Jeugdliteratuur lezen op latere leeftijd, in hoeverre kan je dan een goed oordeel geven? Ik heb enkele van zulke boeken als kind gelezen en hoog gewaardeerd maar geen idee of ik dat nu nog zo zou ervaren. Enfin, dit boek stond in de NRC Top 50 en was dus ooit weleens aan de beurt.

Slecht is dit werk niet. Een spannend verhaal met interessante thema's dat enerzijds wordt geholpen door de structuur maar anderzijds ook er wat onder lijdt, vooral tegen het einde omdat zaken die al duidelijk zijn dan nog eens uitgelegd worden. Alleen qua taal redelijk simpel en plat, er zat geen een zin in waarvan ik dacht: die is mooi. Alleen een stuk halverwege waarin aan Ward wordt verteld welke horror er in Duitsland plaatsvindt is indringend. Personages zijn redelijk opgetekend maar wisten me ook niet echt te raken. Het boek is dik maar leest wel vlot weg alleen werd ik nergens erdoor geraakt. Het einde waarin Jef ineens Ward doodschiet komt echt vanuit het niets, dat betekent dat Jefs psysche onvoldoende is neergezet in de 450 pagina's daarvoor. Die gevonden brief is ook wel wat goedkoop effectbejag. 3,0*.

Net iets leuker dan Lucifer omdat er meer scènes rond Adam en Eva spelen en daarmee is de tekst ook wat comcreter. Al blijft het euvel dat ik bij Lucifer had ook deels hier spelen en ik vind dit verhaal ook niet per se veel toevoegen aan het Bijbelverhaal zelf. 3,0*.

Op Wikipedia lees ik dat Vondel 'algemeen gezien wordt als de grootste schrijver en dichter uit de Nederlandse taal'. Geen idee waar dat vandaan komt en in hoeverre dit echt zo is, ik had dat eigenlijk nog nooit eerder gehoord of gelezen. In ieder geval op basis van dit werk zie ik dat niet. Het helpt niet dat het om toneel gaat en dan vooral niet het soort verhaal dat wordt verteld. Het is goed geschreven maar dat hoogdravende taalgebruik gaat niet echt leven in deze vorm, bij toneel lees ik liever de waat normale dialogen zoals bij Tsjechov. Inhoudelijk zit er veel in maar je moet wel wat voorkennis hebben die mij ontbrak waardoor mijn leeserervaring er niet mee werd verrijkt. Het nawoord was voor mij een pak boeiender. 2,5*.

America First! Trump roept het, maar andere presidenten deden dat ook en dat is al jaren beleid van de Amerikanen. Dit boek zou ik vorig jaar allicht een halfje lager hebben gegeven maar inmiddels is dit boek ingehaald door de tijd op een positieve manier voor dit boek en is dit werk enorm actueel geworden. Trump doet weinig anders dan andere presidenten door Amerika op 1 (en 2 en 3) te zetten alleen op een manier waarin het voordeel voor Europa wat lager is. Mak toont helder aan hoe de Amerikanen in de jaren 20, 30 en 40 ook dat beleid hadden.

Mak vind ik hier op het persoonlijke vlak net wat mindetr boeiend (anders dan een Annejet van der Zijl bijvoorbeeld) en de persoon Hopkins interesseert me ook niet direct heel erg, noch zijn familieleven. Los daarvan is hij een kapstokje om gewoon het verhaal van twaalf jaar Roosevelt te vertellen, pas richting het einde komt de rol van Hopkins wat meer naar voren.

Maar als het gaat om geschiedschrijving en geopolitiek daar is Mak op zijn best en dan is het fijn vertoeven in zijn wereld. 4,0*.

Niet mijn smaak, vooral wat betreft de vorm en stijl. De vorm niet omdat het boek wat abstract blijft - pas tegen het einde wordt e.e.a. wat concreter- waarmee de inhoud me weinig tot niets deed en niet qua stijl omdat die me simpelweg niet ligt (en echt analyseren waarom niet lukt me niet). Dat maakt niet dat dit een slecht (of goed) boek is, ik houd er simpelweg niet van en leesplezier laat ik zwaar meewegen in mijn score (puur omdat dit werk in die NRC Top 50 staat wel willen uitlezen, anders was ik al eerder gestopt). 1,5*.

