"Over het Onderschatte Belang van het MBO" heet dit boekje, maar behalve daarover gaat dit ook over Amghar zelf, arme milieus en hoe je als immigrant wordt gezien. Dat heeft misschien wat raakvlakjes met de centrale boodschap maar leidt er ook behoorlijk vanaf. En dit is een klein boekje (in lengte en breedte) met ook weinig pagina's dus dat maakt al snel dat die centrale boodschap nauwelijks aan bod komt. Niet per se onaardig verder wat hij vertelt maar hier had echt wel een eindredactie op mogen zitten.

De oplossingen waarmee Amghar komt zijn dan wel heel aardig soms. Bijvoorbeeld (de geijkte en vaker geopperde methode) om de taal veranderen zoals laaggeschoold en hooggeschoold (want als we mbo als minder zien dan helpt de taal aanpassen sowieso - dat is ook gewoon zo) of art. 1 Grondwet aanvullen met opleidingsniveau, maar ook talentenprogramma's, stages voor hbo en wo om juist ze in contact te brengen met het mbo (voor meer begrip onderling) zijn hele praktische oplossingen. Hij komt ook met vage oplossingen als mbo-tafels of eventueel niet-werkende oplossingen zoals een x-aantal mbo'ers in de politiek. Maar zeker in de landelijke politiek is het de vraag of er genoeg goede mensen te vinden zijn die stof snel eigen kunnen maken - politiek is toch vooral theoretisch. Hoe dat ondervangen kan worden, daar is dan geen ruimte voor. 2,5*.

Nogal abstract en dit smaakt mij simpelweg niet. De stukken rond die voorouder Ra zijn an sich nog wel aardig op momenten maar het geheel is enorm los zand en wist me niet te pakken en ook niet te overtuigen. Vol ideeën die maar half worden uitgewerkt en daarmee niet echt intrigeren. Wel in mooi rauw taalgebruik maar richting het einde las ik ook wat sneller en verdwijnt die stijl (die noopt tot langzamer lezen) voor het gevoel ook een beetje. 1,5*.

Een verhaal van een overleden broer, ook vrij intiem en vol details en dit was echt een boek waarvan ik dacht: wat zou die broer hier allemaal van gevonden hebben? Dat heb ik niet vaak maar hier dacht ik wel: wie ben jij om dit allemaal naar buiten te brengen?

De vorm van het leeghalen van een huis en dan herinneringen ophalen is prima gekozen. De stijl is vrij helder maar ook wat kleurloos en lang niet elk deel van het leven van die broer is even boeiend maar Mutsaers weet wel vrij goed een portret te schetsen. 3,5*.

Waar gaat dit boek over? Ik kom vooral tot 'Wat in je jeugd gebeurt en hoe je die beleeft heeft invloed op je latere leven en je latere relaties'. Niet per se onwaar (of beter: dat klopt) maar Op de Beeck zoekt hier nergens de diepgang en blijft wat oppervlakkig krabbelen dat nergens overtuigt. Dat leidt al met al een beetje tot psychologie van de koude grond. En daardoor lijkt de plot in vooral deel drie echt nergens heen te gaan.

Jammer, want het eerste deel is best aangenaam leesvoer waarin juist die relaties tussen de kinderen, de vader en de nieuwe vlam mooi worden geschetst en het taalgebruik ook vrij goed past bij een kind - dat is goed gedaan.

Je merkt in deel twee ook direct een andere stijl, al is het maar dat dat deel begint met een enorme opsomming - een stijlfiguur waar ik sowieso vrij goed op ga. Alleen dat tweede deel wist al veel minder te boeien en deel drie deed me echt niets. Daarbij stoorde ik me wel aan het vele ge en gij en soms u. Dat is zo ander gebruikt dan ik dat doe, dat het vooral afstand creëert maar ook te nadrukkelijk de aandacht opeist. En dat doet afbreuk aan de leeservaring. 2,5*.

Juist de stukken tijdens de oorlog (toch zo'n derde van het boek en vooral richting het einde) vond ik de minste delen. Dan wordt er heel erg ingezoomd op de personen zelf en staan ze minder voor de bredere groepen in de Duitse maatschappij. En los dat enkele personen wel een boeiende geschiedenis hebben zijn ze an sich niet heel interessant. Het zijn de familieleden van de schrijver en dat is in feite de belangrijkste reden dat uitgerekend deze mensen worden besproken.

Veel leuker, boeiender en beter zijn de delen in de aanloop waar Von Benda-Beckmann echt zoekt naar verklaringen hoe men zich als Nazi ging gedragen, ook in een gegoede familie. Of beter: juist in een gegoede adelijke familie zoals uit zijn onderzoek wel blijkt, al is het maar dat zij het sowieso niet op vernieuwing en democratie hadden. Dat inzicht is sterk neergezet. Ook de nasleep van de oorlog en het niet willen erkennen van schuld zijn interessante delen.

