Ik zag dit boekje staan bij toeval in de bieb. Ik verwachte niet direct een nieuwe Anna Karenina maar de titel is dusdanig bekend, ook als uitdrukking inmiddels, dat ik wel dacht: dit is een kort werkje dus laat ik dit ding eens lezen. Puur om te zien waar dit nu allemaal om ging.

Wat direct opvalt is dat deze bundel uit 1989 komt maar evengoed van 2005 of drie dagen terug had kunnen zijn. Ik denk dat 95% van verhalen universeel is en nu nog steeds geldt. Die overige 5% is ook universeel maar speelt heden ten dage wat minder. Ergens wel een kwaliteit, dat je zo de universele thema's weet te raken. En Kroonenberg noemt het beestje gewoon bij de naam, zonder vies te doen, plastisch haast. Dat maakt het verder geen goed boek.

Soms (of eigenlijk best vaak) echt nikserige columns over bijvoorbeeld het zinnetje 'ik hou van je', vaker echter columns waar Kroonenberg wel duidelijk een goed oog heeft maar uiteindelijk er weinig mee doet. het blijft bij benoemen en herkennen, zoals over het kaal en dik worden, maar het tekstje zelf mist dan een leuke inslag of humor. 2,5*.

Zie ik deze ineens liggen bij de Sprinters in de bieb (tweede druk blijkbaar, nooit geweten dat dat sprinters werden), en ondanks dat twee andere werken van Voss me niet echt bevielen, heb ik hem toch nog een kans gegeven. En zowaar, dit is wel zijn beste werk wat ik gelezen heb. Schreef ik bij De Derde Persoon dat Voss veel woorden gebruikt en nodig heeft om sfeer te creëren maar het daardoor nooit lukt, nu probeert hij dat juist niet en laat dit voortkomen uit de personages en situaties en dat werkt een stuk beter. Om bij hiphoprecensies van de hoofdpersoon te blijven, Kendrick Lamar probeerde dat ook, om zijn laatste plaat een meesterwerk in geluid en thema's te maken, maar komt daardoor minder oprecht over dan zijn vorige album, wel een meesterwerk. De stijl is sowieso lekkerder, met wat meer ritme en zinnen die beter lopen waardoor dit prima te lezen is. Ook komt er af en toe een leuke observatie langs. Daarnaast zijn enkele losse scènes die goed werken en juist zo'n mooi beeld schetsen (met die taarten in het trappenhuis).

Het jammere is dan wel de hoofdpersoon zelf. Die hoofdpersoon zelf zegt overigens steeds iets unieks te willen schrijven, iets dat Heerma van Voss zelf weer niet doet. Een wat verwrongen hoofdpersonage waarvan nooit helemaal duidelijk wordt dat hij wat heeft, behalve dat hij niet helemaal goed is en zich geen staande weet te houden in sociale situaties: dat kennen we van wel meer (vaak zelfverklaarde) schrijvers. En ik heb daar dan ook niet zoveel mee. Vooral omdat nooit helemaal duidelijk wordt wat die persoon heeft, als het al een echt ziektebeeld is. Iemand als Raskolnikov had overduidelijk hoogmoedswaanzin, wat deze Olding heeft: geen idee. Ik vind het eerder een psychopathische lapzwans. Maar wat het ook zij, ik kan daar gewoon moeilijk in meegaan en stoor me er ook licht aan. Niettemin door de goede aspecten wel een voldoende: 3,0*.

Ach ja, de Alchemist. Hier hoor ik vaker mensen over, dat het zo'n mooi werk is. Viel dat even tegen. Op een enkel moment na zit dit werk vol quasi-filosofische beschouwingen en wijsheden die mij nooit van mijn stoel doen blazen. Geneuzel in de kantlijn is het, meer niet.

Nu kiest Coelho ervoor dit als een soort sprookje te verpakken, als een Bijbel of geloofsboek haast. Het beetje plot dient enkel om zijn ideeën te spuien. Dat is niet erg, maar dan moet de inhoud wel gaan aanstaan. Dan moet ik daar wel door geïnspireerd worden of het moet op zijn minst intrigeren. Nu krijg je een verhaal dat je nooit helemaal weet te pakken, zonder al dat wat ik in literatuur weet te waarderen als: mooie zinnen, psychologie en spanning -werkelijk alles verloopt wel heel gladjes zonder dat je maar enig moment kan denken dat er iets erg gebeuren gaat (daar is het het boek nu niet naar)-, terwijl hij hier gerust een meeslepend epos van had kunnen maken. Dan had je in elk geval meer om van te genieten.

Als voordeel heeft het wel dat dit een klein werkje is dat je eens tussendoor kan pakken en door die geringe lengte en redelijk soepele schrijfstijl verveelt het nauwelijks. Maar dat is dan het enige dat hiervoor pleit. 1,5*.

