menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van mjk87. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022, augustus 2022, september 2022, oktober 2022, november 2022

Winterthur - Alexander Nieuwenhuis (2022) 2,0

gisteren om 15:03 uur

Tegenvaller. Dit is meer essayistisch in een romanvorm, waarin beide vormen niet goed naar voren komen. De romanvorm is vooral een kapstok en inhoudelijk erg mager en mist elke vorm van emotionele betrokkenheid. Het ideeënstuk hangt dan weer als los zand erbij en hoewel nu en dan er interessante opmerkingen worden geplaatst (dat de overwinnaar van de Tweede Wereldoorlog ook de wetenschap was bijvoorbeeld en dat men na de oorlog een hoger vertrouwen had in wetenschappers daardoor) mist de inhoud enige vorm van samenhang. Het leest allemaal nog wel weg, maar daar blijft het bij. 2,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Otto Montagne, Le - Paolo Cognetti (2016) 3,5

Alternatieve titel: De Acht Bergen, 20 november, 11:58 uur

Zeer aangenaam leesvoer, maar niet meer dan dat. Dit voelt meer als een lang kortverhaal dan een roman en mist ook impact. Het is het allemaal net niet wat betreft inhoud, uitwerking personages en daarmee betrokkenheid voor mij. Losse momenten zijn veel beter. De sfeer van de hoge bergen wordt zeer goed getroffen - je waant je als lezer echt in de Italiaanse Alpen. Ook de opzet verder is prima, maar dit boek mist gewoon een pagina of 300. Maar goed, ik heb me er wel prima mee vermaakt. Alleen zonder enige indruk achterlatend. 3,5*

» details   » naar bericht  » reageer  

Small Things Like These - Claire Keegan (2021) 3,5

Alternatieve titel: Dit Soort Kleinigheden, 5 november, 23:07 uur

M'n derde kwartaalboek op rij, dat moet sowieso een record in een jaar zijn waar ik volgens mij nooit verder kwam dan 2, allicht zelfs maximaal 1.

Fijn boekje wel. Dit speelt in Ierland midden jaren 1980 maar behoudens af en toe relatief moderne zaken die worden genoemd (televisie, LEGO) zou dit werk gezien sfeer en gevoel (onder meer door de verkoop van kolen) ook 150 jaar eerder kunnen zijn geschreven door Charles Dickens. Dat dit werkje vlak voor Kerst speelt en Dickens' kerstverhaal enkele malen genoemd wordt verstrekt dit gevoel alleen maar. Ergens is dit werkje dan ook echt tijdloos.

De cover is Jagers in de Sneeuw van Pieter Bruegel de Oude, een werk dat vaker te zien is, onder meer in Melancholia en Solyaris. Qua gevoel past dit winterlandschap wel, maar dat is te oppervlakkig. Dit schilderij toont ergens een idylle met armoe - de jagers komen met magere honden terug van de jacht en hebben net aan één geschoten vos ergens midden in de kleine ijstijd in een tijd die zeker in Nederland en België niet de hoogtij was. Dit boek speelt midden in een recessie en die armoede wordt ook in het boek vaak genoeg aangestipt. Al voelt ook die uitleg wat simplistisch. Ik hoor het graag als iemand een beter idee heeft voor de keuze van deze omslag.

Verder leest dit ding fijn weg, echt iets om op een vrijdagavond (zoals ik deed) in een keer uit te lezen. Het verhaal kabbelt lekker voort en als lezer blijf je erin. Ook veel dialogen zijn schitterend realistisch neergezet, vooral tussen de echtelieden over hun kinder. Op momentjes is dit werk echt genieten. In zoverre prima allemaal. Al vind ik dan net die éne centrale draad, waar het boek uiteindelijk ook naartoe gaat en eindigt, net wat minder sterk uitgewerkt. De hoofdpersoon heeft door de goede wil van iemand uiteindelijk een leven kunnen leiden, nu wil hij zoiets terug doen. Maar dat stukje psyche, hoewel boeiend, hangt er te veel bij en weet ik doordat het bijna letterlijk wordt gezegd, niet doordat het wordt getoond. Ook de macht en invloed van de nonnen op zo'n gemeenschap komt aan het eind even aan bod doordat 1 of 2 mensen die noemen, maar daar blijft het bij. Dat wordt nergens voelbaar gemaakt, zeker niet in het gedeelte ervoor. 3,5*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Megszámláltattál... - Miklós Bánffy (1934) 4,0

