Ik had nog wat oude lijsters liggen die ik nooit had gelezen en toch maar eens gepakt. Dit werkje viel me echt enorm tegen. Flauw verhaaltje dat nooit echt leuk of spannend wordt. Dan gaat het bij een griezelverhaal wel mis. Dat griezelelement zit in de thema's vooral, niet in het verhaal zelf. 1,5*.

Al jaren in de kast. Ooit kocht ik dit boek (in het Engels) omdat het met interessant leek maar ook goed en belangrijk voelde. Een paperback met relatief licht en dun papier en kleine lettertjes. Een gevoel dat een e-reader nooit kan evenaren. En sindsdien is dat boek tweemaal mee verhuisd en stond ook nu alweer 5 jaar op de plank. Enfin, vlucht naar San Francisco en ik wilde a) Engels lezen die reis en b) niet te zware boeken meenemen (met een dubbele betekenis: zowel geen zware literatuur als geen dikke zware boeken die ik moet meeslepen).

Het boek is op inhoud vooral beschrijvend. Niet onaardig en vooral helder geschreven - er is steeds een lijn in het verhaal en wat betreft geschiedschrijving zit dit goed in elkaar door op hoofdlijnen te blijven werken en niet te veel namen te noemen die je zo weer vergeet.

Grootste pijnpunt is echter de diepgang. En dan vooral op het verklaren van zaken, iets dat Jared Diamond in zijn Gun, Germs and Steel juist zo goed en boeiend deed. Als gezegd is dit boek beschrijvend, maar die laag eronder wordt eigenlijk nooit echt aangeraakt. Dit blijft al met al een wat oppervlakkige en uitgebreide Wiki-pagina. Zo leerde ik relatief weinig in deze dikbedrukte 600 pagina's en dat is toch jammer. 2,5*.

Best een leuk boekje. Fris op een bepaalde manier en hopeloos naïef en kinderlijk maar al met al heb ik me er best mee kunnen vermaken. Echt boeiend wordt het allemaal niet maar als tussendoortje voor als je niets te doen hebt werkt dit wel. 3,0*.

Dubbelreview Stad der Blinden en Stad der Zienden

Zo ergens in Stad der Zienden wist ik al wel dat ik één stukje zou schrijven, vooral omdat de punten waar ik tegenaan liep grotendeels hetzelfde zijn. Beide boeken liggen in elkaars verlengde qua stijl en Stad der Zienden is ook een vervolg, er komen steeds meer verwijzingen naar het eerste boek.

De stijl is die zonder gebruik van eigennamen, iedereen wordt genoemd voor hun rol of een specifiek kledingstuk. De vrouw van de dokter, het meisje met het ooglapje, de burgemeester, de eerste blinde, etc etc. Locaties worden ook niet genoemd maar het zijn het ziekenhuis of de hoofdstad. Dat maakt enerzijds dat dit boek overal kan spelen en op dat vlak werkt het. Het tweede boek kent ergens wel hints dat dat verhaal afspeelt in onze wereld (de Frans-Pruisische oorlog wordt genoemd) en specifiek Portugal (ook dat wordt tussen neus en lippen door genoemd) maar zeker Stad der Blinden is volledig in een anoniem land ergens in de 20e eeuw (gezien de technieken die genoemd worden kan je het verhaal wel daar plaatsen).

Maar anderzijds maakt dit beide boeken enorm afstandelijk. En niet leuk om te lezen. Ik vond het inhoudelijk sowieso niet altijd al even sterk. Stad der Blinden is me te negatief ingesteld maar ik vond het ook te gemaakt. Dit is geen schrijver die een situatie creëert en dan op psychologisch of sociologisch vlak dan uitzoekt wat er gebeurt maar dit voelde te veel als een plot die al uitgestippeld lag zonder dat die gebeurtenissen en die dingen die de mensen doen per se logisch zijn. Bij Stad der Zienden vond ik dat eigenlijk ook. Nu heb ik niet in een dictatuur geleefd maar ik kon niet echt meegaan in de handelingen van de regering. Een te grote reactie op het blanco stemmen door de meeste mensen. Saramago zal er vast iets mee bedoelen maar dit wilde ik simpelweg niet geloven. En het leidt ook wat af van sterkere ideeën hoe bijvoorbeeld de stad door blijft gaan zonder overheid.