Dit boek is in een vorm waar ik wel meer en meer ben van gaan houden, mits goed geschreven. Dat laatste sowieso, in een stijl die ritmisch is en je meesleept en dwingt door te lezen en die je zo weer in het boek trekt als je dit ding oppakt na werktijd. Een verhaal van een postnatale depressie afgewisseld en gevuld met allerlei losse gedachten of verwijzingen naar verhalen, fabels, mythen, literatuur en wetenswaardigheden, steeds als het gaat om zwangerschap, geboorte en de relatie tussen ouder en kind. Het boek springt in zoverre heel veel kanten op maar blijft enorm in focus. Dit is ook een boek dat steeds beter wordt. Waar het in het begin nog even wennen is aan de stijl, daar wist ik op een gegeven moment niet meer los te komen. Dit is geen boek dat zoekt naar verklaringen (dat hoeft ook niet) maar vooral heel sterk iemands ervaringen rond een depressie sterk en raseerlijk op papier heeft gezet. 4,0*.

Er zit hier een paradox in voor mij. De hele discussie hierboven vind ik interessant, net als andere verhandelingen over dit werk. Dat maakt voor mij dat ik lezen over dit boek leuker en boeiender vind dan het lezen van het boek zelf. Terwijl dat boek zelf juist een sterke stijl heeft met veel korte stukken, aforismen en zinnen die je misschien wel stuk voor stuk hardop moet opdreunen. Stillistisch kan ik er weinig op aanmerken. Maar 300 bladzijden achter elkaar (al las ik dit werk in een maand of twee tijd) is te veel en juist de inhoud weet niet te boeien omdat deze enorm verstopt zit onder het abstracte ervan.

Ik las recent Livro do Desassossego - Bernardo Soares (1982) - BoekMeter.nl, Deels zijn er overeenkomsten met die vele korte zinnen, gedachten, aforismen et cetera maar dat werk kende nog ergens een plek in de realiteit met af en toe mooie bechrijvingen van mens, stad en natuur. Ik mis dat alles wel in Zarathoestra. het geheel is te vaag en te abstract. Ik snapte er weinig van maar wilde dat eerlijk gezegd ook niet. Toen ik jonger was las ik wel meer van Nietzsche maar hoe ouder ik word blijken filosofen als hij ook maar meningkjesschrijvers zonder echte onderbouwing die eigenlijk een bak onzin uitstorten waar mensen heel interessant over doen. Leuk om dat te lezen maar het boek zelf is dat allerminst.

Op een bepaalde manier intrigeert dit werk wel waardoor ik er ook geen heel laag cijfer aan wil geven. 2,5*.

De beste (en eigenlijk ook enige) grap die Claudia de Breij ooit heeft gemaakt is stellen dat ze cabaretier is. Voorts zingt ze weleens een liedje en daarin is ze aardig. En nu in de lijn van Haasse en Rubinstein schrijft ze een boekje over een troonopvolger. Hopen dat dat beter bevalt. En warempel ja, dit is (binnen de beperkingen van deze opdracht) best een prima tussendoortje. Verwacht niets diepgaands (verre van zelfs) maar De Breij probeert een beeld te schetsen van Amalia en haar leven. Door interviews, maar ook door een scherp oog. En dat doet ze goed. Leren we de echte Amalia kennen? Nee. Krijgen we een beeld, een kennismaking met haar, precies zoals het boekje moet doen? Ja, zeker wel.

De Breij kiest voor een boekje met een hele lichte toon in de ik-vorm geschreven over haar weekje met Amalia op pad. Dat kan worden gezien als egodocument maar het werk eigenlijk vrij goed in dit geval. Het is lekker speels en informeel opgeschreven, als twee vriendinnen bij elkaar. Is dit journalsitiek? Nee, maar dat pretendeert De Breij ook niet te zijn (in tegenstelling tot cabaretier). 3,5*

p.s. Ik vraag me wel af (in het boek wordt dit nergens duidelijk) waarom De Breij deze opdracht heeft gekregen. Want ze staat niet bekend als scrhijfster (i.t.t. haar twee voorgangers).

In 2013 schreef ik al: "Klinkt interessant, al vind ik Zwagerman vooral een boeiende spreker en niet zozeer een boeiende schrijver."

Nu 2025 ga ik een paar weken die kant op (naar de VS dus) en het leek me dan eindelijk tijd dit werk maar eens te lezen, het stond immers al jaren in de kast. Ook heel geschikt om elke dag een essay te pakken (of soms meerdere op een dag of soms dagen niet). En bij hetgeen ik in 2013 zei, daar blijf ik bij.

Dit werk bestaat uit twee boeken over Amerikaanse kunsten van de de oorlog (dat zegt hij niet maar ouder werk komt nauwelijks hierin voor), de dikste (ongeveer 3/5 van het geheel) is gewijd aan literatuur. De overige 2/5 is verdeeld over allerlei andere kunsten: film, muziek, popart, schilderkunst en fotografie. En dan komen muziek en film er nog bekaaid vanaf terwijl juist mijn interesse daar ligt.