Alternatieve titel: Geteld, Geteld, 5 november, 15:54 uur

Op reis naar Budapest, wat neem je dan te lezen mee? Ik had dit werk al begin van dit jaar geleend van de bieb en tweemaal de volle zes weken nog verlengd maar ik zat niet echt in de juiste stemming die periode om eraan te beginnen. Tevens was ook het derde deel nog niet vertaald en ik wilde daar dan ook niet lang op wachten als ik eenmaal begonnen was met lezen. Toen een goed excuus het boek ongelezen terug te brengen uiteindelijk.

Enfin, maanden later zat ik heel wat beter in m’n vel, is ook het derde deel vertaald (en in de bibliotheek reeds aanwezig) en ging ik vrij onverwacht naar de Hongaarse hoofdstad. De juiste tijd dus om dit werk te lezen, mede door de jubelende reviews van gebruiker J.Ch. bij alle drie de delen. Nu wel, zo goed als hij dit werk vindt dat vind ik het niet, maar ik heb hier ook absoluut van genoten en zie ook wel herkenbare dingen uit zijn stuk. Zeker die vergelijking met Tolstoj, al deed mij dit meer denken aan Anna Karenina. Sommige personages, thema’s en verhaallijnen leken ook gewoon een variatie op die uit Tolstoj’s dikke pil.

Banffy toont het leven van de Hongaarse high society aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog. Dit boek is echt een opeenvolging van feesten, bals, diners, jachtpartijen en hier en daar wat roddel en romantiek en een stukje politiek en maatschappelijk engagement. Daarmee is dit ook een enorm weids boek doordat er zoveel aspecten worden behandeld. Vaak ook behoorlijk gedetailleerd en alles voelt ook enorm realistisch; Banffy zelf leefde ook binnen de betere kringen en kent dat milieu van binnenuit. Knap hoe steeds elk feest weer net wat anders is en daardoor niet verveelt. Ook de beschrijvingen van de natuur zijn prachtig en als lezer waan je je op het Hongaarse platteland of in de Transsylvaanse bossen. Voor mij was het een meerwaarde ook net Boedapest gezien te hebben, zeker de hoofdstukken aldaar gaan wat meer leven omdat ik meer een idee erbij heb hoe die stad eruit ziet, waar alles ligt et cetera.

Niettemin mist dit werk af en toe wel de kracht van Tolstoj. Zeker als het gaat om de uitwerking van personage. Daar moet Banffy net iets harder voor werken. De vanzelfsprekendheid waarmee Tolstoj dat doet, dat lukt Banffy niet. Soms doet hij het wel goed, soms blijven personages net iets te veel in algemeenheden hangen. Ook de keur aan personages is soms net iets te veel van het goede. De hoofdpersonen onderscheiden gaat prima, de naasten krijgen ook nog wel genoeg maar de rest eromheen is vrij inwisselbaar terwijl ze wel dusdanig veel genoemd worden dat enig gevoel erbij wel handig is. En de politieke stukken wisten me lang niet altijd te interesseren.

Al met al goed geschreven en erg fijn leesvoer maar geen verbluffend meesterwerk. Sowieso op naar de delen 2 en 3 die hier inmiddels klaar liggen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Brengschuld - Jan Siebelink (2022) 3,5

24 oktober, 22:34 uur

Verrassend aardig. Dit boek heeft wel met Knielen op een Bed Violen te maken, maar kent ook enkele afwijkingen van het boek - noem het literaire vrijheid- waardoor dit niet echt een vervolg of proloog is maar gewoon een ander verhaal. Het boekje is alleen net te dun voor hetgeen Siebelink kwijt wil waardoor er veel half af blijft en ik vooral maar dacht wat Siebelink hier nu mee wil. Rommelig is niet het goede woord, in een andere review las ik impressionistisch en dat is goed getroffen. Want vaak dacht ik ook: waarom dit boek? Allerlei themaatjes maar alle ook nauwelijks uitgewerkt waardoor het flarden blijven. Maar dat losse maakt dit ook best lezenswaardig. Bloemrijke taal in korte zinnen die fijn kabbelend weglezen en grotendeels vermaken en boeien en het zijn veelal de losse momenten die goed werken. 3,5*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Max Havelaar, of De Koffij-veilingen der Nederlandsche Handel-Maatschappij - Multatuli (1860) 3,5

