menu

Hier kun je zien welke berichten mjk87 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A van Abeltje, De - Annie M.G. Schmidt (1955)

0,5
Ooit op de basisschool gelezen, maar ik kon hier toen helemaal niets mee. Iets met een reis op een huifkar, maar zo duf, saai en oninteressant had ik het zelden gezien. Had de eerste Abeltje nog wel iets leuks, hier kwam de vaart echt nooit in. 0,5*

Aan de Kiezer - Jan Peter Balkenende (2006)

Alternatieve titel: Brieven van Jan Peter Balkenende

2,0
Dit boek was natuurlijk vooral bedoeld voor Balkenende zelf, om hemzelf op een voetstuk te zetten. Soms wel interessant, maar vaak nogal saai. En de titel is mij ook vreemd. De helft van zijn brieven gaat sowieso niet naar een kiezer, de andere helft ook naar bekenden en vertrouwelingen. De laatste brief, aan de klas van zijn dochter, vanwege de toekomst (en hoop, leuk zo aan het eind) was nog een aardige vondst. Maar om de parodie viel meer te lachen, al was dat ook niet altijd even goed.

Aanslag, De - Harry Mulisch (1982)

3,5
Heel ander werk dan dat ik normaal van Mulisch lees. Weinig filosofie op bepaalde dadendrang, maar gewoon een redelijk eenvoudig verteld verhaal. En hier zie je dan ook de schrijver Mulisch, met goed leesbare zinnen, een heel behoorlijke spanningsopbouw, een prima hoofdpersoon.

De verhaal opbouw is aardig, met eigenlijk slechts vijf fragmenten en een proloog. De meeste informatie wordt steeds in elk eerste hoofdstuk gegeven van een deel van het leven van Steenwijk, als brug door de jaren heen, en de rest is van belang voor de plot. En die stukken zijn uitvoerig beschreven, maar beslaan slechts een kort maar belangrijk fragment uit het leven van Steenwijk. Geen boek in de meest klassieke vorm dus. Ondanks dat het wat anders is dan een normale Mulisch, zie je wel zijn hand. Af en toe gaat hij dieper op vraagstukken in.

Al met al een prima leesbaar boek, alleen wordt het nergens echt bijzonder en ik mis daarnaast ook de typische filosofie van Mulisch. Dat is wat hem voor mij interessant maakt. Wel ruim voldoende, 3.5*.

Aarsrivalen, Scheldkarbonades en Terminale Baden - Ewoud Sanders (2005)

3,0
Wel aardig die werkje. Soms vind ik het een en ander wat ver gezocht of ben ik die fouten nog nooit tegengekomen (maar hé, je moet wel een heel boek vullen) maar ook al te vaak is het gewoon leuk om te lezen, vooral zo nu en dan stukjes eruit pikken en niet natuurlijk het hele werk achter elkaar. 3,0*.

Acht Jaar Onschuldig Vast: Mijn Verhaal - Julio A. Poch (2019)

3,0
Interessant boek, grotendeels dan. Poch vertelt ook veel over zijn leven en reilen en zeilen in de gevangenissen met veel details, en met Poch' nogal droge stijl is dat lang niet allemaal even boeiend. Het leest snel weg, maar daar is alles mee gezegd op die punten. Interessanter zijn de punten rond zijn zaak waarin hij in ieder geval in dit boek vrij duidelijk zijn onschuld weet aan te tonen, en je je afvraagt waarom mensen met een enorme tunnelvisie werken of dat er andere krachten meespelen (niet alleen in Argentinië, ook in Nederland lijkt er weleens een grote bezem door het OM en de ambtelijke top te mogen). Het is vooral bizar dat hij wordt opgepakt vanwege enkele verklaringen die jaren geleden al waren weerlegd, om vervolgens nog tijdens een proces van 5 jaar vast te moeten zitten. Of Poch die dodenvluchten heeft gedaan? Zeker weten doe je het nooit, maar juridisch bewijs was er niet. Allicht dat Poch er wel iets van wist (ik zou denk ik ook gewoon m'n mond hebben, ik heb ook een eigen leven) of er zelfs achter stond maar dat is geen reden voor vervolging. 3,0*.

Achter een Struik - Herman Brusselmans (2018)

0,5
Ik ken Brusselmans alleen van wat televisieoptredens waarin hij wel vermakelijk is, ook al speelt hij een typetje. Dit boekje is dan het eerste wat ik van hem lees. En geen idee of dit typisch Brusselmans is maar ik kon hier echt helemaal niks mee. Het is een rare absurde humor die mij niet ligt en verder inhoudelijk vond ik het nergens boeiend. Te veel personages en het lijkt een stream of consciousness want er komt me toch een bak onzin verder bij. Op den duur las ik steeds sneller omdat de hoofdlijn verder wel te volgen is, maar de details me geen moment interesseerden. Dit was echt vreselijk. 0,5*.