En dat is voor mij het grootste manco. Zo bevlogen als verteller Zwagerman was, zo vlakjes is hij als schrijver. Ook al heb ik nog wel wat tips opgedaan (want er komt genoeg interessants) langs, vaak wist Zwagerman mij niet mee te nemen. Dat ligt deels aan mijn interesses die anders zijn en Zwagerman schrijft vooral over hetgeen hem boeit en hij kwijt wil, maar ik denk dat de prater Zwagerman mij vaker had weten mee te nemen in zijn enthousiasme.

De leukste delen voor mij zijn ook de delen die me meer zeggen. Dat zit vooral in muziek en film maar ook wel enkele schrijvers of enkele schilderijen, maar vaker gaat het over schrijvers (bekend en minder bekend) die mij minder zeggen. En de verdiepingen over specifieke boeken en andere kunst blijkt ook vaak leuker en meer te leven als je dat werk al kent (en er dan achteraf een bespreking van leest). En ja, van Amerikaanse literatuur ken ik weinig (en veel andere beschreven werk evenmin). Dat zegt allemaal niets over de kwaliteit maar puur over mijn interesse.

Het zijn wel echt essays waarin Zwagerman vaak een of enkele aspecten uit iemands leven pakt en niet een kleine biografie maakt die net zo goed als lemma op Wikipedia had kunnen fungeren. Dus een aanrader voor eenieder die hiervan houdt alleen mij wist het zeker niet altijd te boeien. 3,0*.

Ik weet nog toen Trump in 2016 verkozen werd hoe de media (vooral de traditonele media, ook wel als MSM aangeduid) totaal verbaasd waren. Waar ik dan weer enigszins verbaasd over was hoewel dat wel lag in een patroon dat media wel vaker niet echt de antennes goed leken te hebben afgestemd op het klootjesvolk. Denk aan Brexit, denk aan het EU-referendum. In ieder geval was afgelopen november er minder verbazing over.

Of dat nu daaraan ligt, of de specifieke situatie van De Vries maar zij probeert wel degelijk de Trump-stemmer te begrijpen en te duiden. En dat doet ze heel behoorlijk. Haar specifieke situatie is dat familie van haar woont in West-Virginia en de typische Trump-stemmer is: ooit Democraat (stemde nog Obama) maar om allerlei redenen in 2016 richting Kamp Trump gegaan. Als De Vries zich daarop focust is ze het best en is dit boek het boeiendst en voegt dit boek wat toe aan alle literatuur over dit land.

Verder is dit meer een persoonlijk relaas over haar werk daar, haar werk tijdens Covid etc. Niet onaardig maar ook met weinig nieuws en richting het einde komt steeds meer hier de nadruk op. Jammer. Per saldo wel voldoende. 3,0*.

Aardige bundel columns, waarin Van Rossem weliswaar vaak interessant is, maar helaas zonder die echte ironie die we kennen van hem op de tv. Diezelfde nuchterheid is er gelukkig wel.
Hij kiest om zijn columns per subject in te delen. Dan heb je wel veel soorten bij elkaar, maar de logica is soms wat weg. Zo is er een column waarin over Bush als president wordt gesproken, en even later dat hij of Gore de nieuwe president wordt. Daarnaast zou een chronologische volgorde ook meer inzicht geven in juist zijn ideeën over Amerika en de politiek door de jaren heen. Die is er ongetwijfeld, maar is nu niet te vinden.
Verder is Van Rossem redelijk mild. Iemand is een dom mens, maar werkt wel weer hard, een ander is een wat knorrig persoon, maar daar weer goed in. Bijna niemand wordt volledig afgebrand, op een enkele keer na de Republikeinen. En dat is juist waar Van Rossem zo goed in is,
Wel heeft hij leuke analyses en leerzame verhalen over Nixon, Reagan (die hij veel minder acht dan het algemene beeld) en Eisenhouwer.
3*

Van der Zijl is vooral een goede verteller, vooral hoe ze het kleine persoonlijke mengt met de loop van de geschiedenis en de grote wereldgebeurtenissen. Dit boek lees vooral heel fijn weg en je krijgt een stukje persoonlijk leven mee gedrenkt in de sfeer van geschiedenis. Maar ze zoekt ook heel nadrukkelijk naar de persoon die deze Prinses was, en dat lukt haar niet. Aan het eind is de hoofdpersoon een even groot mysterie als in het begin. Van der Zijl weet hier simpelweg niet genoeg de diepte in te gaan. Verder is zeker het laatste deel van het boek in alles een stuk minder interessant, zeker de stukken rond Bernhard die wel erg uitgebreid worden beschreven en de aandacht op zichzelf gaan eisen. 3,5*.

