menu

Hier kun je zien welke berichten Agaath95 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Born on a Blue Day - Daniël Tammet (2006)

Alternatieve titel: Op een Blauwe Dag Geboren

3,5
Fascinerende autobiografie die ik toevallig tegenkwam bij het opruimen in de bieb. Ik had ooit al wel ergens een stukje over hem gelezen over dat hij in een week IJslands had geleerd. Niet de makkelijkste taal, schijnt het.
Ik ben echt jaloers op zijn taalvermogen. Als hij geen Asperger had gehad, zou hij een toptolk kunnen worden.

Het boek bestaat uit twee delen: het eerste gedeelte gaat over zijn problematische jeugd. Persoonlijk vond ik dat het minste gedeelte. Nee, echt interessant wordt het pas in het tweede gedeelte. Dan gaat Daniel naar Litouwen als vrijwilliger (dat hij dat durfde, echt knap) en breekt een record met het uit zijn hoofd opnoemen van het getal Pi. Bovendien komt de inspiratiebron van de film Rain Man, Kim Peek, ook nog aan bod.

Aan het einde van het boek lijkt Daniel zijn leven behoorlijk goed voor elkaar te hebben. Maar ik heb sterk het vermoeden dat het 'achter de schermen' wat minder van een leien dakje gaat.

Boy in the Striped Pyjamas, The - John Boyne (2006)

Alternatieve titel: De Jongen in de Gestreepte Pyjama

3,0
Na het zien van al de positieve reacties hier, begon ik met hoge verwachtingen aan het boek. Dat had ik niet moeten doen, want ik vond dit boek een grote teleurstelling.

Het concept ‘Holocaust gezien door kinderogen’ is allesbehalve origineel. Maar als het goed uitgewerkt wordt, dan kan het nog wel eens een klassieker worden. Dat vind ik hier niet het geval.

Hoe geloofwaardig is het als een negenjarige jongen, zoon van een hoge nazi-officier nog wel, niet eens woorden als Führer en Auschwitz fatsoenlijk kan uitspreken. Laat staan dat hij nooit over joden of het ‘arische ras’ heeft gehoord. En ook het feit dat het oorlog is gaat schijnbaar geheel aan hem voorbij. Noem het onschuld, ik noem het onrealistisch. Kinderen van zijn leeftijd zijn echt niet zo naief.

Natuurlijk zijn er zoveel onrealistische dingen in dit boek, maar daar zul je mij niet over horen. Het is en blijft ten slotte fictie.

Ik ben overigens wel benieuwd naar de film.

Catch-22 - Joseph Heller (1961)

Alternatieve titel: Paragraaf 22

4,5
Wat een indrukwekkend boek! Dat had ik totaal niet verwacht toen ik net begon te lezen. Door het ontbreken van een inleiding kom je meteen midden in het verhaal terecht, en bepaalde gebeurtenissen worden zó beschreven dat je het gevoel krijgt dat er enige voorkennis vereist is om het te kunnen volgen. Ook de fragmentarische vertelstijl was in het begin even storend. Maar na een bladzijde of zestig raakte ik er aan gewend, en kon ik me echt in het verhaal gaan verdiepen.

Er is niet echt sprake van een herkenbare verhaallijn; alles loopt kriskras door elkaar, nu en dan afgewisseld door bizarre anekdotes over een van de vele personages.
De toon van het verhaal is vanaf het begin absurdistisch en surreëel. In zulke mate dat je op sommige momenten even vergeet dat het zich allemaal tijdens de oorlog afspeelt. Toch wordt de sfeer langzaam maar zeker grimmiger.

En natuurlijk levert het boek ook nog een aantal memorabele citaten op.

"...Let somebody else get killed."
"But suppose everybody on our side felt that way."
"Then I'd certainly be a damned fool to feel any other way. Wouldn't I?"