Achterhuis, Het - Anne Frank (1947)

Alternatieve titel: Het Achterhuis: Dagboekbrieven van 14 juni 1942-1 augustus 1944

4,0
Vorig jaar in Amsterdam naar het Achterhuis geweest onder het mom van: nooit geweest, wordt eens tijd en kom nu gratis binnen met mijn Museumkaart. Wat ik zag was een aantal lege kamers en wat stukken van de originele dagboekbrieven. Aardig eens gezien te hebben, maar meer ook niet. Diegenen die daarna lopen te roepen helemaal ondersteboven te zijn snap ik dus echt niet, want er valt vrij weinig te zien. Wel heb ik nog een versie van het boek gekocht, met plakkertje erin van het museum en heb die nog lang laten liggen, angst hetzelfde te hebben als met het museum, dat de legende groter is dan de echte kwaliteit. Maar dat viel me dus alleszins mee.

Want Anne Frank kan dus wel degelijk schrijven, is vaak boeiend, eerlijke en open, weet leuk de mensen te beschrijven en in haar eigen psyche te kruipen. Af en toe wat interessant filosofisch geneuzel, een heel behoorlijke en informatieve inkijk in het leven van onderduikers en ook gewoon vermakelijk. De stijl is prima en wat is het heerlijk een jong meisje nog volzinnen te kunnen zien schrijven. Het leukste is nog wel dat ik leer dat woorden als 'bakvis' blijkbaar toen al bestonden, ik dacht echt dat dat een fenomeen uit de laatste jaren is. Wel mis ik de echte emotie die tot de kijker wordt overgebracht, of de echte spanning, want dat lukt Frank nog niet. En heel briljant wordt het eigenlijk echt nergens. Ik ben dus niet ondersteboven of emotioneel helemaal geraakt, maar wel is het boek an sich van een niveau goed genoeg. 4,0*.

Achterkant van Nederland: Hoe Onder- en Bovenwereld Verstrengeld Raken, De - Pieter Tops en Jan Tromp (2017)

2,0
Matig. Dit boek is weinig diepgravend en focust zich op minder interessante algemeenheden. Het eerste stuk rond de sfeer in volkswijken geeft nog wel een heel aardig inkijkje, maar de schrijvers hebben na 20 bladzijden hun punt wel gemaakt en gaan te lang hierop door. Verder zijn dit veelal losse hoofdstukken die ook zo als longread in een Panorama hadden kunnen staan - het ietwat populaire stijltje zou daar ook wel bij passen. Maar al met al blijven de schrijvers heel erg aan de oppervlakte en blijft het bij het beschrijven daarvan, als je af en toe een krant leest geeft dit boek eigenlijk geen extra informatie. 2,0*.

Aeneis - Publius Vergilius Maro (-19)

Alternatieve titel: Aeneas

3,5
Het tweede grote Latijnse epos dat ik gelezen heb, na Ovidius' Metamorphosen. Ik vind deze Aeneas echter wel minder, dat zit op 3 zaken:
1) Zo'n groot verhaal als dit lees ik liever in echt proza dan deze prozaïsche literatuur. De Metamorphosen waren feitelijk allemaal kleine verhaaltjes aaneen en dan vind ik deze vorm veel beter passen.
2) Daarop volgend leest dit werk leest minder prettig. Vergilius strooit met heel veel namen, en juist in zo'n lang enkel verhaal zijn dat heel veel details zonder veel waarde die niet blijven hangen, maar vaak wel verwarren en nauwelijks boeien.
3) Dit werk is zeker in de tweede helft minder bijzonder qua verhaal. Het is een aaneenschakeling van gevechten die op den duur herhalend worden.

Maar dit werk is absoluut niet slecht. Zeker de eerste delen hebben een enorme rijkdom en zijn heel goed per dag en deel te lezen omdat het haast afzonderlijke en enorm voor zich sprekende verhalen zijn: de ondergang van Troje, Dido en Aeneas, de reis in de onderwereld, dat leuke hoofdstuk waar een soort van Spelen worden georganiseerd. Ook is dit soms echt wel mooi geschreven met veel sterke vergelijkingen die prachtige beelden oproepen en ook de stijl zelf is mooi, hoewel de Nederlandse vertaling wel minder klinkt (klinken ja, dit is bedoeld om te horen eigenlijk) dan het veel ritmischere Latijn. Maar die vertaling mag ik Vergilius niet aanrekenen. 3,5*.

Afgunst - Saskia Noort (2007)

1,0
Niet spannend, niet boeiend, zonder sfeer: gewoon slecht. Een dertien-in-een-dozijnverhaal, en uitdieping van personages komt uit standaardsituaties (oude relatie, geheime liefde, etc.) en gaat niet verder dan de gemiddelde teletubbie-aflevering. Het leest bijzonder snel, maar is nergens bijzonder of mooi beschreven. Ook nergens is enige sfeer te vinden, of spanning. De climax die komt is ook niet heel groot, ook niet heel slecht, maar dan heb je al 85 oninteressante pagina's gehad, waardoor ook dit niet je kan verblijden. De enige reden dat dit geen 0,5* krijgt, is dat de ontvoerder in de climax tenminste niet een geheel ander blijkt te zijn dan het hele verhaal gehad, zoals zoveel andere thrillertjes, al was dit wel redelijk duidelijk naar voren gekomen tijdens het verhaal,

Afuta Daku - Haruki Murakami (2004)

Alternatieve titel: After Dark

4,0
Zoals hierboven al meermaals aangegeven leest dit als een film. Geen actiefilm, maar zo'n één met alleen maar sfeerbeelden en wat lichte plot tussendoor. Bij films kan dat geweldig zijn, bij boeken vaak niet. Dit is een uitzondering. Subtiel is Murakami niet, maar hij heeft talent genoeg het toch mooi te brengen en de sfeer heel duidelijk naar voren te halen. Niet elke verhaallijn is even sterk uitgewerkt en tussen die jongen en het meisje vind ik de dialoog ook niet altijd geweldig, maar als geheel vond ik dit een vermakelijk en vooral heel fijn boek om te lezen en even lekker in te verdwalen. 4,0*.

