Typisch zo'n werk dat ik weleens wil lezen. In dit conflict ligt mijn sympathie wat meer bij de andere zijde maar goed, juist dan wil ik de kant lezen waar ik minder gevoel bij heb en alle onschuldige burgers hebben natuurlijk sowieos het recht gehoord te worden en om over geschreven te worden.

De bundel zelf is duidelijk een pamflet. Vrijwel alle auteurs gebruiken het woord genocide (waar ik me wel lichtelijk aan stoor, een enkeling geeft nog redenen waarom en daar kan je over discussiëren maar voor de meeste staat het vast. Ik vraag me wel af of die auteurs kunnen duiden wat genocide nu precies is). Er zitten soms ook rare kronkels in gedachten. Als steun aan Israël staat voor steun aan die regering, staat steun aan Gaza dan niet voor steun aan de democratisch gekozen regering daar (ofwel Hamas)?

Enfin, dat soort overwegingen ontbreken hier wel (en echt verwachten mag je dat ook niet). Het is nu eens een aanklacht, dan weer meer gejammer (en dat is jammer en niet nodig), soms poëzie (vaak valt dat tegen), soms een flauwe simpele gimmick waar Gaza en Israël worden omgedraaid (het stuk van Ghayath Almadhuden), soms meer verhalend en soms een sterk geschreven stuk dat je ook echt moet horen zeggen (de rede van Yousra Benfquih).

Ik merkte wel dat de stukken die wat meer beschouwend waren (onder meer van Maurits de Bruijn, Karin Amatmoekrin, rashid Khalidi en Rachida Lamrabet) ik de betere vond. En bij het stuk van Safae el Khannoussi had ik hetzelfde als in haar Oroppa, namelijk dat ik de draad nogal eens kwijtraakte.

Echt iets nieuws heb ik niet geleerd en per stuk wisselt de kwaliteit ook wel maar over het geheel wel voldoende. 3,0*.

stem geplaatst

Heel goed geschreven en mooi opgetekend. Ook best sfeervol en Deen weet met weinig tekst best veel te zeggen. Maar als geheel ook te episodisch om echt mee te leven en vooral mis je het gevoel van verval en nostalgie dat de latere hoofdstukken hadden kunnen hebben. Niettemin met veel plezier dit werkje gelezen. 3,5*

Dit werkje begint heel leuk met het verschil tussen de aarde en de wereld, beide te zien op de globe. Lampje uit is het de aarde met groene contineten en her en der bergketens, lampje aan is het een kleurrijk geheel van landen en grenzen. Daarna heeft Van Reybrouck heel veel te vertellen maar dat lukt hem simpelweg niet in deze magere 80 pagina's. Mijn relatief lage score zit hem dus puur in beleving en vooral teleurstelling want ik denk dat de schrijver makkelijk 300 pagina's had kunnen volpennen. En dan ook echt kunnen uitleggen waarom burgerparticipatie dan wel zou werken en hoe dat precies vorm moet krijgen. Nu blijft het bij noemen zonder een echt antwoord. 2,5*.

Echt zo'n boekje dat een intro is van een veel dikker boek en daardoor nogal wat mist. Het begint met het signaleren van problemen waarna er enkele voorbeelden komen van burgerraden et cetera, onder meer die door loting worden samengesteld (echtgenoot Van Reybrouck heeft daar ook wel wat over geschreven, zoals Rovers zelfs ook zegt trouwens). En dat is het dan. Dan denk ik: en waarom en hoe past dit in Nederland (of België)? Waar moeten we rekening mee houden. Maar het boek is dan al klaar. Kortom, hetgeen Rovers schrijft is best interessant maar veel te weinig en niet afgerond. 2,5*.

Inhoudelijk op een bepaalde manier boeiend maar als roman mislukt. Het hele verhaal is gespeend van context maar je krijgt de gebeurtenissen (veelal feiten) in de tegenwoordige tijd en gaat zo mee in de opkomst van het fascisme. Maar dat via vele vele vele namen die ik eigenlijk nooit kon plaatsen. Leuk dat er een namensregister achterin zit (gesorteerd op factie, waardoor je ook nog moet zoeken naar de naam - ik ben er al snel mee gestopt) maar dat bevordert het lezen niet bepaald en het boek bleef veelal tekst voor mij en werd nooit echt inhoud. Ja op momenten wel, als er ineens een beschrijving van een kroegje zit of in allerlei losse scènes van demonstraties en invallen, maar als geheel voelde dit wel erg als los zand.

Ik las dat dat mede het gevoel geeft dat Italianen hadden: je ziet het vanaf de zijkant hioe iets opkomt zonder het echt allemaal door te hebben. Al is dat het idee van de auteur, dan nog werkt dat niet. Dit boek behandelt zo'n 7 jaren, dit boek lees je op rustig tempo in maximaal een maand uit en dan is het allemaal te vluchtig. 2,5*.