Van Veelen zegt genoeg leuke en boeiende dingen (soms heel klein, over een plaatsje waar Walt Disney zijn inspiratie vandaan haalde bijvoorbeeld) in dit boekje en onderwijl leer je als lezer nog wat over St. Louis en de omgeving. En het is ook vrij breed, inclusief een kort (en zeker niet belerend of zelfs maar veroordelend) portret van de Trump-stemmer. Zoals zoveel van zijn collega's bij NRC heeft Van Veelen ook een fetisj voor het leed van de zwarte medemens. Dat is zeker een onderwerp dat bij dit boek past en dat Van Veelen ook mooi verwerkt met de typerendheden van St. Louis, maar hij valt ook wel erg vaak in herhaling ermee. Verder af en toe wat irritant taalgebruik, met de pijnlijke (en graflelijke) term 'witte' voor mensen maar ook het 'tot slaaf gemaakte', een term die eigenlijk absurd is temeer slaven altijd 'gemaakt' worden, terwijl door steeds 'tot slaaf gemaakten' te gebruiken je hiermee impliceert dat er ook mensen slaaf kunnen zijn als een soort natuurstaat, dat ze er niet tot gemaakt zijn. Nouja, op zich doet het aan het boek niets af maar dit soort idiotie moet gewoon altijd worden aangekaart. 3,5*.

p.s. Opvallend trouwens, Van Veelen gaat aan het eind in zijn boek terug naar Amerika. In de verantwoording staat zelfs dat hij tweemaal is teruggegaan voor dit boek. Er staat niet in de verantwoording hoe die CO2 is gecompenseerd, maar dat lijkt me van wel. Zo'n uitgever als De Correspondent zal daarvoor wel zorgen lijkt me? Dat zou raar zijn. Een beetje alsof die andere opdrachtgever van hem, te weten NRC, luxe vliegreizen zou aanbieden of reclames ervan toelaat in de krant. Dat kan je je ook niet voorstellen. Gelukkig voor Van Veelen dat Shell nog volledig kerosine mocht leveren toen, met 49% minder zou dat toch gevaarlijk vliegen worden.

Ja, dit vond ik een mooi boek waarmee je heerlijk in het Napels van de jaren 50 kon verdwalen. Gewoon een goed verteld verhaal. Soms wordt iets te nadrukkelijk uitgelegd welke emotie de hoofdpersoon heeft, en is de schrijver net iets te belezen om echt te passen bij een jong kind, maar verder vind ik die stijl heerlijk. Het milieu wordt mooi neergezet, de sfeer is goed en de vele verhalen binnen het boek maken dat het altijd vermakelijk blijft. Ook de vele personages waren redelijk goed uit elkaar te houden. Wel was de rest, naast de twee meisjes, soms wat op de achtergrond. Wat mij betreft hadden die andere personen ook meer tijd gekregen want stuk voor stuk hadden ze boeiend kunnen zijn. Ik ben benieuwd naar de volgende delen. 4,0*.

Mooi, zeer mooi. Net een iets lagere waardering dan Cien Años de Soledad, vooral door het iets te slepende einde, maar verder haalt García Márquez een zelfde torenhoge niveau.

Het liefdesverhaal is an sich niet eens heel bijzonder, maar dat is slechts 25% van de aarde. Het is vooral de klasse van de schrijver die dit fantastisch maakt. Het zijn de mooie volzinnen met vele bijzinnen die het een enorm rijk boek maken, maar ook de rake beschrijvingen, het gevoel van de tropische hitte dat wordt gegeven, de beschrijvingen van het Colombia van die tijd, het inlevingsvermogen in de mens. Nu is het wel dat ik de jeugdige Florentino en Fermina net wat beter kan begrijpen - dit lijkt mij bij uitstek zo een boek dat je op 80-jarige leeftijd moet lezen- maar ook de latere leeftijden zijn prachtig neergezet. Dat alles is in een ongelooflijk knap vertelritme geschreven waardoor je prima lekker langzaam lezen kan om elke zin in je op te nemen.

Oké, niet elke passage is even fantastisch en zeker tegen het einde vloeide mijn aandacht wat weg, juist door dat kabbelende tempo, de genuanceerde maar vooral toch goede personages en gewoon mijn eigen spanningsboog. Op een gegeven moment had er een heel klein beetje pit in gemogen. Dat weerhoudt het net van de topscore, want de rest is echt van ongekende kwaliteit. 4,5*.

Na het eerste deel van de Napolitaanse romans ook dit oudere werkje maar eens gepakt, maar nogal een tegenvaller. De stijl is nog steeds prima- het boek is met een zekere waardigheid en sereniteit geschreven- maar het verhaal en de personages vond ik een pak minder interessant. Daarnaast focust Ferrante zich op verkeerde aspecten en wordt het boek vooral vervreemdend en met zaken waar ik gewoonweg veel minder mee kan. Een half boek lang gaat dit nog wel, daarna, als blijkt dat er geen verandering in komt, treedt bij mij de verveling toe. 2,0*.

