menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van mjk87. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020

Strovuur - Gerwin van der Werf (2020) 2,0

afgelopen donderdag om 11:48 uur

Hetgeen dat me meest tegenwerkte bij dit boek was dat ik het niet geloofde. Dit gaat over twee tieners die zonder mobiel naar Parijs rijden. En ze verdwalen, in België. En verdwalen dagenlang. Had dit in Amerika gespeeld, dan was ik er wel in meegegaan, maar niet hierin. Al bedoelt de schrijver het symbolisch, die oppervlakte moet wel geloofwaardig blijven. De hele plot kon me dus maar matig boeien, en zeker het einde en sommige meer gewelddadige scènes had ik dan ook weinig mee.

Maar het is wel goed geschreven. Dialogen zijn prima en naturel, de relatie tussen neef en nicht wordt soms heel aardig neergezet en het leest vlot weg. Met af en toe prima zinnen als '[...]het was een lege, kleine stad die mij uitlachte vanachter de vensters met witte luiken.' Eigenlijk onzin, maar het klinkt literair. 2,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Étranger, L' - Albert Camus (1942) 4,0

Alternatieve titel: De Vreemdeling, afgelopen maandag om 16:45 uur

Dit is wel een goed boek. Juist die heldere klare taal in korte kale zinnen geeft een enorme sfeer, beklemmend haast. Dat past ook bij de hoofdpersoon. Zijn leven wordt kort maar o zo volledig beschreven, de psychologie op hem is uitmuntend (Camus weet ongelooflijk realistisch zijn gemoedstoestand te geven) en de relatie met zijn scharrel wordt zelfs best lief gebracht. In het tweede deel vind ik het boek wel iets aan kracht inleveren. Die hele rechtszaak lijkt meer symbolisch dan inhoudelijk sterk, de punten die aangehaald werden vond ik niet altijd even geweldig. Misschien was dat in die tijd belangrijker, maar dat deze meneer niet rouwt om zijn moeder en dat als grote zonde te zien? Ja, het zou kunnen, maar ik kon er minder mee. Maar als psychologische roman verder heeft dit werk me wel overtuigd. 4,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

On Fire: The (Burning) Case for a Green New Deal - Naomi Klein (2019) 1,0

Alternatieve titel: Brand! Een Vurig Pleidooi voor een Nieuwe Groene Politiek, 28 maart, 21:56 uur

Ach ja, Naomi Klein. Ooit journalist met tweede aardige werken (No Logo was goed maar had minstens de helft korter gekund, The Shock Doctrine was enorm boeiend maar daar vergaloppeerde ze zich) maar al jarenlang meer activist dan journalist, laat staan een onderlegd wetenschapper.

Dit is een bundel van columns en speeches die ze gegeven heeft het afgelopen decennium. Speeches overigens over de hele wereld, waarbij je denkt, nou meid, je hebt aardig wat vliegkilometers erop zitten. Is dat op de man spelen? Ja, maar dat is het hele probleem hiermee, het is allemaal zo weinig doordacht. Klein roept van alles, ook over een Green New Deal, maar echt uitgewerkte plannen zijn het niet. Hoe gaat men hun levenspatroon veranderen? Dat is de grote vraag, en daar komt geen antwoord op.

Het is eerder allemaal goedbedoelde ideeën en wensdenken, iets waar ik me best in kan vinden, maar iedereen kan dit roepen. Ik verwacht op den duur wel wat meer dan dat als ik een boek lees. Ze begint met een speciaal geschreven hoofdstuk over Greta Thunberg en de jeugd die alles gaat veranderen. Lief, maar naïef. Dat wordt al 20 jaar geleden geroepen en de jeugd van toen heeft inmiddels een baan, volop gadgets op stroom, een auto en vliegt voor vakanties de hele wereld over. Klein legt nergens uit waarom de jeugd van nu anders zou zijn. Ik zie eerlijk gezegd ook geen reden daartoe.

