus waarvan de twee eerste erg fijn zijn met een mooie optekening van de levens van de personages waarin in weinig tekst hele geschiedenissen worden verteld. Knap gedaan en aangenaam om te lezen. De twee andere verhalen zijn eigenlijk hetzelfde maar die wisten me simpelweg niet echt te boeien. 3,0*.

Aan het eind heeft Garschagen een hoofdstuk over journalistiek in China en dan vooral zijn eigen ervaringen als buitenlandse journalist. Dan heeft hij het ook over de moeilijkheden en hoe hij soms namen verbasterd heeft, personen samenvoegde en verhalen combineerde om zijn bronnen veilig te houden. En toen dacht ik, verrek, is dit die man door NRC eruit gezet is? Ja dus. Dat maakt dat je ineens twijfelt aan alles.

Nu is het wel dat veel van wat hij schrijft wel te checken is en in lijn is met hetgeen ik meer lees over China. Heel diepgravend en vernieuwd is dit ook niet, maar nog interessant genoeg en af en toe met net wat andere invalshoeken zodat je toch iets nieuws leert. Verder houdt Garschagen van het persoonlijke verhaal maar dat interesseert mij minder en in het licht van zijn ontslag is dit achteraf dus ook zeer twijfelachtig. Vooral omdat hij niets zegt over zijn ontslag verder. Niet dat het per se moet in een boek, maar toch. 3,0*.

Ik kreeg dit boek (en een vervolg) van de moeder van m'n vriendin voor Kerst. Zij is coach en gaf aan dat deze filofosie in dit boek voor een groot deel de hare is en dat wilde ze me zo geven. In ruil heb ik haar een kleine bloemlezing aan Russiche literatuur gegeven. Dus elkaar iets geven dat bepalend in ons leven is en iets over onszelf zegt, daar kwam het op neer. Dit deden we zonder dat van elkaar te weten want de cadeautjes waren volledig naar eigen vrije invulling.

Enfin, het boek zelf dan. Het is niet per se een goed geschreven boek. Stillistisch nogal simpel en elk gevoel wordt volledig uitgekauwd aan mij als lezer opgediend. Ik kan er zelf niks meer van maken, de fanstasie wordt nergens geprikkeld. En het hoofdthema over vergeving zoeken is aardig, maar vond ik niet heel sterk.

Wel is dit boek een aardig inkijkje in te leven van mevrouw Eger, van het leven van de Joden in het Hongarije/Slowakije van de jaren 40. Ook de Holocaust wordt helder verwoord maar ook wat afstandelijk. Ondanks alle verschrikking leest het wat zakelijk allemaal (en misschien ook niet zonder reden). Maar ook daarna blijft het boek wel genoeg interesseren met een prima beeld inzake emigratie naar Amerika en vooral het laatste deel waar Eger veel voorbeelden uit haar praktijk benoemt en hoe ze de problemen van mensen oploste, dat is simpelweg enorm boeiend en zorgt voor een goede voldoende al met al. 3,5*.

Niet bijzonder. Aardige schrijfstijl, psychologie en dat kortverhaal in het midden van het boek, maar overall niet overtuigend en nogal saai. 2*

Overbekend verhaal, maar toen het geschreven werd uiteraard origineel. Een mooi, sentimenteel verhaal, met de bekende moralen, en met een goed hart. Maar helaas zitten er enkele trage passages in, wat zelfs saai genoemd mag worden.
Ook stillistisch is het niet altijd even goed of prettig. Beschrijvingen van plaatsen en personen is mooi gedaan, in lange zinnen, met heel veel opsommingen (daar hou ik van als dat goed is verwerkt), maar ook veelal heel veel vage zinnen. Nou ben ik geen native english speaker, maar zo slecht is mijn engels nou ook weer niet. En toch had ik al te vaak dat ik delen moest herlezen om de zinnen en situaties te begrijpen, wat de snelheid en de leesbaarheid niet bepaald diende(ik vraag me dan ook af of dat in de vertaling ook zo zou zijn).
Ook vond ik het verhaal zelf weinig subtiel. Scrooge was wel heel snel veranderd van vrek en harteloos lijkend man in iemand die overal in mee wilde gaan en direct inzag wat hij allemaal fout deed. Geen al te beste vertelkunst.
Maar verder wel meer dan mee vermaakt, dus ruime voldoende.

M'n vierde van Camus, en ik kan duidelijk stellen dat ik meer liefhebber ben van de romancier en verteller Camus dan van de denker en filosoof Camus. Dit werkje heet een verhaal te zijn maar lijkt gezien de opzet (een opzet die ik niet heel overtuigend vind overigens) eerder een stukje filosofie, en die van Camus boeit me simpelweg niet. Dat viel me ook al op in De Pest, waar die stukken alle het minst interessant waren.
De beschrijvingen die tussen al die lappen filosofie zitten, van de Zuiderzee of het weer, zijn direct stukken beter, maar erg dun bezaaid. Ook zit het denkwerk van Camus vol aforismen die wel intrigeren, maar nergens onderbouwd lijken en daardoor wat simpel overkomen en ook gewoonweg irriteren. Zoals hierboven als geciteerd: Iedere werkelijke intellectueel verlangt er heimelijk naar gangster te zijn en alleen door brute kracht over de mensen te heersen. Maar ook dat slavernij nodig is, omdat men wil heersen en geheersd worden (of iets van die strekking). In feite is dat gewoon leeg gelul.
Verder tussen al die leegheid zit nog wel een aardig portret van een mens, alleen te ver verstopt om er echt leesplezier uit te halen. De stijl maakt dat het nog prettig wegleest en door de beperkte dikte slaat verveling niet toe. 2,5*.