Ook weer een boek uit de toplijst van Nederlandstalige boeken van deze eeuw. Die lijst wil ik afronden anders was ik hier snel in gestopt. Ik zie veel lovende kritieken en ergens snap ik dat wel. Een originele goede stijl, je wordt echt meegenomen in iemands hoofd en krijgt een stream of consciousness mee als lezer. Dat is allemaal goed gedaan.

Maar heel simpel: dit werk trok me niet. Vanaf bladzijde 1 al niet. De stijl vind ik sowieso niet lekker lezen maar inhoudelijk wist dit me echt nergens te boeien. Personages niet, sfeer ontbrak voor mij en het verhaal wist ook niet te trekken doordat dat best leunt op personages. 1,0*.

Bakker weet heel goed het benauwende milieu (en vooral dat huishouden) neer te zetten. Echt zo'n grijze plek zonder vreugd. Maar toch licht genoeg dat het niet te zwaar wordt en best prettig leesvoer is al met al. Het lezen was geen vervelende ervaring. Dat is goed en knap gedaan.

Inhoudelijk blijft hij wel wat hangen in clichés (bepaalde metaforen, de buitenstaander die de wereld van de hoofdpersoon binnenkomt, etc) en te veel thema's hebben niet echt binding met elkaar - dat laatste hoofdstuk is ook te expliciet en onnodig wat mij betreft. Ook de optekening van personages is weliswaar aardig maar niet heel bijzonder. Echt boeiend werd het inhoudelijk nergens. 3,0*.

De plot hierboven gaat over de kleur magenta (ik moet direct aan de wielerploeg van Deutsche Telekom denken) maar dat is dan ook het enige, verder gaat dit werk nergens over die plot of überhaupt de kleur magenta - ik heb meer boekjes uit deze reeks gelezen en meer en meer lijkt die kleur meer een gimmick om te verkopen dan dat er echt wat mee wordt gedaan. Jammer.

Sowieso een verhaal dat niet werkt en waar te veel zaken (ziekte en vreemdgaan) in te weinig tijd worden verteld. Het blijft onduidelijk wat De Vries nou bedoelt hiermee. Het verhaal blijft oppervlakkig en hangend in clichés en echt geweldig geschreven is dit ding ook niet bepaald. 1,0*.

Blijkbaar valt dit onder healing fiction, boeken met een positieve inslag om je goed te voelen, iets typisch uit Oost-Azië. Maar ik zag vooral dat het Japans was en de plot leek me wel boeiend genoeg, wel het soort van verhalen waar ik van kan houden. Eigenlijk is dit een verhalenbundel met vier kortverhalen (de plot slaat op de eerste) waarbij al die personen gaan eten in het restaurant om zo met overleden mensen te kunnen praten. Duidelijk een soort magisch-realisme.

Enfin, vier verhalen dus waarvan de twee eerste erg fijn zijn met een mooie optekening van de levens van de personages waarin in weinig tekst hele geschiedenissen worden verteld. Knap gedaan en aangenaam om te lezen. De twee andere verhalen zijn eigenlijk hetzelfde maar die wisten me simpelweg niet echt te boeien. 3,0*.

De films al veel vaker gezien en vooral deel 1 en Part II zijn beide geweldig. Dan toch maar eens tijd voor het boek (dat ik zag staan bij toeval en maar haalde, ooit wilde ik hem sowieso lezen).

Het boek kent in zoverre weinig verrassingen doordat ik de films al ken, maar los van enkele kleine nuanceverschillen wist het boek me ook in de gekende stukken toch wel te verrassen. Vooral door het ingaan op psychologie dat uitstekend wordt gedaan en de personages worden prachtig opgetekend. Verder voelt dit als waarheid aan, je hebt echt het idee een geschiedenis van een bestaande familie te lezen. Heel knap gedaan. En dat maakt vooral dat ik een fijne leeservaring had op meerdere vlakken. Een boeiend inkijkje in mensen en in de familie.

De taal is degelijk en vrij simpel maar daarmee ook effectief. Wel zijn enkele scènes minder geslaagd. Vooral de uitgebreidere stukken rond Johnny Fontane of het liefje van Sonny zijn net wat minder boeiend. En de transformatie van Kay (een van de minst goed uitgewerkte personages) aan het eind tot brave katholieke huisvrouw die alles door de vingers wil zien vond ik niet heel sterk en zeker niet geloofwaardig. Verder best genieten. 4,0*.

p.s. Knap hoe men dit boek tot film heeft omgezet. Bijvoorbeeld door de zwakkere delen eruit te halen.
Maar vooral ook door het begin te verplaatsen naar het gesprek met de Don in plaats van eerst allerlei introducties te schrijven, of de boeiende geschiedenis van Vito. In het boek werkt dat allemaal, in de film had dat minder gepast maar wist uiteindelijk toch uitstekend een plekje te krijgen in Part II waar dat deel juist wel goed past met de nieuwe verhaallijnen rond Michael.