Afzien - Mart Smeets (2018)

3,0
Typische Smeets weer, al heeft hij nu ook enkele langere verhalen en niet alleen een bundeling column-achtige stukjes. Het ene onderwerp is interessanter dan het ander, en Smeets legt af en toe een focus die mij minder boeit, zeker als hij de mens achter de sporter zoekt. Omgekeerd zitten er minder stukken over Amerikaanse sporten in waar ik sowieso minder mee heb. Leukste stukje is nog wel over het WK voetbal hoe in huize Smeets wordt gekeken en vooral over het niveau. Smeets begint nog met de goede ploegen maar brandt daarna het halve toernooi af, zonder overigens arrogant te worden. Eerder verwondering en teleurstelling. 3,0*.

Age of Miracles, The - Karen Thompson Walker (2012)

Alternatieve titel: Wij Waren Hier

2,5
Na laatst Op Zwart te hebben gelezen waarin onze aardbol stil is gaan staan, nu dit boek waarin de bol steeds langzamer gaat draaien. En dan wat er gebeurt. Je ontkomt niet aan vergelijkingen, dus dat zal ik niet doen, maar ik waardeer het wel als boek alsof ik die ander niet las.

Op Zwart was in de eerste plaats een thriller in een desolate dystopie, dit boek gaat dieper, wil meer tonen hoe men leeft in zo’n wereld. Ook de gebeurtenissen zelf (de rampen) zijn beter uitgewerkt en gaan doorheen het hele boek en worden almaar erger. In Op Zwart was de wereld al een feit.

Dus steeds wordt het leven zwaarder en er zitten best leuke vondsten in. Ook zijdelings commentaar op de milieuproblemen, christelijke motieven en verwijzingen, de Mormoonse kerk, commentaar op de elite bij rampen, complotdenkers (met mensen die leven volgens de echte tijd en anderen via de kloktijd); dat al maakt het inhoudelijk best sterk. En daartussen leeft de kleine Julia en maakt er met iedereen het beste van. Helaas is dit narratief niet zo sterk en gewoon ronduit oninteressant. Ligt het aan het verhaal, aan de personen? Of aan het talent van de schrijver (ik denk dat) dat je met niemand meeleeft, zelfs al vergaat de wereld. Of men nu verliefd wordt, vreemd gaat, elkaar kwijt raakt, het deed me bijzonder weinig. Die pagina’s geneuzel zijn dus niet om door te komen. Gelukkig wordt het steeds afgewisseld met het beeld van de aarde, nieuwe overleeftechnieken, en die dreiging is wel goed voelbaar en mooi neergezet. Daardoor werkt het boek als ideeënroman nog wel. Als meelevend verhaal totaal niet. 2,5*.

Ajax - Sophokles (-442)

Alternatieve titel: Aias

3,0
Een iets andere toneeltekst dan ik hiervoor heb gelezen van Sophokles. Zeker het begin lijkt wat abstracter en gaat meer om gevoel en beelden dan dat er echt toneel wordt gespeeld. Ik kan me indenken dat op toneel dit veel beter tot zijn recht komt, ook met de zang tussendoor.

Wel een boeiend verhaal, zeker richting het einde met wat langere monologen. Maar het voelt soms wat onaf aan. Bovendien is dit heel erg Grieks, een cultuur die ik niet begrijp (zo blijkt wel uit het verhelderende nawoord) waardoor emoties in deze tekst vaak door mij niet begrepen worden, waardoor dit werk vrij afstandelijk blijft. 3,0*.

Alice's Adventures in Wonderland - Lewis Carroll (1865)

Alternatieve titel: Alice in Wonderland

3,0
De invloed van dit boek is overal in de cultuur te vinden, maar echt een goed of heel leuk werk vond ik het niet. Het is een sprookje, en een vluchtig sprookje dat weliswaar lekker wegleest en helemaal nergens over gaat maar ook geen diepe indruk weet achter te laten. Sommige woordgrapjes zijn aardig, sommige zijn nogal flauw, en sommige zal ik niet hebben opgemerkt in het Engels dat mijn moerstaal niet is. Het is een beetje wat ik met Hitchhikers Guide to the Galaxy ook had, het is allemaal wat fragmentarisch (zoals metalfist ook aangeeft) al voelt Wonderland dan wel weer als een geheel (i.t.t. The Galaxy). Overigens is dit ook gewoon coming of age, met Alice die echt wel een groei doormaakt doorheen het verhaal/ Ach ja, het verveelt uiteindelijk niet maar weet ook niet op te winden. 3,0*.