Clan of the Cave Bear, The - Jean M. Auel (1980)

Alternatieve titel: De Stam van de Holebeer

4,0
Erg interessant boek! Je kan merken dat Auel er veel tijd en energie heeft ingestoken, zeker als je alle plantomschrijvingen leest. Je gaat je echt afvragen of de neanderthalers op een vergelijkbare manier geleefd hebben, (en in de atlas opzoeken waar die grot zou hebben gelegen : ik tenminste wel )

De rest van de serie kan me niet bekoren, want zodra ze Jondalar ontmoet verandert het genre in cavemen-porno. Ook ontwikkeld Ayla zich steeds meer tot een 'Mary Sue'. Wat een term uit de fanfictie community is voor een ongeloofwaardig karakter.

Closing Time - Joseph Heller (1994)

Alternatieve titel: Sluitingstijd

2,0
Dit boek was een grote tegenvaller. Een typisch voorbeeld van de “alle sequels zijn slecht” regel. Yossarian & Co als oude mannen? Dat voorspelde al niet veel goeds. Sommige karakters horen niet oud te worden. Toch was dat niet de reden waarom ik dit een teleurstelling vond.

Er komen weer een hoop bizarheden in voor, o.a. de legerpredikant die in de problemen komt omdat hij ‘zwaar watert’, en de president met zijn videospelletjes. Ook ontdekte ik een kleine verwijzing naar de filmversie van Catch-22 (‘Ben je daar niet ontsnapt? Op een klein geel vlot?’ – ‘Dat gebeurt alleen in de film’). Gekkigheid genoeg dus. Het lukte Heller zelfs om niet al te veel in de herhaling te vallen. Maar het werkt gewoon niet.

In Catch-22 kwam deze humor goed tot zijn recht. In Closing Time niet. Het boek mist de passende context die het eerste deel wel had. Daarom vond ik de gebeurtenissen in dit verhaal heel vervreemdend en over-the-top.

Naast de bestaande karakters komen er ook twee nieuwe bij: Sammy Singer (de naamloze boordschutter uit deel een) en Lew Rabinowitz (infanterist). Zij zijn gewoon twee ‘normale’ mannen die respectievelijk vertellen hoe het hun na de oorlog vergaan is. Deze gedeeltes waren voor mij een welkome adempauze tussen hoofdstukken over onzichtbare bommenwerpers en depressieve oncologen.

Jammer dat Heller dit boek geschreven heeft. Als hij dan toch zonodig over oud-veteranen moest schrijven had hij beter andere personages kunnen gebruiken.

Come a Stranger - Cynthia Voigt (1986)

Alternatieve titel: Wilhelmina Smiths

4,0
Ik vind het knap wat Voigt doet met haar personages, je leert ze door en door kennen en gaat om ze geven. Dat is ook weer het geval in dit boek.

Come a Stranger is gevoelig geschreven, maar op geen moment wordt het te sentimenteel. Het is alleen jammer dat dit deel niet meer in het nederlands wordt uitgegeven. In de bibliotheek waar ik werk hadden ze gelukkig nog een oud exemplaar uit 1989.

Het is mogelijk om met dit deel aan de Tillerman-serie te beginnen, omdat niet al te veel voorkennis vereist is. Maar zelf vind ik the Runner of Homecoming betere boeken om mee te beginnen.

De nederlandse vertaling vind ik niet vlekkeloos; zo vind ik dat je 'sister en brother', zoals gebruikt door de zwarte gemeenschap niet moet vertalen naar broer en zus. Dat staat gewoon niet.

Duik: One Dive Can F*ck Up Your Life, De - Thérèse Major (2007)

3,0
Aangrijpend verhaal over hoe iemands leven door zo'n lullig ongeluk in keer kan veranderen.
In het boek doen zijn familie en vrienden allemaal hun verhaal. Hun woorden zijn letterlijk weergegeven in dit boek, en daardoor is de afstand tussen lezer en verteller heel klein.

Toen ik dit boek zag liggen moest ik gelijk aan deze deze film denken.
Gelukkig heeft Peter na zijn ongeluk meer toekomstperspectief dan Ramón. Tenslotte is het ook mooi om te zien dat het ongeluk in bepaalde opzichten ook positieve aspecten voor Peter (voor zover je dat kan zeggen bij een dwarslaesie) met zich meebracht.