Dat klinkt allemaal wel erg negatief en ja, dat zorgt wel dat ik geen dikke voldoendes kan geven want daar was te weinig leesplezier bij. Maar verder zitten er ook wel enkele prima observaties in, is het geheel best goed geschreven en Stad der Blinden is tot pakweg de helft best nog wel vermakelijk op een zeker vlak.

Stad der Blinden 3,0*
Stad der Zienden 2,5* (met moeite)

Dubbelreview Stad der Blinden en Stad der Zienden

Zo ergens in Stad der Zienden wist ik al wel dat ik één stukje zou schrijven, vooral omdat de punten waar ik tegenaan liep grotendeels hetzelfde zijn. Beide boeken liggen in elkaars verlengde qua stijl en Stad der Zienden is ook een vervolg, er komen steeds meer verwijzingen naar het eerste boek.

De stijl is die zonder gebruik van eigennamen, iedereen wordt genoemd voor hun rol of een specifiek kledingstuk. De vrouw van de dokter, het meisje met het ooglapje, de burgemeester, de eerste blinde, etc etc. Locaties worden ook niet genoemd maar het zijn het ziekenhuis of de hoofdstad. Dat maakt enerzijds dat dit boek overal kan spelen en op dat vlak werkt het. Het tweede boek kent ergens wel hints dat dat verhaal afspeelt in onze wereld (de Frans-Pruisische oorlog wordt genoemd) en specifiek Portugal (ook dat wordt tussen neus en lippen door genoemd) maar zeker Stad der Blinden is volledig in een anoniem land ergens in de 20e eeuw (gezien de technieken die genoemd worden kan je het verhaal wel daar plaatsen).

Maar anderzijds maakt dit beide boeken enorm afstandelijk. En niet leuk om te lezen. Ik vond het inhoudelijk sowieso niet altijd al even sterk. Stad der Blinden is me te negatief ingesteld maar ik vond het ook te gemaakt. Dit is geen schrijver die een situatie creëert en dan op psychologisch of sociologisch vlak dan uitzoekt wat er gebeurt maar dit voelde te veel als een plot die al uitgestippeld lag zonder dat die gebeurtenissen en die dingen die de mensen doen per se logisch zijn. Bij Stad der Zienden vond ik dat eigenlijk ook. Nu heb ik niet in een dictatuur geleefd maar ik kon niet echt meegaan in de handelingen van de regering. Een te grote reactie op het blanco stemmen door de meeste mensen. Saramago zal er vast iets mee bedoelen maar dit wilde ik simpelweg niet geloven. En het leidt ook wat af van sterkere ideeën hoe bijvoorbeeld de stad door blijft gaan zonder overheid.

Dat klinkt allemaal wel erg negatief en ja, dat zorgt wel dat ik geen dikke voldoendes kan geven want daar was te weinig leesplezier bij. Maar verder zitten er ook wel enkele prima observaties in, is het geheel best goed geschreven en Stad der Blinden is tot pakweg de helft best nog wel vermakelijk op een zeker vlak.

Stad der Blinden 3,0*
Stad der Zienden 2,5* (met moeite)

Vintage Brown schreef ik al vaker bij boeken van hem en ook hier past dat weer. Maar ook weer niet helemaal en eerder in lijn met zijn vorige Origin dan met de oudere boeken. Die oudere boeken waren leuke puzzeltochten waar de omgeving echt van belang was voor het verhaal en de thematiek, dat had Origin niet. En het recentere Inferno kwam met interessante ideeën en een gedurfd einde en was daarmee verrassend sterk.

Dit nieuwste werk kent wel de typische ingrediënten om spanning te maken met veel cliffhangers en vaak beetjes informatie die je krijgt. Vintage Brown want dat doet hij vaker. En het zou geen Brown zijn als de wereldberoemde professor Langdon niet weer eens wordt verdacht van criminele zaken - dit is allemaal wel erg veel gerecycle. En de plot is dusdanig mager dat er echt met gemak 250 pagina's uit hadden gekund. Ja, dit leest soepel weg maar ook doordat de taal niet heel bijzonder is en je prima woorden of zelfs hele zinnen kan missen zonder echt iets te missen.

