Het ontbreken van een spanningscurve (zoals hierboven ook al terecht genoemd) is ook wel hetgeen mij weerhoudt van een hogere score, vooral zo na de helft begon de interesse een beetje weg te lekken en kabbelde het boek ogenschijnlijk nergens meer heen.

Jammer, want qua sfeer echt prima. De beschrijven van weer en natuur zijn sterk gedaan en je waant je zelf ook daar in de warmte van zuidelijke Afrika. Inhoudelijk op momentjes wel aardig en er worden wat interessante dingen gezegd of verleden en waarheid. Jammer alleen dat de koek voor mij halverwege wel een beetje op was. 3,0*.

Dubbelreview Stad der Blinden en Stad der Zienden

Zo ergens in Stad der Zienden wist ik al wel dat ik één stukje zou schrijven, vooral omdat de punten waar ik tegenaan liep grotendeels hetzelfde zijn. Beide boeken liggen in elkaars verlengde qua stijl en Stad der Zienden is ook een vervolg, er komen steeds meer verwijzingen naar het eerste boek.

De stijl is die zonder gebruik van eigennamen, iedereen wordt genoemd voor hun rol of een specifiek kledingstuk. De vrouw van de dokter, het meisje met het ooglapje, de burgemeester, de eerste blinde, etc etc. Locaties worden ook niet genoemd maar het zijn het ziekenhuis of de hoofdstad. Dat maakt enerzijds dat dit boek overal kan spelen en op dat vlak werkt het. Het tweede boek kent ergens wel hints dat dat verhaal afspeelt in onze wereld (de Frans-Pruisische oorlog wordt genoemd) en specifiek Portugal (ook dat wordt tussen neus en lippen door genoemd) maar zeker Stad der Blinden is volledig in een anoniem land ergens in de 20e eeuw (gezien de technieken die genoemd worden kan je het verhaal wel daar plaatsen).

Maar anderzijds maakt dit beide boeken enorm afstandelijk. En niet leuk om te lezen. Ik vond het inhoudelijk sowieso niet altijd al even sterk. Stad der Blinden is me te negatief ingesteld maar ik vond het ook te gemaakt. Dit is geen schrijver die een situatie creëert en dan op psychologisch of sociologisch vlak dan uitzoekt wat er gebeurt maar dit voelde te veel als een plot die al uitgestippeld lag zonder dat die gebeurtenissen en die dingen die de mensen doen per se logisch zijn. Bij Stad der Zienden vond ik dat eigenlijk ook. Nu heb ik niet in een dictatuur geleefd maar ik kon niet echt meegaan in de handelingen van de regering. Een te grote reactie op het blanco stemmen door de meeste mensen. Saramago zal er vast iets mee bedoelen maar dit wilde ik simpelweg niet geloven. En het leidt ook wat af van sterkere ideeën hoe bijvoorbeeld de stad door blijft gaan zonder overheid.

Dat klinkt allemaal wel erg negatief en ja, dat zorgt wel dat ik geen dikke voldoendes kan geven want daar was te weinig leesplezier bij. Maar verder zitten er ook wel enkele prima observaties in, is het geheel best goed geschreven en Stad der Blinden is tot pakweg de helft best nog wel vermakelijk op een zeker vlak.

Stad der Blinden 3,0*
Stad der Zienden 2,5* (met moeite)

Dubbelreview Stad der Blinden en Stad der Zienden

Zo ergens in Stad der Zienden wist ik al wel dat ik één stukje zou schrijven, vooral omdat de punten waar ik tegenaan liep grotendeels hetzelfde zijn. Beide boeken liggen in elkaars verlengde qua stijl en Stad der Zienden is ook een vervolg, er komen steeds meer verwijzingen naar het eerste boek.

De stijl is die zonder gebruik van eigennamen, iedereen wordt genoemd voor hun rol of een specifiek kledingstuk. De vrouw van de dokter, het meisje met het ooglapje, de burgemeester, de eerste blinde, etc etc. Locaties worden ook niet genoemd maar het zijn het ziekenhuis of de hoofdstad. Dat maakt enerzijds dat dit boek overal kan spelen en op dat vlak werkt het. Het tweede boek kent ergens wel hints dat dat verhaal afspeelt in onze wereld (de Frans-Pruisische oorlog wordt genoemd) en specifiek Portugal (ook dat wordt tussen neus en lippen door genoemd) maar zeker Stad der Blinden is volledig in een anoniem land ergens in de 20e eeuw (gezien de technieken die genoemd worden kan je het verhaal wel daar plaatsen).