Best een aardig boekje al voegt het weinig toe als je Eating Animals van Foer (Van der Keuken verwijst er ook naar) al hebt gelezen, al vind ik dit werkje qua toon en structuur dan weer prettiger. Voor iedereen die nog wat onbekend is in dit thema is dit boekje een aanrader en op momenten een eye-opener. 3,0*.

Bundel met enkel gedichten van zowel Emily als Charlotte Brontë, de vertalingen van Daanje daarvan, enkele van haar eigen gedichten en een introductie over het hoe en waarom ervan. Juist die combinatie geeft deze bundel net wat meer. De gedichten van vooral Emily Brontëe gaan vooral over gevoelens en kennen een zekere mate van ritme en lezen erg fijn. Dat geldt veel minder voor de vertalingen. Daanje kiest bewust ervoor om vaak meer lettergrepen te gebruiken omdat het Nederlands meer woorden nodig heeft en je zo beter kan vertalen maar je merkt het wel in het ritme dat vaak niet lekker loopt. Haar eigen gedichten zijn op dat vlak beter maar zijn weer meer abstract en daar houd ik minder van. Daanjes vier gedichten aan het eind (Emily en Charlotte I en II) in de stijl van Emily's gedichten zijn op inhoud en stijl wel prima en een mooie afsluiter. 3,5*.

Ergens rond een derde van het boek schrijft De Jong 'De dagen verstreken in een aangename monotomie'. En dat vast voor mij ook goed dit boek samen. En dan bedoel ik de beide boeken die toch wel als één werk gezien moeten worden. Totaal bestaat dit werk uit vijf delen die weer uit meerdere subdelen en/of hoofdstukken bestaan. En er is, ondanks dat ik dit als een werk zie, wel echt een knip tussen de beide boeken. Boek 1 is dunner en kent drie delen, boek 2 is beduidend dikker en kent slechts twee delen. Boek 1 ziet vooral op moeder Dina en een beetje op zoon Abel (dan nog echt een jong kind). boek 2 ziet meer op Abel en speelt in zijn tienerjaren. Maar de dikte merk je ook. Boek 1 is van de penseelstreken met hier en daar details maar ook vrij oppervlakkig en episodisch. Los van wat hints naar de tijd blijft het allemaal weinig bijzonder. Aangenaam om te lezen maar meer ook niet. Het meest bijzondere is dat dit echt om normale mensen gaat en De Jong is in kleine momenten (Dina en haar ouders die wat gaan eten en vader die haar aangeeft toch vooral een sorbet te bestellen) en kleine observaties (dat je bij een cadeau van je partner dat je kan dragen meer gebonden lijkt aan die persoon) op zijn best maar dat soort momenten zijn wel spaarzaam. Boek 2 kent meer verdieping en is mede daarom interessanter. Vooral het vierde deel rond de verliefdheden van een tiener is sterk. Het vijfde deel is dan weer wat meer van hetzelfde maar kent een prachtig hoofdstuk tussen moeder en zoon. Er zit dus op punten best een en ander goeds in en het leest allemaal erg fijn weg maar het werk deed me verder ook vrij weinig. Boek 1 - 3,0* Boek 2 - 3,5*

Prima boekwerk dat redelijk chronologisch de geschiedenis van vooral Polen, Tsjechië, Slowakije en Hongarije (en breder Oostenrijk-Hongarije) pakt met uitstapjes ten westen en oosten ervan. Je krijgt een aardig beeld van die landen en snapt ook waarom die landen redelijk conservatief zijn tegenwoordig, vooral het laatste hoofdstuk komt daar op terug. Allemaal prima dat.