Ik keek wel uit naar deze Houellebecq, al vraag ik me achteraf af waarom. Want enkel Serotonine vond ik echt goed, de rest variërend van matig tot aardig. En vaak boeken met goede ideeën die in romanvorm matig worden uitgewerkt.

Enfin, de Nederlande versie telt 570 pagina's met enkele pagina's mt plaatjes en veel witte pagina''s. Dus heel wat minder dik dan die 736 doen vermoeden. En ook niet groots. Dit is een vrij klein verhaal waar her en der wel wat typische ideeën de revue passeren zoals de ondergang van het westen, maar meer dan achtergrond is dat niet. Het boek draait echt om de familie rond hoodpersoon Paul - een zijplot over aanslagen waarmee het boek begint wordt 200 pagina's losgelaten en aan het eind komen ook geen antwoorden. Dat is ook wel wat er een beetje mis is met het boek, het geheel is nogal los zand en gaat niet ergens heen. De losse delen zijn vaak prima, maar niet als één roman.

Al met al is het boek lange tijd wel vermakelijk (en krijgt nog wel een voldoende vooral daarom), pas de laatste 100 bladzijden begint het wat te slepen. En sommige dingen doet Houellebecq goed zoals het beschrijven van walging voor andere mensen, soms humoristisch soms enorm herkenbaar. Maar personages blijven redelijk plat en karikaturaal. Dus als psychologische roman werkt dit ding minder. Als leesvermaak lukt het nog wel. 3,0*

Briljant in al haar eenvoud. Hoe eenvoudig, maar hoe goed, is het om dit verhaal te hebben met dieren. Alle dieren staan voor de reële personen, en worden zo metaforen voor de werkelijkheid. Boxer is de hardwerkende Rus (vrij omgezet naar Rutte's paradepaardje), Benjamin de oude garde, etc. Ook dat de oude en naburige heersers de mensen zijn, en hoe de varkens dan langzaamaan in mensen veranderen. In gedrag, en later ook in doen en uiterlijk. Macht corrumpeert, maar zo simpel als dat hier is neergezet, lukt maar weinigen.
Op een doodnormale manier laat Orwell zien hoe de revolutie in Sovjet Rusland zich voltrok. Hij toont tevens de gevaren van het onthouden van informatie, manipulatie en een domheid van het volk. Ook wel he niet willen zien door het stemvee. In Nederland zie je dat ook. Dat is geen verwijt, maar wel een constatering, die Orwell dus ook al zag zo een 70 jaren geleden.
Klein puntje van kritiek dan? Stylistisch is het niet heel bijzonder. Sommige zinnen zitten wel aardig in elkaar, maar ook maar een enkele eenvoudige woordvondst is niet te vinden.
4.5*

De openingszin is briljant, tijdloos en als het ware een duidelijke stelling. In de overige 1000 pagina’s toont Tolstoj het gelijk van die ene zin. En breder nog. Elke variatie op het geluk, het ongeluk en welk soort dan ook van het familiaire leven wordt getoond. En stuk voor stuk evengoed en even mooi beschreven.

Ik heb ook Dostojevski gelezen. Beide schrijvers hebben raakpunten, maar ook elk heeft zo zijn eigen stijl en goede punten. Misschien is Dostojevski filosofisch gezien interessanter (al heeft Tolstoj enkele geweldige passages over arbeid, moraal, etc), maar Tolstoj is de betere schrijver en veel genuanceerder.
In prachtige, goed geconstrueerde zinnen beschrijft hij het wel en wee van de bovenkant van de samenleving. De schijnheiligheid en achterbaksheid van die wereld wordt genadeloos bloot gelegd, en veroordeeld. Anna is na haar affaire nergens welkom en er wordt naar haar gewezen, terwijl elk ander daar geen haar beter is. Maar je moet blijkbaar in je rol blijven, om geaccepteerd te worden. Zo ook de discussies onderling in de salonkamers. Een goed gesprek ontstaat vanzelf, met een goed glas wijn en mooie sigaar, laat in de avond. Hier wordt men bij elkaar gedropt, en georkestreerd wordt een gesprek in elkaar gezet. Zoals het hele leven. En zoals later terecht wordt gezegd door Dolly, het gaat helemaal nergens over en leidt nergens toe.

Ook weet Tolstoj de emoties van personen prachtig te verwoorden, zonder veel overdrijving, maar precies zoals het is, met alle nuances daarbij. Hij weet werkelijk tot het diepste van de zielen van een veelheid van personages te kruipen. En dat aantal is zeer groot. En hoe Tolstoj het heeft gedaan, -want ondanks de veelheid aan personen, met elk vijf verschillende namen- éénieder is te onderscheiden en constant weet je als lezer wie wie ook alweer was, zonder eerst even terug te bladeren. Zeer knap.
Ook inhoudelijk zijn er sterke punten. Een veelheid aan ideeën komt langs, waarvan sommige pas 40 jaar later werkelijkheid werden. Te denken valt aan de arbeid op het platteland, de verschillen met Europa in de industrie en haar arbeiders, de communes op het platteland, en ga zo maar door.

