stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik kan me best goed vinden in de mening van Donkerwoud behalve dat ik het geen enkel probleem vindt dat er geen nuance in zit. Dit is een pamflet en geen roman en juist hier verwacht in een sterk geschreven betoog en dat mag ongenuanceerd. En dat is hier het geval. Leuk hoe de auteur begint de lezer aan te spreken om zich in te denken als toerist op Antigua te komen en daarna een vurig pleidooi tegen de voormalig kolonisator en tegen de huidige corruptie van de mensen van het eiland zelf. Vol cynisme en sterk geschreven, iets waar Engels zich sowieso goed voor leent. 4,0*.

De Gruyter zegt direct in het begin al als waarschuwing dat ze geen lopend verhaal heeft gemaakt maar vooral allerlei ideeën en gedachtes kwijt wil. En dat bleek. Op een bepaalde manier kent het boek geen focus (de hoofdstukken zijn enkel genummerd maar zonder titel of thema) maar De Gruyter heeft genoeg boeiends te vertellen om het allemaal wel interessant te houden. Ik denk wel dat een boek met meer focus en opbouw een nog sterker werk zou hebben opgeleverd, nu blijft het interessante allemaal wat hangen net als haar gedachtes over een Europa dat niet meer gewend is aan oorlog. Ze zegt veel interessant erover maar een schrijver mag mij best iets meer bij de hand nemen. 3,5*.

Ik snap wiskunde niet maar ik vind het an sich wel boeiend om over te lezen. En in dit boek gaat de wiskunde niet zo diep dat ik er niets meer van snap. Een verder aardig idee dat wel vermaakt maar hoe zeer zowel de schrijver als diens oom en obsessie hebben, dat wordt wel duidelijk verteld maar nooit echt invoelbaar gemaakt. En daarmee verdwijnt een deel van de kracht van het boek voor mij. 3,0*.

Beetje rommelig en als bundel ook niet geweldig. De drie losse delen, het essaytje van Heijn, de grafrede en enkele losse stukken, passen thematisch misschien wel maar voegen op elkaar weinig toe. De grafrede is een mooi klassiek stuk literatuur maar het stuk van Heijne zelf is te veel van opzetjes zonder verdere uitwerking. Daar had ik graag iets meer van gezien. En het derde deel hangt er wat bij voor mijn gevoel. 2,5*.

Ik kan me heel goed vinden in het verhaal van Wandelaar en heb er weinig aan toe te voegen. Fijn leesbaar en daarom net aan en voldoende, maar weinig nieuws onder de zon. En dat is ergens jammer want de historicus Van Rossem komt in het begin nog wel naar boven waarin hij uitlegt waarom deze eeuw in 1979 begint. Daar is hij boeiend. Daarna achter is hij vooral beschrijvend en minder verklarend en duidend, laat staan dat hij echt verbanden trekt. En sommige hoofdstukjes passen totaal niet en komen er met drie bladzijden bekaaid vanaf. Dan maar iets minder volledig proberen te zijn, iets dat je toch niet lukt bij zo'n onderwerp. 3,0*.

Heel aardig ding dit wel. Ik zag hem liggen bij de bieb en nam hem direct mee. Op werk ben ik hier best actief mee (en dan vooral de toepassing ervan) en ik had geen idee of dit boekje voor mij enige toegevoegde waarde zou hebben en vooral zou gaan over wat AI is en je zou leren wat een LLM is. Maar dit werkje gaat net een slag dieper en probeert met allerlei voorbeelden uit te leggen hoe AI kan leren en hoe zijn informatie verzamelt. Tot het moment dat het om echte programmeertaal gaat, daar stopt de verdieping. En dat is prima. Zo krijg je een uiterst leesbaar boekje waar je toch nog wel wat van leert en meer dan je in opervlakkige teksten vindt. 3,5*.