Alternatieve titel: Max Havelaar, 22 oktober, 16:17 uur

Stem nummer 100 van dit kalenderjaar. Die zat er al een tijdje aan te komen en ik dacht: ga ik nog iets bijzonders ervoor lezen of niet? Daar was ik niet helemaal over uit nog maar in de Bieb viel m'n oog op dit boek, redelijk bij toeval als stond dit werk al jaren op de nominatie herlezen te worden. Meegenomen dus, in een versie in de oorspronkelijke taal. Dus menschen, koffi, hy, zyn, fiskaal en meer van dat al.

Ik zeg herlezen, maar van die eerste lezing weet ik weinig meer, behalve dat ik enkele bladzijden nog las op een vakantiepark in Duitsland en ik de tweede helft vooral ben doorgebladerd - samenvattingen op Scholieren.com waren voldoende voor het boekverslag. En nu, ruim 800 boeken verder toch maar eens met aandacht volledig lezen.

Enfin, het boek is me niet tegengevallen en ook niet meegevallen. De hele opzet waardeer ik enorm. Ook literair vooral. De raamvertelling, meerdere vertellers, het hele idee erachter dat dit ook autobiografisch is, zo’n vertelling (van Saïdjah en Adinda in het hele verhaal) stukken poëzie – dit boek is wat dat betreft echt rijk en veelgelaagd. Ook het begin rond Droogstoppel is enorm vermakelijk. Alleen al dat steeds vermelden hoe zoon Frits iets zou schrijven, of dat hij in koffie doet, Last en Co zo heet sinds de Meyers zijn vertrokken. En die enorme lijst van opstellen is lichtjes geweldig (ik ben altijd liefhebber van opsommingen).

Maar dan het verhaal van Havelaar zelf is soms om niet doorheen te komen. Eindeloze dialoog in veelal wollig taalgebruik. Ik vond het vaak al niet boeiend verteld (het leest allemaal te veel alsof de schrijver zijn ideeën kwijt wil, niet dat hij een roman maakt met mensen van vlees en bloed – op dat vlak is de roman mislukt) maar de stijl leidt ook nog eens af. Sommige stukken tussendoor zijn dat weer mooier of leuker, maar als geheel biedt dit stuk te weinig leesplezier.

Al met al op momenten geweldig maar vaak ook saai. Met een afronding naar boven 3,5*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Generatie 9/11: Migratie, Diaspora en Identiteit - Lotfi El Hamidi (2022) 2,0

18 oktober, 20:09 uur

De columnist en twitteraar Lotfi el Hamidi vind ik soms wat naïef slachtofferig overkomen, een stijl die hem niet staat en hij ook niet nodig heeft. Niettemin kan dat in een boekje wel anders zijn en vooral de opmerkingen van Bilal030 (even de aanname dat hij dat wel is) maakten me nieuwsgierig. Ik ben ook van die generatie, maar geen moslim en niet uit de grootstad dus ik hoopte vooral wat te leren van die andere kant. Helaas viel dat enorm tegen. Het gaat over veel, maar voor mijn gevoel weinig over (het opgroeien van) een moslimjongen in de jaren 2000.

El Hamidi heeft een behoorlijk fluwelen pen (dit boekje leest erg prettig weg) maar mist een scherpe punt en als geheel blijf het enorm oppervlakkig. Hij is zowel journalist als historicus maar die beide achtergronden gebruikt hij eigenlijk niet, terwijl hij volgens mij boeiende dingen kan vertellen. Voor een heel klein deel zijn dat wat ervaringen over zijn moslimzijn rond 9/11 en Fortuyn, direct de boeiendste stukken, maar deze zijn ook erg kort. Ook het hoofdstuk over Zidane is leuk, maar eigenlijk zit daar een typisch euvel. Hij zegt daar dat de mensen in de achterstandswijken die kopstoot in de finale wel waarderen, dat is immers gedrag van de straat. Maar daar blijft het bij. Een opmerking die doet smaken naar meer, maar verdere duiding en uitleg laat staan verklaringen waarom men zo denkt, die blijven uit. En dan was dit nog een vrij diepgaand stuk vergeleken met de rest.