Wat je wel een beetje mist is de samenhangende geschiedenis. Wat maakt dit gebied Centraal-Europa? Waarom worden enkel deze landen behandeld? Luiten kiest er bewust voor Duitsland en Pruissen erbuitenn te laten maar legt niet echt uit waarom. En waarom is dit deel anders dan Rusland ten oosten maar ook anders dan de landen ten westen ervan? Aan het eind stelt Luiten dat die landen anders zijn maar legt niet uit waarom. Ook krijg je steeds drie a vier geschiedenissen maar minder de samenhangende geschiedenis van dat hele gebied. Terwijl ik denk dat Luiten daar best wat over had kunnen zeggen. Je krijgt hints zoals het orhodoxe geloof t.o.v. het katholicisme, maar daar blijft het bij. Hij weet wel duidelijk te maken bijvoorbeeld waar het boek begint en waarom die periode is gekozen (de eerste staten met overheersend het christendom als godsdienst). 3,5*.

Ergens rond een derde van het boek schrijft De Jong 'De dagen verstreken in een aangename monotomie'. En dat vast voor mij ook goed dit boek samen. En dan bedoel ik de beide boeken die toch wel als één werk gezien moeten worden. Totaal bestaat dit werk uit vijf delen die weer uit meerdere subdelen en/of hoofdstukken bestaan. En er is, ondanks dat ik dit als een werk zie, wel echt een knip tussen de beide boeken. Boek 1 is dunner en kent drie delen, boek 2 is beduidend dikker en kent slechts twee delen. Boek 1 ziet vooral op moeder Dina en een beetje op zoon Abel (dan nog echt een jong kind). boek 2 ziet meer op Abel en speelt in zijn tienerjaren.

Maar de dikte merk je ook. Boek 1 is van de penseelstreken met hier en daar details maar ook vrij oppervlakkig en episodisch. Los van wat hints naar de tijd blijft het allemaal weinig bijzonder. Aangenaam om te lezen maar meer ook niet. Het meest bijzondere is dat dit echt om normale mensen gaat en De Jong is in kleine momenten (Dina en haar ouders die wat gaan eten en vader die haar aangeeft toch vooral een sorbet te bestellen) en kleine observaties (dat je bij een cadeau van je partner dat je kan dragen meer gebonden lijkt aan die persoon) op zijn best maar dat soort momenten zijn wel spaarzaam.

Boek 2 kent meer verdieping en is mede daarom interessanter. Vooral het vierde deel rond de verliefdheden van een tiener is sterk. Het vijfde deel is dan weer wat meer van hetzelfde maar kent een prachtig hoofdstuk tussen moeder en zoon. Er zit dus op punten best een en ander goeds in en het leest allemaal erg fijn weg maar het werk deed me verder ook vrij weinig.

Boek 1 - 3,0*
Boek 2 - 3,5*

Dit boek komt uit 2005 en ik weet nog dat ik in die eperiode zo in 5 VWO zat en we betogen moesten houden. Klonen was toen een onderwerp dat vrij hot was (en ook wel afgezaagd na de zoveelste aan te moeten horen - mijn betoog ging erover dat Ronald Koemam moest worden ontslagen, dat was in ieder geval een origineel onderwerp).

En ik lees allerlei reacties hier en op andere plaatsen en steeds lees ik dat men dit boek (mede) zo goed vindt door de ethische dilemma's die langskomen. Maar die deden mij dan weer niets en vond ik toen in 2005 al weinig bijzonder meer laat staan anno 2026. Ik vind ook dat Brijs zelf er niets bijzonders mee doet. Ze spelen in het verhaal mee en dat is het. Maar allemaal zo bijzonder is dit niet.

Verder wel prettig geschreven en het eerste deel is wel aardig waar dat dorpsleven en de cultuur daarvan aardig wordt neergezet. Maar de lange flash back (meerdere zelfs) in deel 2 deed me weinig en het derde deel dat wel beter is weet dat niet meer te redden. Personages worden voor mij minder belangrijk, de sfeer verdwijnt en het boek miste ook een zekere urgentie voor mij. 2,0*.