Al met al best een goed boek waarin een familie wordt gevolgd en dat is een mooie kapstok om met allerlei thema's te komen. Een familie ook die vanuit een goed milieu komt en opvallend veel leden kent die memoires bijhouden waaruit Von Benda-Beckmann rijkelijk en dankbaar kon putten. Alleen ook met delen, zeker richting het einde, die minder interessant zijn. Gelukkig eindigt hij wel met een boeiend thema. 3,5*.

Ik zit hier wel in het kamp van diegenen die wat negatiever zijn en waar vooral de vorm me ook stoort. Ik las ergens ook een vergelijking met Proust (waarbij Proust er wel goed uitkomt) maar ook bij hem heb ik weleens moeite met de stijl. Wel meer naturel en beter geschreven maar ook daar leidt de stijl nogal eens af van de inhoud.

Verder werkt de raamvertelling niet echt maar het grootste pijnpunt is dat de personen in dit verhaal me echt totaal niet wisten te interesseren, waarbij ik vermoed dat de stijl daaraan bijdraagt. Maar ook zaken als tijdsbeeld en sfeer komen zo nooit lekker uit de verf. Terwijl die in potentie er moet zijn.

Dat alles maakt dit niet per se een slecht boek (hoewel ook niet goed) en ik heb veel slechtere en saaiere boeken gelezen dus de hele lage scores geef ik niet maar ik weet eigenlijk ook niets positiefs te melden. De laatste pakweg 150 bladzijden heb ik wel met minder aandacht gelezen. 1,5*.

Op reis naar Parijs en wat neem je dan mee? Dit werk van Zola had ik al tijden liggen en nam ik dan maar mee. En het leuke is, mijn hotel bleek 200 meter hemelsbreed af te liggen van het steegje waar dit boek vooral speelt, al is dat steegje al meer dan een eeuw terug afgebroken en is daar niets meer te zien. Zo kon ik de sfeer nog beter meekrijgen door zelf in die omgeving te zitten.

Maar je kan dit boek ook lezen op eender andere plek want Zola weet zeer raak en sfeervol die locatie en vrijwel alles te brengen. Eerst en vooral is dit boek goed geschreven en aangenaam leesvoer. Daarnaast inhoudelijk boeiend en op psychologisch vlak interessant en goed gebracht (dit boek had eveneens Misdaad en Straf kunnen heten). Richting het einde verandert het boek van sfeer en toon maar door de sterke beschrijvingen komt dit toch volledig naturel over en word je als lezer meegenomen in de zielenroerselen van de twee hoofdpersonen.

Ik heb dus inhoudelijk eigenlijk vrij weinig aan te merken op dit boek en op momenten was dit heel erg fijn. Toch miste ik een beetje de wow-factor voor een echt hoge score. 4,0*.

Boeiend maar ook zwaar en hoewel vaak intrigerend niet per se altijd leidend tot leesplezier. Je moet sowieso al wel iets weten van deze legende en er komt een keur van namen van mensen, Goden en andere wezens langs dat je soms even niet weet wat je nu daadwerkelijk leest (of je moet al die zaken goed kennen en hun plek in de geschiedenis - ik kende dat alles in ieder geval onvoldoende).

Flaubert kiest ook voor een interessante vorm van soms korte zinnen waarin iets gebeurt en vervolgens lappen tekst van monoloog, dialoog of innerlijke gedachten. Dit leest op momenten dan als een theatertekst. Dat maakt de structuur helder maar wat betreft leeservaring ook afstandelijk. 3,0*.

Opvallend. Dit boek stond in de top 50 van NRC en De Standaard van Nederlandstalige boeken van deze eeuw. Maar dan niet de lijst van de professionals, dat je zou verwachten met alle lof en prijzen die dit boek heeft gekregen, maar van de lijst van de lezers. Terwijl ook op deze site dat nogal verdeeld is en sowieso echt hoge scores ontbreken.

In ieder geval echt een boek waar ik niets mee kon. Die wereld gaat niet leven, net als die verschillende personages. En dan houdt zoiets al snel op. Er gebeurt heel veel (Van Essen heeft een levendige fantasie) maar er zat nauwelijks iets in dat mij ook maar enigszins kon boeien. De laatste 200 pagina's heb ik wel met wat minder aandacht gelezen uiteindelijk.

Rob van Essen kan wel schrijven. De zinnen vloeien en er zit ritme in. Soms komt hij met interessante gedachtes (wat gebeurt er als je in elkaars hersenen kan kijken en kan meebeleven?) maar dat is wel sporadisch en Van Essen gaat nooit te diep erop in. 1,5*.