Al met al vooral een teleurstelling. Een sympathiek boekje (en verre van slachtofferig), maar meer ook niet. 2,0*.

NB: Alles wordt duurder, maar waarom kost dit ding € 22,99? Ik gun de beste man ook wel een inkomen maar hij is geen broodschrijver en dit boekje is nog geen 125 pagina's.

» details   » naar bericht  » reageer  

Black Box Democratie: Een Nieuw Politiek Systeem voor Nederland, De - Dilara Bilgiç (2020) 2,0

6 oktober, 00:42 uur

Bilgiç behandelt dit werkje filosofisch, ze is haar docent filosofie ook dankbaar. Tegenwoordig studeert ze psychologie. Gezien de titel zou marketing of management ook een optie zijn geweest. Een hippe naam (net als Lean en Agile), die a) in dit geval andere associaties oproept, b) in de context die zij bedoelt verouderd is en c) in dit werk zelf dan ook nog eens het minste aan bod komt. Kortom, leeg. Uiteraard Engels, terwijl we in Nederland een prima vervangend woord hebben voor Black Box in de context die zij bedoelt. Maar goed, het staat wel leuk op de cover.

Bilgiç bekijkt allereerst onze huidige democratie en de problemen daarin. Dat is aardig, maar ook erg oppervlakkig. Ergens aan het eind zegt ze dat ze dingen moest schrappen vanwege de omvang. Hoezo? Als je 200 pagina's nodig hebt, of 2.000, gebruik die dan. En net als met zoveel filosofische werkjes is er een enorme hang naar filosofen van vroeger. Montesquieu vindt dit, Rousseau zegt dat, etc. Ook David Van Reybrouck wordt vaak genoemd met zijn (zeer boeiende) boekje 'Tegen Verkiezingen'. Ze plaatst al die abstractere filosofische stromingen en gedachten dan wel heel erg concreet in de Nederlandse politiek, maar toch denk ik steeds: houd hier mee op en beschrijf gewoon zelf wat je ziet. Misschien word je zelf dan nog eens een Nietzsche.

Tot slot komt ze met een nieuw systeem dat redelijk lijkt op het huidige systeem, maar waar meer loting plaatsvindt (i.p.v. verkiezingen) en ook op thema's en niet alleen politici. Op zich een aardig, sympathiek en interessant idee maar wel erg mager uitgewerkt. Ze zegt ook vaak: dit moet nog nader worden bekeken. Tja, had dat gelijk gedaan. Ook het stukje Black Box, dat gaat om leren van fouten, wordt dan op goed 1 pagina behandeld. Volgens mij is dit ook een stukje mentaliteitsverandering en waarom dat in het huidige systeem niet kan en in haar systeem wel, dat wordt eigenlijk niet goed duidelijk. 2,0*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Recht van de Snelste: Hoe Ons Verkeer Steeds Asocialer Werd, Het - Thalia Verkade en Marco te Brömmelstroet (2020) 1,5

2 oktober, 18:25 uur

Behoorlijke tegenvaller. Dit boek is van Thalia Verkade (in de ik-vorm ook), met veel hulp van haar medeschrijver, maar blijkbaar staan ze als duo erop. En dit wordt gebracht als een PERSOONLIJK VERHAAL. Dat helpt enerzijds wel dat het vlot blijft, anderzijds is dit echt wel te informeel geschreven naar mijn smaak en haalt ze te veel persoonlijke zaken erbij (zoals een trauma van de mede-auteur) die mij weinig boeiden. Maar vooral op de inhoud schort dit. Verkade noemt allerlei dingetjes maar alles is maar een beetje half. Het blijft vaak bij het noemen. Echt met nieuwe inzichten komt ze niet. Enkele details zijn dan wel leuk (en hoe men door de jaren over verkeersslachtoffers is gaan schrijven in de media), maar het grote verhaal mag toch wel gekend zijn als je af en toe krant leest. Ze brengt dit als iets nieuws, en dat PERSOONLIJKE deel is dus ook een stukje ontdekkingsreis. Maar voor mij was er weinig te ontdekken. De conclusie is dan ook niet heel denderend uiteindelijk. Zowel niet qua impact als qua uitwerking. Ook die blijft er maar wat bijhangen.1,5*.

» details   » naar bericht  » reageer