Eclipse - Stephenie Meyer (2007)

Alternatieve titel: Eclips

1,0
Ik denk dat Meyer met dit boek een dieptepunt heeft bereikt. Wat het verhaal betreft (voorzover daar sprake van is): Alle belangrijke dingen gebeuren in de laatste 200 pagina's, en dan nog afgeraffeld ook. Om de overige pagina's op te vullen komt ze aanzetten met indianenmythes en verhalen over vampieroorlogen die niet zouden misstaan in een B-film. Plus, ja hoe kon het ook anders, een liefdesdriehoek tussen Bella, Edward en Jacob waarvan iedereen de uitkomst al kan raden.

Bij bepaalde passages had ik het idee dat ik een parodie zat te lezen (Charlie's bizarre reactie op Bella's gebroken hand, iemand?)

Maar het treurigste van alles zijn de hoofdpersonen. Bella doet in dit boek niets anders dan zeuren en klagen tegen alles en iedereen, waardoor ik de Bella uit deel één bijna sympathiek ging vinden.
Edward geeft het woord bezitterig een nieuwe betekenis, en Jacob zet zijn eerste stappen richting tbs-kliniek.

Aan het einde van het boek had ik het gevoel dat het plot nog geen stap verder was gevorderd sinds New Moon (om de serie te rekken natuurlijk). Maar ja, als je eenmaal een succesformule hebt gecreëerd moet je die wel tot de laatste druppel uitmelken. De fans slikken het toch wel als zoete koek.

Eldest - Christopher Paolini (2005)

Alternatieve titel: Het Erfgoed # 2, Oudste

1,5
Ze zeggen dat het eerste deel in een serie meestal ook het beste is. In dit geval is het niet helemaal waar: Paolini’s schrijfstijl is er zeker op vooruit gegaan. Al vind ik het nog altijd aan de stijve kant en graaft hij diep in de woordenboeken voor dure synoniemen. Maar goed, de verbetering is er. Er komt vast nog wel een tijd dat hij een origineel boek uitbrengt. Origineel ja, want Eldest en zijn voorganger Eragon staan vol plagiaat. Neem alleen de namen van de hoofdpersonen al: Eragon en Arya. Lijkt wel heel erg op Aragorn en Arwen, niet? Nee, het riekt me allemaal iets teveel naar middle earth en star wars.
En dan de hoofdpersoon zelf. Een goed ontwikkeld personage kan een hoop dingen in een verhaal goedmaken. Maar nee hoor: Eragon is saai, oppervlakkig, heeft geen persoonlijkheid en is hypocriet. Op een bepaald moment tijdens zijn training vergelijkt hij het doden van een konijn met het doden van een mens. Een paar honderd bladzijdes later staat hij alweer te trappelen om een stel urgals (die naam ) naar de volgende wereld te helpen.
De rest van de karakters (ja, jij ook Saphira) zijn stuk voor stuk eendimensionale stereotypes die nergens los van het papier komen. Het archaïsche en formele taalgebruik tijdens de dialogen draagt daar ook niet echt aan bij.
Van alle karakters vond ik alleen Roran sympathiek. Zijn verhaal vond ik leuker dan het hoofdverhaal. Op een gegeven manier was ik die ‘heiliger dan jij’ houding van de elven helemaal zat.

Desondanks dit alles heb ik met dit boek wel een paar ontspannen dagen op het terras doorgebracht. Hoe voorspelbaar het verhaal ook is, om een of andere reden wil je toch blijven lezen.

Haunted - Chuck Palahniuk (2005)

Alternatieve titel: Gekweld

1,0
Gekweld is mijn eerste Palahniuk. En voorlopig ook mijn laatste, want ik vond het waardeloos.

Het probleem van dit boek is het hoofdverhaal. De opbouw schiep veel verwachtingen, maar het liep al snel uit op een grote anticlimax. De reacties van de personages op hun situatie waren, hoewel ze met z’n twintigen waren, vrijwel identiek en bovendien zeer ongeloofwaardig. Toen ze hun vingers en tenen begonnen af te hakken voor meer media aandacht had ik mijn interesse al verloren. En toen was ik pas op de helft. Noem het satire, maar daarin kun je ook té ver doorschieten.