Erger is dat de omgeving nauwelijks noodzakelijk is. Er is wat met die Golem maar eigenlijk is ook die niet echt nodig. Brown beschrijft weliswaar de stad maar eerder in droge Wikipedia-achtige stukken dan in smeuïg taalgebruik. En het is vooral dat dit een doodnormale thriller is zonder dat leuke gepuzzel erin (de paar puzzels hadden overal plaats kunnen vinden en zijn ook niet heel boeiend).

Kortom, soepel leesbaar maar eigenlijk ook niet echt boeiend. Goed voor een lange vliegtuigvlucht maar dat is het dan ook. Ik ben teleurgesteld. 2,0*.

Het ontbreken van een spanningscurve (zoals hierboven ook al terecht genoemd) is ook wel hetgeen mij weerhoudt van een hogere score, vooral zo na de helft begon de interesse een beetje weg te lekken en kabbelde het boek ogenschijnlijk nergens meer heen.

Jammer, want qua sfeer echt prima. De beschrijven van weer en natuur zijn sterk gedaan en je waant je zelf ook daar in de warmte van zuidelijke Afrika. Inhoudelijk op momentjes wel aardig en er worden wat interessante dingen gezegd of verleden en waarheid. Jammer alleen dat de koek voor mij halverwege wel een beetje op was. 3,0*.

Ik kan me goed vinden in de review van Arjen maar ik beoordeel dit boek net nog een halfje lager.

Ik vond het vorige deel niet veel aan (al lijk ik wel erg streng geweest te zijn met mijn lage score toen) vooral omdat ik het allemaal nogal gemaakt vond. Te veel opzet. Niettemin ergens wel benieuwd of dit deel me toch wel zou smaken. Dit boek kent ook te veel opzet (hieronder meer daarover) maar dan op opbouw en niet zozeer op inhoud.

Ruim 300 pagina's vind ik dit boek, verrassend, best goed. Buwalda kan wel schrijven en de pionnen staan inmiddels en daar kan hij nu op voortborduren. Vooral in de vele scherpe dialogen is Buwalda op zijn best. Langzaamaan komt de klad er wel een beetje in en weet het boek minder en minder te boeien om na 450 pagina's een hele andere kant uit te gaan. En het punt is vooral: het boek raakte een zekere urgentie kwijt. Dat is gek want in feite heeft fictie helemaal geen urgentie maar door keuzes van Buwalda lukt het hem toch.

We blijken namelijk een boek gelezen in een boek, waar precies 0 hints naar zijn geweest. Dat is ergens flauw, maar het grootste pijnpunt is dat ik dan weer gewend moet raken aan al die nieuwe figuren en hun namen (en daar had ik niet per se veel zin in) maar Buwalda houdt ook het boek in het boek zelf er steeds bij terwijl ja, dat is een roman in een roman en dus welk doel dient dat nog? Eigenlijk niet. Een stukje meta, waarin de nieuwe hoofdpersoon ook commentaar geeft op dat boek maar het interesseerde me al snel weinig meer (temeer het soms wel puzzelen is wie wie is en wat er precies speelt dan dat bevorderde het leesplezier ook niet). Geen idee wat Buwalda nu precies wilde vertellen hiermee. 2,0*.

Best een tegenvaller, een boek dat wel een aardig beeld geeft van Indië als geheel en de periode rond de jaren 40 maar ook een boek waar de personages zelf een stuk minder boeiend zijn. Zeker de langere delen verteld vanuit de vader zijn nogal plat geschreven en weten niet altijd te boeien, vaak gevuld met vele namen van personages die niet echt blijven hangen en behoorlijk plat blijven. Wel soepel en vloeiend geschreven waardoor het boek best makkelijk wegleest maar dat is het dan ook. Nu en dan rake observaties maar bijvoorbeeld het leven van de Indo's in Nederland komt er wat bekaaid vanaf terwijl ik wel aanvoel dat Birney er wel iets over wilde zeggen. 2,5*.