Verder vind ik dit opvallend slecht geschreven. Opvallend, omdat de meeste werken van Klein best goed leesbaar zijn. Enkel het hoofdstuk over bosbranden stijgt er bovenuit. Ook het verhaal van Puerto Rico is oké, maar dat hoofdstuk past niet bij de rest van dit boek en ligt veel meer in de lijn van The Shock Doctrine (zij het veel minder scherp uitgewerkt). Verder zijn veel stukjes enorm herhalend, na één speech weet je het wel, als je er nog eens vier leest waarin niks nieuws staat, dan houdt het op en verveelt dit enorm. Vooral omdat ze maar blijft bij haar wensdenken en niet verder komt dan dat. 1,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

En Dan Nog Iets - Paulien Cornelisse (2012) 2,0

27 maart, 22:28 uur

Een beetje hetzelfde niveau als het eerste deel, waarin dit vooral observaties zijn en waar het interessant kan worden - de wetenschappelijke kant, het onderzoek- daar stopt ze alweer. Zo is er een hoofdstukje over jonge vrouwen die hun vriendinnen vaak vriendinnetje noemen, of 60+'ers doe VVD stemmen het hebben over vriendjes. Dat is mij ook wel opgevallen en ik denk dan: oké, je hebt mijn aandacht. Maar dat was het dan, meer dan het observeren en benoemen is dit niet. En vaak is het gewoon banaal geneuzel, zo is er en langer hoofdstuk over 'brevet van onvermogen' wat ze raar vindt, zoals ze wel meer raar vindt. Of dat ze zelf allerlei woordgrapjes leuk vindt. En ik als lezer denk enkel: 'ja, en? Wat is nu je punt?' Dit is eerder een hobby van haar die allicht werkt voor mensen die hetzelfde denken, maar verder ook niet.

Overigens noemt deze taalliefhebber de koelkast dus de ijskast, wat het gewoonweg niet is (tenzij zij echt een ijskast heeft natuurlijk en dan neem ik deze opmerking terug, maar ik vermoed van niet). 2,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding - Paulien Cornelisse (2009) 2,0

22 maart, 14:05 uur

Deze had ik dus ook nog nooit gelezen, en echt veel heb ik niet gemist. Cornelisse is taalliefhebber en geen wetenschapper (op taalvlak) en dat merk je. Dit boekje bestaat uit tientallen korte hoofdstukjes waarin ze opschrijft wat in haar opkomt. Soms zijn dat geinige observaties, maar vaker denk je: mens waar maak je je druk om? Ze laat de context dan weg en gaat letterlijk naar woorden kijken, maar ze weet de lezer niet te verwonderen daarmee omdat het soms nogal vergezocht is. En het blijft veelal bij het benoemen ervan en verder niet waardoor behalve af en toe een kleine glimlach dit boek ook niets biedt. het leest wel makkelijk weg. 2,0*

» details   » naar bericht  » reageer  

Celestine Prophecy, The - James Redfield (1993) 0,5

Alternatieve titel: De Celestijnse Belofte, 12 maart, 23:06 uur

Ik wist dat ik deze ooit jaren terug bij Albert Heijn had gekocht, nadat mijn werktijd erop zat. Geen idee, soms weet je dat soort dingen nog. Ik pakte dit boekje maar eens uit de kast en vond het bonnetje er zelfs nog in, in 2007 al aangeschaft blijkbaar. Ik heb in ieder geval weinig gemist al die jaren.

Ik heb echt geen idee wat de schrijver nu wilde. Hij komt met een aantal inzichten, ofzo, maar daar blijft het bij. Het zijn niet eens echt levenslessen, dan had ik het nog begrepen. Maar men brengt dit alsof het om de messias gaat, maar daar kon ik nooit in meegaan. Waar het om draait zijn inzichten hoe de huidige wereld verandert, en dit is eeuwen terug al opgeschreven, aldus het boek. De personen in het boek knikken allemaal instemmend, maar nergens wordt verteld waaraan je dit in de huidige wereld kan zien. Nu staat hierboven wel een review van Dustyfan die blijkbaar wel hierin werd meegenomen, maar ook daaruit kan ik niets halen. Je hebt het, of je hebt het niet.

Maar als dat nog in een spannende thriller is gezet, dan kan het nog genietbaar zijn. Maar ook dat niet. Dit is vreselijke slecht en futloos geschreven. Het is niet eens een boek. In het begin hoort de hoofdpersoon dat hij zelf maar alle inzichten dient te ontdekken, ook al kan iemand ze alle geven. Vervolgens komt hij in elk hoofdstuk iemand tegen, die voelen direct aan dat ze hetzelfde zoeken, en die ander is al verder en vertelt rustig dan het volgende inzicht of geeft een kopie zodat de hoofdpersoon die zelf kan lezen. En die begrijpt alles direct. En ondertussen maakt met in Peru jacht op hen. Dat doet Dan Brown trouwens ook, met mensen die zomaar gaan praten om informatie aan de lezer over te brengen, maar dat zijn op zijn minst nog boeiende kunstgeschiedenislessen. 0,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Watashi ga Suteta Onna - Shūsaku Endō (1963) 3,0