Over de verhalen kan ik kort zijn: Er zitten goede tussen (de zwervers en de nachtmerriebox), maar ook een aantal echt smakeloze ( de poppen op het politiebureau en de uitgebreide beschrijving van het ontbindingsproces ).

Als verhalenbundel had dit boek wat mij betreft misschien beter gewerkt. Maar ja, die worden geen bestsellers..

Homecoming - Cynthia Voigt (1981)

Alternatieve titel: Onder de Blote Hemel

5,0
Mijn favoriete serie. Ik heb de eerste drie delen inmiddels tien keer herlezen. De karakters zijn goed uitgewerkt en geloofwaardig. Sterk punt is dat Voigt er op geen enkel moment een drama van maakt, iets wat je met zo'n soort verhaal wel zou verwachten.

Toppertje: 5

How I Live Now - Meg Rosoff (2004)

Alternatieve titel: Hoe Ik Nu Leef

4,5
Zelden zo'n goed boek gelezen. Wat een bijzondere schrijfstijl, zelfs in tijden waarin niks te lachen valt is er (gepaste) humor in verweven.

In het begin van de oorlog doet alles surreëel aan, je komt pas terug in de werkelijkheid wanneer de majoor en die jongen bij de controlepost worden neergeschoten. Dat vond ik persoonlijk een heel sterk moment.

Het ontbreken van interpunctie stoorde mij niet zo, 15 van Per Nilsson is ook op die manier geschreven.

Het geeft ook te denken hoe afhankelijk wij van onze dagelijkse voorzieningen zijn geworden, en wat voor chaos er zou uitbreken als de situatie in het boek werkelijkheid zou worden.

Dit boek ga ik zeker aanschaffen: 4.5

Idiot' - Fjodor Dostojevski (1868)

Alternatieve titel: De Idioot

4,0
Met veel plezier heb ik dit boek tijdens mijn vakantie in Spanje gelezen. Weer een stapje verder in de wereld van Dostojevski.

Ik vond dit boek persoonlijk onderhoudender dan Misdaad en Straf, omdat hier zoveel meer gebeurde. Aan het begin dacht ik nog: 'O jee, waar ben ik toch aan begonnen' , maar na een hoofdstuk of twee zat ik er al helemaal in.
De vele hysterische scenes in het boek, zoals Natasja Fillipowna's feestje en Ippolit's "zelfmoord" ..., zijn stuk voor stuk juweeltjes.

Prins Myschkin vind ik een van de sympathiekste personages die ik ooit in een boek ben tegengekomen. Zo puur gewoon. Al hoopte ik stiekem ook dat hij eens een keer flink uit zijn slof zou schieten.
Jammer dat het zo triest met hem afloopt.

Ik zag laatst op youtube dat de Idioot nog niet zo lang geleden tot een miniserie was bewerkt. Alleen in het Russisch helaas. Misschien zenden ze die ooit nog een keer uit op de publieke omroep.

Invention of Hugo Cabret, The - Brian Selznick (2007)

Alternatieve titel: De Uitvinding van Hugo Cabret

3,0
De dikte van dit boek is bedriegelijk, het bestaat voor een vijfde uit sfeervolle illustraties. Die spelen dan ook een belangrijke rol. Soms nemen ze het zelfs van de tekst over. Dat filmische aspect beviel me wel.

De VPRO-Gids sprak destijds van een 'nieuwe Harry Potter'. (Waarom moeten alle fantasierijke kinderboeken die boven de middenmoot uitsteken nou altijd met Harry Potter vergeleken worden, zo geweldig is die serie nou ook weer niet !)
Maar daarmee wordt je als potentiële lezer op het verkeerde been gezet. Als je van originele vertelvormen en oude films houdt, zou je dit boek zeker eens moeten proberen. Je bent er zo ongeveer een uur of twee aan kwijt.

Joe Speedboot - Tommy Wieringa (2005)

2,5
Het matige eerste deel, en het feit dat het verhaal van losse eindjes aan elkaar hangt, maakte het voor mij moeilijk om doorheen te komen. Het tweede deel was wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

Jonkvrouw - Jean-Claude van Rijckeghem en Pat van Beirs (2005)

2,0
Om te beginnen zou ik bij een boek dat op de flaptekst gepresenteerd wordt als 'sexy en brutaal' nooit zo'n voor zo'n kaft kiezen. Misschien hadden de schrijvers een wat volwassener publiek voor ogen, al is het boek daar duidelijk niet voor geschreven.