Best een leuk boekje. Fris op een bepaalde manier en hopeloos naïef en kinderlijk maar al met al heb ik me er best mee kunnen vermaken. Echt boeiend wordt het allemaal niet maar als tussendoortje voor als je niets te doen hebt werkt dit wel. 3,0*.

Ik had nog wat oude lijsters liggen die ik nooit had gelezen en toch maar eens gepakt. Dit werkje viel me echt enorm tegen. Flauw verhaaltje dat nooit echt leuk of spannend wordt. Dan gaat het bij een griezelverhaal wel mis. Dat griezelelement zit in de thema's vooral, niet in het verhaal zelf. 1,5*.

Al jaren in de kast. Ooit kocht ik dit boek (in het Engels) omdat het met interessant leek maar ook goed en belangrijk voelde. Een paperback met relatief licht en dun papier en kleine lettertjes. Een gevoel dat een e-reader nooit kan evenaren. En sindsdien is dat boek tweemaal mee verhuisd en stond ook nu alweer 5 jaar op de plank. Enfin, vlucht naar San Francisco en ik wilde a) Engels lezen die reis en b) niet te zware boeken meenemen (met een dubbele betekenis: zowel geen zware literatuur als geen dikke zware boeken die ik moet meeslepen).

Het boek is op inhoud vooral beschrijvend. Niet onaardig en vooral helder geschreven - er is steeds een lijn in het verhaal en wat betreft geschiedschrijving zit dit goed in elkaar door op hoofdlijnen te blijven werken en niet te veel namen te noemen die je zo weer vergeet.

Grootste pijnpunt is echter de diepgang. En dan vooral op het verklaren van zaken, iets dat Jared Diamond in zijn Gun, Germs and Steel juist zo goed en boeiend deed. Als gezegd is dit boek beschrijvend, maar die laag eronder wordt eigenlijk nooit echt aangeraakt. Dit blijft al met al een wat oppervlakkige en uitgebreide Wiki-pagina. Zo leerde ik relatief weinig in deze dikbedrukte 600 pagina's en dat is toch jammer. 2,5*.

Lof alom ook, in de verscheidene media, de boeiende review van slowgaze en in de Top 50 Nederlandse boeken van deze eeuw (de enige poëziebundel volgens mij). Om die laatste reden heb ik dit werk erbij gepakt (en de nog te lezen boeken worden minder en minder in aantal).

Ik ben zelf een stuk minder enthousiast. En dat is ongetwijfeld een stukje smaak maar ook dat ik weinig kan met dit soort poëzie. Ik houd meer van concreet dan abstract, meer van verhalend dan losse flodders van zinnen (al verschilt dat soms per boek) en als ik dan poëzie lees dan kan ik genieten van de klanken, het ritme of de beelden die worden opgeroepen. Maar echt uitpluizen wat elke zin nu betekent of waarom sommige zinnen raar worden afgebroken of nu eens links staan of dan weer rechts (zoals direct in het eerste gedicht) daar kan ik minder mee, het boeit me niet en irriteert ergens zelfs.

Nu mis ik ook simpelweg te veel van hetgeen ik kan waarderen in poëzie. Niet echt heel mooi taalgebruik en er worden te weinig beelden opgeroepen. Soms wel, het gedicht openingsscène geeft een helder beeld van het controleren op een vliegveld en je wordt eigenlijk daar direct heen gebracht in je gedachten. Maar blijkbaar zit daar een hele boodschap onder over etnisch profileren. Niet alleen slowgaze verwijst ernaar maar ik zag het in meer recensies.

Misschien dat poëzie daarom voor mij vaak niet werkt: ik pik dat allemaal niet op. (En stiekem interesseert me dat ook niet). 2,0*.