Mijn derde van Hugo en ook direct de derde voltreffer. Ergens is dit boek op het oog heel rommelig met lange zijpaden die nergens heen lijken te gaan. Al snel na de introductie wordt een hoofdpersoon als kind achtergelaten waarna het pagina's en pagina's lang over de groep gaat die die jongen achterliet en direct weer het ruime sop verkoos. Die pakweg 60 pagina's gaan over het laatste deel van hun reis en de ondergang van hun schip. Je denkt vooral: waarom zat dit stuk erin? Want echt nodig lijkt het niet. Hoogstens wilde Hugp van alles kwijt over schepen en de winden op de oceaan en hij gebruikt een arsenaal aan woorden en beschrijvingen om 60 pagina's boeiend te blijven terwijl het schip richting haar ondergang vaart. Maar inhoudelijk nodig? Uiteindelijk komt Hugo er later op terug maar dan wel met een belangrijk plotelement maar wel op de achtergrond. Anderzijds zit dat deel nog goed in je hoofd waardoor dat plotelement klein op de achtergrond kan blijven want je weet waar Hugo naartoe wil. En zo blijkt dat rommelige juist een briljante opbouw te zijn en geeft tevens ruimte voor die zijpaden.

En het werkt. Omdat Hugo goed kan schrijven en je direct overtuigt en meeneemt en omdat hij steeds boeiend is. Juist in die zijpaden of overpeinzingen of beschrijvingen van een stad of de Engelse adel en het hogerhuis of als hij ineens Rome en Londen en hun grote kerken tegenover elkaar zet en waarom de ene een St. Peter heeft en ander ander een St. Paul. Mooi ook hoe de drie personages zijn opgetekend en hoe Hugo daar soms boven zweeft en met een dromerige stijl hun gevoelens levensecht neerzet.

Richting het einde zit dan wel het enige zwakke deel. Als Gwynplaine eenmaal te horen krijgt wie hij echt is dan gaat het wel heel snel allemaal en vond ik zijn omslag op dat moment niet helemaal geloofwaardig. Daar had wat meer tijd genomen mogen worden - dit boek kent ook geen 1200 maar eerder 600 bladzijden. Maar Hugo sluit daarna wel prachtig af. 4,5*.

Ik zal dit werkje vast ooit hebben gelezen (er stonden al 3*) maar ik kon me daar eerlijk gezegd niets van herinneren. In ieder geval las ik dit niet voor Nederlands want ik koos voor Karel ende Elegast uit die vroege periode. Na Willem die Madoc Maakte toch ook dit werk dan (nogmaals?) gelezen. De score blijft staan. Een aardige parabel en het rijmen werkt leuk (wel in vertaling, in de mijne liep die niet altijd even soepel) maar echt heel bijzonder voor de lezer anno 2026 vind ik dit werk niet. 3,0*.

De plot klinkt een beetje als een zelfhulpboek maar dat is dit niet. Giphart is inmiddels gescheiden en besloot daarover te schrijven en dan vooral over verdriet. Hij haalt er van alles bij. De psychologie, de etymologie, de literatuur en allerlei gesprekken en tips hoe ermee om te gaan. Niet per se vernieuwend maar wel boeiend, vooral omdat Giphart wel kan schrijven. 3,5*.

Een van de bekendste boeken ooit. En een van de belangrijkste. Nogal gewichtig geschreven, absolut archaïsch te noemen. En overuidelijk voor een publiek dat al wel wat weet van dit onderwerp. Darwin begint gewoon met vertellen en gaat ook in op technische en wetenschappelijke details (het verschil tussen soorten en variëteiten bijvoorbeeld). Dat maakt dit boek niet per se een fijne leeservaring.

Niettemin is het boek wel boeiend en zeker als Darwin met allerlei voorbeelden komt en de lezer meeneemt in zijn aannames en onderbouwingen dan leeft het boek ook meer. Vanwege het belang ruimhartig naar boven afgerond. 3,5*.

Ik ben toch een stuk minder enthousiast dan anderen hier - de eindejaarslijstjes van 2025 maakten overigens wel dat ik dit boek wilde lezen.

Ik vond vooral dat het platteland en dan in het bijzonder de bewoners nogal clichématig en als karikaturen werden neergezet. Ze krijgen wel meerdere kanten zoals de nazi met een klein hartje maar dat is me toch afgezaagd en deed me niets. Op hele kleine momenten is dit boek wel sterk (bijvoorbeeld als Dora in het huis en de kamer van het buurmeisje komt kijken) maar te vaak is dit van dik hout zaagt men planken.

Eigenlijk is alleen de hoofdpersoon Dora goed uitgewerkt en Zeh weet goed haar innerlijke belevingswereld neer te zetten. Zij is op elk moment geloofwaardig. Alleen jammer dat de hele plot eromheen en de overige personages zo tegenvallen, 2,5*.