Alle Ballen op Heintje - Hugo Borst (2009)

2,5
Voorlopig de laatste Borst voor mij. De twee verhalenbundels die ik van hem las waren al niet overtuigend, maar dit leek anders, dus toch een kans gegeven.

Borst is vooral bekend van z'n columns en korte verhalen. En juist hier, in een langer verhaal werkt dat. Met veel korte stukjes, gedachten en herinneringen, tekent hij het leven uit zijn jeugd dat draaide rond de voetbal. Juist die korte stukjes in een groter geheel werken goed. Alles is mooi kort en bondig beschreven, en toch heb je een romanachtig idee erbij. Sterk dus.

Helaas, zoals vaker bij Borst, verliest hij zichzelf te veel in zaken die hij ongetwijfeld luk vind, die mijmering aan de tijd van vroeger, maar ik vind het meestentijds vooral dodelijk saai. Het tweede deel, met een zieke Hein is best ontroerend en meeslepend, maar de rest is gewoonweg niet om doorheen te komen op sommige stukken. En dat is jammer. Stilistisch dus veel beter, inhoudelijk te vaak saai. 2,5*

Alle Tijd - Ronald Giphart (2019)

4,0
Gipharts beste, simpel. Waar ik de jonge Giphart (al kan je ook 'oude' Giphart zeggen) vaak ergerniswekkend vond in zijn hip bedoelde stijltje en overdrive waarin hij schreef vond ik de latere Giphart een stuk beter te pruimen. Niet perfect, maar uitstekend leesbaar en ook gewoonweg vermakelijk. Dit is een crowdpleaser pur sang waarin Giphart af en toe wel voor de grote gebaren en gebeurtenissen kiest maar er wel in slaagt je te raken.

Bij zijn vorige boek Lieve schreef ik: Wat Giphart altijd doet is een bepaald sfeertje creëren, je meenemen naar een bepaalde wereld of scene met een clubje mensen dat elkaar kent, meestal heeft seksueel (sic), en waarvan iedereen wel met elkaar is geweest en ook vreemdgegaan. Giphart plaatst zo zijn verhaal buiten de realiteit, maar het schurkt er zo dicht tegen aan dat het echt lijkt. Tarantino doet eenzelfde iets met films.

En eigenlijk geldt die quote precies voor dit boek.Ook herin volgen we een groep mensen, in dit geval vrienden uit de studententijd en later ook zakenpartners bij een als hobby begonnen succesvolle brouwerij. Giphart schrijft als alwetende verteller vanuit de Wij-vorm (aardig idee) en neemt je mee in de geschiedenis. De vriendschap wordt mooi neergezet en de onderlinge relaties zijn ook goed neergezet. het geinige is dat er één vriend is die er buiten viel, al vrij snel, en ik als lezer had sowieso nooit begrepen waarom hij überhaupt bij die groep terecht was gekomen en er was gebleven. Giphart weet dat punt ook nooit helemaal sterk naar voren te brengen.

Dit boek is een coming-of-age (een hele fijne), een reflectie op het leven (tegen het einde steeds beter maar hier had meer in gezeten) en een boek over mannenvriendschappen (goed voelbaar gemaakt), en dat in een boek doorspekt met allerlei leuke korte anekdotes. Als Giphart iets kan is het zulke kleine geschiedenissen vertellen, dat begint al in het eerste hoofdstuk over het onstaan van de vriendschap. Sommige van die anekdotes gaan er overigens wel te ver over heen, voorbij het punt van acceptatie en geloofwaardigheid; verhalen in de kroeg om indruk te maken maar in een boek vind ik dat minder sterk. Dan is het te ver buiten de realiteit, te bedacht voelt het aan,

Maar als geheel een vermakelijk boek, weer briljant leesbaar zoals Giphart altijd wel is en op momenten zelfs ontroerend, Niet eens per se vanwege de gebeurtenissen, maar vooral omdat de nostalgie enorm sterk wordt gebracht. 4,0*.

p.s. Ik krijg vanzelf zin een lekker biertje te ontkurken door dit boek.

Alles Wat Er Was - Hanna Bervoets (2013)

2,5
Post-apocalyptische werken; het lijkt een trend. Deze nieuwste van columnist-schrijver Bervoets past daar perfect in. Maar waar bij de meesten de ramp voorop staat en de vraag hoe daarmee om te gaan is de ramp in dit werk enkel een katalysator om een verhaal over intermenselijke relaties te vertellen.

Bervoets heeft natuurlijk goud in handen en je kan met gemak een vuistdikke psychologische ideeënroman schrijven – Bervoets houdt het simpeler en dat is jammer. De mist wordt nooit verklaard maar gewoon geaccepteerd. Door de vlotte schrijfstijl en de opzet van de roman wil je het wel geloven, maar als lezer blijf je met prangende vragen zitten. En dan ga je op een gegeven moment denken, gaat er nog wat gebeuren met de mist of had Bervoets beter iets anders kunnen kiezen? En of dit meer een metafoor is? Wellicht, maar dit boek lijkt me er niet naar voor zulke diepere lagen.

