In 2007 was er een internetstemming (opgezet door NRC onder meer) waarin de tien beste* Nederlandse romans werden verkozen. Dit werk, op nummer 10, had ik als enige nog altijd niet gelezen. Het werd tijd.

Ik ben iets minder enthousiast. Ik had vooral het idee een schrijver te lezen waar alles heel mooi klopt en niet naar een verteller die me meeneemt. Een interessant beeld en mooi hoe stad en platteland vermengd worden, ook vooral de armelui en hun leefwijzen komen goed naar voren - op X zie je weleens in discussies over slavernij steeds dezelfde foto van zulke veenboeren bij een plaggenhut en dat mensen zeggen dat hun voorouders zo werkten en niets met slavernij te maken hadden en zij zich als nazaten dus ook totaal niet schuldig voelen. Even los van die discussie en het feit dat er enkele duizenden nazaten zijn uit hetzelfde echtpaar, het klopt wel dat men in Drenthe toentertijd ook zo leefde. Dat kan je je haast niet voorstellen.

Verder worden de personages mooi neergezet maar ik kon niet helemaal mee in hun (toch wel) zelfdestructieve acties. Het hoe en waarom wist Rosenboom voor mij nooit echt invoelbaar te maken, dus ik las vooral een verhaal waarin mensen uiteindelijk domme dingen doen omdat de auteur die richting uit wil. En hoewel op momenten aardig geschreven vond ik het er soms echt te over gaan. Ergens richting het einde staat er zo'n tpyische zin: Als een vurige tong likte de pijp van De Nijverheid met krachtige rookstoten aan de nog steeds gesluierde hemel. De een zal het prachtig vinden maar ik vond dit wat overdreven allemaal. Net aan 3,0*.

*Op 2 staat Het Huis van de Moskee. Ik denk als we die stemming nu doen dat dat boek niet eens in de top 100 gaat komen.

Erg leuk boek. Uit de begintijd van Mann toen hij nog wat minder zwierig schreef en de zinnen echt korter hield. Geschreven als een sprookje, zowel qua toon als qua gevoel en sfeer. In die tijd waarin dit speelt (al denk ik net nog een jaartje of 20 eerder eigenlijk) waren er talloze koninkrijkjes in het Duitse gebied dus dat hier sprake is van een fictief land maakt ook niet zoveel uit. Mann blijft ook een beetje in de thematiek van Buddenbrooks, al zie je hier het omgekeerde hoe iemand juist een land (dit keer een land en geen bedrijf) erbovenop helpt. Een boeiend inkijkje in die periode, mooi geschreven (zeker de eerste 150 pagina's als het land zelf en alle gebruiken uitgebreid worden beschreven) en vaak boeiend. Op dramatisch vlak net wat minder maar er zit zoveel goeds in dit werk dat ik met gemak een hoge score kan geven. 4,0*.

Matig essay, althans, de losse hoofdstukken zouden als voorbeelden in de geschiedenis moeten dienen maar een algeheel verband ontbreekt. De vorm an sich, door enkele losse voorbeelden van meetings te passen is best een goed idee en redelijk origineel, maar helpt niet mee de boodschap te brengen. Die boodschap die Da Empoli wil vertellen komt niet alleen niet goed over, m.i. zit dit boodschap eigenlijk nergens echt in de tekst. Dit boek is meer een schreeuw dan een doordachte analyse laat staan een onderbouwd geheel en uiteindelijk schrijft hij veel maar zegt hij niets. 1,5*

Ik ben wel fan van Marsman als ze meer essayistisch en verhalend en beschouwend werkt en haar poëtische stijl daarin ondersteunt. Echte poëzie had ik nog niet eerder van haar gelezen. Nu dus wel. Vervelend is dit werk niet al zitten er genoeg abstractere stukken in die mij eigenlijk nooit echt trekken. Ik kan ook niet beoordelen of dat 'goed' of 'slecht' gedaan is, het is simpelweg mijn smaak niet.

