Siebelink is 88, zijn vrouw is inmiddels overleden en inmiddels voelt hij zelf ook wel de dood naderen. Dat kan nog een maand duren, dat kan nog tien jaar duren maar dit boekje is wel een uitkomst daarvan van iemand die terugkijkt op zijn leven waar allerlei beelden voorbijschieten. Jachtig, alsof er weinig tijd meer is, schiet van alles lang. Soms mooi en boeiend, som niet, in het algemeen wel wat rommelig en zeker richting het einde raakt de focus wat kwijt. Maar al met al wel erg prettig leesbaar. 3,0*.

stem geplaatst

De Nederlandse titel is Mijn Zomer in Taipei. Dat is an sich een wat saaie maar geen inhoudelijk verkeerde titel. Het origineel is Taipei Story. Dat is Engels en toch vraag ik me af waarom er gekozen is voor een andere Nederlandtalige titel. Er komt namelijk in dit boek heel veel Taiwanese (en breder, Oost-Aziatische) kunst langs. Literatuur, wat muziek en vooral ook film. Taipei Story is de titel van een van de belangrijke films van de Taiwanese New Wave uit de jaren 80. Het boek heeft er verder niets mee te maken maar toch, ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die titel een inspiratie was. Dan had je die best mogen houden.

Enfin, als het gaat om een blik op Tapei is dit een leuk en interessant boek. Evenzeer als het gaat over de vraag waar je thuishoort. Het wordt allemaal niet subtiel gebracht maar er zitten genoeg boeiende stukken in om daar eens over na te denken en de gedachten van de auteur te volgen. Erg leuk ook hoe je nog een stukje Chinees erbij krijgt.

De dramatische ontwikkelingen zijn dan wel een stuk minder en personages blijven vrij vlak en kleurloos - als roman werkt dit boek een stuk minder. Los van die thema's hiervoor genoemd (en die nemen best wat bladzijden in beslag) weet dit boek niet heel erg boeiend te blijven. 3,0*.

stem geplaatst

Soms word ik beloond door buiten mijn comfortzone te blijven zoeken. Ik ben niet per se een fan van poëzie maar ik weet wel wat ik wel mooi vind daarin. Vaak lees ik iets waar ik niet veel mee kan dan, soms is het mooi. En heel af en toe lees ik een werkelijk fantastische bundel. Dusdanig dat ik op de Insta van de auteur ook mijn lof maar eens had geplaatst.

Een dikke bundel overigens met meer dan 130 pagina's en ook redelijk vol beschreven, terwijl poëzie vaak genoeg nog niet de 60 bladzijden aantikt. En juist die dikte gaat enorm werken voor mijn ervaring. Vrijwel elk gedicht is goed, misschien dat ik op twee gedichten (samen vier pagina's) kom die me niets deden. Maar zo elke keer, gedicht na gedicht, iets geweldigs lezen: dat brengt je haast in een flow.

De bundel is inhudelijk zeer sterk. Kijkend naar Nederland en de wereld vanuit de ogen van de diaspora. En alles wat er door die ogen te zien is en wat die ogen belangrijk vinden. Voor mij als witte man leerzaam en boeiend. Of het nu gaat om Gucci-tassen, de mocromaffia, het omgaan met vrouwen in conservatieve immigrantengezinnen (ja, ook dat pakt ze aan), het omgaan met migranten door de Nederlander, het moederland Marokko en haar warmte (al voel je de zonnehitte door de zinnen heen als ze Nederland beschrijft - dit is echt een zomerse bundel) en Gaza. Natuurlijk Gaza. Altijd weer Gaza**.

Enfin, het is niet alleen de inhoud, het is ook de vorm. Mooi taalgebruik met veel hedendaagse alledaagse zaken benoemd en echt in het hier en nu geplaatst. Gesierd met veel Arabisch en Tamazight (?) tussendoor en steeds een vorm die uitdaagt (met dubbele spaties voor een rustmoment) en je in een ritme meenemend - Amaddaou is ook spoken word artist (vreselijk woord trouwens) en je merkt dat in het ritme. En je proeft het in de woorden en de prikkelende zinnen. En leuk hoe er amper hoofdletters instaan (behalve als de Allerhoogste wordt aangeschreven of in de titels) & er enkel ampersands staan voor 'en'. Dat geeft de hele bundel een zekere samenhang.

