Ik kan me vrij goed vinden in de kritiek van Raskolnikov. Dit boek, vooral de manier van vertellen dan, is niet echt mijn smaak. Veel plot, weinig sfeerschets en er gebeurt heel veel zonder dat ik echt wordt meegtrokken. Het leest allemaal als een uitgebreide samenvating zonder bezieling maar dan wel met veel dialogen. Alleen vind ik dat er ook weinig bijzonder wordt gezegd en gaan de personages niet echt leven. Af en toe komt er een aardige opmerking langs, zoals het begin van hoofdstuk 61 hoe grote misdadigers met veel wegkomen over langere tijd tot eens hun moment dan gekomen is waarna wordt ingezoomd op een personage waarop dat van toepassing is. Dat soort losse gedachten vind ik leuk maar daarvan zitten er echt te weinig.

Wel krijg je nog een aardig beeld van die musketiers, het hof, het leven toen en een stukje geschiedenis. Maar dat hangt er ergens wel iets te veel bij. Zo'n 200 pagina's (van de 450 die mijn versie kende, al waren het wel wat grotere bladzijden en dikbedrukt) is dat nog wel heel aardig maar uiteindelijk gaat de lengte tegenwerken. 2,5*.

Mooi verhaal waarin de radeloosheid van de hoofdpersoon af en toe fijn en indringend wordt verwoord. De thema's over armoede en de doodstraf komen alle best goed naar voren maar echt meeslepend wordt dit werk nergens, daarvoor is het net te dun (die 93 genoemde pagina's zijn wat overdreven ook). 3,5*.

stem geplaatst

Typisch zo'n kortverhaal dat fijn leest maar te kort is om indruk achter te laten en ineens is afgelopen. De tekst beslaat in boekvorm zo'n 25 pagina's (de eerste uitgave was op drie pagina's in een tijdschrift met een groter formaat dan een boekje) maar dat is te weinig. Er is niets vervelends aan maar zowel sfeer als plot komen nooit helemaal tot leven. En dan is het afgelopen en dacht ik: wat wilde je nu vertellen beste meneer Mann? Maar ja, ik heb me er best mee vermaakt. 3,0*.

Ooit in een grijs verleden heb ik dit boekje toegevoegd omdat deze in de lijst van afgekeurde toevoegingen stond (meen ik mij te herinneren) en ik niet veel extra hoefde toe te voegen voor een akkoord. Nu bijna dertien jaar later alsnog gelezen.

Een novelle uit twee delen voor mijn gevoel. Eerst een beschrijving van de vakantie, het stadje waar men vertoeft, de mensen, hotels en restaurants. Geweldig leesvoer waar de stijl van Mann (erudiet) geweldig tot zijn recht komt. Hij beschrijft de arrogantie van mensen hoger in de orde dan hijzelf maar is ondertussen ook neerbuigend naar de mensen onder hem. Dat geeft een zekere spanning in de tekst.

Vervolgens komt men dan bij een show dat me meer metaforisch lijkt (en hoewel Mann het nergens letterlijk brengt is het facisme wel te herkennen in de tovenaar), maar nooit echt wist te overtuigen. De metafoor werkte voor mij onvoldoende (het tonen van het groeiende nationalisme van de Italianen komt in de eerste helft veel beter tot zijn recht omdat het daar meer beschouwend is), het geheel rond die voorstelling vond ik wat rommelig en het einde abrupt. Al die sfeer uit de eerste helft is helaas ook verdwenen. 3,5*.

Fijn kortverhaal dat op alles wel sterk is (een hele zekere stijl, sfeer, beschrijving van personages) maar nergens echt excelleert. Ik kan bij dit werkje eigenlijk niet echt aangeven dat er iets mis mee is behalve dat dit verhaal nooit als een hoger cijfer aanvoelt. 3,5*.

Meer stijl dan inhoud. En zoals ik begreep is dit werk ook in de geschiedenis van literatuur, waar het historische romans betreft, van belang geweest door de manier hoe Flaubert een oude periode tot leven laat komen. Daar is anno 2026 dan uiteraard niets vernieuwend in te zijn voor de achteloze lezer maar ik vind wel nog steeds dat de sfeer erg goed getroffen is. En dat maakt dit boek uieteindelijk een op momenten mooie leeservaring.

Jammer alleen dat er voor een zeer afstandelijke verteller wordt gekozen waarbij de overdaad aan bloemrijk taalgebruik ervoor zorgt dat de inhoud wat ondersneuwt maar ook niet heel sterk naar voren komt. Er wordt geschreven over verliefdheden maar nergens is dat invoelbaar. Waarmee het boek ook nergens weet te raken maar ook vaak genoeg niet echt weet te boeien. 3,0*.

Dit boek kostte niet heel veel maar had hier een euro bijgedaan en even een strictere check op laten doen door de redactie. Er zit best wat herhaling in. Dit werk bestat uit allerlei onderdelen maar ook wat langere hoofdstukken waarin alle gereden rondes kort worden beschreven. Maar eerst algemeen en 50 pagina's verder nogmaals maar dan met de inbreng van de Nederlanders. Nou, had dat even samengevoegd. Ook staan er slordige fouten in. Zo gaat het over de 3e en 4e eindoverwinning van wielerlegende Fausto Coppi waar het de 4e en 5e zijn (enkele pagina;s daarvoor zijn de eerste drie al vermeld). Of over de roze trui van Erik Breukink, de eerste sinds die ene trui van Wim van Est. Echter zit er ook een tabelletje in het boek met alle roze truien en er zit toch echt nog een roze trui tussen die van Breukink en Van Est. Een van beide klopt niet.