Het verhaal is niet origineel en ongeloofwaardig. Het eind leest alsof de schrijvers het snel hebben afgeraffeld.
De schrijfstijl vond ik onpersoonlijk, gevoelloos en op sommige plekken ronduit slecht. De verschrikkelijkste dingen komen langs in het verhaal, maar het komt gewoon niet over. De hoofdpersoon heeft geen enkele diepgang en lijkt nooit ergens over na te denken.

2* (als ik 6 jaar jonger zou zijn geweest had ik er vast meer lol aan beleefd)

Komt een Vrouw bij de Dokter - Kluun (2003)

3,0
Juist de openhartigheid in dit verhaal maakte het voor mij boeiend en ontroerend om te lezen. Ik hoef niet te lezen over een perfecte echtgenoot die nooit twijfelt aan de gevoelens voor zijn vrouw.

De slechte karaktertrekken van Stijn zijn menselijk en tot op een zekere hoogte begrijpelijk (of ze moreel aanvaardbaar zijn is een ander verhaal). Maar daar staat dan weer tegenover dat hij er wel altijd is voor Carmen, wat mij vooral in het laatste deel slopend lijkt.

Het is met humor geschreven die ik wel kon waarderen, alleen vond ik de voetbalverwijzingen storend. De kadertjes sloeg ik op een gegeven moment over, omdat ik geen behoefte had om het verhaal te onderbreken voor nutteloze achtergrondinformatie.

Lichamelijke Oefening - Midas Dekkers (2006)

4,0
Grappig boek waarin Midas Dekkers menselijk gedrag regelmatig met dat van dieren vergelijkt, zoals het een bioloog betaamd. Na 352 pagina's en een lezing in de bibliotheek heeft hij mij ervan overtuigd dat je van sporten niet per sé gezonder wordt. Desondanks zal ik gewoon mijn rondje rond de plas blijven lopen.

Marte Jacobs - Tim Krabbé (2007)

4,0
Een verhaal over een onbereikbare (en onbespreekbare) liefde, waar ik normaal niet zo van houd. Maar dit vond ik wel erg mooi neergezet.
Typisch vond ik dat Emile zich allerlei voorstellingen maakt over hun vriendschap en hun toekomst, terwijl Marte's kant van het verhaal nooit wordt belicht en dus een mysterieus figuur voor de lezer blijft.

Met Mij Gaat Alles Goed - Jan Simoen (1996)

3,5
Ontroerende brievenroman over in die tijd actuele onderwerpen. Ik wou alleen dat Simoen het hierbij gelaten had, want de twee volgende delen zijn niet bepaald om over naar huis te schrijven.

New Moon - Stephenie Meyer (2006)

Alternatieve titel: Nieuwe Maan

1,5
Waarschijnlijk ging de schrijfster ervan uit dat de lezer net zo lijdt onder Edwards afwezigheid (good riddance) als Bella. In ieder geval zijn de ruim vierhonderd bladzijdes die na zijn vertrek volgen één lange aaneenschakeling van depressiviteit en ongezond obsessief gedrag. Ik sta ervan te kijken dat ze het bij de uitgever niet met een paar honderd bladzijdes in hebben gekort.

Pet Sematary - Stephen King (1983)

Alternatieve titel: Dodenwake

2,5
Vreemd genoeg vond ik dit boek naar het einde toe steeds minder eng worden. In het begin weet je al dat er iets staat te gebeuren met het gezin. Maar het feit dat je nog niet precies weet op welke manier geeft het verhaal een beklemmende sfeer.

Vanaf het moment dat het zoontje aangereden wordt weet je als lezer al waar het verhaal naartoe gaat, en dat Gage niet als een engeltje weer terug zou komen was ook wel duidelijk. De kat vond ik wat dat betreft veel griezeliger.