Dit alles in een prachtig decor van een 19e eeuws Rusland, alles even beeldend verwoord en even groots neergezet. Je ziet de paarden langslopen, je voelt ofwel de kou, ofwel de hitte en leeft werkelijk mee met een Darja Aleksandrovna, een Levin of Anna zelf.
Ook toont Tolstoj prachtig de verschillen tussen Stad en Land, ofwel onrust en rust, en de verschillen tussen Moskou en St. Petersburg, en hun adel. de trein tussen beide steden speelt ook een prominente rol. Niet enkel voor het verhaal zelf, maar ook als motief voor vooruitgang en verschillen tussen genoemde zaken.

En dat dus 1000 pagina’s lang. Nergens verveelt het boek, het verschilt enkel tussen goed, zeer goed en ronduit subliem. Enkele prachtige passages zoals het hooien, de dood van Anna, de bekering van Levin, de tijd in Zwitserland, de eerste volle 100 bladzijden, en ga zo door. Kortom, één van de beste boeken die ik ooit heb gelezen, en waarschijnlijk ook één der beste ooit geschreven.

Ik schreef al bij andere werken van Van der Zijl dat ik haar stijl erg prettig vindt als ze bepaalde levens schetst door deze heel mooi in de tijd te plaatsen en ondertussen ook wat over die periode te vertellen. Een kleine geschiedenis en een grote geschiedenis samen zonder te vervallen in allerlei oninteressante gebeurtenissen. Dus ik had wel zin in dit boek, temeer enkele reacties die ik las.

Nu wel, het is zeker een goed boek maar wel veel meer biografie dan ik had gehoopt. Leuk eens gelezen te hebben maar met als zoveel personen heb ik ook bij Annie MG Schmidt niet het gevoel dat ik al die details uit haar leven hoef te kennen. Simpelweg boeide me dit boek niet echt. Neemt niet weg dat dit ding goed is geschreven en Van der Zijl weet heel aardig de persoon Schmidt te duiden en vertelt helder. En ik heb daar echt wel leren kennen als persoon maar ook wat ze zoal gedaan heeft in haar leven. Wel vond ik de vele lappen tekst geschreven door Schmidt zelf die Van der Zijl er steeds tussen zet erg irritant want haar verhaal loopt zo niet lekker door.

Dus dit werkje is al met wel door te komen maar het doet me weinig allemaal. 3,0*.

De eerste roman die ik lees van Ditlevsen (na 4 andere werken) en ook duidelijk het minste werk. Personages gaan niet leven, vervelend geschreven soms en hoewel het deel in de kliniek aardig verwoord wordt en vooral hallucinaties goed verwoord worden houd ik simpelweg daar niet zo van, dat ik als lezer niet weet wat echt is en niet (hoewel langzaamaan ik wel doorkreeg dat voor lange tijd we met die hallucinaties te maken hebben). Boekje leest nog wel soepel weg. 2,0*.

Uitermate vermakelijk, soms inspirerend, altijd aanzettend tot nadenken, maar niet altijd even sterk voor 4,5 of 5 sterren. Nietzsche komt met veel argumenten tegen het Christendom, voornamelijk theoriën, denkwijzen over hoe de Kerk en de priesters macht willen behouden, en daarvoor zorgen. Hij valt hiermee een beetje snel het verhaal binnen, ik miste een inleiding waarom zij dat willen of doen. Hij veronderstelt impliciet dat het zo is. Eveneens is er niet altijd een lijn te vinden in zijn verhaal, en niet altijd is hij geheel te volgen (al kan dat liggen aan de vertaling, die niet altijd even goed was)
Maar het maakt het niet meer vervelend om het betoog te lezen. Allereerst is het vermakelijk, en ook interessant. Nietzsche weet ook styllistisch een hoog niveau te halen, met begrippen, zinsbouw, en vele synoniemen. Zeer rijk dus.
Ook zijn veel van zijn gedachten wel te volgen, en zijn er goenoeg die bijdragen aan zijn betoog. Het komt inhoudelijk ook sterk over. Hij dringt werkelijk door tot de grondgbeginselen van de Kerk, ontleed deze, en laat ze genadeloos hard vallen (Retorisch vooral). Mits je even meegaat in zijn gedachte dat wat hij zegt ook werkelijk zo is (dat zijn theorieën tegen de waarheid aan zitten).
4*

Ik heb het genoegen niet Oud Grieks te kunnen lezen, en dat zal zeker een dimensie extra geven, maar ook in een goede vertaling is er genoeg moois te lezen.
Het verhaal leent zich voor de tragiek, en geeft ook nog enkele lessen en bepaalde levensvragen mee. Waar dient men voor te kiezen, waar dient men naar te luisteren zijn er twee van.
Maar daarnaast is het verhaal zelf heel mager. Nu begrijp ik dat Sophocles enkel het gesproken woord kan gebruiken (en dat doet hij verdienstelijk, want je komt alles te weten via het gesprokene zonder dat het gemaakt lijkt), maar je krijgt als lezer 5 korte gedeelten uit een toch tragische geschiedenis. Meeleven lijkt er in dat geval soms niet helemaal in te zitten, omdat er nogal kort door de bocht wordt gegaan.
Maar goed, in andere gedeelten was dat medeleven er weer wel: het is dus enkel geen heel groot meesterwerk, maar wel een uistekend toneelstuk.