Aardig werkje dat te weinig verrast. Dit voelt ook een beetje als een zoveelste variant van hetzelfde verhaal (in die ecologisch thematische hoek) maar nu vanuit een boom verteld. Een gimmick en tevens een gimmick die niet altijd even consequent wordt toegepast. Wel op momentjes lieve momenten tussen de menselijke personages maar al met al wat te afstandelijk en episodisch om echt onder de huid te kruipen. 3,0*.

Zo'n typisch boek dat bij recensenten vast goed valt met alle thema's en hoe neergang en vernietiging terugkeren als motieven op allerlei momenten zoals erosie van de kust of kanker of de vader die verteerd wordt door de jungle. Alleen heeft Wieringa stiekem niet zo veel te zeggen maar anderzijds zit het verhaal propvol en vliegt alle kanten uit waardoor al die losse delen (die wel als een geheel aanvoelen) nooit echt gaan leven. Het stukje rond Santa Monica is nog het meest uitgewerkt en geeft wel een aardig sfeerbeeld, maar de finale in de jungle of eerder in Wenen en Praag is een en ander nogal afgeraffeld. Personages blijven ook te plat hierbij. Het boek is goed geschreven, dat wel, en je blijft ook wel lezen al wist dit ding me minder en minder te boeien richting het einde. 2,5*.

Fijn groepsportret dat me alleen niet helemaal wist te grijpen. Dat komt ook wel doordat de focus op een stuk of vier jongevrouwen ligt en de anderen er wat bijhangen. Maar ook zaken als sfeer vond ik alle wat minder nadrukkelijk aanwezig. Dat is puur smaak uiteraard. Maar verder wel mooi opgetekend, je krijgt als lezer een goed beeld van het Italië van toen en vooral het uit elkaar groeien en ouder worden is op momenten erg raak verwoord. 3,5*.

Een collega had het over dit onderwerp en raadde dit boek aan. Ik zei: hij is bij mijn bieb maar staat onder de jeugdafdeling. Dat vond die collega wel gek. Boekje gehaald en inderdaad, dit is wel echt voor de jeugd. Bleek ik een compleet verkeerd boek te hebben, het andere boek op deze site had ik moeten hebben.

Enfin, inhoudelijk niet onaardig verder en zeker goed uitgelegd allemal maar echt met een veel te kinderlijk toontje. Dat is een gekke mix. De inhoud is meer voor 16-jarigen (want het boekje gaat best diep op sommige onderwerpen in) maar dit boekje lijkt geschreven voor 12-jarigen. En dat haalde bij mij ook wat leesplezier weg. De auteurs kwamen ook steeds met voorbeelden waarbij ik vooral het idee had dat men heel druk bezig was raakvlakken met de doelgroep te vinden maar dat niet echt hebben. 2,5*.

Het idee van deze roman is best goed. En het is iets om over na te denken vaak. In het boek gaat men (de auteur ook) steeds meer Engels gebruiken als vervanging van Nederlandse woorden. Dat is ergens even wennen maar als je dan beseft hoeveel van zulke taal we nu al gebruiken, zowel de jeugd maar zeker ook in de corporate wereld. Jammer alleen dat het drama dat als kapstok dient en de enkele hoofdpersonen totaal niet interessant zijn. Verder zegt Meijer vaak interessante dingen over het kwijtraken van taal en wat dat doet met mensen maar eigenlijk blijft ze een beetje aan de opervlakte daarmee - er is zoveel over te zeggen en dat laat ze na. Verder lijkt ze van alles kwijt te willen en dat is wat rommelig. Er komt ook zeker kritiek langs op de rechtsere partijen (FvD, PVV) maar geen idee wat die kritiek precies doet in deze roman want het voegt niets toe. Sterker, juist nationalistische partijen zouden iets vinden van het verdwijnen van taal, dus die kritiek in juist deze roman is een beetje scheef. (of nou ja kritiek, het is eerder duidelijk maken dat daar Meijers sympathie niet ligt. had dan een briljante theorie gegeven waarom juist nationalisme ertoe leidt dat een nationale taal verdwijnt).