Marsman haalt overal inspiratie vandaan. Allereerst Dante, maar het was misschien wel leuker geweest als het aantal ringen gelijk was geweest en ze op inhoudelijk niveau daar meer gelijkenissen had getrokken. Nu voelt dit alles iets te veel als gimmick.

Verder wel een mix van mooi taalgebruik en heel alledaagse woorden die qua stijl dan minder goed passen maar het is dusdanig gedaan dat dit een keuze is geweest. In ieder geval opvallend. Verder komt haar politieke mening vrij vaak naar voren, eerder als een soort laatste schreeuw aan de wereld dan een beschouwing. Ik lees liever iets meer nuance maar misschien moet dit als pamflet worden gelezen en op dat vlak werkt de bundel prima.

Ik vraag me wel af, indien zij kwalitatief even goed was geweest (en deze bundel ook) maar zij aan de andere kant van het politieke spectrum had gezeten, of al die jubelrecensies er ook waren geweest. De vraag stellen is hem beantwoorden. 3,0*.

In april 2024 las ik de Ilias. Ik wilde de Odyssee er vlot achteraan lezen maar dat kwam er maar niet van. En nu Nolan met zijn filmversie komt deze week leek het me een tijdje terug weleens goed om dan ook het ‘vervolg’ te lezen en er een dubbelreview van te maken conform oorspronkelijk plan uit 2024. Het leuke daarvan is dat je vrij goed twee boeken kan vergelijken.

Beide verhalen kende ik wel al is het maar dat ze de bakermat van onze cultuur en literatuur zijn. De Odyssee met alle avonturen lijkt me bekender maar ook Trojaanse oorlog is niet onbekend, al zijn de bekendste delen (het paard) hier niet aanwezig. En er zijn verfilmingen zoals Troy, adaptaties zoals Ulysses van James Joyce of O Brother, Where Art Thou? met George Clooney en zelfs een versie met Donald Duck als de held Odysseus.

Het eerste dat opvalt is dat de vertaling verschillen kent. Mijn versie van de Ilias (vertaling Imme Dros) is in (zesvoetige) hexameters. Die vorm schijnt dichter bij de oorspronkelijke tekst te staan maar voelt in het Nederlands onnatuurlijk aan – ik moest vaak elke zin aan het eind naar adem happen. Daar mag ik een boek an sich niet op beoordelen maar het deed wel wat met mijn leeservaring. Mijn vertaling van de Odyssee is in vijfvoetige jamben en dat past beter en maakt dat de Odyssee heel veel prettiger leest. Iets dat geen geheim is maar toch, zo duidelijk zag ik het zelden hoezeer een vertaling van belang is.

De Odyssee spreekt allicht meer tot de verbeelding en dan met name de reis langs de Sirenen, Kirke, Kalypso, Helios’ runderen, de cycloop en ga zo maar door. Opvallender dat die reis zelf nog niet de helft van het boek beslaat. In het dertiende zang (van de 24, dus halverwege) komt Odysseus al terug op Ithaka en de eerste paar zangen gingen ook nog niet over hem. Dit boek gaat dus ook veel meer over een terugkeer die net zo belangrijk is en over het vergaan van de tijd. Net als dat de Ilias geen boek is over de oorlog – na tien jaar oorlog toen voor de poorten van Troje is de aanleiding al zo ongeveer vergeten en eigenlijk niet meer belangrijk.

Er zit dus heel veel goeds in deze beide werken en het is goed te zien hoe ze beide op allerlei vlakken als inspiratie dienden. Maar er is ook zoiets als leesplezier en daar sleepten beide werken nogal eens. Het lezen in versvoeten is sowieso al niet de beste methode om echt mee te gaan met een verhaal. Daar speelt bij dat de Ilias wel een beetje te veel van hetzelfde is en de Odyssee richting het einde ook wel wordt gerekt. Daarnaast zijn de vele verwijzingen naar allerlei Griekse personen en Goden soms best pittig en verwarrend – ik ken best wat van die mythen maar dit alles is echt wel te veel. Daardoor ging de tekst vaak niet echt leven.