Wel aardig. Vooral de eerste 20 pagina's als de geschiedenis van John en Jeanne volledig wordt verteld. Dan komt de verteller Giphart naar boven en dan is hij echt op zijn best. De delen daarna draaien meer op gevoel, eerst op verdriet en daarna op feelgood. Wel leuk om te lezen, maar echt stukken minder. En het feelgood ging er net iets te ver over (iets waar Giphart wel vaker last van heeft overigens). 3,0*.

Na een herkansing voor Thomas Heerma van Voss, die me niet tegenviel, ook Vann maar ééntje gegeven. Ik kende alleen Dirt van hem, maar die beviel me helemaal niet. Deze Aquarium lijkt op momenten er wel op, maar in veel mindere mate, dus is dit boek erg genietbaar op momenten.

Of Vann echt wat wil zeggen met dit boek weet ik niet. Er komen wel een aantal thema's langs, vooral binnen het familiaire gebeuren, maar Vann lijkt me in de eerste plaats een effectschrijver, die de lezer wil behagen of juist beangstigen,maar zo wel weet te vermaken. Ook hier komen vele rauwe harde scènes in voor die er best hard in komen. En gelukkig duren ze niet te lang om mijn aandacht te verliezen. Dan nog kan ik niet helemaal maegaan in de psychologie van de moeder (daar heb ik veel vaker last van, met verwrongen personen) maar het lukt Vann wel dit te beperken. Sterker, we krijgen veel ellende, maar uiteindelijk ook gewoon een happy end. En dat einde past uitstekend. Verder is de stijl passend kort en strak, al heb ik liever wat langere zinnen. Verder wordt er knap een wat claustrofobische sfeer neergezet net als dat de levens van Caitlin en haar moeder goed helder worden neergezet, zonder dat het echt een dik boek is. Dat is gewoon goed schrijfwerk. 3,5*.

Aardig werkje. Niet echt iets nieuws onder de zon, al is het wel fris hoe open Corstius is over mensen die tegen hem wil praten als BN'er. Dat dit zich alles op één locatie afspeelt maakt het werk in elk geval een mooi geheel. Verder prima geschreven en leuk eens gelezen te hebben, maar dat is het wel. 3,0*.

Uitgelegd aan mensen met geld. Ik heb dan geen geld denk ik want ik leerde hier weinig. Het boekje leest vlot weg en is op zich prima opgebouwd maar brengt niets nieuws. En soms speelt hij te veel en makkelijk slachtoffer. Hij komt zelf uit een slecht en arm milieu en zit maar te beklagen hoe hij daar last van heeft. Nou kom ik zelf ook niet bepaald uit een rijk gezin (althans niet in de jaren 90 toen ik opgroeide) en mijn moeder al helemaal niet maar ik herken maar weinig van zijn gezanik daarover en welke tegenslag hij allemaal wel niet had. Richting het eind als hij zijn eigen ervaringen vertelt en hoe hij die gebruikt ten op zichte van mensen die kennis vergaren via studie en hoe zijn praktische oplossingen beter werken wordt het boekje wel interessanter. 3,0*.

NB: Nadat ik dit had gelezen kwam ik op X langs een discussie rond Tim 'S Jongers waarin hij even wilde deugpronken, de christenen wel durfde weg te zetten en mensen op een vervelende arrogante manier benaderde terwijl hij inhoudelijk helemaal werd ingemaakt. Misschien zegt dat wel veel meer over hem en misschien ook wel over veel uitdagingen waarover hij zo klaagt. Dat die niet lagen aan zijn afkomst maar vooral aan zijn persoon.

Dit boek intrigeerde me altijd vanwege de titel, een wetsartikel. Ik had dit boek al sinds mijn rechtenstudie (dat was de jaren na verschijnen van dit boek) op het netvlies had staan, mede door tips vanuit de studie inzake dit boek. Maar goed, de jaren gaan voorbij. Het enige andere boek dat ik van hem las vond ik niets, hij is een irritante columnist en hetgeen gebruiker Slowgaze allemaal beschreef bij Euforie hielp ook niet mee. En toch, na jaren begon die titel toch weer te trekken en heb ik het boek gehaald. Het viel me niet tegen.