Verder qua opzet wel leuk en goed gedaan. Er komt steeds meer Engels in, het woordje 'dat' verdwijnt en dan gebruikt men maar 'die' en dat gaat Meijer ook consequent doorvoeren. En ze komt met allerlei leuke taalvondsten. 3,0*.

Ik heb een fout gemaakt. Ik zag dit boekje in de bieb en dacht: hey, de nieuwe van Jones en in NRC kreeg deze ook een goede score, En ik vind wel meer van hem goed. Dat eerste klopte, dat tweede niet. Ik denk dat ik in de war was met een andere auteur.

Niettemin, onderweg en alleen dit boek bij me dus wel gelezen maar ik kon hier weinig mee net als bij De Wetten van Water. Wat ik daar schreef kan ik vrijwel een op een hier neerpennen. Het verhaal over het rendier is nog wel aardig omdat dit redelijk verhalend is maar de rest was me wat te kaal en te abstract. Het kortverhaal is wel passend bij zijn stijl en dit werkje met zes verhalen is dan ook wel redelijk geschikt. Dit is allemaal lang niet slecht en de kwaliteit met dat vele wit zie ik best wel maar ik vind dit simpelweg niet leuk. Enfin, Jones ga ik niet meer vergeten nu. 2,5*.

Na een goede 100 pagina's kwam ik er wel achter dat de personages me niet bovematig interesseerden en het boek draait vooral daarom. Het werk zit goed in elkaar, hier is duidelijk iemand aan het werk die kennis heeft van literatuur en de juiste elementen eruit pakt maar ook iemand die een minder goede verteller is en een eigen smoel mist. Nu en dan wel aardige opmerkingen, of dat nu over een bepaald Chinees personage gaat of over New York dat als een uitgeknepen sinaasappel wordt gezien wat betreft hetgeen over die stad is te vertellen. Maar ja, de rest is wat minder boeiend. Aan het eind zitten nog wel enkele aardige sfeerschetsen van Londen maar de finale deed me dan weer weinig. De hoofdpersoon is gefixeerd door iemands leven en gaat op onderzoek maar juist omdat ik dat totaal niet had voelde ik ook weinig. 2,5*.

Ik kreeg ooit Seven Years in Tibet van de Goedheiligman op VHS. Er ontbrak wel zo'n veiligheidslogo op, daar werd je toen voor gewaarschuwd. Ik zei dat nog wel tegen mijn ouders (want de Sint was al op zijn terugtocht naar Spanje). Enfin, film in de videorecorder (ook al kon ik daarmee niet opnemen) en verrek, een beetje slecht beeld. Maar ook echt wel slecht eigenlijk. Terug naar de Albert Heijn (waar onze kindervriend hem klaarblijkelijk gehaald had) en omgeruild toen voor een dvd (die op de Playstation 2 te spelen was*) en sindsdien ben ik om. VHS heb ik nooit meer gehaald (al had ik Star Wars Episode III nog willen halen voor de collectie, maar toen kwam enkel de versie op dvd uit. Ik had toen ook mijn gebruikelijke conservatieve ideeën over dat nieuwe format. Moet dat nu zo'n schijfje, de videoband is toch prima? Die kan je ook pauzeren, dvd's hebben van die rare hoofdstukken. En VHS heeft toch prima kwaliteit? Boy, I was wrong. Ik weet nog mijn eerste twee films die ik kocht (twee westerns van Leone) waarin er een boekje bijzat over de verschillen tussen dvd en VHS en waar ik eerst dacht dat het beeld bij de dvd juist was verknipt (je hebt immers zwarte balken in beeld op je 4:3-televisie) . Dat bleek toch wel anders.

Heimwee naar de VHS heb ik niet zoals de auteur van dit werkje. Ik denk nog weleens aan mijn zwarte plastic toren op de kinderkamer om zulke videobanden in te bewaren, maar dat is het dan ook. Jaren terug in een van de zoveelste opruimwoedes van mijn ouders (m'n moeder dan vooral) heb ik gezegd: gooi alles maar weg. Maar soms heimwee naar dingen van vroeger heb ik wel; de videotheek op het winkelcentrum kan ik me nog uitstekend inbeelden maar ook de filmpjes van BAF/BREIN hoorden gewoon bij het kijken van een film thuis. Leuk om die dingen zo te lezen al doet Heerma van Voss er nog weinig mee. Net als het vele name dropping van allerlei films dat me weinig doet.