Verder vond ik het verhaal wat te breed uitgesponnen. Ik heb niks tegen karakterontwikkeling, maar het moet niet de vaart uit het verhaal halen, wat ik bij Pet Sematary het wel geval vond.

Prestoeplenije i Nakazanije - Fjodor Dostojevski (1866)

Alternatieve titel: Misdaad en Straf

3,5
Iedereen in mijn omgeving verklaarde mij voor gek dat ik dit ging lezen, maar met de kerstvakantie in het vooruitzicht vond ik dit toch een ideaal vakantieboek.

Dit was mijn eerste 19e eeuwse roman, en ik moet zeggen dat het wel wennen was. De traagheid van het verhaal stoorde mij regelmatig, maar de tijdsbeleving was in die periode nou eenmaal anders.

Ook vond ik de dialogen te gekunsteld, kon ook aan de vertaling liggen, mij om het even. Telkens als Razoemichin of Loezjin (spelling?) weer een keer met een van hun vele monologen begonnen, was het even doorbijten.

Verder niets dan goed over deze roman, de beschrijving van de moord vond ik geweldig, en ook de toenemende paranoia van Raskolnikow. Met het einde was ik best tevreden, het was positief, maar niet té.

Raven's End - Ben Gadd (2002)

Alternatieve titel: Het Ravenklif

3,5
Dit boek heb ik ooit uit de bieb geleend toen ik op zoek was naar iets dat vergelijkbaar was met Watership Down. Natuurlijk kan dit boek daaraan niet tippen, maar het is wel boeiend geschreven. Net als de konijnen van Adams, hebben de raven in dit boek hun eigen leefregels en folklore.
De auteur is deskundige op het gebied van de Canadese Rockies, en heeft er verschillende boeken over geschreven. Dat merk je ook uit de beschrijvingen van het landschap, flora en fauna.

Het einde heeft een nogal aparte plotwending.

Road of the Death, The - Kevin Brooks (2006)

Alternatieve titel: Het Dodenpad

1,5
Een boek wat waarschijnlijk ooit begonnen is als detective, maar waarin nu het verhaal ondergeschikt is geworden aan het geweld wat erin voorkomt. Er zijn achteraf ook zoveel losse eindjes die niet aan elkaar geknoopt worden. Slordig, en ongeloofwaardig.

Twilight - Stephenie Meyer (2005)

Alternatieve titel: Een Levensgevaarlijke Liefde

2,0
Na een herlezing van dit boek wilde ik toch nog wel wat aan mijn vorige reactie toevoegen als tegenwicht voor al deze 5-sterren reacties.

Het verhaal is echt tenenkrommend slecht en afgezaagd, maar opzich maakt dat bij dit genre niet zoveel uit. Bovendien zorgt de licht-sarcastische schrijfstijl van Meyer ervoor dat het lekker wegleest.

Wat me de tweede keer pas echt irriteerde, waren de hoofdpersonen zelf. Neem nou Bella, het hele boek lang wordt verteld dat ze zo speciaal is, de halve school valt op haar. Ze heeft geen talenten, hobbies of interesses om dat te bewijzen, we moeten het gewoon maar van de schrijfster aannemen.

En dan Edward, hij heeft dan tenminste nog een innerlijk conflict om hem wat diepgang te geven: tussen zijn liefde voor Bella en zijn honger naar haar bloed. Maar daarmee is dan ook alles gezegd, met al zijn krachten is hij is zo perfect dat het ongeloofwaardig wordt.

Nou zou je je kunnen afvragen waarom ik dit boek opnieuw heb gelezen als ik er dan zoveel op aan te merken heb. Maar het is net als met bepaalde films, die kwalitatief tekortschieten, maar toch leuk zijn om nog eens een keer te bekijken.

Vallen - Anne Provoost (1994)

Alternatieve titel: Falling

3,0
Dit was totaal niet wat ik verwacht had, in positieve zin. Het einde was vrij heftig. En dat is mooi, want dan blijft het verhaal hangen.

Veel Liefs van Michaël - Jan Simoen (2005)

1,5
Na het irritatie opwekkende En met Anna? hoopte ik dat Simoen het vervolg wat beter aan zou pakken. Niets is minder waar. Want dit deel is mogelijk nog slechter dan het vorige.