Alternatieve titel: Het Meisje Dat Ik Achterliet, 9 maart, 17:53 uur

Aardig boekje, maar ook soms op een afstand. Eigenlijk vond ik deze samenvatting hierboven mooier klinken dan het eigenlijk werkje. Niettemin wel een goed beeld van de sfeer in Japan na de oorlog, enkele fraaie momenten, maar te vaak ook wist het boek me niet voldoende te trekken. Deels zal dat ook eraan liggen dat gewisseld wordt tussen personages waardoor je er in dit geval nooit helemaal in komt. Daarnaast is het verhaal van het meisje minder interessant. 3,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Leon & Juliette - Annejet van der Zijl (2020) 4,0

8 maart, 14:30 uur

Ik vond dit echt een uitstekend geschenk, ik denk wel de beste van alle die ik gelezen heb. Enorm boeiend in het begin, waarmee Van der Zijl ook met meer dan alleen samenvatting komt, maar ook interessante verbanden legt en inzichten geeft. Aan het eind wordt het boekje ineens wat melancholisch en ontroert. Knap, in zo'n dun boekje dit allemaal eruit krijgen. Dan ben je dus een goede verteller. Van der Zijl zegt dat ze met een dikker werk zal komen. Het zal, maar veel beter dan dit kan haast niet want alles staat hier voor mij al in. 4,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Generaal zonder Leger - Özcan Akyol (2020) 3,0

7 maart, 17:51 uur

Dit is een pamfletje, en zo moet je dit ook lezen. Als een stukje vermaak dat soms heel behoorlijk fijn geschreven is, met enkele rake observaties ook vanuit enkele eigen ervaringen en een prachtige omschrijving van Daan Heerma van Voss als toetje. Vooral op hoofdlijnen kan ik me vinden. Iets waar Akyol zich aan stoort, is dat de boekenwereld zichzelf zo serieus neemt en dat uit zich in frustratie bij de minder succesvolle schrijvers. Al is dit wat kort door de bocht, want ook een Tommy Wieringa, toch succesvol te noemen, vindt ook wel dat literatuur verheven is, niet enkel zijn minder succesvolle collega's. Maar vooral zijn eigen ervaringen zijn wel een meerwaarde, hoe hij behandeld wordt, hoe anderen uit het boekenvak praten over bepaalde lectuur et cetera, dat zijn prima stukjes.

Maar ik ben het wel eens met enkele kritieken dus. Dat Akyol zelf wat hypocriet is vind ik niet zo heel erg ter zaken doend voor de beoordeling van dit werkje, dat hij soms wel erg kort door de bocht gaat wel. Zo noemt hij kort dat een auteur ooit 5 volle sterren kreeg en de recensent van dienst dan bezoldigd mee op tournee gaat. Hij noemt geen namen en rugnummer want ongetwijfeld kan hij dit niet hard maken, maar laat dit dan weg. Nu smaakt dat naar meer, maar krijg je verder niets. Akyol schrijft ook een stukje over de grote 3, dat die een oorlogsverleden hadden en daardoor grote verhalen konden vertellen, anders dan veel millennials die zich schrijver noemen. Dat is interessant, en daar verwacht je stiekem dan een analyse daarop maar het blijft bij die opmerking, Jammer.

Vervolgens gaat het ook over de ontlezing van Nederland en hier gaat hetzelfde op. Akyol geeft vooral de schuld aan de hedendaagse schrijvers en hun navelstaarderij waar niemand buiten de ring zich voor interesseert maar gaat hier niet echt op door. Hij noemt ook wel andere zaken als Netflix en smartphones, maar daar blijft het bij. Steeds weer roept hij interessante dingen, om vervolgens niet de verdiepingsslag te maken.

Maar als gezegd, dit is een pamflet, zijn boodschap komt helder over en dat is in zoverre voldoende dan, maar dit werkje had uitgebreider gekund en inhoudelijk veel beter. Nu vermaakt het vooral als tussendoortje, maar blijf je trek houden. 3,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Future Is Asian: Commerce, Conflict and Culture in the 21st Century, The - Parag Khanna (2019) 1,0

Alternatieve titel: Azië Is de Toekomst: Handel, Cultuur en Conflict in de 21e Eeuw, 4 maart, 10:08 uur

Wat is Azië? In het begin spreekt Khanna over Azië, logisch ook gezien de titel, maar hij ziet dat als één geheel. Zelfs inclusief Australië. Terwijl voor de gemiddelde mens Japan en China toch echt anders is dan Turkije, Qatar of India. Waarom dit dan toch als één geheel gezien moet worden, ondanks al die verschillende culturen en geschiedenissen, dat wordt nergens duidelijk. Zo mist dit boek al een stukje bestaansrecht, want wat wil je nu zeggen?