Ik kan me vinden in wat thomzi50 zegt met "Veel van de zinnen zijn prachtig, zo prachtig dat de inhoud van de verhalen me af en toe nogal ontging." Alleen klinkt de inhoud en in dit geval het ontgaan ervan veel negatiever door in mijn oordeel. Nooteboom schrijft heel precies en dat past goed bij de kortverhalen, ook zitten er enkele fijne aforismen en elk kortverhaal begint ook sterk met een mooie zin. Maar ja, de rest. Erg vaag en haast abstract waardoor de bundel me verder echt niets deed. 2,0*.

Nog nooit gelezen al kende ik een beetje waar dit werk over ging. Niet onaardig. Op een bepaalde manier simplistisch maar leuk opgetekend en die hele Maria-verering moet je er maar bij nemen. Echt storen deed me dat niet en het zegt ook wel iets over de beleving uit die tijd. Eerst in modern Nederlands gelezen en daarna in de oude taal maar dat laatste was wel heel lastig, te veel woorden die ik simpelweg niet kende en die ik ook niet uit de context kon halen. 3,0*.

Het boek begint interessant en kan, via een raamvertelling tot een soort speurtocht leiden. Maar na het eerste deel rond de jeugdjaren raakte ik verward. Het gaat ineens over Madoc. Ik dacht eerst nog dat er dan een soort twist zou komen, dat dat verhaal als leidraad door het werk Madoc zou dienen, maar uiteindelijk is het gewoon heel simpel een alterego van Willem. Dat is dus anders dan de meeste mensen denken en dat is prima, alleen dacht ik ook: wat wil de schrijver nu met dit boek? De rest was een simpele ridderroman die erg oppervlakkig blijft, los van de thematiek over identiteit et cetera. Bijna 600 pagina's tekst maar vooral veel plot en aan het eind had ik niet het idee de personages ook maar een beetje beter te kennen. Ook sfeer miste ik hierin wel, die periode wordt beschreven maar komt nooit echt tot leven. Het boek is best goed geschreven want echt vervelen deed ik me niet eens en het las enorm vlot weg (en misschien las ik wel te vlot waardoor ik iets heb gemist ofzo) maar ik las het vooral volledog apathisch. Dit werk deed me precies niets. 2,5*.

Een van de inzendingen voor het boekenweekgeschenk 2025. Beetje een vreemd boekje met heel expliciete taal die enerzijds schuurt op een goede manier en sterk overkomt maar ook snel naar komedie neigt. Een dun koord waar Feticu niet altijd even goed op balanceert. UIteindelijk een boek over rouwverwerking dat vooral aan het einde naar voren komt. Helemaal overtuigen vond ik dat niet. Al met al een boekje dat wel durft en net wat anders is en daar geen ik een voldoende voor. 3,0*.

Vijf volle sterren in NRC. En meer enthousiaste reacties. Nou vond ik dit ook een sterk boek op momenten maar het enthousiasme van die recensies deel ik niet. Het lijkt alsof er bij die mensen oogkleppen zijn afgevallen en dit allemaal volledig nieuw is maar dat is dit boek niet. Als je je een beetje verdiept in slavernij dan weet je dat dit niet uitsluitend de transatlantische handel betrof maar altijd al heeft bestaan en zeker binnen de islam is dit een wijdverbrijd fenomeen dat nog steeds nadruppelt.

Wat Marozzi goed doet is eerst beginnen met de religie zelf en haar heilige boek en uitzoeken in hoeverre slavernij erbij past of zelfs wordt aangemoedigd) waarna er een eclectisch overzicht komt van allerlei soorten door de geschiedenis heen over het hele gebied van voornamelijk Noord-Afrika en West- en Zuidwest-Azië. Niet elk onderwerp vond ik zelf even boeien maar als geheel is dit een prima geschreven helder overzicht dat alle kanten belicht tot aan de hedendaagse overblijfselen aan toe.

Wat het boek wel mist is die cultuur t.o.v. de Westerse landen en de verschillen en overeenkomsten. Nu is het boek los van het eerste verklarende hoofdstuk vooral beschrijvend, een stukje extra duiding had ik graag gezien. 3,5*.

