Erg vermakelijk en leuk om te lezen. Verhulst weet ragfijn de verschillende vakantiegangers op zo'n resort neer te zetten en weet met weinig woorden vaak toch hele levens te vertellen en de personages kleur te geven. Knap gedaan, dat sowieso, maar ook erg boeiend. De hoofdlijn zelf is niet eens het interessantste deel van dit boek maar de losse verhaaltjes samen maken wel dit boek en geven veel sfeer. Het sterkste is nog het sfeerbeeld over het einde van het vakantieseizoen en hoe dat resort dan weer helemaal leeg en verlaten is, dat stuk is knap en mooi opgetekend. 4,0*.

Ik had hier hetzelfde gevoel als bij Tonio van A.F.Th., waarbij ik ook dacht dat daar meer de schrijver aan het woord was dan de vader (of zoon, zoals in dit boek van Lanoye). De analyticus spreekt, de observeerder en de romancier die gewoon heel goed kan schrijven maar het is niet de zoon die gevoel in het verhaal legt. Althans, echt geraakt werd ik nergens, hoogstens in het korte stuk over de vader in het begin.

Niettemin, wel erg goed geschreven. De taal is bloemrijk maar zacht als zijde en leest eindeloos soepel weg. Echt enorm goed gedaan. Ook met prima observaties, mooie aforismen en sterk de neergang verwoord. Maar als gezegd, het verhaal raakte me niet echt en zeker de flash-backs naar de jeugd deden mij echt minder boeien. Maar ja, het boek is zo goed geschreven dat ik me niet verveelde. 3,5*.

Aardig essaytje maar net te dun om echt sterk te worden. 120 pagina's volgens de officiële telling, maar iets na de 80 beginnen de eindnoten al. En het is een klein boekje. Dat merk je echt in de verdieping, temeer Berger wel dit onderwerp breed probeert op te pakken. Dat is ergens prima maar zorgt dat alles een beetje half af is. Zo gaat ze in op de geschiedenis van deeltijd. Best aardig, ook hoe beleid hiervoor heeft gezorgd. Maar waarom uitgerekend dat in Nederland is gebeurd, een zeer boeiende vraag, komt überhaupt niet naar voren. En de oplossingen zijn vooral van de variant 'wensdenken' want waar de mensen en geld vandaan moeten komen voor die oplossingen, daar komt grotendeels geen antwoord op (al is Berger wel zo eerlijk te zeggen dat die vragen nog wel openstaan). 2,5*.

Wel heel aardig, gelezen n.a.v. een tip van mijn vader. Op momenten weer typisch zo'n boek dat ergens hangt rond een thema maar waar dat thema vooral een kapstok is om een geschiedenis te vertellen (The Silk Roads van Frankopan is zo'n voorbeeld) - dat zijn de minst boeiende en minst vernieuwende stukken maar gelukkig keert Marshall vaak terug naar zijn thema: hoe geografie bepaalt hoe landen hun buitenlandpolitiek bedrijven. Dat de Himalaya ervoor zorgt dat China en India niet steeds in oorlog zijn, of hoe Rusland bang is voor de laagvlakte in Oost- en Midden-Europa, of hoe de V.S. zo groot en sterk kon worden juist door haar ligging. Over Afrika komen nu en dan ook interessante punten en idem voor het Midden-Oosten maar die hoofdstukken vallen te snel in algemene geschiedschrijving waar voor mij niets nieuws zat.

Verder miste ik ook wel wat verdieping nu en dan. Brazilië wordt genoemd als land dat goed omgaat met zijn buren en geen drang naar oorlog heeft. Maar het hoe en waarom, en vooral de relatie met de geografie daarbij, die ontbreekt dan weer. 3,5*

Gelezen n.a.v. het nieuwste werk van Lieke Marsman - ze refereert nogal vaak naar dit boek. Het boek van Wittgenstein waarop dit geïnspireerd zou zijn ken ik niet dus daarover kan ik niets zeggen.

Al met al een bijzonder boek dat opvalt door de vorm maar ook simpelweg goed is uitgewerkt. Je wordt als lezer meegezogen in die eindeloze gedachtestroom van korte zinnen die uiterst prettig lezen zo. Ik vroeg me ook wel af of dit hele verhaal niet metaforisch was bedoeld, of dat de hoofdpersoon in een soort coma zit of droomtoestand en dat we dat volgen. Of ze is gewoon letterlijk de laatste persoon op Aarde. Maar dat maakt niet heel veel uit als je direct weer in haar gedachten wordt meegetrokken als je het boek openslaat.

Wel is het boek op den duur wat meer van hetzelfde en ondanks dat er veel gezegd wordt en gedachten vaak interessant zijn is het allemaal vaak ook wat gekrabbel aan de oppervlakte en echt hele bijzondere dingen of invalshoeken die me omver bliezen worden er in het hele werk niet gezegd. Dus een echte hogere score ontbreekt. 3,5*.