Goed geschreven, dat zeker. En het boek begint best intrigerend en de thematiek biedt veel mogelijkheden al pakt Van Essen er maar enkele van. Zeker richting het eind vond ik het allemaal minder en minder boeiend worden. Niet dat het los zand is maar het boek gaat eigenlijk nergens heen terwijl er veel woorden gebruikt worden maar je had al die onderdelen zo kunnen schrappen zonder iets te verliezen aan het hoofdverhaal. Dat is allicht zo bedoeld maar het werkte voor mij niet echt, het zorgde vooral dat mijn interesse verdween. 3,0*.

Jij bent van mij is hetgeen Jasper S. dacht (maar dan in het Fries) toen hij Marianne Vaatstra zag fietsen. Dat is dus ook de titel van dit boek. Overduidelijk op die zaak gebaseerd maar in het begin staat wel: dit is fictie.

En ik dacht vooral: wat wil je nou hiermee? In het hoofd van een crimineel kruipen zoals hierboven ook wordt gesteld? Ik vermoed van wel maar dat lukt niet bepaald. Middendorp krabbelt op dat vlak erg aan de oppervlakte en blijft ook hangen in clichés. Zowel inhoudelijk met iets met een ongeluk van de vader in zijn jeugd (dat zijn de eerste vier regels dus geen spoiler), alsof dat een verklaring kan zijn - echt antwoorden komen er sowieso niet. Maar ook van die scènes waar meerdere beelden door elkaar heen lopen, echt bijzonder is het allemaal niet. Interessanter kan het worden als de DNA-test komt en hij weet dat als hij meedoet hij schuldig gaat zijn. Maar echt diep gaat Middendorp er niet op in.

Vervelend is het boek zeker niet. Goed geschreven en je vliegt erdoorheen als je wil, maar dat zegt misschien ook wel dat dit te veel als tussendoortje aanvoelde dat vooral teleurstelt. 2,5*.

Een sterk beklemmend begin in een boek dat richting het einde een beetje los zand wordt. Er zitten allerlei plotelementen in die ineens naar de achtergrond verdwijnen en de hele karakterisering van de hoofdpersoon heeft dan ook niet zoveel meer vandoen per se met hetgeen in het verleden is gebeurd. Op dat vlak vond ik het boek best zwak.

Maar ik heb wel redelijk geboeid gelezen tot het einde. Dialogen zijn vaak scherp (nog niet het niveau van Grunberg maar wel erg goed) en kleine observaties in relaties worden mooi weergegeven. De Jong kan echt wel schrijven en dat zorgt ervoor dat je je wel blijft vermaken ondanks zwaktes in het einde.

Fijne portretten. Niet elke persoon vond ik even boeiend maar juist alle zijstapjes maakten het vaak wel lezenswaardig. Dan krijg je ook wat mee van de geschiedenissen van deze landen. Ik zeg expres 'landen' en niet 'gebied' want dat overkoepelende miste ik een beetje. Dat hoeft niet het doel te zijn per se maar als je dit boek Baltische Zielen noemt dan verwacht ik ook wel wat meer over dat gebied als geheel: wat maakt dat Baltisch een gebied is? Is het een eenheid ja of nee? Maar goed, wat het boek wel is, is meer dan voldoende. 3,5*.

Tweede boek van Hertmans in korte tijd. Na eerst Oorlog en Terpentijn nu dit boek vanwege de Top 50 van De Standaard en NRC (en met een hoge score hier, althans voordat ik mijn score gaf). Een totaal ander boek, alsof het van een andere auteur komt, maar ook een boek dat me simpelweg niet smaakt. Personages gaan niet echt leven en hun onderlinge relatie en die adoratie (soort van) geloofde ik gewoon niet. En het hele boek draait vooral daarom dus dan houdt het snel op. Dan is een en ander mooi geschreven maar voor mij vooral lege mooischrijverij. 1,5*.

Zeer uitgebreid voor een niet zo heel bijzondere zaak. Dat we die zaak anno 2025 nog kennen heeft er alles mee te maken dat er hierover juist een boek is geschreven. Maar Capote kiest voor een vorm die veel woorden nodig heeft en schrijft dit echt als een roman met veel details. Deels werkt dat, vooral als het stadje en haar mensen worden geschetst en er best wat sfeer bij komt, anderzijds werkt dat minder omdat het inhoudelijk lang niet altijd even bijzonder of boeiend is. Wel op momenten goed geschreven en opgebouwd. De moord zelf komt via politieverhoren naar voren, een mooie manier om toch in detail dat te vertellen. In het laatste deel na de rechtszaak was de koek wel een beetje op en gaat Capote nog 50 bladzijden door. 3,5*.