Erg leuk, vooral door de lichte toon zonder kinderachtig te worden. Eerder vol enthousiasme. De geschiedenis gaat niet over bijna alles, wel over de natuurwetenschappen en ontdekkingen en vooral over de ontdekkers en de weg naar die ontdekkingen. Dat geeft dit boek een zekere focus en is het enerzijds een boek waar ik wel een en ander van wist (bepaalde theorieën of wetenswaardigheden) maar anderzijds een boek waar die kapstok me wel redelijk onbekend was. Echt zo'n boek dat je hoofdstuk voor hoofdstuk kan lezen maar ik had elke keer weer zin om verder te gaan. Ik vraag me wel af of Bryson zelf alles wel even goed begreep of maar zo goed mogelijk opschreef wat hij te weten is gekomen, hij wist mij zeker niet alles even helder te maken (vooral rond de natuurkunde) maar dat is hem vergeven. 4,0*.

Gelezen omdat dit boek in de Top 50 van NRC/De Standaard staat (de lezerslijst), anders zou ik er niet zo snel aan beginnen. De hele persoon Erasmus boeit me ook niet bepaald. Niettemin is dit wel een goed boek. Goed geschreven en vooral ook breed opgezet waardoor je ook wat van die hele periode meekrijgt. Dat soort delen zijn het best, vooral als Langereis pagina's lang uitweidt over allerlei Bijbelvertalingen. Heel boeiend en op dat moment niet eens nodig binnen het verhaal (al hoort het wel bij de latere hoofdstuken). Anderzijds vond ik de delen over Erasmus' leven (wat hij deed als kind of volwassene) simpelweg veel minder interessant. Ook de latere hoofdstukken over hetgeen Erasmus mee worstelde wat betreft zijn werk, hoewel in de basis goed beschreven, vond ik op zichzelf minder boeiend. Maar dat heeft puur te maken met mijn interesse. Een onvoldoende ga ik dit werk niet geven want objectief is dit echt wel goed. 3,0*.

Er staat een geinig foutje in dit boek dat in 2017 allicht minder zou opvallen. In het deel waar het gaat over de kroning van koning Faisal gaat het ook over het gespeelde volkslied - Irak had er nog geen en dus werd het Britse gebruikt. Alleen schrijven de auteurs dat het God Save the Queen dat werd gespeeld. Maar in die tijd (en ik heb dit nog even nagekeken) was er een koning en was het het God Save the King dat werd gebruikt.

Verder een prima werkje lange tijd. Niets vernieuwend of van de nieuwe inzichten maar als introductie prima. De auteurs weten welke informatie en geschiedenis van belang is en met wat duiding en verklaringen weten ze een heel redelijk beeld van dat gebied te schetsen. Voor iemand die daar wat van weet weinig nieuws onder de zon, maar voor de leek nuttig en sowieso als geheel goed en prettig uiteengezet.

De laatste pakweg 50 pagina's over de recentere geschiedenis is meer beschrijvend dan duidend en daarmee heel weinig van toegevoegde waarde. 3,0*.

Gaat verder op hetzelfde stramien als het eerste deel. Iets minder namen wel om je doorheen te ploegen en iets meer nadruk op Mussolini zelf maar los van de achterliggende thema's en geschiedenis als roman niet boeiend. En eerlijk gezegd leer ik meer uit een non-fictiewerk denk ik dan uit dit boek. Met dit deel stop ik er ook mee, ik haal te weinig plezier eruit en dat weegt niet op tegen de inhoud waar ik best meer van wil lezen. 2,5*.

Dit werkje begint heel leuk met het verschil tussen de aarde en de wereld, beide te zien op de globe. Lampje uit is het de aarde met groene contineten en her en der bergketens, lampje aan is het een kleurrijk geheel van landen en grenzen. Daarna heeft Van Reybrouck heel veel te vertellen maar dat lukt hem simpelweg niet in deze magere 80 pagina's. Mijn relatief lage score zit hem dus puur in beleving en vooral teleurstelling want ik denk dat de schrijver makkelijk 300 pagina's had kunnen volpennen. En dan ook echt kunnen uitleggen waarom burgerparticipatie dan wel zou werken en hoe dat precies vorm moet krijgen. Nu blijft het bij noemen zonder een echt antwoord. 2,5*.