Bervoets kiest voor de vorm van een dagboek en de dagen zijn nogal door elkaar gehusseld. Ook dit is een wat vreemde keuze. Ten eerste wordt bijna niets gedaan met de tijdsmogelijkheden, maar ook zorgt het voor een afstandelijkheid. De ramp heeft al plaatsgevonden en alles wordt tamelijk klinisch beschreven. Nergens voel je zo een spanningsopbouw met angst voor wat komen gaat, je weet dat men al zeker tot door de 100 dagen er zit en een echte ontwikkeling van relaties mis je doordat je steeds wisselt tussen de dagen. Had Bervoets een chronologisch verhaal geschreven, desnoods niet als dagboek, dan was er een beter boek geweest.

De meeste personages zijn redelijk uitgewerkt en, zoals hierboven al gezegd, geen clichés. Geen homo en homohater, geen christenfundi, geen grote bullenbak zoals je vaak ziet in boeken met enkele belangrijke personen. Hier is het allemaal subtieler en lijkt men op het oog gelijkwaardig. Fijn.

Wel schrijft Bervoets erg prettig en licht en heeft enkele heerlijke gedachten en observaties waar jezelf ook wat meekan. Wel iets te weinig voor een columnist, maar net genoeg voor een voldoende, 2,5*.

Alles Went behalve een Vent - Yvonne Kroonenberg (1989)

2,5
Ik zag dit boekje staan bij toeval in de bieb. Ik verwachte niet direct een nieuwe Anna Karenina maar de titel is dusdanig bekend, ook als uitdrukking inmiddels, dat ik wel dacht: dit is een kort werkje dus laat ik dit ding eens lezen. Puur om te zien waar dit nu allemaal om ging.

Wat direct opvalt is dat deze bundel uit 1989 komt maar evengoed van 2005 of drie dagen terug had kunnen zijn. Ik denk dat 95% van verhalen universeel is en nu nog steeds geldt. Die overige 5% is ook universeel maar speelt heden ten dage wat minder. Ergens wel een kwaliteit, dat je zo de universele thema's weet te raken. En Kroonenberg noemt het beestje gewoon bij de naam, zonder vies te doen, plastisch haast. Dat maakt het verder geen goed boek.

Soms (of eigenlijk best vaak) echt nikserige columns over bijvoorbeeld het zinnetje 'ik hou van je', vaker echter columns waar Kroonenberg wel duidelijk een goed oog heeft maar uiteindelijk er weinig mee doet. het blijft bij benoemen en herkennen, zoals over het kaal en dik worden, maar het tekstje zelf mist dan een leuke inslag of humor. 2,5*.

Allestafel, De - Thomas Heerma van Voss (2009)

3,0
Zie ik deze ineens liggen bij de Sprinters in de bieb (tweede druk blijkbaar, nooit geweten dat dat sprinters werden), en ondanks dat twee andere werken van Voss me niet echt bevielen, heb ik hem toch nog een kans gegeven. En zowaar, dit is wel zijn beste werk wat ik gelezen heb. Schreef ik bij De Derde Persoon dat Voss veel woorden gebruikt en nodig heeft om sfeer te creëren maar het daardoor nooit lukt, nu probeert hij dat juist niet en laat dit voortkomen uit de personages en situaties en dat werkt een stuk beter. Om bij hiphoprecensies van de hoofdpersoon te blijven, Kendrick Lamar probeerde dat ook, om zijn laatste plaat een meesterwerk in geluid en thema's te maken, maar komt daardoor minder oprecht over dan zijn vorige album, wel een meesterwerk. De stijl is sowieso lekkerder, met wat meer ritme en zinnen die beter lopen waardoor dit prima te lezen is. Ook komt er af en toe een leuke observatie langs. Daarnaast zijn enkele losse scènes die goed werken en juist zo'n mooi beeld schetsen (met die taarten in het trappenhuis).

Het jammere is dan wel de hoofdpersoon zelf. Die hoofdpersoon zelf zegt overigens steeds iets unieks te willen schrijven, iets dat Heerma van Voss zelf weer niet doet. Een wat verwrongen hoofdpersonage waarvan nooit helemaal duidelijk wordt dat hij wat heeft, behalve dat hij niet helemaal goed is en zich geen staande weet te houden in sociale situaties: dat kennen we van wel meer (vaak zelfverklaarde) schrijvers. En ik heb daar dan ook niet zoveel mee. Vooral omdat nooit helemaal duidelijk wordt wat die persoon heeft, als het al een echt ziektebeeld is. Iemand als Raskolnikov had overduidelijk hoogmoedswaanzin, wat deze Olding heeft: geen idee. Ik vind het eerder een psychopathische lapzwans. Maar wat het ook zij, ik kan daar gewoon moeilijk in meegaan en stoor me er ook licht aan. Niettemin door de goede aspecten wel een voldoende: 3,0*.