Ilias 3,0*
Odyssee 3,5*

Heel vlot geschreven, haastig haast, en dat gejaagde past wel bij het verhaal. Het maakt ook dat dit boekje enorm vlot leest. Af en toe leuke passages over Parijs of over bepaalde plekken of een halve pagina over borstj. Je krijgt ook wel een aardig beeld van het milieu waarin deze personen vertoeven in de jaren 30. Maar ondanks al die positieve punten deed het boek me weinig, de personages an sich blijven veraf staan en wisten me maar matig te boeien. 3,0*.

In april 2024 las ik de Ilias. Ik wilde de Odyssee er vlot achteraan lezen maar dat kwam er maar niet van. En nu Nolan met zijn filmversie komt deze week leek het me een tijdje terug weleens goed om dan ook het ‘vervolg’ te lezen en er een dubbelreview van te maken conform oorspronkelijk plan uit 2024. Het leuke daarvan is dat je vrij goed twee boeken kan vergelijken.

Beide verhalen kende ik wel al is het maar dat ze de bakermat van onze cultuur en literatuur zijn. De Odyssee met alle avonturen lijkt me bekender maar ook Trojaanse oorlog is niet onbekend, al zijn de bekendste delen (het paard) hier niet aanwezig. En er zijn verfilmingen zoals Troy, adaptaties zoals Ulysses van James Joyce of O Brother, Where Art Thou? met George Clooney en zelfs een versie met Donald Duck als de held Odysseus.

Het eerste dat opvalt is dat de vertaling verschillen kent. Mijn versie van de Ilias (vertaling Imme Dros) is in (zesvoetige) hexameters. Die vorm schijnt dichter bij de oorspronkelijke tekst te staan maar voelt in het Nederlands onnatuurlijk aan – ik moest vaak elke zin aan het eind naar adem happen. Daar mag ik een boek an sich niet op beoordelen maar het deed wel wat met mijn leeservaring. Mijn vertaling van de Odyssee is in vijfvoetige jamben en dat past beter en maakt dat de Odyssee heel veel prettiger leest. Iets dat geen geheim is maar toch, zo duidelijk zag ik het zelden hoezeer een vertaling van belang is.

De Odyssee spreekt allicht meer tot de verbeelding en dan met name de reis langs de Sirenen, Kirke, Kalypso, Helios’ runderen, de cycloop en ga zo maar door. Opvallender dat die reis zelf nog niet de helft van het boek beslaat. In het dertiende zang (van de 24, dus halverwege) komt Odysseus al terug op Ithaka en de eerste paar zangen gingen ook nog niet over hem. Dit boek gaat dus ook veel meer over een terugkeer die net zo belangrijk is en over het vergaan van de tijd. Net als dat de Ilias geen boek is over de oorlog – na tien jaar oorlog toen voor de poorten van Troje is de aanleiding al zo ongeveer vergeten en eigenlijk niet meer belangrijk.

Er zit dus heel veel goeds in deze beide werken en het is goed te zien hoe ze beide op allerlei vlakken als inspiratie dienden. Maar er is ook zoiets als leesplezier en daar sleepten beide werken nogal eens. Het lezen in versvoeten is sowieso al niet de beste methode om echt mee te gaan met een verhaal. Daar speelt bij dat de Ilias wel een beetje te veel van hetzelfde is en de Odyssee richting het einde ook wel wordt gerekt. Daarnaast zijn de vele verwijzingen naar allerlei Griekse personen en Goden soms best pittig en verwarrend – ik ken best wat van die mythen maar dit alles is echt wel te veel. Daardoor ging de tekst vaak niet echt leven.

Ilias 3,0*
Odyssee 3,5*

Gaite Jansen is al een jaar of 15 Neerlands beste actrice. met speels gemak. Ik volg haar ook wel op de socials en kon niet aan dit boek ontkomen. Dus deze geleend. De bewierrokende teksten zijn wel van allerlei inmates uit haar inner cirle maar hé, het thema is boeiend en de setting (topballet in NYC) is dezelfde als een van de beste films ooit gemaakt (zij het zonder Jansen). Al had ik soms het idee dat sommige momenten en ideeën wel inspiratie vonden in die film.