Als tijdsbeeld is dit best een aardig werkje. Post-Sovjet is een vreemde periode en een vreemde omgeving. Enerzijds alle nieuwe westerse invloeden inclusief spelcomputers maar ergens zijn die landen nog ergens blijven stilstaan in de jaren 50. Dit verhaal speelt begin jaren 2000 en die sfeer en dat gevoel worden goed getroffen. Alleen wisten de personages me allen minder te boeien. De man des huizes is nog het meest interessant maar zijn vrouw en kind eigenlijk totaal niet en echt gegrepen werd ik ook niet. 3,0*.

Ook weer een boek uit de toplijst van Nederlandstalige boeken van deze eeuw. Die lijst wil ik afronden anders was ik hier snel in gestopt. Ik zie veel lovende kritieken en ergens snap ik dat wel. Een originele goede stijl, je wordt echt meegenomen in iemands hoofd en krijgt een stream of consciousness mee als lezer. Dat is allemaal goed gedaan.

Maar heel simpel: dit werk trok me niet. Vanaf bladzijde 1 al niet. De stijl vind ik sowieso niet lekker lezen maar inhoudelijk wist dit me echt nergens te boeien. Personages niet, sfeer ontbrak voor mij en het verhaal wist ook niet te trekken doordat dat best leunt op personages. 1,0*.

Ik zal nooit fan worden van Japin, zijn verhalen en stijl trekken me nooit echt. Leven gaan zijn boeken nooit en een en ander blijft afstandelijk ondanks dat ik objectief wel durf te zeggen dat hij geen slechte auteur is.
Enfin, dit werk is wel het leukste en boeiendste dat ik van hem heb gelezen. Een geinige invalshoek, aardige sfeerschepping en zowaar personages die wel iets gaan leven. Maar over het geheel weet het boek lang niet altijd interessant te blijven (het middenstuk sleept wat) en blijft het te zakelijk geschreven en deed me het allemaal weinig - wat er nu precies speelde boeide me niet zo heel veel terwijl het boek het daar ook wel een beetje van moet hebben. Nog wel een voldoende. 3,0*.

Blijkbaar valt dit onder healing fiction, boeken met een positieve inslag om je goed te voelen, iets typisch uit Oost-Azië. Maar ik zag vooral dat het Japans was en de plot leek me wel boeiend genoeg, wel het soort van verhalen waar ik van kan houden. Eigenlijk is dit een verhalenbundel met vier kortverhalen (de plot slaat op de eerste) waarbij al die personen gaan eten in het restaurant om zo met overleden mensen te kunnen praten. Duidelijk een soort magisch-realisme.

Enfin, vier verhalen dus waarvan de twee eerste erg fijn zijn met een mooie optekening van de levens van de personages waarin in weinig tekst hele geschiedenissen worden verteld. Knap gedaan en aangenaam om te lezen. De twee andere verhalen zijn eigenlijk hetzelfde maar die wisten me simpelweg niet echt te boeien. 3,0*.

Boekje gaat door in dezelfde stijl als De Tranen uit 2009. Het verhaal wordt verteld middels interviews en had op beeld prima als documentaire kunnen dien waar je van die pratende hoofden in beeld krijgt. Nu ook wat meer meta want dit boek gaat over de reacties op het eerste boek, best geinig.

Verder een beetje dezelfde humor die soms enorm geinig is (als het gaat om het bekrompen dorpsleven of bijvoorbeeld hoe lang gehaktballen moeten koken in de kantine en iedereen heeft wel z'n mening erover). Maar ook de namen die Dijkshoorn geeft aan die dorpsbewoners (poëzie op zichzelf): Kalk Beffens, Graatje Piep, Kuikie Braad, Bokke Roet, Kuitje Ruwiel, Peer Dekkels, Buik Waai, Sikko Bokkels, Djoeke Rouw, Touw Reuk, Ron Buts, Roek Remmels en Schuim Bekkels (en dan mis ik er nog vele), Allemaal namen die niet lijken te bestaan (zeker niet allemaal tegelijk) maar ergens toch geloofwaardig zijn.

Anderzijds spelen dezelfde euvels as in het eerste boek: iedere geïnterviewde spreekt als Nico Dijkshoorn. Daarnaast is het frisse er wel vanaf en de pakweg laatste 50 bladzijden, die gaan over een theatervoorstelling van het boek, weten niet echt meer te boeien. Leuk genoeg maar wel genoeg Kuif den Dolder nu. 3,0*.

De plot hierboven gaat over de kleur magenta (ik moet direct aan de wielerploeg van Deutsche Telekom denken) maar dat is dan ook het enige, verder gaat dit werk nergens over die plot of überhaupt de kleur magenta - ik heb meer boekjes uit deze reeks gelezen en meer en meer lijkt die kleur meer een gimmick om te verkopen dan dat er echt wat mee wordt gedaan. Jammer.