Ergens gaat dit boekje nergens heen. Ja, er wordt een korte periode beschreven dat de ik-figuur (Boer zelf? Ze geeft aan het eind aan zelf jaren terug ook zoiets gedaan te hebben) richting Maastricht vertrekt om wat te schrijven. De gedachten gaan alle kanten op, veelal los zand en eerder allerlei impressies dan daadwerkelijk uitgewerkte stukken. Grootste nadeel is dat het veelal bij benoemen blijft (van film, muziek, boeken) zonder echt de verdieping te zoeken. Maar anderzijds was dit best fijn en aangenaam leesvoer waar je lekker mee kabbelt alle kanten op waar Boer je langs leidt. 3,0*.

Ik schreef bij Habitus - Radna Fabias (2018) - BoekMeter.nl iets over poëzie en wat me er wel en niet trekt. Auteur Pessoa is eerst en vooral poëet maar maakt hier een soort mengeling van poëzie en proza en dat werkt voor mij een stuk beter. Ook zo'n boek van 650 pagina's dik dat enerzijds werkt en ook echt die dikte nodig heeft om hierin gesleurd te worden maar ook te dik is om echt continu te blijven boeien.

Het werkt begint nog heel gewoon, als een autobiografie. Maar al heel snel verandert het boek meer en meer naar een soort abstract werk vol overpeinzingen, filosofische stukjes, aforismen et cetera. Het een leuker of boeiender dan het ander, maar over het algemeen erg fijn. Het boek gaat ook over van alles maar toch vooral het bestaan en kwellingen in het algemeen en Lissabon in het bijzonder. Soms met prachtige korte stukjes over het weer, daar wordt enorm veel sfeer uitgehaald.

Ik citeer hoofdstuk 258 omdat dat enerzijds intrigeert, anderzijds ook op het oog soms nergens op slaat en stiekem humor bevat en vooral een goed beeld geeft voor mij van het hele boek.

Het feit dat men Christus' voeten heeft aangeraakt, is geen excuus voor fouten tegen interpunctie.

Als iemand alleen goed schrijft wanneer hij dronken is, zal ik tegen hem zeggen: 'Bezat u.' En als hij zegt dat zijn lever daaronder lijdt, dan antwoord ik: 'Wat is uw lever? Een dood orgaan dat leeft zolang u leeft, maar de gedichten die u schrijft leven eeuwig.'

In korte hoofdstukjes, net iets korter dan een bladzijde gemiddeld - het boek begint op pagina 13 en ergens zo rond hoofdstuk 361 zijn paginanummer en hoofdstuknummer gelijk, waarna langzaamaan de hoofdstukjes de pagina's inhalen, als de ene vrachtwagen de ander met een miniem verschil in snelheid.

Het laatste deel, zo'n goede 100 pagina's, is iets anders van opzet en net iets minder interessant. Maar al met al intrigerend en ik heb er genoeg plezier uit gehaald voor een dikke voldoende. 3,5*

Op reis door de States over Route 66 en langs Salinas en het geboortehuis van Steinbeck (een restaurant nu waar je kan lunchen of een rondleiding kan krijgen in de zomermaanden - ik heb het museum ernaast bezocht dan maar want het was niet open). En wat neem je dan mee? Nou, dit werk dus. Ik begon zo rond de tweede week en langs Route 66 las ik over die weg in het boek. Erg gaaf en dat gaat enorm leven dan ook.

Grootste pijnpunt is dat de personages me simpelweg niet zoveel deden. Ik kan dat kapot analyseren (de structuur met steeds essayistische hoofdstukken tussendoor helpt je niet in een flow. Maar ook lijken de personages net iets te veel gemaakt om precies te passen in de thematiek die Steinbeck kwijt wil. Het is ook allemaal wel erg veel drama) maar soms is het ook simpelweg smaak of het moment van het jaar dat je leest. Wat zeker niet hielp was het taalgebruik, veel in een soort plattelandsslang dat echt noopte tot zeer precies lezen. ik kwam er in ieder geval nooit lekker in.

Neemt niet weg dat dit allemaal best een goed boek is en er genoeg moois in zit. Sowieso zijn die hoofdstukken met essayistische inslag stuk voor stuk enorm boeiend. Steinbeck wilde duidelijk veel kwijt. Deels lukt dat via de kapstok die de centrale plot is, maar veel meer gebruikt hij die hoofdstukjes tussendoor om een beeld te geven van het leven van toen, de mensen, de armoede, de trek naar het Westen in allerlei facetten: van de droogte tot autoverkopers die zaagsel in de motoren stoppen. Ook vaak in een wat abstracte stijl die enorm opvalt.

Al met al een goed boek dat op centraal verhaalniveau wat teleurstelt. 3,5*.