Maar man wat was dit boek tegenvallend. Jansen heeft de neiging alles letterlijk op te schrijven en dit boek blijft daarmee enorm plat. Sowieso is het taalgebruik erg karig. Een voorbeeld? Hoofdstuk 42 *begint zo:
"Toen ik wakker schrok uit die droom, besloot ik te douchen. Ik kon het angstzweet op mijn lichaam ruiken en probeerde het driftig van me af te schrobben.
Ik durfde niet alleen naar beneden te gaan, bang dat David daar al zou zitten, maar toen ik mijn badkamerdeur opendeed, stond David daar op me te wachten."
Sorry, maar dit is gewoon hondslelijk taalgebruik.
*Ik spoiler het nummer, maar de tekst zelf geeft niets weg

Geen sfeer, geen gevoel. Het boek blijft ook dicht op de personages en het stukje ballet en alles daarvoor geven blijft op de achtergrond (ga Black Swan zien als je echt wil meebeleven als het goed om 'alles geven').

Als geheel leest dit wel prettig weg, dat wel. En ik heb me niet echt verveeld. Maar dat is dan ook alles. 2,0*.

Vrij lichtvoetige roman in de typische zware stijl (althans: lange zinnen) van Mann. Dat geeft enerzijds een bepaald cachet en neemt je mee in een tijd die niet meer bestaat, anderzijds is dit werk qua toon en inhoud niet helemaal passend bij de stijl. Niettemin, soms wat rommelig (zeker het einde dat onaf is) maar met genoeg vermakelijke passages, vooral de belevenissen in het hotel dat op zijn beste momenten doet denken aan Down and Out in Paris and London van Orwell. 3,5*.

N,a.v. van dat boek van Van der Wielen dit boekje nog wel geleend in de bieb. Het werk van Van der Wielen was niet echt een hotelgids, meer een (fijn) boek over Parijs. Deze Hotelgids is ook geen hotelgids maar meer een boek over iemand die zoekende is en bezig is zo'n boek te schrijven. De daadwerkelijke stukjes waar hotels worden beschreven zijn vaak maar enkele regels aan het eind van de hoofdstukken. Overigens wat mij betreft wel de beste stukjes.

Verder is dit allemaal wat navelstaarderij waar de ik-figuur (die erg lijkt op de auteur) een boek wil schrijven, daarom wat hotels her en der bezoekt en wat mannen (vooral mannen) ontmoet en seks heeft. Alleen weten al die personen totaal niet te boeien. Maar verdere beschrijvingen van stad, hotels of mensen of iets als sfeerimpressies ontbreken. Dit boek is volledig gericht om oninteressante mensen.

Het geheel is nog wel soepel leesbaar, dat wel. En wie gaat u echt een hotelgids schrijven? 1,5*.

Leuk idee en redelijk uitgewerkt. Uiteindelijk zijn niet alle hotels bezocht en sommige hotels komen er echt bekaaid vanaf met slechts enkele regels. Maar daar gaat het ook niet om. Dit boekje gaat niet over hotels maar vooral over Parijs waarbij de hotels als kapstok dienen. De hoofdstukken zijn per arrondissement, de kenner weet dat het er dus twintig zijn als heeft het 20e geen hotels die behandeld worden. Soms gaat het over de mensen van Parijs, soms over historische figuren die in een specifiek hotel sliepen, soms over de mensen die er werken inclusief de minstbetaalden en onzichtbare werknemers daar. Meestal boeiend, een enkele keer niet.

En toch, ik had ergens wel een boekje willen zien waar echt enkel de hotels werden beschreven met hun interieurs. Dat komt ook zeker voor in dit werk en vind ik ook de leukste delen. Alleen komt dat toch vrij weinig voor. Maar een boekje in de stijl van Le Città Invisibili - Italo Calvino (1972) - BoekMeter.nl met alleen maar beschrijvingen zou best tof zijn. 3,5*.