Khanna beschrijft dus een gebied van 5 miljard mensen als een soort geheel dat tot enkele eeuwen terug altijd veruit het grootste BBP had in de wereld. Als je dan leest dat Azië steeds belangrijker wordt in de toekomst denk je vooral: no shit Sherlock. Dit is gewoon terug naar een normale situatie. Maar wat dit betekent voor de rest van de wereld, voor de toekomst van de rol van Europe, de VS, de 'westerse waarden'… Daar gaat Khanna nergens diep op in. Hij stipt die puntjes aan, en gaat verder.

En soms zit hij er gewoonweg naast. In een hoofdstuk over emigratie noemt hij ook de problemen in Nederland en Frankrijk en de weerzin tegen immigranten uit Azië. Maar ik geloof toch echt dat er weerzin is tegen moslims, die deels uit Azië komen (Turken) maar vooral - zeker in Frankrijk- uit Noord-Afrika. Tegen Vietnamezen, Chinezen en Indonesiërs is volgens mij weinig verzet. Zo'n opmerking is typerend voor hetgeen Khanna wil zeggen maar eigenlijk niet zegt.

Dit boek mist dus een beetje zeggingskracht. Maar daarnaast is dit gewoon inhoudelijk heel matig. Het is haast een omgekeerd boek. Khanna beschrijft honderden voorbeelden van de groeit van Azië, en van daaruit komt iets van een rode draad. Maar met 1/3 van die voorbeelden was de boodschap ook wel over gekomen. Je leest dit boek als één lange samenvatting waarin de details an sich niet belangrijk zijn. Ik had liever een goed verteld verhaal met van daaruit enkele voorbeelden. Nu is het vooral een rommelig geheel waarin Khanna zich echt te veel in details verliest. Zo is er één hoofdstuk over de toekomst van democratie en de rol van ICT, om vervolgens eerst pagina's over allerlei start-ups te schrijven. Tja. Prima om dat te beschrijven, maar dan in een ander hoofdstuk.

Op enkele momenten wordt het boeiend, maar Khanna gaat vervolgens niet verder. Een goed voorbeeld is Australië en hoe dat land heel afhankelijk is van vooral Oost-Azië, veel meer dan van verwante gebieden als Europa en de V.S. Khanna houdt het bij een bladzijde of 3 en gaat weer verder met nietszeggende details. Dan rest mij niets anders dan 1,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Zuidenwind - Suzanne Vermeer (2019) 2,0

4 maart, 08:48 uur

Veel te kort om echt geslaagd te zijn. Dit leest best makkelijk weg, maar het is ook een graatmager beest dat nergens spannend wordt. De hoofdpersoon krijgt nog enige body mee en wat uitdieping, maar dat voelt eerder misplaatst omdat het kort wordt aangestipt maar er verder ook niets mee wordt gedaan. Het einde is ook wat vergezocht. Qua sfeer zowaar nog best oké, en als dit boek dikker was geweest had het eventueel nog wat kunnen zijn. Nu 2,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mijn Dood en Ik - Remco Campert (2019) 3,0

4 maart, 08:46 uur

Allemaal gedichtjes over de dood, die zeker in het meer verhalende begin zeer raak zijn. Je voelt de leeftijd van Campert en dat hij weet dat het binnenkort ook zijn tijd is. Na 1/3 van de bundel wordt het steeds meer een variatie op een thema en zijn de gedichten meer gezever in de marge waar ik veel minder mee kon en waar voor mij geen beelden meer uit vort kwamen. 3,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Grappig Jammer - Tim Hofman (2019) 2,5

4 maart, 08:44 uur

Dit zijn niet echt gedichten, het is eerder een beetje woordspielerei. Hetzelfde als in zijn eerdere werkje (als ik zo de reacties daar lees, ikzelf ken die bundel niet). Het is op zich wel het soort woordgrapjes waar ik van houd, zoals het gedicht Ik Drink Dus Ik Besta: Mojito Ergo Sum, maar ook een zeer beknopte maar zeer rake typering van de gemiddelde Tinderdate in het gedicht Gemene Deler: we delen niks / behalve de rekening. Maar even vaak is het gewoonweg oninteressant, overheerst de vorm (een gedicht over de apocalyps in een soort kruisvorm of is het simpelweg niet prettig leesbaar. Hofman gooit vaak heel veel rijmwoorden achter elkaar, dat al rappend allicht nog werkt, maar al lezend niet. 2,5*.

» details   » naar bericht  » reageer