We krijgen een boek door de ogen van een verdachte en we krijgen ook een nogal onbetrouwbare verteller zo wordt al snel duidelijk. Dat doet Weijts wel prima doordat je als lezer dit gaandeweg meer merkt tussen de regels door en niet omdat hij er zo de nadruk op legt. Ook de indeling in de twee leden van het wetsartikel werkt aardig. Dat wetsartikel stelt in lid 1 iets over wat stalking inhoudt en in lid 2 dat het enkel strafbaar is als er aangifte wordt gedaan (even plat gezegd). Deel 1 van dit boek gaat over wat er is gebeurd en deel 2 meer over de zaak daarna en de aanklacht, al loopt een en ander wel in elkaar over en dat onderscheid had nog strakker gemaakt kunnen worden.

De stijl is een beetje pocherig, al past dat wel bij de hoofdpersoon. Die gozer wordt er nog vervelender van. Overigens maakt Weijts ook fouten met het nogal bloemrijk beschrijven. Zo stelt hij iets over de eerste midzomernacht van de nieuwe eeuw. Het boek speelt dan echter medio 2020, het is dus de laatste midzomernacht van de vorige eeuw.

Het boek wordt richting het einde wel wat minder interessant. De spanning is er ook een beetje af en de prik ook steeds meer. Naar boven afgerond toch wel 3,5*.

Ik heb dit boek na een bladzijde of 70 weggelegd en onthoud me dan ook van stemmen (dus kameraad eRCee kan weer gerust ademhalen).

Dit boek trok me simpelweg niet. De personages boeiden nergens, die lange zinnen leken vooral geschreven om ze maar lekker lang te laten zijn en echt bijzonder vond ik dat nergens en er zat echt niets in waarvan ik dacht: zo. Uit de reviews en verhandelingen over dit boek kreeg ik het idee dat de rest van het boek vooral rond de personages en hun intermenselijke relaties zou draaien en zolang zij me niet boeien doen hun zielenroerselen en handelingen dat ook niet. Ik had geen zin om nog 500 dichtbedrukte pagina's hiervan te lezen.

Allicht was het mijn stemming en moet ik over een jaar of twee nogmaals dit proberen. Maar ook een ander werk dat ik ooit las van Marías beviel me nauwelijks. Dus ik denk dat ik het erbij laat.

Buster Keaton was een komiek die zijn smoel altijd volledig strak hield. Grunberg schreef ooit ook een boeiende bundel over film met als titel Buster Keaton Lacht Nooit. Hij is er bekend mee. Met dit boek De Asielzoeker doet Grunberg eenzelfde soort iets. Iets volstrekt absurds vertellen maar met een uitgestreken gezicht alsof het allemaal volstrekt normaal is. Dat kan volledig misgaan, maar Grunberg kan wel geweldig schrijven. Vooral is hij een meester in dialoog. Waardoor dat absurdisme, vooral door de apathische hoofdpersoon, bijna geloofwaardig wordt, maar in ieder geval enorm geestig. Vooral twee hoofdstukken halverwege op het bureau en daarna tussen man en vrouw na de aanval op een sekswerker en de gevolgen daarvan zijn echt fenomenaal goed. Dat niveau wordt zeker niet overal bereikt, maar ik heb me echt kostelijk hiermee vermaakt.

Dit boek werd steeds wat minder, erg jammer. Het begint dus wel prima, met een aardig beeld op het leven van enkele armelui, de sfeer in het gebied waar ze wonen komt goed tot leven, de eerste ontmoeting tussen de hoofdpersonen en enkele vermakelijke scènes (zoals het huwelijk en de tour door het Louvre). Maar juist het stuk rond de neergang (vanaf de helft ongeveer) is een pak minder boeiend. Vooral, voor mijn gevoel, erg herhalend. Dat stuk duurt 250 pagina's maar na iets van 50 bladzijden wist ik het wel. En hoewel langzaamaan de aftakeling steeds erger wordt, blijft Zola wat afstandelijk waardoor dit ook nooit echt ging leven. 3,0*.

Een collega had het over dit onderwerp en raadde dit boek aan. Ik zei: hij is bij mijn bieb maar staat onder de jeugdafdeling. Dat vond die collega wel gek. Boekje gehaald en inderdaad, dit is wel echt voor de jeugd. Bleek ik een compleet verkeerd boek te hebben, het andere boek op deze site had ik moeten hebben.

Enfin, inhoudelijk niet onaardig verder en zeker goed uitgelegd allemal maar echt met een veel te kinderlijk toontje. Dat is een gekke mix. De inhoud is meer voor 16-jarigen (want het boekje gaat best diep op sommige onderwerpen in) maar dit boekje lijkt geschreven voor 12-jarigen. En dat haalde bij mij ook wat leesplezier weg. De auteurs kwamen ook steeds met voorbeelden waarbij ik vooral het idee had dat men heel druk bezig was raakvlakken met de doelgroep te vinden maar dat niet echt hebben. 2,5*.