Alquimista, O - Paulo Coelho (1988)

Alternatieve titel: De Alchemist

1,5
Ach ja, de Alchemist. Hier hoor ik vaker mensen over, dat het zo'n mooi werk is. Viel dat even tegen. Op een enkel moment na zit dit werk vol quasi-filosofische beschouwingen en wijsheden die mij nooit van mijn stoel doen blazen. Geneuzel in de kantlijn is het, meer niet.

Nu kiest Coelho ervoor dit als een soort sprookje te verpakken, als een Bijbel of geloofsboek haast. Het beetje plot dient enkel om zijn ideeën te spuien. Dat is niet erg, maar dan moet de inhoud wel gaan aanstaan. Dan moet ik daar wel door geïnspireerd worden of het moet op zijn minst intrigeren. Nu krijg je een verhaal dat je nooit helemaal weet te pakken, zonder al dat wat ik in literatuur weet te waarderen als: mooie zinnen, psychologie en spanning -werkelijk alles verloopt wel heel gladjes zonder dat je maar enig moment kan denken dat er iets erg gebeuren gaat (daar is het het boek nu niet naar)-, terwijl hij hier gerust een meeslepend epos van had kunnen maken. Dan had je in elk geval meer om van te genieten.

Als voordeel heeft het wel dat dit een klein werkje is dat je eens tussendoor kan pakken en door die geringe lengte en redelijk soepele schrijfstijl verveelt het nauwelijks. Maar dat is dan het enige dat hiervoor pleit. 1,5*.

Amalia - Claudia de Breij (2021)

3,5
geplaatst:
De beste (en eigenlijk ook enige) grap die Claudia de Breij ooit heeft gemaakt is stellen dat ze cabaretier is. Voorts zingt ze weleens een liedje en daarin is ze aardig. En nu in de lijn van Haasse en Rubinstein schrijft ze een boekje over een troonopvolger. Hopen dat dat beter bevalt. En warempel ja, dit is (binnen de beperkingen van deze opdracht) best een prima tussendoortje. Verwacht niets diepgaands (verre van zelfs) maar De Breij probeert een beeld te schetsen van Amalia en haar leven. Door interviews, maar ook door een scherp oog. En dat doet ze goed. Leren we de echte Amalia kennen? Nee. Krijgen we een beeld, een kennismaking met haar, precies zoals het boekje moet doen? Ja, zeker wel.

De Breij kiest voor een boekje met een hele lichte toon in de ik-vorm geschreven over haar weekje met Amalia op pad. Dat kan worden gezien als egodocument maar het werk eigenlijk vrij goed in dit geval. Het is lekker speels en informeel opgeschreven, als twee vriendinnen bij elkaar. Is dit journalsitiek? Nee, maar dat pretendeert De Breij ook niet te zijn (in tegenstelling tot cabaretier). 3,5*

p.s. Ik vraag me wel af (in het boek wordt dit nergens duidelijk) waarom De Breij deze opdracht heeft gekregen. Want ze staat niet bekend als scrhijfster (i.t.t. haar twee voorgangers).

Amerika: Voor en Tegen - Maarten van Rossem (2002)

3,0
Aardige bundel columns, waarin Van Rossem weliswaar vaak interessant is, maar helaas zonder die echte ironie die we kennen van hem op de tv. Diezelfde nuchterheid is er gelukkig wel.
Hij kiest om zijn columns per subject in te delen. Dan heb je wel veel soorten bij elkaar, maar de logica is soms wat weg. Zo is er een column waarin over Bush als president wordt gesproken, en even later dat hij of Gore de nieuwe president wordt. Daarnaast zou een chronologische volgorde ook meer inzicht geven in juist zijn ideeën over Amerika en de politiek door de jaren heen. Die is er ongetwijfeld, maar is nu niet te vinden.
Verder is Van Rossem redelijk mild. Iemand is een dom mens, maar werkt wel weer hard, een ander is een wat knorrig persoon, maar daar weer goed in. Bijna niemand wordt volledig afgebrand, op een enkele keer na de Republikeinen. En dat is juist waar Van Rossem zo goed in is,
Wel heeft hij leuke analyses en leerzame verhalen over Nixon, Reagan (die hij veel minder acht dan het algemene beeld) en Eisenhouwer.
3*

Amerikaanse Prinses, De - Annejet van der Zijl (2015)

3,5
Van der Zijl is vooral een goede verteller, vooral hoe ze het kleine persoonlijke mengt met de loop van de geschiedenis en de grote wereldgebeurtenissen. Dit boek lees vooral heel fijn weg en je krijgt een stukje persoonlijk leven mee gedrenkt in de sfeer van geschiedenis. Maar ze zoekt ook heel nadrukkelijk naar de persoon die deze Prinses was, en dat lukt haar niet. Aan het eind is de hoofdpersoon een even groot mysterie als in het begin. Van der Zijl weet hier simpelweg niet genoeg de diepte in te gaan. Verder is zeker het laatste deel van het boek in alles een stuk minder interessant, zeker de stukken rond Bernhard die wel erg uitgebreid worden beschreven en de aandacht op zichzelf gaan eisen. 3,5*.