Maar anderzijds maakt dit beide boeken enorm afstandelijk. En niet leuk om te lezen. Ik vond het inhoudelijk sowieso niet altijd al even sterk. Stad der Blinden is me te negatief ingesteld maar ik vond het ook te gemaakt. Dit is geen schrijver die een situatie creëert en dan op psychologisch of sociologisch vlak dan uitzoekt wat er gebeurt maar dit voelde te veel als een plot die al uitgestippeld lag zonder dat die gebeurtenissen en die dingen die de mensen doen per se logisch zijn. Bij Stad der Zienden vond ik dat eigenlijk ook. Nu heb ik niet in een dictatuur geleefd maar ik kon niet echt meegaan in de handelingen van de regering. Een te grote reactie op het blanco stemmen door de meeste mensen. Saramago zal er vast iets mee bedoelen maar dit wilde ik simpelweg niet geloven. En het leidt ook wat af van sterkere ideeën hoe bijvoorbeeld de stad door blijft gaan zonder overheid.

Dat klinkt allemaal wel erg negatief en ja, dat zorgt wel dat ik geen dikke voldoendes kan geven want daar was te weinig leesplezier bij. Maar verder zitten er ook wel enkele prima observaties in, is het geheel best goed geschreven en Stad der Blinden is tot pakweg de helft best nog wel vermakelijk op een zeker vlak.

Stad der Blinden 3,0*
Stad der Zienden 2,5* (met moeite)

Een leuk gegeven door dertien gebouwen en vooral de architect te bespreken. Dat zorgt er ook voor dat Van den Broeck ook van alles erin kwijt kan. Soms is het meer een reisverslag, dan weer een brief. Dan weer meer op sfeer en omgeving, dan weer meer op pysche. Lang niet elk deel is even boeiend maar het eerste stuk over het lokale zwembad is wel erg leuk en de de delen verder weg (De V.S. en Napels) zijn het boeiendst. Dat zal soms een stukje smaak ook zijn, of interesse van mij. En af en toe een mooi overpeinzing "Zelfdoding op je achtenzeventigste, is dat een afwijzing van het leven of van de dood?". Het taalgebruik is wel soms wat gemaakt wollig. 3,5*.

Wel geinig gedaan om vanuit een schilderij dit verhaal te vertellen, dat is in ieder geval origineel. Al weet dat schilderij wel altijd precies welke informatie naar de lezer moet. het is wel altijd de schrijver die aan het woord is, nooit echt het schilderij, dus helemaal werken doet dat niet. En een en ander blijft vrij afstandelijk, zeker richting het einde. 3,0*.

P.F. Thomése probeert woorden te zoeken na de dood van zijn babydochter en slaagt daar vaak verrassend goed in. De hoofdstukken zijn soms hoofdstukjes van enkele zinnen met nu eens overpeinzingen, dan weer losse gedachten en op andere mmenten wordt er meer verteld. Alsof Thomése gewoon maar opschrijft wat hem op dat moment lukt of te binnen schiet. Niet elke gedachte is even boeiend en Thomése hangt nu en dan ook in clichés maar dat is allicht niet zo gek. Evenvaak weet hij de pijn en het verdriet wel over te brengen. Wel is dit werk dan weer net te dun om echt diepere indruk achter te laten. 3,5*.

Een werk dat steeds beter wordt. De ideeën beginnen alle nog vrij abstract en gaan over vrijheid van denken, richting het einde gaat het steeds meer over vrijheid van leven in een samenleving met concrete voorbeelden en oplossingen, vaak goed doordacht. Wel voelt dit werk eerder als pamflet met enkele thema's in plaats van een volledig werk waarin iemands geheel filosofie naar buiten komt. Dat maakt het enerzijds strak en prettig om te lezen, anderzijds laat dit als geheel niet heel veel indruk achter. Niettemin op vragen waarom mensen in vrijheden mogen worden ingeperkt komt in ieder geval vaak een antwoord en dat geeft stof tot nadenken. 3,5*.

Ik ben bezig in die biografie van Erasmus dus het leek me een goed idee eerst dit werkje er maar eens bij te pakken - volgens mij heb ik dit werk jaren en jaren terug al eens geleend van de bieb maar is het daarna ongelezen weer teruggegaan.

En wat vind ik er nu van? Op momenten best leuk en het boek begint interessant en vrij concreet hoe zotheid kan helpen. De vorm, waarin de zotheid in de ik-persoon praat, werkt ook heel goed omdat Erasmus eigenlijk iets anders wil zeggen dan je in de eerste bladzijden kan denken. En op momenten komen interessante gedachtes langs, vooral als het gaat over heersers en vorsten en pausen. Maar te veel en te vaak is dit ook allemaal los zand dat niet echt overtuigt en ook lang niet altijd boeit. 3,0*.

Ik kan me inhoudelijk wel vinden in de kritiek van eRCee die stelt "Het systeem staat of valt met de positieve houding, of goedheid zo je wilt". Dat klopt. Maar juist de vrolijke optimistische toon zorgde voor mij voor een groot leesplezier. Het was gewoon heel leuk om dat utopisch eiland beschreven te zien worden en me helemaal erin mee te laten gaan en me aan het denken te zetten: is dit een utopie of niet? Ik neig enerzijds naar een ja, anderzijds naar een nee vooral omdat je gedwongen wordt - er zit weinig vrije wil hier. Wat dat betreft mist dit werk diepgang hoe dit in de praktijk daadwerkelijk zou lukken. Niettemin heb ik me uitstekend vermaakt hiermee. 3,5*.