Marsman heeft filosofie gestudeerd en dat merk je. Veel filosofen verwijzen graag naar elkaar en vertellen ze wat een andere filosoof vindt of denkt. Ik vind dat zelf vaak maar wat geneuzel in de ruimte en weet me vaak dan ook niet te boeien. Hoewel Marsman genoeg interessante punten pakt heeft dat boek ook wel last ervan, genoeg delen die prima zijn opgetekend zijn maar ook niet heel interessant. Het laatste hoofdstuk hoe zij troost vindt in het bestaan van ufo's en buitenaardse werelden en waar ze het bij haar zelf houdt zijn stukken beter en boeiender.

Tussendoor zit het boek vol met dagboekfragmenten over haar ziekte en daarmee leven. Vaak boeiend en ook met genoeg originele gedachten en aforismen (Bijvoorbeeld als het gaat om de amputatie van haar arm en hoe dokters zeggen dat ze verminkt zal zijn, dat zij dan afvraagt wat je aan een niet-verminkt lichaam hebt als je dood bent).

Wel heb ik steeds het gevoel dat ze ergens met de handrem erop schrijft. Pas in het nawoord, dat eigenlijk gewoon een afsluitend hoofdstuk is van het boek en er echt bij hoort, gooit ze alles los en vertelt ze waar ze bang voor is. En dat voel je als lezer en daar ontroert ze daadwerkelijk. 3,5*.

Ik ben duidelijk minder enthousiast dan Lalage. 92 pagina's maar ook een relatief grote lettergrootte waarmee dit geschenk qua inhoud behoorlijk kort is. En dat merk je. Het boek leest vlotjes weg, mede door het weinig bijzondere taalgebruik dat daarom niet noopt tot langzaam lezen, maar is echt vederlicht en oppervlakkig. Een soort crowdpleaser met heel veel zware thema's. Ergens wel een aardige combi alleen met te weinig ruimte ervoor om te overtuigen. Ik herken de humor wel maar ik vond het simpelweg niet echt heel grappig.

Die thema's zitten rond zelfdoding en welke effecten dat heeft op de achterblijvers, depressie, na 2/3 blijkt de hoofdpersoon nog non-binair (dat komt ineens langs maar er wordt verder niets mee gedaan) et cetera. Het boek ging over drie personen die me alle drie iets te karikaturaal waren om te overtuigen en uiteindelijk ging dit boek voor mij nergens heen. In de kern wel vermakelijk nog maar met te veel zwakke punten en ik had echt wat meer verwacht, dus een relatief lage score. 2,5*.

PS: Ik snap het einde trouwens niet. Rijden ze daar nu het ravijn in met die auto?

Een beetje hetzelfde als ik bij haar andere boekjes schreef: Cornelisse is en taalliefhebber en geen wetenschapper en dit werkje is een beetje geneuzel in de marge. Ik vind haar aan tafels in talkshows eigenlijk beter overkomen dan in haar boeken. Soms grappig (en vaak ook niet), soms dan even boeiend maar ook allemaal veel te kort uitgewerkt en vaker iemands observaties dan inhoudelijk echt sterk. Op een bepaalde manier best stroef om te lezen ondanks de lichte toon en het weinige aantal bladzijden. Na pakweg 2/3 gaat ze dieper in op enkel het woordje 'hèhè' en dat is dan ook direct een stuk beter dan het behoorlijk oppervlakkige stuk van daarvoor. Maar te weinig om echt een voldoende te geven. 2,5*

De meest nutteloze stem ooit van mij op deze site. Ik heb als doel elke jaar wel enkele boeken uit de Top 250 te lezen en ik kwam dit boek tegen. Ik was echter dusdanig teleurgesteld dat ik het boek a) zonde van mijn tijd vond maar b) zo laag stemde dat hij daardoor net uit de Top 250 valt. Achteraf had ik hem dus niet hoeven lezen maar als ik dat niet had gedaan had ik hem wel willen lezen. Een soort Catch 22.

Wat vond ik er dan zo matig aan? Ik kan me goed vinden in hetgeen eRCee ook tegenaan liep maar de leeservaring was dusdanig matig bij mij en deze werd minder en minder dan de score uiteindelijk een stuk lager uitvalt dan die van hem. Personages gaan nooit echt leven en de vele politieke ideeën hangen er voor mijn gevoel te veel bij. Maar vooral vanaf halverwege als er ineens een overval is op dat theater, daar raakte het boek mij kwijt. Ik geloofde dat niet. Losgezongen van de realiteit noemt Raskolnikov dat en dat is voor mij een goede samenvatting ervan en waarom dat voor mij binnen dit boek niet werkte. De verder wat afstandelijke vertelstem helpt ook niet echt mee.

Ik zou dit geen slecht boeken willen noemen maar voor mij zat er te weinig in om plezier aan te beleven of om echt wat van te leren. 2,0*.