Maar het boekje gaat steeds meer en meer over het achterlaten van het verleden, het uit elkaar groeien, ontwikkeling en daar wordt hij (en daarmee dit werk) steeds beter en beter tot het zelfs ontroert. In het begin is het aanspreken van die vriend nog een beetje een gezochte manier die niet helemaal werkt maar aan het einde werkt dat absoluut. Daar wordt Heerma van Voss wat algemener over zulke zaken en weet een snaar te raken en dat is fijn. Het stuk is net te kort om echt indruk achter te laten maar het is wel fijn leesvoer. 3,5*.

*Ik speelde vooral FIFA en GTA. En dan denk ik nu: GTA Vice City speelde in de sfeer van de 80s en dat leek toen een lang vervlogen tijd maar de 80s waren slechts 14 jaar daarvoor afgelopen. We zijn inmiddels 22 jaar verder. Het EK 2012 wat ik me nog enorm goed kan herinneren of Epke Zonderland op de rekstok in Londen, dat is voor nu 14 jaar terug. Wat gaat de tijd snel.

Eus is een van de meest onechte personen geworden (of nu kwam de ware aard naar boven?) toen hij Van Nieuwkerk (zijn vriend) glashard liet vallen openbaar. Gek dan dat dit werkje op momenten best oprecht overkomt. Dit gaat weinig over zijn moeder, wel over zijn gezin en vooral zijn twee jonge kinderen en daar lijkt hij wel oprecht. En dat is soms best leuk om te lezen. Niet alles stukjes zijn even goed en hij bedient zich soms van vreselijke clichés en metaforen (iets over een poetsende moeder en hoe hard ze ook veegde, haar verdriet poetste ze nooit weg *braak* ) maar als geheel is dit best geinig. 3,0*.

PS: het stuk tussen spoilertags heb ik alleen er zo gezet voor diegene die zich volledig wil laten verrassen maar echt een spoiler is het niet dus voel je volledig veilig als je toch even spiekt wat voor gruwel Eus hier neerpende.

Met tip van Sol1 (bij Rechts Verpest Onze Seks: Stem voor een Leuker Seksleven - Daan Borrel (2026) - BoekMeter.nl ) dit werkje besteld en gelezen. In ieder geval beter dan dat boekje waar de tip vandaan kwam. Beter onderbouwd en overtuigender als betoog. Ook strakker in de thematiek en prima qua opbouw. Ik miste nog wel die extra verdieping over de aard van de mens en hoe die van invloed is. Niet dat dat per se nodig was maar dat zou het boek nog wat beter hebben gemaakt.

Het is wel goed te beseffen dat dit boek komt van een Amerikaanse. Ze komt met de term socialisme (en benoemt ook de nadelen ervan - het boek zeker niet zo heel zwart-wit maar best genuanceerd) maar eigenlijk zit heel Europa al redelijk op de goede weg met onze sociaaldemocratie, iets wat Amerikanen al snel socialisme noemen. Alleen is het kapitalisme in de V.S. nogal extreem, dat vooral. Kristen R. Ghodsee legt in ieder geval goed uit hoe kapitalisme niet werkt voor vrouwen (platweg gezegd: minder sterk, maar ook duurder als ze zwanger worden, waarom zou een baas daarvoor moeten blijven doorbetalen? Iets dat in Europa dus vrij gebruikelijk is).

Wel interessant hoe ze in dat kapitalisme seks als transactiemiddel duidelijk maakt. De man werkt, de vrouw biedt haar lichaam aan in ruil. Deels lijkt me dat vooral eigen keuze maar waarom we als maatschappij er toch steeds voor kiezen dat vrouwen thuis moeten blijven, daar komt niet echt een antwoord op. Dat is een beetje het stukje psyche dat ik bedoelde dat ontbreekt. 3,5*

Geschreven in een soort van stream of consciousness die opzich wel werkt maar ook maakt dat dit werk nogal gericht is op de persoon die niet heel boeiend is en hetgeen ik hoopte qua sfeerbeeld uit die periode nooit echt goed naar voren komt. 2,0*.