De flaptekst presenteert het boek als een thriller, en dat is al één ding waar het boek jammerlijk in faalt. De weinige spanning in het verhaal gaat verloren door een slappe anti-climax.
Verder gebruikt Simoen dit boek om zijn zwart-witte mening over het balkan-conflict bij de lezer door de strot te duwen, iets wat ik altijd een afknapper van de bovenste plank vind.

En dan nog iets: een agent met de naam Danny Storms is iets wat je in oude jongensboeken als Pietje Bell mag verwachten, maar niet in een zichzelf serieusnemende adolescentenroman.

zonde van mijn tijd: 1,50

Waves - Sharon Dogar (2007)

Alternatieve titel: Golven

2,0
Met de prijzende citaten van Philip Pullman en Meg Rosoff op de kaft, schrijvers die ik beide hoog aansla, hoopte ik hier iets bijzonders in handen te hebben.

Dit boek is in bepaalde opzichten ook wel apart. Het paranormale tintje geeft een originele draai aan het verhaal. Maar daar is alles dan ook wel mee gezegd.

Buiten dat is het een redelijk voorspelbare whodunnit met een hoop gezwijmel er tussendoor. Het is allemaal erg langdradig, waardoor ik regelmatig de behoefte had om door te bladeren.

Way of Shadows, The - Brent Weeks (2008)

Alternatieve titel: De Weg van de Schaduw

3,5
The Way of Shadows is het eerste deel uit de Night Angel trilogie van nieuwkomer Brent Weeks. Centraal staat Azoth die zich aan het rauwe straatleven in de sloppen weet te onttrekken door in de leer te gaan bij Durzo Blint, een beroepsmoordenaar ofwel “wetboy”.

Het verhaal was boeiend vanaf de eerste bladzijde. Ik vond het een goede mix tussen actie en intrige, hoewel die actie in het laatste gedeelte van het boek wel iets teveel de overhand kreeg. Een pluspunt vond ik dat de meeste hoofdpersonen voor de verandering eens aan de andere kant van de wet opereerden.

Dit is volgens mij de enige trilogie die zo vlug compleet is; alle drie de delen zijn binnen één jaar verschenen. Hoewel dit natuurlijk fijn is voor de lezer, die zo geen jaren op het vervolg hoeft te wachten, is dit strakke release schema wellicht ook een reden voor een aantal slordigheidjes in het boek. Een toegewijde redacteur had dit boek op een aantal punten kunnen verbeteren.

Naast het hoofdverhaal zijn er veel verschillende sub plotten. Ik kreeg het gevoel dat de schrijver het verhaal vanuit ieders perspectief wilde vertellen. Op zich is dat helemaal geen probleem, maar in dit boek gebeurde het te veel. Dit ging voor mijn gevoel ten koste van de diepgang van belangrijke karakters en zorgde ervoor dat veel gebeurtenissen niet genoeg aandacht kregen.

Sommige van deze sub plotten leiden nergens heen. Zo is er aan het begin van het verhaal een conflict tussen een jonge graaf en zijn moeder. Ze acht hem niet oud genoeg om het huishouden te leiden. Dit speelt in één hoofdstuk een rol waarna we de rest van het verhaal niks meer van haar vernemen.

De schrijfstijl is vloeiend en verspilt weinig tijd aan omslachtige beschrijvingen. Daardoor leest het verhaal erg vlot, voor je het weet ben je al weer vijftig pagina’s verder. Af en toe komt er grof taalgebruik in voor, en hoewel ik nou niet bepaald een aanhanger van de Bond Tegen Vloeken ben, was het in dit boek op sommige plekken wel erg ongepast. Neem nou dit citaat uit het einde van het boek wanneer Kylar zijn liefde aan een meisje verklaart: “I think you’re the most beautiful woman I’ve ever seen, Elene. And the purest. And the best. But I’m not asking you to fuck!”

Ondanks deze punten van kritiek is The Way of Shadows een fijne page turner die uitnodigt om tot in de kleine uurtjes te blijven lezen. Ik heb in ieder geval de volgende twee delen al besteld.