Wat voor mij werkt is dat dit alles concreet blijft waardoor opgeroepen beelden echt gaan leven. Vaak is poëzie toch wat abstract. 4,5*.

**Daar zou echt eens een serieuze studie op moeten komen waarom dat stukje land toch steeds de maatstaf van de moraal is. Er zijn over de hele wereld brandhaarden, halve bevolkingen worden uitgemoord en niemand interesseert dat echt. Denk aan Darfur, Jemen, de Koerden, de Oigoeren. Maar steeds keert men terug bij het leed van het Palestijnse volk. Rechts heeft daar een visie op (Jodenhaat) maar het zou eens goed zijn daar echt onderzoek naar te doen.

stem geplaatst

Meer een boek van interessante ideeën dan echt een meeslepende roman. In korte alinea's wordt een enorm kil verhaal verteld op een vrij statische manier. Ergens volgt die vorm de functie van hetgeen Rand wil vertellen en op intellectueel niveau werkt dat best maar ik wil wel meer in een boek. 3,0*.

stem geplaatst

Geweldig mooi indringend werk van Brijs. Vooral zijn stijl werkt enorm mee. Puntgaaf en zonder een woord te veel. En dat hoort hier ook. De moeder van Brijs was uiteindelijk een gewone vrouw (met een hazenlip en ook haar geluk en ongeluk, maar dat is het dan wel), een gewone moeder. Daar hoort geen pompeus taalgebruik bij maar precieze bewoordingen waardoor juist Brijs' gevoel voor zijn moeder (en daarmee alle moeders) heel goed naar voren komt. Mooi opgetekend waarin een heel leven knap wordt knap verteld en dat regelmatig ontroert. 4,5*.

stem geplaatst

Ik had nog nooit van dit boek gehoord, tot ik dit werk zag staan in de Top 50 van NRC/De Standaard. En toch al 33 stemmen hier met een Dostojevskiaans hoog gemiddelde. Maar in de bieb niet meer goed te krijgen en ook nieuw niet meer in de boekenzaak te vinden - uiteindelijk bij De Slegte een tweedehans exemplaar op de kop weten te tikken. Toch gek voor een boek dat zo goed wordt ontvangen.

Enfin, erg boeiend om te lezen. Soms geweldig verteld (de delen rond Los Alamos) en sowieso enorm ambiteus en pompeus, maar ik ging daar best goed op. En dat 600 vrij dichtbeschreven pagina's vol - De Ontdekking van de Hemel zal qua woorden niet veel langer zijn.

Dat betekent niet dat alles even geweldig is. Verhaeghen is wat minder sterk in het echt neerzetten van personages, enkel de twee jonge geliefden in Los Alamos overtuigen echt op dat vlak. De rest lijkt bedoeld om de plot vooruit te helpen. En in tegenstelling tot Mulisch' meesterwerk ontbreken hier een beetje eigen inzichten.

Niettemin zijn veel momenten erg interessant, al is het maar vanwege de onderwerpen (oorlog, holocaust, de atoombom). En zelden een schrijver gezien die zo duidelijk bepaalde natuurkunde kan uitleggen. Als je eens wil begrijpen hoe bepaalde wetenschap werkt en vooral hoe de atoombom zo een beetje werkt, dan is dit werk echt een aanrader. 4,0*.

Ik vond dit boek niets maar dit boek is nog een van de laatste werken in de Top 50 van Nederlandstalige werken van deze eeuw uit NRC/De Standard die ik moest lezen. Dus ik ben wel doorgegaan maar met moeite.

De stijl valt direct op maar wist mij niet te smaken en begon al snel te irriteren. Misschien ook wel omdat dit meer spreektaal dan schrijftaal is en dan haalt dat typisch Vlaamse (het vele gegij) mij echt uit een verhaal. Dan kan ik nog wel van alles roepen over de thematiek in het boek, het boeiende onderwerp, de uitwerking van de personages (best oké) en de structuur maar als een stijl mij tegenstaat en me nooit in het verhaal trekt dan houdt het allemaal snel op. 1,5*.