Amerikanen Lopen Niet: Leven in het Hart van de VS - Arjen van Veelen (2018)

3,5
Van Veelen zegt genoeg leuke en boeiende dingen (soms heel klein, over een plaatsje waar Walt Disney zijn inspiratie vandaan haalde bijvoorbeeld) in dit boekje en onderwijl leer je als lezer nog wat over St. Louis en de omgeving. En het is ook vrij breed, inclusief een kort (en zeker niet belerend of zelfs maar veroordelend) portret van de Trump-stemmer. Zoals zoveel van zijn collega's bij NRC heeft Van Veelen ook een fetisj voor het leed van de zwarte medemens. Dat is zeker een onderwerp dat bij dit boek past en dat Van Veelen ook mooi verwerkt met de typerendheden van St. Louis, maar hij valt ook wel erg vaak in herhaling ermee. Verder af en toe wat irritant taalgebruik, met de pijnlijke (en graflelijke) term 'witte' voor mensen maar ook het 'tot slaaf gemaakte', een term die eigenlijk absurd is temeer slaven altijd 'gemaakt' worden, terwijl door steeds 'tot slaaf gemaakten' te gebruiken je hiermee impliceert dat er ook mensen slaaf kunnen zijn als een soort natuurstaat, dat ze er niet tot gemaakt zijn. Nouja, op zich doet het aan het boek niets af maar dit soort idiotie moet gewoon altijd worden aangekaart. 3,5*.

p.s. Opvallend trouwens, Van Veelen gaat aan het eind in zijn boek terug naar Amerika. In de verantwoording staat zelfs dat hij tweemaal is teruggegaan voor dit boek. Er staat niet in de verantwoording hoe die CO2 is gecompenseerd, maar dat lijkt me van wel. Zo'n uitgever als De Correspondent zal daarvoor wel zorgen lijkt me? Dat zou raar zijn. Een beetje alsof die andere opdrachtgever van hem, te weten NRC, luxe vliegreizen zou aanbieden of reclames ervan toelaat in de krant. Dat kan je je ook niet voorstellen. Gelukkig voor Van Veelen dat Shell nog volledig kerosine mocht leveren toen, met 49% minder zou dat toch gevaarlijk vliegen worden.

Amica Geniale, L' - Elena Ferrante (2011)

Alternatieve titel: De Geniale Vriendin

4,0
Ja, dit vond ik een mooi boek waarmee je heerlijk in het Napels van de jaren 50 kon verdwalen. Gewoon een goed verteld verhaal. Soms wordt iets te nadrukkelijk uitgelegd welke emotie de hoofdpersoon heeft, en is de schrijver net iets te belezen om echt te passen bij een jong kind, maar verder vind ik die stijl heerlijk. Het milieu wordt mooi neergezet, de sfeer is goed en de vele verhalen binnen het boek maken dat het altijd vermakelijk blijft. Ook de vele personages waren redelijk goed uit elkaar te houden. Wel was de rest, naast de twee meisjes, soms wat op de achtergrond. Wat mij betreft hadden die andere personen ook meer tijd gekregen want stuk voor stuk hadden ze boeiend kunnen zijn. Ik ben benieuwd naar de volgende delen. 4,0*.

Amor en los Tiempos del Cólera, El - Gabriel García Márquez (1985)

Alternatieve titel: Liefde in Tijden van Cholera

4,5
Mooi, zeer mooi. Net een iets lagere waardering dan Cien Años de Soledad, vooral door het iets te slepende einde, maar verder haalt García Márquez een zelfde torenhoge niveau.

Het liefdesverhaal is an sich niet eens heel bijzonder, maar dat is slechts 25% van de aarde. Het is vooral de klasse van de schrijver die dit fantastisch maakt. Het zijn de mooie volzinnen met vele bijzinnen die het een enorm rijk boek maken, maar ook de rake beschrijvingen, het gevoel van de tropische hitte dat wordt gegeven, de beschrijvingen van het Colombia van die tijd, het inlevingsvermogen in de mens. Nu is het wel dat ik de jeugdige Florentino en Fermina net wat beter kan begrijpen - dit lijkt mij bij uitstek zo een boek dat je op 80-jarige leeftijd moet lezen- maar ook de latere leeftijden zijn prachtig neergezet. Dat alles is in een ongelooflijk knap vertelritme geschreven waardoor je prima lekker langzaam lezen kan om elke zin in je op te nemen.

Oké, niet elke passage is even fantastisch en zeker tegen het einde vloeide mijn aandacht wat weg, juist door dat kabbelende tempo, de genuanceerde maar vooral toch goede personages en gewoon mijn eigen spanningsboog. Op een gegeven moment had er een heel klein beetje pit in gemogen. Dat weerhoudt het net van de topscore, want de rest is echt van ongekende kwaliteit. 4,5*.

Amore Molesto, L' - Elena Ferrante (1992)

Alternatieve titel: Kwellende Liefde

2,0
Na het eerste deel van de Napolitaanse romans ook dit oudere werkje maar eens gepakt, maar nogal een tegenvaller. De stijl is nog steeds prima- het boek is met een zekere waardigheid en sereniteit geschreven- maar het verhaal en de personages vond ik een pak minder interessant. Daarnaast focust Ferrante zich op verkeerde aspecten en wordt het boek vooral vervreemdend en met zaken waar ik gewoonweg veel minder mee kan. Een half boek lang gaat dit nog wel, daarna, als blijkt dat er geen verandering in komt, treedt bij mij de verveling toe. 2,0*.