Niet alles is even boeiend (ook door die herhaling) maar voor mij als wielerfan leuk genoeg om te lezen in de regel. 3,0*.

Sfeervol en de psyche van de hoofdpersoon wordt sterk neergezet. Maar dit is wel zo'n typisch kortverhaal dat vooral bestaat uit opbouw en waarbij de climax in anderhalve pagina wordt afgeraffeld en ineens is het werkje uit. Niettemin als geheel wel aangenaam om te lezen. 3,5*.

Heel matig. Op een treinreis had ik dit boek mee en had niets anders te doen, anders was ik al sneller gestopt met lezen. Vooral de stijl, als een roman maar dan door een matige schrijver, irriteerde me al snel. Maar bovenal gebruikt Mezrich veel woorden (mede door dit 'literair' te willen maken) voor een verhaal dat in 50 pagina's verteld had kunnen worden. Ik had ook gehoopt meer algemene geschiedenis van de Russische oligarchen te krijgen maar dit boekje is vrij gefocst op slechts een persoon en ook niet direct de meest interessante. 1,5*.

Nou, ook deze klassieker maar eens gelezen. Best aardig leesvoer maar ook nogal rommelig qua plot en vooral heel erg plotgedreven met steeds een nieuwe situatie - dit voelde eerder als drie of vier losse boeken dan een verhaal. Ik was er op een gegeven moment ook wel klaar mee. Ook wel doordat de personages nergens echt spannend worden. Ze hebben hun eigenschappen maar blijven toch wel wat vlakjes en saai. Sfeertje is nog wel aardig en vervelend is dit boek ook zeker niet, maar een wow-factor had ik nergens. 3,0*.

Vermakelijk zonder echt te excelleren, vooral richting het einde rommelt dit boekje iets te veel aan om echt indruk achter te laten maar verder vooral aangenaam leesvoer met leuke personages, een aardige setting en enkele prima observaties. Wel weer zo'n boekje dat speelt rond een bepaald cultureel thema, in dit geval muziek, waar weinig mee gedaan wordt anders dan het noemen van wat namen. Ik verwacht toch wel van auteurs dat ze dan iets meer te zeggen hebben. 3,5*.

Zoals al vaker aangehaald wordt er met de gebeurtenissen weinig gedaan (op het hoofdstuk rond de Bijlmerramp na dan). Dat is enerzijds prima omdat normale mensen nooit al te veel bij al die gebeurtenissen kunnen zijn maar in dit boek is het vaak zo zijdelings dat die idee eerder een gimmick wordt en zelfs lichtjes gaat storen. Iets meer ermee doen (zoals goed gedaan in het hiervoor genoemde hoofdstuk, niet te veel en niet te weinig) had dit boek beter gemaakt. Vooral ook omdat de personages an sich niet heel boeiend zijn en het episodische karakter zorgt voor te grote tijdsprongen waardoor ze nooit echt gingen leven voor mij. Goed geschreven wel met enkele hoofdstukken die eruit springen en vooral in kleine observaties is Daanje sterk. Daarmee nog wel voldoende. 3,0*.

De eerste twee delen vond ik heerlijk, het derde deel een pak minder. Dit slostuk zou weer beter moeten zijn maar wist me eigenlijk nergens meer te grijpen. Misschien omdat ik er te lang uit was (al valt dat met drie jaar nog wel mee), misschien wel omdat de sfeer van jongeren en leven in zo'n stad (of eerder: buurt) helemaal weg is of misschien wel omdat dit allemaal te veel een herhaling van zetten is. Weer een zoveelste liefde of affaire, de plot gat constant voort zonder dat er echt ontwikkeling in zit. Dit boek leest vlot genoeg weg en al met al zit er nog wel sfeer in en genoeg leuks maar de voldoende die ik nog kan geven is krap. 3,0*.

Ik snap wiskunde niet maar ik vind het an sich wel boeiend om over te lezen. En in dit boek gaat de wiskunde niet zo diep dat ik er niets meer van snap. Een verder aardig idee dat wel vermaakt maar hoe zeer zowel de schrijver als diens oom en obsessie hebben, dat wordt wel duidelijk verteld maar nooit echt invoelbaar gemaakt. En daarmee verdwijnt een deel van de kracht van het boek voor mij. 3,0*.

De Gruyter zegt direct in het begin al als waarschuwing dat ze geen lopend verhaal heeft gemaakt maar vooral allerlei ideeën en gedachtes kwijt wil. En dat bleek. Op een bepaalde manier kent het boek geen focus (de hoofdstukken zijn enkel genummerd maar zonder titel of thema) maar De Gruyter heeft genoeg boeiends te vertellen om het allemaal wel interessant te houden. Ik denk wel dat een boek met meer focus en opbouw een nog sterker werk zou hebben opgeleverd, nu blijft het interessante allemaal wat hangen net als haar gedachtes over een Europa dat niet meer gewend is aan oorlog. Ze zegt veel interessant erover maar een schrijver mag mij best iets meer bij de hand nemen. 3,5*.

Ik kan me best goed vinden in de mening van Donkerwoud behalve dat ik het geen enkel probleem vindt dat er geen nuance in zit. Dit is een pamflet en geen roman en juist hier verwacht in een sterk geschreven betoog en dat mag ongenuanceerd. En dat is hier het geval. Leuk hoe de auteur begint de lezer aan te spreken om zich in te denken als toerist op Antigua te komen en daarna een vurig pleidooi tegen de voormalig kolonisator en tegen de huidige corruptie van de mensen van het eiland zelf. Vol cynisme en sterk geschreven, iets waar Engels zich sowieso goed voor leent. 4,0*.