Enorm breed in aanpak qua thematiek (op een gegeven moment gaat het over allerlei kruidenmengels die lust moeten opwekken) en met een goede 400 pagina's (mijn versie) ook best dik. Wel leest het boek eerder als droge opsomming waar te vaak op details wordt ingegaan en waar Van Leeuwen ook te lang in blijft hangen. Dat maakt dat de opzet heel boeiend is, maar het boek zelf als leeservaring een pak minder. Ik had liever een auteur gezien die de lezer bij hand neemt en de informatie via de grote lijnen had gegeven en hoeveel op microniveau en wel verklaringen komen wordt er nauwelijks verband gelegd tussen de verschillende hoofdstukken. Van Leeuwen beschrijft vooral en duidt minder. Ze stopt ook heel abrupt in 1942 als de Japanners de archipel hebben overgenomen terwijl juist dan het boeiendste deel zou kunen komen: in hoeverre werkt een en ander door in die tijd en vooral de periode tot nu? Maar ook de periode voor de Hollanders komt nauwelijks naar voren. Omdat het boek verder wel leerzaam is net aan 3,0*

Eelco Bosch van Rosenthal tipte dit verhaal vorige week via Twitter (mijn hele feed stond vol met 9/11). Ik was wel benieuwd, begon te lezen en kon niet meer stoppen. Er is werkelijk niets bijzonders aan eigenlijk op het eerste gezicht maar zo vreselijk goed verteld en steeds boeiend dat je blijft lezen. En dit boek is enorm menselijk over de grote thema's als rouw en doorgaan met je leven. De levens van vele personen (de overleden Bobby McIlvaine, zijn ouders en toenmalige verloofde) worden prachtig opgetekend en onderwijl zoekt de auteur naar antwoorden op het hoe en waarom van acties toentertijd in 2001. Ze vindt niet altijd antwoorden (zijn die er?) maar ze doet haar best en als lezer kan je er altijd nog zelf verder naar zoeken. En dat in nog geen 80 bladzijden. 4,5*.

Ergens nog een mix tussen klassiek 19e-eeuws en modern. Dat eerste is fijn, dat tweede vond ik wat popiejopie en dat vervelende stijltje deed veel afbreuk voor mij. De inhoud is in de basis boeiend en de beschrijving van omgeving en personages en hun psyches is goed gedaan maar zit te veel verstopt achter een laagje vervelende stijl die te veel aandacht opeist en de rest verstopt. Net aan 3,0*.

Ik las ooit Moby Dick enkele jaren terug en sindsdien valt me op hoeveel van dat boek wel ergens anders terugkomt, qua idee of thematiek of opzet of anderzijds. Bij dit boek had ik ook weer van dat soort gevoelens dat Moby Dick ergens vaag (al dan niet onbewust) tot inspiratie heeft geleid.

Erg fijn boek dat enerzijds leerzaam is en anderzijds in drie mooie verhalen drie prachtige portretten geeft en wat ideeën van de tijd van toen. Het nadeel van meerdere verhalen is dat je wel steeds weer even erin moet komen en hoewel alle drie de delen goed zijn worden het niveau en het interessante van het eerste stuk daarna niet meer gehaald.

Maar als het gaat om het menselijke is dit altijd sterk. Turpeinen weet steeds een andere invalshoek te vinden om de mens en het menselijke te duiden, in dit geval in relatie tot de natuur en overleven. En gaandeweg blijkt dit boek dat speelt in de 18e en 19e eeuw heel actueel nog steeds qua thema's. 4,0*.

Ik wilde kort wat info zoeken over dit boekje, ook om toe te voegen. Ik zocht op iets als 'hoofd in de oven steken boek' en kreeg eerst allerlei meldingen van de zelfdodinghulplijn. Dat had ik kunnen weten. Dat hoofd in de oven steken komt ook kort terug in het boek over de zelfdoding van Sylvia Plath.

Boekje verder dat wel aardig is maar meer gericht op de personages dan op omgeving en tijdsperiode - dat laatste had ik wat meer gehoopt. Je leert wel een bepaald personage kennen en dat gebeurt vrij sterk maar dat is ook iets dat mij net wat minder interesseert. Verder wel heel soepel leesbaar met af en toe aardige essayistische stukjes. 3,0*.