Ik las dit boek en dacht vooral: ik heb dit allemaal al eens gelezen. Ik miste een beetje urgentie. Ongetwijfeld zal er veel autobiografisch zijn maar waarom moet ik (lees: een derde) dit lezen? In NRC (geloof ik) las ik in de review iets over 'tussen de zinnen doorlezen' en dat er in de witregels meer staat dan in de regels zelf. Die dingen lees ik vaker en eerlijk gezegd word ik daar ook wat moe van. Zeg je wat je te zeggen hebt en laat mij als lezer niet gissen (ik lees dan reviews die zeggen dat je als lezer precies weet wat er speelt, maar die recensent zegt niet wat er dan zo duidelijk is en mijn brein werkt zo dat ik dat niet eruit haal). Is dit slecht? Niet per se. Het werkt zit op zich wel knap in elkaar maar mist simpelweg voor mij te veel, vooral wat betreft sfeer. 2,0*.

Op een goede tweederde van het boek speelt een hoofdstuk in het stadje Twentynine Palms. Dat was om drie redenen verrassend.

1) Dit stadje ligt in Californië (bij de noordingang van Joshua Tree National Park) terwijl het boek voornamelijk in Montana afspeelt.

2) Dit is ineens een stukje sfeerbeschrijving. Over een stadje waar je met de auto naar de supermarkt moet met een hoofdstraat zo breed als een voetbalveld, met palmbomen en een casino dat eruit ziet als een Walmart. Ineens, zeg ik want de rest van het boek ziet vooral op de personages en je mist een beetje context rond hen. Erger is nog: die personages wisten minder en minder boeiend te blijven, vooral door het enorme drama dat Puchner erin stopt (te veel, echt te veel) en de nogal episodische structuur waardoor je ineens jaren verder bent maar dat personage ook kwijt bent. Als schrijver doet Puchner het goed, zo is er een hoofdstuk waar hij heel knap ineens jaren laat verstrijken zonder dat expliciet te melden. Of af en toe een aardige gedachte over de 80.000 mensen die een mens tegenkomt in zijn leven maar slechts een enkele die als vriend over blijft. Dat is allemaal prima. Maar als verteller faalt hij.

3) Ik ben er zelf geweest in oktober voor een nacht onderweg richting LA en eerst een ochtend in Joshua Tree National Park. Erg leuk om dit stadje dan tegen te komen en vooral die beschrijving was raak. Voor ons hotel lag de doorgaande weg, officieel vier breed maar met nog wat vluchtstroken erlangs en inderdaad: erg breed dus en naar de supermarkt ga je met de auto. Erg leuk om dit dan te lezen en te herkennen. Maar het zegt ook wel iets dat dit punt mij het meeste blijblijft. 2,0*.

Prettig leesbaar al moet Wieringa hier zijn stem nog een beetje zoeken, vooral metaforen zijn soms nogal gezocht. Wel een aardig verhaal, redelijke uitwerking van de personages en een prima sfeer. Echt verrassen doet het werk niet, de verschillende twists zijn ofwel totaal voorspelbaar ofwel één van de mogelijlheden die je als lezer ook al wel bedenkt. Niettemin wel aangenaam leesvoer al met al. 3,5*.

Dit boek begint sterk en de auteur weet goed in het hoofd te kruipen van een jager en wat er zoal in hem omgaat. Sfeer en locatie zijn ook prima, je waant je voor even ergens in Afrika. Maar uiteindelijk neemt de plot een afslag die mij simpelweg minder boeide en het verhaal wordt meer en meer plotgedreven waardoor juist die goede delen uit het begin steeds minder nadrukkelijk aanwezig zijn. 3,0*.