Animal Farm - George Orwell (1945)

Alternatieve titel: Boerderij der Dieren

4,5
Briljant in al haar eenvoud. Hoe eenvoudig, maar hoe goed, is het om dit verhaal te hebben met dieren. Alle dieren staan voor de reële personen, en worden zo metaforen voor de werkelijkheid. Boxer is de hardwerkende Rus (vrij omgezet naar Rutte's paradepaardje), Benjamin de oude garde, etc. Ook dat de oude en naburige heersers de mensen zijn, en hoe de varkens dan langzaamaan in mensen veranderen. In gedrag, en later ook in doen en uiterlijk. Macht corrumpeert, maar zo simpel als dat hier is neergezet, lukt maar weinigen.
Op een doodnormale manier laat Orwell zien hoe de revolutie in Sovjet Rusland zich voltrok. Hij toont tevens de gevaren van het onthouden van informatie, manipulatie en een domheid van het volk. Ook wel he niet willen zien door het stemvee. In Nederland zie je dat ook. Dat is geen verwijt, maar wel een constatering, die Orwell dus ook al zag zo een 70 jaren geleden.
Klein puntje van kritiek dan? Stylistisch is het niet heel bijzonder. Sommige zinnen zitten wel aardig in elkaar, maar ook maar een enkele eenvoudige woordvondst is niet te vinden.
4.5*

Anna Karenina - Lev Tolstoj (1877)

Alternatieve titel: Анна Каренина

5,0
De openingszin is briljant, tijdloos en als het ware een duidelijke stelling. In de overige 1000 pagina’s toont Tolstoj het gelijk van die ene zin. En breder nog. Elke variatie op het geluk, het ongeluk en welk soort dan ook van het familiaire leven wordt getoond. En stuk voor stuk evengoed en even mooi beschreven.

Ik heb ook Dostojevski gelezen. Beide schrijvers hebben raakpunten, maar ook elk heeft zo zijn eigen stijl en goede punten. Misschien is Dostojevski filosofisch gezien interessanter (al heeft Tolstoj enkele geweldige passages over arbeid, moraal, etc), maar Tolstoj is de betere schrijver en veel genuanceerder.
In prachtige, goed geconstrueerde zinnen beschrijft hij het wel en wee van de bovenkant van de samenleving. De schijnheiligheid en achterbaksheid van die wereld wordt genadeloos bloot gelegd, en veroordeeld. Anna is na haar affaire nergens welkom en er wordt naar haar gewezen, terwijl elk ander daar geen haar beter is. Maar je moet blijkbaar in je rol blijven, om geaccepteerd te worden. Zo ook de discussies onderling in de salonkamers. Een goed gesprek ontstaat vanzelf, met een goed glas wijn en mooie sigaar, laat in de avond. Hier wordt men bij elkaar gedropt, en georkestreerd wordt een gesprek in elkaar gezet. Zoals het hele leven. En zoals later terecht wordt gezegd door Dolly, het gaat helemaal nergens over en leidt nergens toe.

Ook weet Tolstoj de emoties van personen prachtig te verwoorden, zonder veel overdrijving, maar precies zoals het is, met alle nuances daarbij. Hij weet werkelijk tot het diepste van de zielen van een veelheid van personages te kruipen. En dat aantal is zeer groot. En hoe Tolstoj het heeft gedaan, -want ondanks de veelheid aan personen, met elk vijf verschillende namen- éénieder is te onderscheiden en constant weet je als lezer wie wie ook alweer was, zonder eerst even terug te bladeren. Zeer knap.
Ook inhoudelijk zijn er sterke punten. Een veelheid aan ideeën komt langs, waarvan sommige pas 40 jaar later werkelijkheid werden. Te denken valt aan de arbeid op het platteland, de verschillen met Europa in de industrie en haar arbeiders, de communes op het platteland, en ga zo maar door.

Dit alles in een prachtig decor van een 19e eeuws Rusland, alles even beeldend verwoord en even groots neergezet. Je ziet de paarden langslopen, je voelt ofwel de kou, ofwel de hitte en leeft werkelijk mee met een Darja Aleksandrovna, een Levin of Anna zelf.
Ook toont Tolstoj prachtig de verschillen tussen Stad en Land, ofwel onrust en rust, en de verschillen tussen Moskou en St. Petersburg, en hun adel. de trein tussen beide steden speelt ook een prominente rol. Niet enkel voor het verhaal zelf, maar ook als motief voor vooruitgang en verschillen tussen genoemde zaken.

En dat dus 1000 pagina’s lang. Nergens verveelt het boek, het verschilt enkel tussen goed, zeer goed en ronduit subliem. Enkele prachtige passages zoals het hooien, de dood van Anna, de bekering van Levin, de tijd in Zwitserland, de eerste volle 100 bladzijden, en ga zo door. Kortom, één van de beste boeken die ik ooit heb gelezen, en waarschijnlijk ook één der beste ooit geschreven.