Een soort vervolg op A Sport and a Pastime - James Salter (1967) - BoekMeter.nl, een boek dat gebaseerd is op een waargebeurde geschiedenis van die schrijver zelf, waarin Backer als het ware een antwoord geeft vanuit het meisje uit die Amerikaanse roman. Ik dacht wel vaak: wat is nu je punt? Dat het voor die oudere Amerikaan een avonuurtje was en dit jonge meisje iets serieuzer? No shit Sherlock, dat gebeurt zo vaak. Dat is toch niet zo heel bijzonder? En zo veel is er voor mij niet te vertellen hier. Nu komt dan het vrouwelijk perspectief aan de beurt in tegenstelling tot die Amerikaanse roman maar ook daar blijft Backer een beetje hangen in algemeenheden en clichés en ook wel opzichtig en weinig subtiel.

Dat neemt niet weg dat dit boek erg prettig leest met een uitmuntende stijl en af en toe heel aardige metaforen (zo ergens aan het eind komt de vergelijking met het kappen van een heg dat mooi wordt aan de buitenkant en vol wildgroei van binnen en een autobiografie). Een voldoende krijgt dit werk wel want ik heb me niet verveeld. 3,0*.

Het punt is dat Van Iperen de oorzaak van problemen zoekt in iets redelijk abstracts. Het gaat erom volgens haar dat mensen zich laten leiden door verkeerde tegenstellingen en komt ermee dat men uiteindelijk de immigrant de schuld geeft, althans dat de rijke rechtse (mijn woorden) elite zo haar eigen agenda probeert dor te drukken. Dat is een aardige gedachte maar a) nogal zwak uitgewerkt en b) volgens mij ook te moeilijk. Zeker, ik denk dat bepaalde elites dat handig gebruiken maar dat verklaart te weinig waarom mensen dan daarnaar luisteren. Waarom is Musk voor sommigen een held en Gates (beide IT-miljardairs) een duivel? En vice versa. Mensen willen vooral geloven wat ze willen geloven en, laten we gewoon veel simpeler doen, mensen willen simpelweg niet inleveren en er onbreekt een zekere mate van urgentie als het gaat om klimaatproblematiek. Klinkt dat simpel? Zeker. Maar soms moet je ook niet meer erachter zoeken. Rechts maakt daar gebruik van alleen is dat een beetje het slotpunt van het betoog terwijl dat m.i. een beginpunt moet zijn. Uiteindelijk zegt Van Iperen te weinig in dit werkje om echt indruk te maken. 2,5*.

Als tijdsbeeld is dit best een aardig werkje. Post-Sovjet is een vreemde periode en een vreemde omgeving. Enerzijds alle nieuwe westerse invloeden inclusief spelcomputers maar ergens zijn die landen nog ergens blijven stilstaan in de jaren 50. Dit verhaal speelt begin jaren 2000 en die sfeer en dat gevoel worden goed getroffen. Alleen wisten de personages me allen minder te boeien. De man des huizes is nog het meest interessant maar zijn vrouw en kind eigenlijk totaal niet en echt gegrepen werd ik ook niet. 3,0*.

Dit was een erg oppervlakkig boekje, dun en met ook veel witte pagina's en her en der kaartjes en plaatjes waardoor de eigenlijke tekst nog minder is, waar ik normaal nog wel iets van 2,0* aan kwijt kan maar uit principe geef ik lager. De titel en plot doen namelijk iets heel anders vermoeden, namelijk een geschiedenis bezien vanuit de verschillende inheemse stammen. Dat was de reden dat ik dit werk las. Maar niets van dit alles. Het boekje is een vlugge schets van de geschiedenis van de V.S. vanaf de landing van Columbus via veroveringen van eerst Spanjaarden en later Amerikanen met heel af en toe een hint van de Native-Americans (en op het eind nog even een korte paragraaf dat die mensen het tegenwoordig slecht hebben). Niks nieuws en zeker niet door de ogen van de inheemse volken. 1,0*.