Tweede autobiografische werk in korte tijd over misbruik door een (stief)vader, na Triste Tigre - Neige Sinno (2023) - BoekMeter.nl vorige maand - dat Franse boek is net wat sterker.

Wat goed is aan dit werk is dat je langzaamaan bij het moment van misbruik komt. Volgens mij is het niet per se een geheim dat het boek daarover gaat (al spoiler ik het wel) en tot halverwege heb je als onbevangen lezer ook geen idee waar dit boek precies heengaat. Wat ook goed is hoe ze langzaamaan de ui afpelt. Als lezer ga je mee in de gedachten van de schrijver die begint te pellen en te pellen om de confrontatie helemaal binnenin uiteindelijk aan te gaan. Op dat vlak werkt het boek heel goed.

En net als het Franse boek over dit onderwerp zoekt Uphoff ook in de literatuur maar in haar werk vind ik dit net wat minder overtuigend. Het voelt wat te gezocht, te veel is de schrijver bezig en minder de mens en het blijft een beetje bij benoemen zonder er echt iets mee te doen. Het laatste hoofdstuk is ook zo'n voorbeeld dat wisselend werkt. Enerzijds mooi om te tonen hoe een en ander doorwerkt (en ook een band schept tussen de zussen) maar de vorm met zo'n hekensabbat werkte weer minder. Te gezocht. 3,5*.

Wel een aardig kortverhaal waar ondanks de beperkte lengte een soort dubbele raamvertelling in zit zonder dat het als te veel voelt. Typisch voor een kortverhaal wel veel te kort om echt indruk te maken maar Dostojevski weet knap meerdere verledens en herinneringen te verbinden. 3,0*.

Het vervolg op Geef me de ruimte. In tegenstelling tot het eerste deel van de trilogie is dit tweede deel zelf ook opgedeeld in drie delen waarbij het eerste deel van die drie veruit het leukst is en draait rond Matthis. Sowieso een boeiender persoon dan Marije en ook hetgeen hij beleeft rond Bertrand du Guesclin, ook een aardige bijfiguur, is gewoon vermakelijk. Ook draait dit stuk meer om sfeer dan plot en dat werkt. Alleen jammer dat de twee delen daarna wel een stukje zwakker zijn en nauwelijks spannend. Het wordt meer plotgedreven en dat blijft allemaal erg oppervlakkig.

Er is nog een derde deel in deze trilogie maar dat deel laat ik voorlopig nog even liggen. De serie weet me daarvoor niet voldoende te vermaken en het derde deel staat niet in de Top 250 dus ook daarvoor is het niet nodig. Net aan 3,0*.

Met mijn doel redelijk veel van de Top 250 te lezen kom ik ook langs vier werken van Thea Beckman die erin staan en ook vier die ik alle nog nooit had gelezen. Ergens jammer dat ik er nu pas aan toe kom want als volwassene lees je dit soort boeken toch anders denk ik (hoewel ik pakweg Harry Potter als volwassene ook lichtjes geweldig vind).

Net als Kruistocht een beetje dezelfde voordelen en nadelen. Beckman is goed in het omschrijven van de natuur van toen, het boek leest prettig weg en het verhaal is best boeiend. Ik heb ooit mijn profielwerkstuk geschreven over Jeanne d'Arc en zij komt uit dezelfde oorlog, zij het enkele decennia later dan het verhaal in dit boek.

Maar ik mis ook wel echte diepgang. Alles gaat wel heel makkelijk. Spannend wordt het nergens en vooral hoofdpersoon Marije is wel erg kleurloos en saai. Wat haar allemaal overkomt en gebeurt wist me minder te interesseren. 3,0*.

Uitgelegd aan mensen met geld. Ik heb dan geen geld denk ik want ik leerde hier weinig. Het boekje leest vlot weg en is op zich prima opgebouwd maar brengt niets nieuws. En soms speelt hij te veel en makkelijk slachtoffer. Hij komt zelf uit een slecht en arm milieu en zit maar te beklagen hoe hij daar last van heeft. Nou kom ik zelf ook niet bepaald uit een rijk gezin (althans niet in de jaren 90 toen ik opgroeide) en mijn moeder al helemaal niet maar ik herken maar weinig van zijn gezanik daarover en welke tegenslag hij allemaal wel niet had. Richting het eind als hij zijn eigen ervaringen vertelt en hoe hij die gebruikt ten op zichte van mensen die kennis vergaren via studie en hoe zijn praktische oplossingen beter werken wordt het boekje wel interessanter. 3,0*.

NB: Nadat ik dit had gelezen kwam ik op X langs een discussie rond Tim 'S Jongers waarin hij even wilde deugpronken, de christenen wel durfde weg te zetten en mensen op een vervelende arrogante manier benaderde terwijl hij inhoudelijk helemaal werd ingemaakt. Misschien zegt dat wel veel meer over hem en misschien ook wel over veel uitdagingen waarover hij zo klaagt. Dat die niet lagen aan zijn afkomst maar vooral aan zijn persoon.