Sowieso een verhaal dat niet werkt en waar te veel zaken (ziekte en vreemdgaan) in te weinig tijd worden verteld. Het blijft onduidelijk wat De Vries nou bedoelt hiermee. Het verhaal blijft oppervlakkig en hangend in clichés en echt geweldig geschreven is dit ding ook niet bepaald. 1,0*.

Bakker weet heel goed het benauwende milieu (en vooral dat huishouden) neer te zetten. Echt zo'n grijze plek zonder vreugd. Maar toch licht genoeg dat het niet te zwaar wordt en best prettig leesvoer is al met al. Het lezen was geen vervelende ervaring. Dat is goed en knap gedaan.

Inhoudelijk blijft hij wel wat hangen in clichés (bepaalde metaforen, de buitenstaander die de wereld van de hoofdpersoon binnenkomt, etc) en te veel thema's hebben niet echt binding met elkaar - dat laatste hoofdstuk is ook te expliciet en onnodig wat mij betreft. Ook de optekening van personages is weliswaar aardig maar niet heel bijzonder. Echt boeiend werd het inhoudelijk nergens. 3,0*.

Een geijkte methode om iemands verhaal te vertellen middels andere personages. In dit geval dat van een man door de ogen van enkele vrouwen. En ondertussen zijn dit de verhalen van die vrouwen. In het begin is dat nog best aardig en worden eigenlijk enkele kortverhalen geschreven die best oké zijn. Al leren we Godfried H nooit kennen. Het boek wordt richting het einde echter minder en minder en zelfs saai. De leuke vertelsels verdwijnen en het boek wordt meer en meer een gedachtestroom met af en toe wel een aardige boeiende ingeving maar vaak oninteressant geneuzel dat me weinig deed. 2,0*.

Tweede (en ik weet ook vrij zeker het laatste boek) van Krasznahorkai dat ik heb gelezen. Van de De Melancholie van het Verzet werd ik niet heel blij, echt zo'n boek waar de stijl te veel de aandacht opeist, maar dit werk Satantango stond ergens altijd nog op de planning (de verfilming ook trouwens) en na de Nobelprijs van dit jaar er maar voor gegaan.

Nu, dit boek is wel iets eenvoudiger te lezen. Nog steeds lange zinnen maar minder geconstrueerd, ook minder lang en met meer afwisseling met korte zinnen nu en dan. De sfeer is goed getroffen. De film zal zwart-wit zijn (?) maar dit boek geeft ook een beetje dat gevoel, ik zag alleen grijs- en bruintinten voor me terwijl ik las. Dat is knap gedaan.

Maar verder: dit boeide me niet. Personages gaan nergens leven, het verhaal komt maar niet op gang en hetgeen de auteur kwijt wil wist me nergens te interesseren. De analyses over dit boek vind ik leuker om te lezen dan het boek zelf..De laatste pakweg 150 pagina's heb ik ook wat oppervlakkiger gelezen, al was het maar dat die stijl me ook niet echt trok. 2,0*.

Er zit hier een paradox in voor mij. De hele discussie hierboven vind ik interessant, net als andere verhandelingen over dit werk. Dat maakt voor mij dat ik lezen over dit boek leuker en boeiender vind dan het lezen van het boek zelf. Terwijl dat boek zelf juist een sterke stijl heeft met veel korte stukken, aforismen en zinnen die je misschien wel stuk voor stuk hardop moet opdreunen. Stillistisch kan ik er weinig op aanmerken. Maar 300 bladzijden achter elkaar (al las ik dit werk in een maand of twee tijd) is te veel en juist de inhoud weet niet te boeien omdat deze enorm verstopt zit onder het abstracte ervan.

Ik las recent Livro do Desassossego - Bernardo Soares (1982) - BoekMeter.nl, Deels zijn er overeenkomsten met die vele korte zinnen, gedachten, aforismen et cetera maar dat werk kende nog ergens een plek in de realiteit met af en toe mooie bechrijvingen van mens, stad en natuur. Ik mis dat alles wel in Zarathoestra. het geheel is te vaag en te abstract. Ik snapte er weinig van maar wilde dat eerlijk gezegd ook niet. Toen ik jonger was las ik wel meer van Nietzsche maar hoe ouder ik word blijken filosofen als hij ook maar meningkjesschrijvers zonder echte onderbouwing die eigenlijk een bak onzin uitstorten waar mensen heel interessant over doen. Leuk om dat te lezen maar het boek zelf is dat allerminst.

Op een bepaalde manier intrigeert dit werk wel waardoor ik er ook geen heel laag cijfer aan wil geven. 2,5*.