Goed geschreven maar ook typisch zo'n boek waar de waardering ook heel erg leunt op de mate waarin de personages mij boeien. Dan blijkt dat bij de een veel meer dan bij de ander en vooral de stukken die hoog over zijn zonder te veel details (de eerste 50 pagina's zijn geweldig) vind ik vrijwel standaard leuker om te lezen dan de delen waarin heel erg op de personen wordt ingezoomd, vooral als dat personen zijn die mij niet mateloos weten te interesseren (zoals de vader). Er zitten wel genoeg flarden tussen waar je ook mooi tijds- en sfeerbeeld krijgt en het boek leest prettig weg. Naar boven afgerond 3,5*.

Waar gaat dit boek over? Ik kom vooral tot 'Wat in je jeugd gebeurt en hoe je die beleeft heeft invloed op je latere leven en je latere relaties'. Niet per se onwaar (of beter: dat klopt) maar Op de Beeck zoekt hier nergens de diepgang en blijft wat oppervlakkig krabbelen dat nergens overtuigt. Dat leidt al met al een beetje tot psychologie van de koude grond. En daardoor lijkt de plot in vooral deel drie echt nergens heen te gaan.

Jammer, want het eerste deel is best aangenaam leesvoer waarin juist die relaties tussen de kinderen, de vader en de nieuwe vlam mooi worden geschetst en het taalgebruik ook vrij goed past bij een kind - dat is goed gedaan.

Je merkt in deel twee ook direct een andere stijl, al is het maar dat dat deel begint met een enorme opsomming - een stijlfiguur waar ik sowieso vrij goed op ga. Alleen dat tweede deel wist al veel minder te boeien en deel drie deed me echt niets. Daarbij stoorde ik me wel aan het vele ge en gij en soms u. Dat is zo ander gebruikt dan ik dat doe, dat het vooral afstand creëert maar ook te nadrukkelijk de aandacht opeist. En dat doet afbreuk aan de leeservaring. 2,5*.

Een verhaal van een overleden broer, ook vrij intiem en vol details en dit was echt een boek waarvan ik dacht: wat zou die broer hier allemaal van gevonden hebben? Dat heb ik niet vaak maar hier dacht ik wel: wie ben jij om dit allemaal naar buiten te brengen?

De vorm van het leeghalen van een huis en dan herinneringen ophalen is prima gekozen. De stijl is vrij helder maar ook wat kleurloos en lang niet elk deel van het leven van die broer is even boeiend maar Mutsaers weet wel vrij goed een portret te schetsen. 3,5*.

Nogal abstract en dit smaakt mij simpelweg niet. De stukken rond die voorouder Ra zijn an sich nog wel aardig op momenten maar het geheel is enorm los zand en wist me niet te pakken en ook niet te overtuigen. Vol ideeën die maar half worden uitgewerkt en daarmee niet echt intrigeren. Wel in mooi rauw taalgebruik maar richting het einde las ik ook wat sneller en verdwijnt die stijl (die noopt tot langzamer lezen) voor het gevoel ook een beetje. 1,5*.

"Over het Onderschatte Belang van het MBO" heet dit boekje, maar behalve daarover gaat dit ook over Amghar zelf, arme milieus en hoe je als immigrant wordt gezien. Dat heeft misschien wat raakvlakjes met de centrale boodschap maar leidt er ook behoorlijk vanaf. En dit is een klein boekje (in lengte en breedte) met ook weinig pagina's dus dat maakt al snel dat die centrale boodschap nauwelijks aan bod komt. Niet per se onaardig verder wat hij vertelt maar hier had echt wel een eindredactie op mogen zitten.

De oplossingen waarmee Amghar komt zijn dan wel heel aardig soms. Bijvoorbeeld (de geijkte en vaker geopperde methode) om de taal veranderen zoals laaggeschoold en hooggeschoold (want als we mbo als minder zien dan helpt de taal aanpassen sowieso - dat is ook gewoon zo) of art. 1 Grondwet aanvullen met opleidingsniveau, maar ook talentenprogramma's, stages voor hbo en wo om juist ze in contact te brengen met het mbo (voor meer begrip onderling) zijn hele praktische oplossingen. Hij komt ook met vage oplossingen als mbo-tafels of eventueel niet-werkende oplossingen zoals een x-aantal mbo'ers in de politiek. Maar zeker in de landelijke politiek is het de vraag of er genoeg goede mensen te vinden zijn die stof snel eigen kunnen maken - politiek is toch vooral theoretisch. Hoe dat ondervangen kan worden, daar is dan geen ruimte voor. 2,5*.

Fijn werkje van Vargas Llosa in een prettige rustige belezen toon verteld. Hoofdstukken rond de plot worden afgewisseld met meer essayistische stukken over de muziek en dans in Peru, maar ook over hoe het Spaans een continent van voorheen duizenden talen heeft verbonden. Dat zijn boeiende stukken en leuk om te lezen. De centrale plot is een aardige kapstok maar op zichzelf niet heel interessant. 3,5*.